Opinions

Zo plat als een viltje

Naar aanleiding van het zien van Dawn of justice in 2016, werd ik niet direct enthousiast van Justige League. De negatieve reacties lieten mij al helemaal snel besluiten om maar helemaal niet naar de bioscoop te gaan. Toen na jaren aandringen de Snyder Cut uitkwam werd mijn interesse alsnog gewekt omdat de reacties nu veel positiever leken. De 4 uur durende speelduur heeft er alsnog voor gezorgd dat het lang duurde voor ik hier aan begon, maar afgelopen weekend was het dan toch zover.

En dat is jammer voor mij, want na afloop had ik gewenst dat ik hier toch maar nooit aan begonnen was. Alle leden van de Justice League worden weliswaar meer dan voldoende uitgediept, maar de dreiging waar naartoe gewerkt wordt heeft zó weinig om het lijf dat de hele filmbeleving op den duur heel slepend wordt om naar te kijken. De kenmerkende slow motion shots waar Snyder om bekend staat konden aanvankelijk nog wel bekoren, maar werden op den duur ook maar eentonig en herhalend. Dit was anders geweest wanneer het verhaal nog wel een impact had gemaakt, maar helaas was hier bij mij in ieder geval geen sprake van.

Wat ook niet helpt is dat het verhaal zichzelf veel te serieus neemt, omdat een bepaalde luchtigheid zeker bij had kunnen dragen aan een aangename kijkervaring, juist omdat het hele verhaal verder zo weinig om het lijf had. Van 4 uur lang naar gepijnigde gezichten kijken wordt ik persoonlijk namelijk niet zo vrolijk. De introductie van Barry Allen vond ik erg gaaf en een goed voorbeeld van wat lichte, aangename humor die voorbij kwam, maar helaas bleef de verdere toonzetting met name serieus.

Mijn slotconclusie is dat een 4 uur durende film wel 8 uur lijkt te duren kijkende naar deze middelmatige filmbeleving. Ook kritiek die ik bij Dawn of Justice had blijft hier grotendeels overeind. Ik zie veel potentie in Ben Affleck maar hij is op het verkeerde moment op de Batman trein gesprongen. De CGI ziet er soms ook pijnlijk slecht uit waarbij Ray Fisher's Cyborg er bovenuit steekt. Daarnaast slaan de bijrollen van Jesse Eisenberg als Lex Luthor en Jared Leto de plank nog steeds compleet mis, en de opzet van een vervolg die er waarschijnlijk nooit gaat komen laat mij net zo koud als het hart van mijn ex-vriendin.

Ik begon best opgewerkt aan deze versie van Zack Snyder, maar mijn enthousiasme mondde uiteindelijk uit in een langgerekte gaap. Ook deze film mag zich gaan voegen aan de steeds groter wordende vuilnisberg aan middelmatige superheldenproducties.

2,5*

'Holland is bezet schreeuwt mijn Tuan', 'Indonesië is al 300 jaar bezet zegt Marlan, onze tuinman'

De ruim 300 jarige bezetting van Nederlands Indië blijft een gevoelig onderwerp. Tijdens deze periode waren maar zeer weinig Nederlanders zich bewust van het feit dat er onder de lokale bevolking een behoefte groeide naar onafhankelijkheid. De stormloop van de Japanners brak het aanzien en de macht van de Nederlanders als kolonisators en leidde in feite het einde van het koloniale tijdperk in. Deze docu gaat over de laatste jaren en het einde van de Nederlandse bezetting. Er wordt één fictief verhaal verteld, die is geconstrueerd uit verschillende getuigenverklaringen i.c.m. archiefbeelden. Dit verhaal heeft betrekking op de Javaanse Alima, die naar aanleiding van een gedwongen huwelijk, een baan als kindermeisje voor een Nederlands gezin aanneemt.

De docu zoomt ook in op de periode na Japan, wanneer Nederland Indië kostte wat kost probeert te behouden. Met de grootste urgentie werd in Nederland uit de vroegere leden van het verzet, uit de binnenlandse strijdkrachten, uit oorlogsvrijwilligers en oud-militairen een gezagsapparaat geïmproviseerd. Hier krijgt de docu voor mij ook een persoonlijk tintje. Mijn opa heeft zich ooit in een dronken bui met vrienden opgegeven als vrijwilliger, waarnaar hij vervolgens verplicht was om naar Nederlands Indië te gaan. Hij was hier werkzaam bij de Militaire politie en verbleef van 1945 tot en met 1948 in Indië. Ik vond het erg bijzonder om beelden uit deze tijd terug te zien, en de situatie vanuit het perspectief van de Indiërs te ervaren. Dit even los van het feit dat voor de Nederlanders die uitgezonden werden, vaak niet eens duidelijk was waarom ze naar Indië uitgezonden werden. Tegen hen werd verteld dat een guerrilla oorlog de aanleiding was, maar verder tastte zij veelal in het duister.

Weer terug naar de docu: deze zal niet iedereen weten te bekoren omdat deze vrij traag is. Je luistert in feite anderhalf uur lang naar het verhaal van een persoon, waardoor sommige kijkers de docu als saai kunnen bestempelen. Zelf vind ik de docu erg sterk, omdat de persoonlijke benadering alle historische gebeurtenissen voor mij ook overzichtelijker wisten te maken.

3,5*

Vervloekt tot verveling

Incantation is de zoveelste overhypte horror die de hooggespannen verwachtingen niet waar weet te maken. Het veel te amateuristische in elkaar geknutselde verhaal wist mij bij de introductie nog wel te boeien, maar al snel vroeg ik mij af waarom ik überhaupt nog aan het doorkijken was. Misschien omdat ik ergens gelezen had dat het slot wel sterk zou zijn geweest? Helaas kon ik mij ook hier niet in vinden.

De grootste dooddoeners voor mij waren dat de schrikmomenten veel te amateuristisch gebracht werden. Veel momenten die zogenaamd zenuwslopend zouden moeten zijn voelden voor mij eerder goedkoop aan, en hoe meer de film liet zien, hoe erger dit werd. En als je dan besluit digitale effecten toe te gaan passen probeer dit dan te doen van een budget wat hoger ligt dan 500 euro

Hiernaast voelde de speelduur véél te lang en had er met gemak 20 minuten afgekund. Er gebeurt ook veel te vaak, veel te weinig en hierdoor sleept Incantation alleen maar nog meer. Tot slot heeft de found footage opzet potentie, maar hier wordt door de regisseur te weinig mee gedaan. Hier voegen een aantal trippy beelden weinig aan toe. Wat jammer was, omdat het vrijwel de enige momenten waren die mijn aandacht kortstondig wisten te grijpen.

1,5*

Krachtig maar lang

Voorop mag worden gesteld dat er veel werk in Zodiac heeft gezeten. Het verhaal, de decors, en de acteurs zijn allemaal tot in de puntjes verzorgd.
De Zodiac killer boeit en maakt nieuwsgierig naar de ontknoping van de film.

Deze ontknoping weet helaas niet te bevredigen. Dan mag de film wel op waargebeurde dossiers gebaseerd zijn en mag het einde hier goed bij aansluiten; toen ik de teksten die het einde van de film betekenden voor mijn kiezen kreeg bekroop mij al snel een ''was dit nu alles'' gevoel. Er had namelijk meer spanning in de film gemogen. De theorieën van de killer zijn dan wel hoogst interessant te noemen; in een later stadium van de film -vanaf het moment dat de moordenaar een paar jaar niks meer heeft laten horen en vervolgens weer opduikt- overheersen de dialogen en begonnen deze mij steeds meer tegen te staan. Deze sterke dialogen met betrekking tot bewijsmateriaal worden naar verloop van tijd zwaar om te volgen omdat ze gortdroog zijn en na verloop van tijd door de lange speelduur te langdradig worden. Hierdoor snapte ik het verhaal in grote lijnen nog wel maar ontgingen mij bijvoorbeeld bepaalde aanleidingen die het onderzoek een bepaalde richting instuwden. Krachtige, maar voor mij te serieuze film met deze lange speelduur. Het eerste gedeelte was met name boeiender omdat er ook moorden in beeld werden gebracht. deze ''actiemomenten'' waren in het 2e gedeelte volledig afwezig. Alsnog houdt de film er echter een zeer nette score aan over maar met een betere spanningsboog was de score een stuk hoger geweest.

3,5*

Expect the unexpected

Tof vervolg, die mij beter beviel dan ik aanvankelijk gedacht had. Het begint al goed met een lekkere openingsscène, waarbij het gelukkig niet blijft. Ik heb een aantal leuke ideeën voorbij zien komen, en daarnaast zaten er ook een aantal genietbare actiemomenten in, met als hoogtepunt een scène in Graceland die in een take gefilmd leek te zijn.

Ik vond het daarnaast ook sterk gedaan dat men de nodige variatie in de zombies heeft proberen aan te brengen om op deze manier toch wat originaliteit te willen brengen binnen een sub-genre waarin het steeds lastiger is om origineel te zijn. Ik had hier graag meer van gezien, zoals bijvoorbeeld meer winnaars/nominaties voor zombiekill of the year, waarvan er helaas slechts twee voorbij komen. Hetzelfde geldt voor de 73 regels die het personage van Jesse Eisenberg heeft opgesteld om te kunnen overleven in een zombie apocalyps. Hier is sprake van veel herhaling ten opzichte van de regels in deel een, waardoor het behoorlijk achterhaald aan begint te voelen. Ik doel hier eveneens op de manier hoe de regels op het scherm gepresenteerd worden, dit werkte wellicht tijdens het origineel in 2009, maar heeft inmiddels zijn charme verloren. Voor dit vervolg had daarnaast meer tijd en energie gestoken mogen worden in een nieuwe aanvulling van de regels, om dit onderdeel fris te houden.

Hoewel er voldoende ruimte voor verbetering overblijft, wat ik ook terug laat komen in mijn eindbeoordeling, blijft er gelukkig nog genoeg te genieten over. Ik had bijvoorbeeld nooit gedacht dat het zo bevredigend zou zijn om groepen zombies neergehaald te zien worden in een monstertruck. Hoe komen ze erop? En zo heeft de film nog een aantal verassingen voor de kijker in petto, die altijd met de nodige humor worden gebracht. Een belangrijke uitzondering vond ik de kleine bijrol van Bill Murray, die als ''toetje'' tijdens de credits voorbij kwam, want deze sloeg voor mij de plank totaal mis. Enfin, gelukkig heb ik over het algemeen ruimschoots genoten en sta ik ook zeker niet negatief tegenover een vervolg. Wellicht in 2029?

3,5*

Meer dan een schattig konijntje

Nu het tweede deel inmiddels in de bioscoop draait, heb ik mij ook gewaagd aan deze moderne klassieker. Het is geen geheim meer dat Disney’s eigen animatie studio al lang niet meer onderdoet voor producties van de door hen opgekochte Pixar-stal. Titels als Frozen, Wreck-It Ralph en Big Hero 6 zijn net zo onvergetelijk als klassiekers als Toy Story, Up en Wall-E.

Ook Zootopia is hier geen uitzondering op. De sterk geschreven animatiefilm bevat de meest uiteenlopende kleurrijke personages, leuke humor en een plot dat ook volwassenen aanspreekt. Animatiefilms voor het hele gezin zullen nooit mijn favoriete genre worden (maar ach, laat dit nu ook net de doelgroep zijn), maar ook voor mij was dit zeker geen straf om te bekijken.

3,5★

Failliant mislukte poging om origineel uit de hoek te komen.

Zowaar een van de weinige (al dan niet enigste) horrorfilm van vaderlandse bodem die ik ooit heb mogen aanschouwen. Helaas had ik dit beter niet kunnen doen.
Met uitzondering van Atsma bevat de film namelijk erbarmelijk slecht acteerwerk. Isabelle Stokel draagt een van de hoofdrollen in de film en dan is het erg jammer dat het grut voor geen meter kan acteren. De rol leek me ook veel te zwaar voor haar.

Naast het acteerwerk zijn er wel meer dingen niet goed aan deze film. Verhaal technisch hebben de makers van de film flink zitten brainstormen om met een origineel gepoogd verhaal te komen wat natuurlijk positief of negatief uit kan pakken.
Bij deze film met invloeden van The uninvited die weer geremaked was van A tale of two sisters kunnen we helaas spreken van een negatieve uitwerking.
Als kijker krijg je te maken met een redelijk recht toe recht aan verhaal waarbij de twist je aan het einde stijl achterover zou moeten doen slaan. Deze twist is echter niet alleen ver gezocht en slecht uitgewerkt, de film zit tevens vol met fouten als je het geheel gaat overdenken zodra de credits over je scherm rollen.

Tevens bevat de film weinig suspense en was er weinig bangmakerij bij Al helemaal toen de zogenoemde spookverschijning nog besloot om te gaan praten ook. De film vind ik sowieso meer een Thriller dan een rasechte horror te noemen. Tevens is er ook praktisch geen druppeltje bloed in de film te ontdekken. Het is gewoon erg braafjes allemaal.

Een eerlijke kans zou ik de Nederlandse horrorfilm in zijn algemeen graag willen geven maar Zwart water beloofd nou niet bepaald veel positiefs voor de rest van de Nederlandse film industrie op dat gebied.

Mijn verwachtingen van Nederlandse films in dit genre zoals Sint zijn dan ook flink getemperd zeker na het lezen van de reacties van laatstgenoemde op deze site en het bekijken van deze film.

1,5*

Voor volk en vaderland

Een aantal jaar geleden heb ik pakweg al het eerste uur van Zwartboek gezien. Destijds mijn kijkbeurt noodgedwongen gestaakt, omdat het Duits in de versie die ik zag, niet ondertiteld werd. Het eerste uur was spannend genoeg om te blijven hangen wat tot gevolg heeft gehad dat ik de film een paar jaar later opnieuw opgepakt heb.

Hoewel ik het eerste uur wederom sterk vond, was ik minder te spreken over de tweede helft. Jammer genoeg bleef plottwist na plottwist zich aandienen en ging het allemaal veel te lang door. Het werd allemaal wel aardig spannend toen Rachel als Ellis aanpapte met de Duitse SD-officier Müntze maar de spanning was veel minder aanwezig toen hij eenmaal besloot om haar te gaan helpen. Ook vond ik het onbevredigend hoe Günther Franken aan zijn einde kwam. Deze sadist had veel bruter aan zijn einde mogen komen en het voelde een beetje gemakkelijk aan.

Wat Zwartboek echt de moeite waard maakt is het decor, wat tot in de puntjes verzorgd is en niet onderdoet voor een Amerikaanse productie. Ook het acteerwerk is (over het algemeen) zeldzaam goed voor een Nederlandse productie en krachtig is dat je als kijker ook echt door het verhaal meegevoerd wordt. Oh zo spijtig is het dus dat Zwartboek niet zijn gehele speelduur weet te boeien. Het is net of de regisseur steeds weer niet tevreden is en het verhaal steeds weer in een onverwachte richting probeert te ''sturen''. De focus had beter kunnen blijven liggen op Müntze, Franken en Rachel in plaats van teveel uit te wijden naar de andere personages. Doordat dit nu wel gebeurt duurt Zwartboek simpelweg te lang en had ik af en toe het idee dat de focus een beetje verloren ging.

3,0*