Opinions

Het kan altijd slechter..

Maar nooit veel slechter dan Eden Log. Er wordt vaak aangehaald dat deze film niet voor iedereen bedoeld is en laat ik nu net bij het publiek horen die dit wanproduct absoluut niks vind. Ik snap de over het algemeen positieve kritieken hier op MM dan ook echt niet. Deze productie mag zich van mij meteen tot een van de meest slaapverwekkende vertoningen ooit rekenen en het enige waar ik deze film dankbaar voor kan zijn is het bijna vroegtijdige intreden van mijn nachtrust..

Waar te beginnen met de nadelen? Er valt de hele film geen klap te zien, het acteren is huilen met de pet op, het verhaal is een grote wirwar van wazigheid die het einde enigszins verduidelijkt maar je nog steeds met meer vragen dan antwoorden achterlaat, de effecten zijn jammerlijk en het verloop van de film is zo traag dat je gewenst had dat je met je vriendin op de bank Gooische vrouwen aan het kijken was..dat ik zojuist genoemde als alternatief aankaart zegt genoeg over de kwaliteit van Eden log..Dat ik films zelden met 0,5* beoordeel nog meer, en dat dit misbaksel met stipt een plekje in mijn persoonlijke flop 10 heeft verkregen mag de overtreffende trap genoemd worden.

0,5*

Saai! Het begin van de film wist mijn interesse te wekken. De moord op de dochter was ook grof en kwam op een onverwacht moment. Dat het verhaaltje standaard is viel mij ook op. Echter heb ik hier geen problemen mee als het maar een vermakkelijke film oplevert. Dat gebeurd bij deze film echter niet. De film bestaat uit veel lange saaie praat scene's waarbij je enkele keren opgeschud word door een grof onverwacht ''zogenaamd voorval'' De vrouw die geraakt wordt door een auto nadat ze bij craven uit de auto stapt.
Het einde met de shoot-out hoeft verder niet perse slecht te zijn maar ging wel enigszins gemakkelijk.. Het eindshot was ook weer eens typisch zoetsappig amerikaans einde..bah Een 1,5. Ik ga deze film heel snel vergeten, maar nog beter is om er nooit aan te beginnen.

If life were a video game..

Live, die, repeat. Simpelweg de basis van de meeste videogames, die nu vertaald wordt naar een actie knaller met Tom Cruise. Waar ik me vaak in dit soort films zo aan kan storen is dat de hoofdpersoon zonder enige moeite complete legers neermaait/slaat zonder dat hij zelf ook maar een schrammetje oploopt. Hoewel Cruise hier uiteindelijk hetzelfde doet, wordt het hier gerechtvaardigd doordat hij de desbetreffende dag al zo'n 100 keer eerder heeft meegemaakt, en je dus wel kunt stellen dat hij nu zo onderhand wel weet wat hij aan het doen is. Simpel gegeven, maar het zorgt er ook gelijk voor dat zijn acties een stuk geloofwaardiger worden om naar te kijken. We zien het personage van Cruise hier namelijk meerdere keren genadeloos op zijn bek gaan (lees voor de haaien gegooid worden, het loodje leggen etc.) wat gelijk al een stuk meer sympathie voor de held met zich meebrengt.

Wat vervolgens dus jammer is, is dat er op een bepaald punt in het verhaal voor gekozen wordt om Cage zijn kracht te laten verliezen. Vanaf dit punt lijkt Cage namelijk ook alles te zien aankomen en precies weten te ontwijken, waarbij er voorheen talloze mislukkingen aan vooraf gingen. de verklaring voor het neer maaien van complete legers buitenaardse wezens, verliest hierdoor veel meer zijn charme en ik had dan ook liever gezien dat er voor een andere aanpak was gekozen. Natuurlijk was dit nu gedaan om meer spanning te creëren en meer op het spel te laten staan, maar dit had men ook op een andere manier kunnen creëren, zoals bijvoorbeeld iets te doen met de naderende flashbacks, waar in het begin van de film over gesproken wordt. hierdoor boet de film in zijn tweede helft wel wat aan kracht in, ook omdat de humor die het eerste deel kenmerkt dan ook volledig buiten beschouwing wordt gelaten.

Dit alles laat Edge of tomorrow echter nog steeds een hele sterke titel zijn, met mooie effecten, een sterk verhaal, goed acteerwerk en spetterende actie. De beoordeling liegt er niet om, maar had simpelweg nog hoger kunnen worden als er voor een andere aanpak in de tweede helft gekozen was, en de charme uit het eerste deel van de film, behouden was gebleven. Voor de rest een van de betere titels van dit jaar tot nu toe, waardoor jij de disc in je dvd of Blu-Ray speler graag nog een keer op repeat wilt zetten.


4,0*

Leuk..voor je vriendinnetje..

Maar die zal het waarschijnlijk ook liever bij het boek houden. Zoals hier in de recensies al meerdere malen wordt aangegeven is het geheel lastig te volgen en moest ook ik geregeld bedenken wie nou wie ook alweer was en welke rol ze in het verhaal hadden. Het merendeel van de personages vervult ook nog eens een weinig betekende rol wat tevens bijdraagt aan de lage spaningsboog. Niet dat er slecht geacteerd wordt verder; naar Nederlandse maatstaven is dit behoorlijk, al werd op sommige momenten de tekst me iets te letterlijk opgelezen.

Films van Nederlandse bodem weten me niet snel te bekoren en daar is deze film helaas geen uitzondering op. Ik raad nog eerder een half jaar abonnement op de Libelle aan..

1,0*

Moet je gezien hebben?

Elephant is voor mij één van die films die ik al jaren wilde bekijken, maar waarvan het er simpelweg nooit gekomen is. Toch bleef de titel langere tijd in mijn hoofd rondspoken als ik hem weer eens ergens voorbij zag komen en toen ik hem onlangs op kon pikken voor een minimaal bedrag bij de CeX nam ik het schijfje dan ook gauw mee naar huis. Nu ik deze eindelijk heb bekeken voel ik met name teleurstelling,want hoewel het natuurlijk heel heftig is wat er tijdens de schietpartij allemaal op je scherm gebeurd is de aanloop hier naartoe zo ongelofelijk saai en nietszeggend dat ik niet begrijp waarom er zoveel positieve verhalen de rondte doen.

Ik kan genoeg argumenten op het internet terugvinden waarom mensen zo onder de indruk zijn, maar ik ervoer met name leegte en kan me hier dan ook niet bij aansluiten. De personages die voorbij komen krijgen allemaal maar een beperkte screentijd waardoor het moeilijk is om een binding met de personages te krijgen. Daarnaast gebeurt er ook niks bijzonders. Ik heb begrepen dat het ook juist de bedoeling van de regisseur is om een normale schooldag te tonen die uiteindelijk een fatale afloop krijgt, maar als ik een globale indruk wil krijgen van alle leerlingen die op een middelbare school zitten kan ik ook gewoon op een willekeurige school voor een paar uur achterin een schoolkantine gaan zitten.

Wat bijvoorbeeld wél effectief had kunnen zijn was een opzet door middel van een miniserie die zich voor een paar afleveringen per aflevering steeds op een andere leerling focust om uiteindelijk te eindigen bij de daders, een uitgebreide kijk in hun leven te geven en te speculeren over welke factoren van invloed kunnen zijn geweest wat hen tot deze slachtpartij heeft aangezet. Op deze manier creëer je wel binding met je personages, zodat het je als kijker wel een moer kan schelen wat er met iedereen gebeurt. Ook had er gekozen kunnen worden voor een solofilm rondom de daders die niet per se antwoord hoeft te geven over het waarom, maar wel een beter beeld geeft wie de daders nu precies zijn. Een voorbeeld van een film die hetzelfde thema vele malen beter aanpakt is ''We need to talk about Kevin''. Deze was tenminste wel intrigerend.

Dus moet je Elephant gezien hebben? Wat mij betreft in ieder geval niet. Want hoewel de schietpartij ondanks zijn slepende aanloop nog steeds vrij schokkend is kon de film mij in zijn geheel allerminst bekoren. De benadering van de regisseur bleef namelijk veel te globaal en het leven van de leerlingen, veel te veel een raadsel.

2,5*

Zij

Toch wel een verassing dit. En dan met name omdat de focus op hele andere aspecten ligt dan je op voorhand zou verwachten. De gebeurtenissen zijn niet altijd even geloofwaardig, en het einde vond ik ronduit vaag, maar met een verklaring op internet kwam ik een heel eind. En ach, misschien ben ik wel gewoon niet intellectueel genoeg

Desalniettemin begrijp ik wel goed waarom deze film zo in de prijzen gevallen is. Het verassende verloop en de ijzersterke rol van Isabelle Huppert tillen het geheel al snel naar een hoger plan. Met het achtergrond verhaal in gedachten begreep ik al gauw waarom Michéle anders handelde dan anderen. Het feit dat haar vader tientallen mensen om het leven gebracht heeft, terwijl deze man wel haar vader bleef heeft haar onherroepelijk beschadigd, en zorgt er ook voor dat ze anders naar de situatie kijkt dan de gemiddelde persoon op het moment dat ze erachter komt wie haar verkracht heeft. Toch valt het te bevatten naarmate je je realiseert welke achtergrond Michéle heeft. En juist dit maakt de film zo integrerend.

Verhoeven maakt wisselende titels. Soms zijn het voltreffers voor mij, en soms slaan ze de plank volledig mis. Elle valt beslist binnen de eerste categorie.

4,0*

Geen District 9

Je hebt het ongetwijfeld al vaker voorbij horen komen; Elysium is niet de nieuwe district 9. Natuurlijk kun je dit wel zien als een spirituele opvolger, en het sfeertje doet ook met regelmaat terugdenken aan het voorgaande project van deze regisseur maar haalt bij lange na datzelfde niveau niet.

Nu dit er uit is kan er ook naar de positieve kanten gekeken worden want Elysium is nog steeds een bovengemiddeld goede film. Matt Damon zet zijn rol hier met verve neer en speelt een heel kwetsbaar en menselijk personage. Zijn beweegredenen om naar Elysium te willen zijn tragisch en ook erg begrijpelijk voor de kijker. De overige rollen die vertolkt worden door o.a. Sharlto Copley, Alice Braga, William Fichtner en Jodie Foster worden stuk voor stuk uitstekend vertolkt door deze acteurs. De kritieken op het acteerspel van Foster kan ik niet begrijpen, omdat ik juist vond dat ze hier een heel sterk personage neerzette die nergens overgeacteerd werd. Dit had ik eerder met momenten als ik naar Sharlto Copley zijn acteerspel keek. Hoewel zijn rol als Kruger heerlijk over de top was ging ik me na verloop van tijd wel enigszins storen aan het iets te dik aangezette accent wat hij hanteerde.

Het gebied waarop Elysium je echt overrompeld is op die van de visuals. Deze zien er oogstrelend uit en maken ook duidelijk dat het een absolute meerwaarde heeft om dit soort titels in de bioscoop te gaan zien. Zowel de aarde zelf als Elysium (die overigens sterk doet denken aan de ring uit de Halo games) hebben beide hun eigen kenmerkende en unieke sfeer die zeer indrukwekkend in beeld zijn gebracht. Ook de actie scene's zien er oogstrelend uit met prachtige slow-motion shots, kogels die op de grond kletteren en de meest hoogstaande CGI effecten die van je scherm spatten en er uitmuntend uitzien.

Waarom dan toch ''maar'' een 3,5 als beoordeling? Dit zit hem met name in de diepgang en het ietwat voorspelbare verloop van het verhaal. Deze weet bij lange na niet zo te imponeren als bij District 9, en bepaalde zaken zoals een ziek klein meisje, voelen toch als goedkoop aangehaald sentiment. Ook de laatste scene voelt een beetje geforceerd gedramatiseerd aan. Elysium is duidelijk op zijn sterkst als het aankomt op de actie scene's en het acteerspel van de acteurs, maar verhaaltechnisch had de uitwerking wel sterker gekund. Neemt niet weg dat Elysium een niet te missen bioscoop ervaring is, al is het alleen maar vanwege de prachtige beelden die je hier voor je kiezen krijgt.

3,5*

Verlate kennismaking

Hoewel ik het niet 100% zeker meer weet geloof ik niet dat ik The Emporer’s New Groove als kind ooit gezien heb. 25 jaar later is beter laat dan nooit, maar ik kan niet zeggen dat ik hier iets aan gemist heb.

Ik heb het vermoeden dat dit met name een cult-klassieker is omdat dit een ander soort type Disney, dan de meeste andere is. Hoewel ik dit niet kan ontkennen vind ik het verhaal met name veel te dun, de humor te flauw, en de personages te oppervlakkig. Het voelde een beetje alsof ik naar een Looney Tunes cartoon aan het kijken was, die met een speelduur van slechts 78 minuten toch eindeloos lang leek te duren.

Positieve uitzondering vond ik het Kronk personage die mij liet denken aan een soort Disney versie van Joey uit Friends. Dit naive, wat sullige personage vond ik erg leuk geschreven. Daarnaast is het ook leuk om te zien dat er gebruik wordt gemaakt van het breaking the fourth wall principe, wat mogelijk in die tijd een stuk origineler was dan dat vandaag de dag het geval is. Al kan ik hier naast zitten. Wel leuk om weer een keer een titel van Disney geprobeerd te hebben, al geef ik toch liever de voorkeur aan een titel met meer gelaagde en gevatte grappen die “alleen volwassenen'' kunnen begrijpen.

2,5*

Honor thy country

Geschoten in documentaire-stijl is End of watch, waarin de twee jonge politieagenten Taylor en Zavala tijdens hun diensttijd gevolgd worden. We krijgen ook een kijkje in het privé leven van de mannen te zien. De realiteit van de straten van Los Angeles eist echter al gauw zijn tol binnen het liefdesleven van de mannen, waarvan de geliefden van de agenten dan uiteindelijk ook de dupe worden. De film is erg rauw, en met hand held camera's geschoten, wat op zekere momenten bijdraagt om de geloofwaardigheid naar een hoger niveau te brengen. De titel deed me met momenten ook wel denken aan politie serie The shield.

Wat niet bij draagt aan de geloofwaardigheid is het overdreven gedrag van de criminele bendes waar de landsdienaren mee van doen krijgen. Alsof ze rechtstreeks uit een slechte video clip van MTV komen lopen schelden ze de hele boel aan elkaar. Ik heb dan ook weinig films gezien waarbij ik het woordje ''fuck'' en dergelijke variaties hier op, zo vaak voorbij heb horen komen. Het wordt er in deze momenten net iets te dik boven op gelegd waarop het bij mij al snel niet meer geloofwaardig overkwam. Dit is tegenstrijdig met de documentaire stijl die er gehanteerd word, want dit soort scene's lieten mij er altijd wel weer meteen direct aan herinneren dat ik maar gewoon een film zat te kijken in plaats van dat ik echt meegezogen werd in het verhaal.

Wat ik hier wel weer erg gaaf vond waren de shootouts, die dus ook vanuit de eerste persoon werden gefilmd. Deze maakten een behoorlijke indruk op mij, dus was het des te jammer dat er hier maar zo weinig van waren. Er is nu te veel ruimte vrij gemaakt voor de dagelijkse routine van de heren dan dat we ze echt veel in gevecht zien en dit had beslist beter gekund. Tegen het einde krijgt het verhaal wel weer wat meer vaart, maar het einde was mij dan helaas weer net iets te patriottistisch. Hoewel het slot zeker bedoeld was om een heftige indruk achter te laten, bleef de impact bij mij grotendeels uit omdat ik als kijker te weinig binding met de hoofdpersonages en hun omgeving had. End of watch kijkt wel aardig weg, maar had op bepaalde fronten toch wat realistischer gemogen en de mannen wat meer in actie mogen laten zien dan nu het geval was.

3,0*

Absolutely astonishing

Compleet eens met bovenstaande recensie van jeroentjuhhhhh. Wat mij betreft perfect weergegeven van wat de film ook met mij gedaan heeft..

Want Enter the void imponeert mensen. Na het zware maar ijzersterke Irréversible (van dezelfde regisseur) heb ik bewust de keuze gemaakt een aantal maanden tussen beide films te laten zitten. Simpelweg omdat de films van Noé erom bekend staan dat ze zulke heftige ervaringen zijn dat ze de tijd nodig hebben om verwerkt te worden. Tijdens de film wist ik niet precies wat er nu allemaal voor mijn ogen gebeurde en moest ik de tijd nemen om het geheel een plek te geven.Maar als het dit eenmaal gekregen heeft kom je er achter dat Enter the void geen film meer te noemen is maar een op zichzelf staande ervaring.

Tijdens het bekijken van de film bekroop mij meerdere malen het gevoel waar ik in godsnaam eigenlijk naar aan het kijken was en vond ik bepaalde stukken van de film enigszins langdradig en een beetje inzakken. Het totaalresultaat is echter verbluffend te noemen. En de minpuntjes vallen in het niet bij de totale ervaring die deze film is. Je wordt als kijker zo overdonderd door de visuele pracht van de film die dan weer schokkend, dan weer bizar maar tevens mooi en bijzonder tegelijk is dat het je ademloos naar je beeldscherm laat staren.

Er hangt een bijzonder deprimerend sfeertje door de hele film heen maar toont ook de kracht en de wil om te willen blijven leven van iemand.
De film is wat minder schokkend dan Noé's vorige project maar enkel en alleen omdat daar een gruwelijke verkrachting in verwerkt zat maar imponeert nog steeds op alle fronten.

Na het eindigen van de film wist ik niet wat voor een beoordeling ik zou gaan geven. Maar na een nacht amper slaap te hebben gehad doordat ik constant aan de film bleef denken, en ik zelfs de dag erna nog bezig was -en op het moment van schrijven nog steeds- om de opgedane indrukken een plekje te kunnen geven weet ik voldoende. Dit is een meesterwerk. Met recht begrijp ik dat deze film een plaats krijgt in de top 10 van mensen, bij mij namelijk ook.

5,0*

Plot Twist Mania.

Aangename Thriller die met momenten nog flink spannend is ook. De film heeft namelijk een aantal onverwachte gebeurtenissen voor je in petto die de spanning dan ook geregeld flink op weten te voeren. Meer dan aardig is het allemaal ook niet te noemen omdat je de film na een nachtje slapen wel weer uit het hoofd hebt gezet. Het einde van de film is verrassend, maar was in mijn ogen net niet ingenieus genoeg. Had hier toch wat meer van verwacht zeker omdat met name de eerste helft van de film zoveel spanning op wist te wekken.

Wat de film niet vervelend maakt om naar te kijken zijn de rollen die vertolkt worden door Victor Garber, Ray Liotta en de jongeren die in de film spelen. Met uitzondering van de Emo chick, vervullen ze allemaal een pretty decent job. Gewoon een lekker filmpje om voor op de bank te blijven hangen. Niets mis mee, maar schiet uiteindelijk nergens bovenuit.

3,0*

Eenmansleger Washington

''Tell me what you see, When you look at me'' is een bekende line uit een song van Christina Millian die in de beginjaren 2000 nog volop furore maakte en die ik niet meer uit mijn hoofd kon krijgen na een soortgelijke uitspraak van het personage van Washington in The Equalizer. De rol van Washington beslaat echter iets geheel anders dan die van een vervlogen tienersterretje uit het verleden en is dan ook enigszins vergelijkbaar met zijn rol uit Man on Fire. Het grootste verschil tussen deze twee films is echter dat The Equalizer wat meer over de top is. Hier ligt overigens ook gelijk het grootste pijnpunt van de film. Het verhaal is namelijk verder leuk geschreven, de actie is zinderend en dit soort rollen zijn Washington nog steeds duidelijk op het lijf geschreven. De acteur draagt zelfs de gehele film en deze titel had dan ook gemakkelijk verpest kunnen worden met een mindere acteur.

Hoe verder het verhaal echter vordert, hoe meer over de top het geheel lijkt te worden en dit doet de film geen goed. Washington lijkt niet onder te doen voor een Marvel personage en lijkt met minimale inspanningen iedere veldslag te overleven. Daarnaast worden de home alone taferelen die hij uithaalt hoe langer hoe gekker, tot ze op een bepaald punt komen dat je je echt afvraagt hoe hij dit allemaal zo snel op heeft kunnen zetten. Dit gaat ten koste van de geloofwaardigheid van het verhaal en hoewel het argument dat dit een film is altijd opgeworpen kan worden, vind ik dit een beetje een gemakkelijk excuus om altijd maar alles te moeten mogen rechtvaardigen.

Echter is deze titel meer dan het bekijken waard, omdat hij in de eerste plaats gewoon uiterst vermakelijk is. Het verhaal bouwt goed op en je wordt als kijker niet teleurgesteld. Wellicht had het allemaal wel net wat korter gekund en was wat meer achtergrond informatie over het personage van Washington welkom geweest (what's with the watch?) er blijft uiteindelijk nog voldoende te genieten over.

3,5*

Emotieloos

Drake Doremus staat bij mij bekend als een regisseur die kleine, herkenbare films maakt die dicht bij situaties uit het dagelijks leven staan. De kracht van films zoals Like crazy en Newness zit hem dan ook in de herkenbaarheid van situaties, die je wellicht in een bepaalde mate hebt meegemaakt. Zij het bij jezelf, zij het bij iemand uit je directe omgeving. In Equals valt deze herkenbaarheid weg, wat tot gevolg heeft dat dit drama al snel een emotieloze indruk op mij achterliet. Dat het verhaal zich dan ook nog eens afspeelt binnen een collectief waar emoties niet toegestaan zijn, maakt de situatie er niet bepaald beter op. Dit valt niet zozeer aan de setting te wijten maar meer aan de regisseur zelf, die het verhaal veel te steriel en kil houdt. Als een gebrek van chemie tussen Stewart en Hoult dan ook nog eens bijna voelbaar is, draagt dit ook niet bepaald bij aangezien zij het hart van het verhaal zijn.

De regisseur wilde duidelijk een keer iets anders proberen door drama te mixen met sci-fi, maar het doet de film meer kwaad dan goed. Wat overblijft zijn een aantal mooie sets en een interesse naar hoe het collectief verder qua systeem in elkaar steekt, maar dit systeem blijft aan de oppervlakte doordat de focus constant op de ontluikende liefde tussen Stewart en Hoult gelegd blijft. Doordat de film in zijn geheel zo afstandelijk en kil blijf, was dit voor mij toch wel veruit de minste titel die ik van deze regisseur gezien heb.

2,0*

Wonderbahr?

Er Ist Wieder Da is een vreemde film. In zijn eerste helft lijkt hij alleen maar een platvloerse komedie te willen zijn, maar in zijn tweede helft treedt het doodsaaie achtergrond verhaal met compleet oninteressante personages helaas steeds verder naar de voorgrond en wordt deze steeds meer verweven met de hedendaagse politiek en met actuele thema's die vandaag de dag spelen. Er wordt dan in het bijzonder ingegaan op de huidige vluchtelingenstroom. Dit kan prima werken in een film die zich niet als een komedie neer wil zetten maar zeg nou zelf; de manier waarop Hitler in 2014 terecht is gekomen leent zich daar nu niet bepaald voor. Wat hier op volgde had gewoon simpel en rechtlijnig moeten worden gehouden. Als je als filmmaker Hitler hier een te gevoelig onderwerp voor vindt en je het noodzakelijk acht het personage van een serieuzere kant te benaderen, moet je Hitler niet als uitgangspunt voor dit soort type film nemen. En nog erger; je film vermommen als komedie, want dat is het in zijn tweede helft totaal niet meer. Men had dit op zijn best een politieke satire kunnen noemen, maar met simpelweg de aanduiding van komedie slaat men de plank volledig mis.

Het grootste probleem hier is dat de marketing en de trailers suggereren dat je met je vrienden op de avond met een pilsje in de hand een avond vol schaterlachen zal gaan beleven. Hoewel er in de eerste helft nog wel wat leuke grapjes voorbij komen - die overigens niet meer dan een kleine glimlach waard waren- verdwijnen deze op een gegeven moment compleet naar de achtergrond. Wat vervolgens optreedt is een stevige verveling en heb ik deze film alleen maar uitgekeken omdat ik er €6,- bij Pathé thuis voor betaald had. Deze film is enorm politiek getint en gaat diep in op de hedendaagse politiek die wordt afgezet tegen de levensvisie van Hitler. De film wil als het ware een politiek debat aansnijden vanuit het gezichtspunt van Hitler als hij vandaag de dag geleefd zou hebben, met dezelfde ideologie als die hij had in de twintig, dertig en veertiger jaren. Het punt is dat deze film op deze manier niet gepromoot wordt terwijl dat wel had gemoeten. Ook de balans in de uitvoering voelt zoek. Als je in de verwachting bent dat je een komedie gaat kijken en vervolgens dit voorgeschoteld krijgt, is de teleurstelling des te groter.

Een vervelende film.

2,0*

Sleutels bijmaken; klaar terwijl u wacht

Het is eigenlijk wel een subgenre op zich; de gevangenis film. Escape from Pretoria is precies wat je ervan verwacht, al duurt het wel een behoorlijk lange tijd voor het echt spannend begint te worden. Het ontsnappingsplan is eigenlijk zo bizar dat je je amper voor kan stellen dat dit kan werken: totdat je je realiseert dat deze gebaseerd is op ware feiten. Naast de bizariteit is de vorm van ontsnappen tevens geniaal, en wat ook meewerkt is dat je het de personages ook echt gunt om vrij te komen. De twee hoofdrolspelers komen namelijk vast te zitten naar aanleiding van hun activiteiten als strijders tegen de apartheid. Hoewel dit thema verder slechts op de achtergrond aanwezig blijft, brengt het wel veel sympathiek voor de hoofdrolspelers met zich mee.

De hoofdfocus in deze productie ligt echter op het vermaken van de kijker. De diepgang m.b.t. apartheid blijft grotendeels afwezig, en de focus ligt echt op het leven in de gevangenis en het ontsnappingsplan. Een feit blijft, dat hier gewoon al te veel vergelijkbare voorbeelden van zijn. Jammer, want juist hierin had de film zich kunnen onderscheiden van de gemiddelde gevangenisfilm. Want hoewel nog steeds goed en een ruime 7 als eindbeoordeling, had hier nog steeds meer uitgehaald kunnen worden.

3,5*

Burn this place to the ground

Schwarzenneger en Stallone komen na The Expendables 2 (op de kleine bijrol van Schwarzenneger in het eerste deel van deze reeks nagelaten) wederom samen in Escape plan en hoewel de twee heren beide de jongste niet meer zijn weten ze nog steeds te knallen. Eighties style! Hoewel in het eerste uur de nadruk meer op het verhaal ligt, worden in het laatste deel weer genoeg magazijnen geleegd om menig actiefan te plezieren. Dit is wat er ook verwacht word van dit type film, en zodra de bom eenmaal barst gebeurd dit dan ook. Het verhaal om de super beveiligde gevangenis heen is wel compleet vergeetbaar en vaak ook ongeloofwardig. Het viel me met name op hoeveel er door iedereen meegesmokkeld kon worden, en zeker omdat het niet om de meest kleine voorwerpen ging. Natuurlijk moet je dit soort films altijd met een korrel zout nemen maar er had wel beter kunnen worden nagedacht als je je bedenkt in welke omgeving het verhaal zich afspeelt. Ook de afwikkeling van het verhaal wist me weinig te interesseren omdat dit voelt alsof deze er nog even vluchtig aan de haren is bijgesleept, en die dan ook door middel van korte vluchtige scene's die veel te snel gaan, afgerond wordt. Dit kwam een beetje rommelig en onduidelijk op mij over en ik kon dan ook al gauw niet gelijk alle details in het verhaal goed plaatsen.

Het is al snel duidelijk dat hier niet teveel moet worden gekeken naar logica en een sterk verhaal want op dit gebied stelt het allemaal niet veel voor, terwijl de eerste helft van de film deze illusie wel lijkt te willen wekken. Ze proberen hier dan ook een Prison break achtig sfeertje neer te zetten die echter maar deels voelbaar wordt. De titel moet het duidelijk hebben van de sfeer die er door Schwarzenneger en Stallone zelf neergezet wordt en van de vele foute quotes waarmee met name Schwarzenneger hier in de rondte strooit is het dan ook genieten geblazen. Met name ook de scene waarin Schwarzenneger in het Duits zijn frustratie begint te uiten, en de scene waarin hij weer eens een machinegeweer hanteert waarmee hij iedereen neermaait zijn heerlijk en zullen met name de fans van de Oostenrijkse eik laten genieten. Ook Stallone kan weinig fout doen en gaat onvermoeid door met de stoere jongen spelen (waarschijnlijk tot hij erbij neervalt) en het is dan ook weinig verassend dat hij de komende tijd nog genoeg projecten op de planning heeft staan. Niet erg als ze van dit niveau zijn, zolang je je verstand maar op nul zet.

3,5*

Escape Room: ontsnap hier aan voordat je eraan begonnen bent

Escape Room speelt een smerig spelletje met de kijker. Dit doen ze door je met de eerste scène te triggeren, vervolgens je geduld op de proef te stellen en uiteindelijk te eindigen met een van de flauwste en onduidelijke slotconclusies die ik dit jaar gezien heb.

Na het einde vraag ik mij dan ook af of er nog een vervolg komt op dit eerste deel. Wanneer de makers geen geniaal plan in gedachten hebben om de in 2019 te verschijnen film, met dezelfde naam, op een bepaalde manier aan deze film te linken, zie ik dit namelijk niet gebeuren. Misschien zou een sequel, of prequel er namelijk voor kunnen zorgen, dat het onbevredigde einde naar een totaal ander niveau getild wordt. In ieder ander geval is de wereld deze totaal onbevredigde thriller, binnen no-time weer vergeten.

1,5*

Van hetzelfde laken een pak

Eerder dit jaar zag ik de 2017 variant die met gemak een van de slechtste titels is die ik dit jaar gezien heb. Ik had hier een veel positiever gevoel bij kijkende naar de trailer en de redelijk positieve beoordelingen, maar kwam er al snel achter dat er opnieuw een spelletje met mij gespeeld werd. De 2019 versie is een klein tikkeltje beter dan die uit 2017, wat met name terugkomt in het design van de kamers, maar is op de overige gebieden eveneens een draak om naar te kijken.

Waar te beginnen? Allereerst overwegend slecht acteerwerk van onder meer Taylor Russell en cliché personages zoals een ex militair en de egocentrische zak. Ook de manier waarop personages om het leven komen is veel te simpel en voorspelbaar, en het "masterplan" wat achter de escape room zit is er een die uitgekauwd aanvoelt en daarnaast pijnlijk slecht ten uitvoering wordt gebracht. De kers op de rotte taart was de laatste scène in de simulator met de onherkenbaar gemaakte dr. claw figuur als ''game master'' waarbij alleen zijn kat nog ontbrak.

Titels met een vergelijkbare naam ga ik voortaan vermijden, ik heb mijn lesje wel geleerd nu ook deze titel zich kan rekenen tot een van de slechtste die ik dit jaar gezien heb.

2,0*

(schoon) familie heb je niet voor het uitkiezen

Recentelijk zag ik Loving Pablo, die mij behoorlijk tegenviel omdat de film geen eigen smoel had en hierdoor overbodig was. Escobar: Paradise Lost voelt minder overbodig, omdat er gekozen wordt niet opnieuw hetzelfde verhaal te vertellen. Ditmaal wordt er gekozen om de focus te leggen op de relatie die de hoofdrolspeler heeft met Escobar, op het moment dat hij een relatie krijgt met diens nichtje. Loving Pablo probeerde de focus ook te weerleggen door het verhaal te vertellen vanuit de relatie die Pablo zelf met verslaggeefster Virginia Vallejo had, waarbij de fout al snel gemaakt werd dat in grote lijnen alle gebeurtenissen zoals ze in de Netflix serie ook al voorbij kwamen, opnieuw de revue passeerde. Dat dit ditmaal vanuit het standpunt van Virginia Vallejo gebeurde, voegde daar weinig aan toe omdat de hele film nog steeds alleen draaide om Escobar en de bekende gebeurtenissen om hem heen.

Je zou dan kunnen zeggen dat Loving Pablo beter beoordeeld zou worden door mensen die Narcos niet gezien hebben, maar dit is slechts hooguit half waar. Narcos werd niet voor niks een serie, simpelweg omdat de gebeurtenissen die zich voltrokken rondom de val van Escobar, bijna niet in een film te verwerken zijn, zonder dat ze afgeraffeld aanvoelen. Dit was precies wat er gebeurde in Loving Pablo.

Paradise Lost gooit het over een hele andere boeg door in te zoomen op de relatie tussen Pablo, Nick en diens geliefde, en de gebeurtenissen die er om Escobar heen afspelen, meer naar de achtergrond te verplaatsen. Nick is de focus. Dit is een goede zet, want hoe Pablo aan zijn einde komt en de gebeurtenissen die zich hiervoor voltrokken, kennen we onderhand wel. Met de opzet zit het dus wel goed, al kon het met de uitwerking beter. Een ding die Loving Pablo bijv. wel beter deed, was een geloofwaardigere Pablo neerzetten -buiten het feit dat hij bijna heel de film Engels praatte-, terwijl deze Pablo juist al zijn geloofwaardigheid verloor op het moment dat hij overging op de Engelse taal. Ook vond ik zijn hele voorkomen een stuk minder sterk ten opzichte van Bardem en Moura.

Een ander probleem was de speelduur, waar gemakkelijk een half uur van had afgekund. Sommige scènes worden te lang uitgesponnen waardoor de film soms onnodig saai wordt. Het slot, -Spolier alert: het loopt niet goed voor Nick af- die duidelijk twee gezichten van Escobar lieten zien vond ik sterk, maar de rest van dit verhaal had vlotter verteld kunnen worden en had daarnaast te weinig om het lijf om echt te blijven hangen nadat de credits over je scherm rollen.


3,0*

Meer een fantasy/drama film, van horror is hier namelijk echt geen sprake.De rusteloze geest heeft namelijk een minimale rol in de film en als hij voorkomt is deze geenszins eng of schokkend te noemen voor iedereen boven de 12 jaar
Hooguit kan in deze film gesproken worden van enkele thriller elementen.

De film neemt verder de tijd om het verhaal op een rustige en mystieke manier aan de kijker voor te leggen maar heeft verder niet veel om het lijf.
Ook valt de finale jammerlijk genoeg erg tegen.
Jacinto krijgt wat hij verdiend maar dit wordt helaas erg gemakkelijk afgedaan. Een confrontatie met de geest op het droge was beter geweest. Tevens vroeg ik me af waarom de geest Jacinto niet eerder aangevallen had als de kinderen hem ook kunnen zien en hij door hem in het water ook naar beneden getrokken werd?

Jammerlijk, maar de sfeer in de film is in deze verder wel uitstekend neergezet. Wel verwachtte ik constant meer van de film omdat ik al bekend ben zoals de meeste hier met het latere werk van Del Toro. De grote verassingen bleven dus echter uit, maar wat echter overblijft is gewoon een degelijke film die het bekijken absoluut waard is. 3,0

With great expectations comes great responsibility

Het zal vermoedelijk lastig zijn voor veel regisseurs: jezelf wagen aan een MCU film waarbij de verwachtingen op voorhand al torenhoog liggen. Dit nog los van de eisen die Marvel/Disney aan je stelt. Positief aan Eternals vind ik dat de regisseuse duidelijk haar eigen stempel gedrukt heeft, al komt dit duidelijk met een prijs.

Dit is namelijk zonder meer een van de meest ontoegankelijke, zo niet meest ontoegankelijke titel uit het MCU. Ik zat dan ook te twijfelen om hier binnen de eerste dertig minuten de brui aan te geven, omdat ik mijzelf gewoonweg zat te vervelen. Je wordt overdonderd door een grote hoeveelheid aan nieuwe personages waarbij er niemand echt uitspringt, geforceerde humor die voor een luchtige toon zou moeten zorgen maar die veelal doodslaat, en een verhaal wat erg traag op gang komt maar waarvan wel verwacht wordt dat je je als kijker vastbijt, om alles te kunnen blijven volgen.

Het is nogal een eisenpakket en het komt naar mijn idee in ieder geval deels hierdoor, dat de titel ondermaats presteert bij veel mensen. Wat de Eternals voor mij gered heeft, en wat zelfs tot een aardige eindbeoordeling heeft geleid, is het rijke verhaal. Naarmate de speelduur vordert wordt het steeds interessanter en ik vond het een verademing dat er juist een focus op het verhaal lag, in plaats van op de hersenloze actie. Doordat het verhaal zo sterk is, begon ik mij ook steeds minder te storen aan de personages en hen naar verloop van tijd ook steeds interessanter te vinden. Toch knap met onder andere een personage die een rechtstreekse kloon van Superman is en een personage wat de naam Sprite draagt. Hoe inspiratieloos wil je het hebben?

Dat dit een vreemde eend in de bijt is binnen het MCU is dus zowel een voordeel als een nadeel te noemen. Er wordt een flinke investering van de kijker gevraagd, en niet iedereen zal bereid zijn om deze investering te maken. Het is namelijk echt flink doorbijten voor het verhaal stukje bij beter je aandacht grijpt, en er zullen genoeg kijkers zijn die voor deze tijd al afgehaakt zullen zijn. Alles tegen elkaar afgezet ben ik positief te spreken omdat de nadelen voor mij minder zwaar opwegen dan tegen de voordelen. Waarvan ik de grootste vind dat Marvel hiermee niet op standje automatische piloot stond zoals bijvoorbeeld bij Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings, die ik een heel stuk minder vond.

3,5*

Overgeleverd

In 2014 beklom ik de Pico Veleta. De Pico Veleta is een 3.396 meter hoge berg in de provincie van Granada. De top is, na de Mulhacén, het hoogste punt van de Sierra Nevada en de op drie na hoogste berg van Spanje. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik aan het einde van de dag compleet afgepeigerd was. De kameraad waarmee ik die dag liep was er nog een stuk slechter aan toe. Hij eindigde de afdeling met een behoorlijke zonnesteek. En je dan te bedenken dat wij nog niet eens helemaal aan de voet van de berg begonnen waren.

In verhouding tot de Mount Everest valt de hoogte van de Pico Veleta aardig in het niet. De hoogste berg van de wereld bereikt een duizelingwekkende hoogte van 8.849 meter, waarbij de klim naar de top steeds meer vercommercialiseerd raakt. Bucketlist materiaal? Iedereen die het overweegt om deze klim te maken zou ter voorbereiding Everest uit 2015 moeten zien. Een film die laat zien dat levend terugkeren van de berg waarnaar de Nepalezen refereren als de Chomolungma, ofwel de 'moedergodin van de aarde, absoluut niet vanzelfsprekend is. En al helemaal niet wanneer je waarschuwingen over een grote storm in de wind slaat.

De film werkt niet altijd even goed. Ondanks de overwegend mooie beelden, kreeg ik nooit het gevoel dat de castleden zich echt in de beruchte zone des doods op 8000 meter bevonden. En ondanks de speelduur vond ik het lastig om een band met de personages te krijgen omdat ze over het algemeen erg oppervlakkig blijven. Dit zorg ervoor dat Everest "makkelijk" wegkijkt, maar emotioneel minder raakt. Het feit dat er een aantal steracteurs meespelen verandert hier weinig aan. Echter komen de foto's van de echte slachtoffers aan het einde wel degelijk binnen, waardoor de film wel blijft hangen.

3,5*

Just be a rock

Everything Everywhere All at Once geeft zonder meer een frisse draai aan het multiversum concept. Al slaan de makers hier soms iets te veel in door omdat de film bijna constant hyperactief is doordat deze zo volgepropt is. Met als resultaat dat lang niet alles wat uitgelegd wordt, goed landt. Dit brengt als risico met zich mee dat bepaalde aspecten vaag over kunnen komen, zoals bijvoorbeeld het Everything Bagel concept. Ook is de speelduur te lang en voelde ik mij op den duur om de oren geslagen. Daarnaast was de humor ook lang niet altijd mijn ding en werden grappen die al snel niet leuk meer waren, alsnog uitgemolken. Voorbeelden zijn de scenes met de worstenvingers en de wasbeer.


Nu ik vooropgesteld heb wat mij tegenstond wil ik hieraan toevoegen dat deze unieke film zonder meer een ruwe diamant kan zijn, die ik beter kan gaan vinden naarmate ik deze vaker bekijk. De positieve keerzijde van de hyperactiviteit op je scherm is namelijk ook dat je steeds weer iets nieuws kan ontdekken wanneer je hier opnieuw naar kijkt. Het verhaal deed mij denken aan het boek The Midnight Library, die ook uitgaat van verschillende beslissingen die mensen gedurende hun leven maken en hoe deze uit hadden kunnen pakken. Een concept die mij aansprak, en waar ik raakvlakken mee zag.

Aanvankelijk is deze mengelmoes van sciencefiction, humor en avontuur erg toegankelijk. De sfeer is goed, er wordt stevig geacteerd en het multiversum concept wordt op een leuke manier geïntroduceerd. Dit levert zowel grappige als spannende momenten op. Naarmate de speelduur vordert kan het verloop voor sommigen te vaag aan gaan doen waardoor de nodige charme verloren kan gaan. Toch ben ik voldoende geboeid geraakt om hier een ruime 3,5* aan uit te delen, met in de toekomst kans op verhoging. Misschien wel wanneer ik deze bekijk in een ander universum?

3,5*

Is niet wat het had kunnen zijn

Evidence is een film met een originele wending. Als je denkt te weten wat er speelt begint de film pas echt en gaan alle remmen los. Geregeld moest ik denken aan Cabin in the woods die eerder dit jaar uitkwam en waarbij ook niets was wat het bleek te zijn..Aardige insteek dus maar eentje die vanwege externe factoren niet het gewenste effect wist te bereiken bij mij.

De film hanteert het found footage principe waar ik normaal een groot voorstander van ben. Films worden hierdoor beklemmender en ook direct een stuk realistischer waardoor je ook sneller de angst voelt die de personages voelen. Echter slaan de makers hierin een beetje door doordat er veel storingen in beeld kwamen, het geluid vaak wegviel en de nodige haperingen die de fun factor meerdere malen in de weg zaten. Dat dit een keer wordt toegepast is gebruikelijk in het genre maar ik kreeg het idee dat het hier voornamelijk gedaan werd om het beperkte budget te verhullen.

Dit beperkte budget werd ook zichtbaar in de keuze van de acteurs omdat ze stuk voor stuk voor geen meter konden acteren. De personages die neer werden gezet wekten daarnaast ook nog eens de nodige irritatie op omdat ze constant alleen maar zaten te bekvechten tegen elkaar. Ook het waarom er gefilmd werd was nogal wazig. Een documentaire zonder enige inhoud en aanleiding? Duidelijke aanleiding om die camera te laten draaien inderdaad..Ook de richting die het verhaal ingaat is onduidelijk en er wordt in die zin ook te weinig verklaard. Als de hel losbarst wordt het beperkte budget des te meer zichtbaar doordat het allemaal net niet goed genoeg in beeld wordt gebracht en de beelden net iets te schokkerig en te wazig zijn.

Evidence biedt een goede opzet waarbij meer aandacht aan het verhaal, wat minder geklooi met de camera, een andere cast en een groter budget of betere/andere invulling van het budget de film absoluut beter hadden gedaan.

2,5*

The most terrifying film you will ever experience?

The most terrifying film you will ever experience. Dit staat met schreeuwende letters op de film poster van Evil dead afgebeeld. De trailer en de eerste positieve kritieken uit Amerika leken deze uitspraak vervolgens ook nog eens te bevestigen. En het mag gezegd worden dat Evil Dead een bijzonder naargeestig sfeertje op weet te bouwen. Maar de meest huiveringwekkende horror die ik ooit gezien heb? Helaas moet ik deze vraag ontkennend beantwoorden. Want hoewel er in het eerste deel een aantal behoorlijk spannende en zenuwslopende momenten zitten, leunt het tweede gedeelte echt zwaar op de gore waarbij de film op bepaalde momenten zelfs grappig wordt. En dit is jammer om dat het niet helemaal in de setting blijkt te passen. Deze is erg duister en serieus en bepaalde momenten haalden dit met name in het tweede deel behoorlijk onderuit.

Het was ook dit deel van deze titel die me het minst beviel. De saw achtige beelden vliegen je hier om de oren en het is ook op dit punt dat de echte scares wat meer naar de achtergrond lijken te verdwijnen. Natuurlijk gebeuren er gruwelijke dingen op je scherm, maar hier wen je op een gegeven moment aan en eng is de film dan al lang niet meer. Overige nadelen waar ik me aan stoorde waren irritante fouten die de film bevatte zoals de brandwonden op het gezicht van Mia, die later op miraculeuze wijze verdwenen blijken te zijn, en de ernstige stupiditeit van de personages. Personages gaan meestal dom en ondoordacht te werk in een horror, maar hier was het wel heel erg. Ook werd het op een gegeven moment erg ongeloofwaardig dat bepaalde personages nog op hun voeten stonden en zich überhaupt nog steeds voort konden bewegen nadat ze bijvoorbeeld 50 keer met een spijkerpistool waren beschoten of een arm hadden geamputeerd.

Tot zover de nadelen want Evil dead doet ook een hele hoop goed! Ik heb het origineel nog nooit bekeken dus geen vergelijkingen kunnen maken, maar de spanningsopbouw in deze remake is erg sterk. Op het moment dat de demoon grip op Mia begint te krijgen bouwt de spanning in een enorm hoog tempo op en de bezeten Mia deed het fantastisch. Ze zag er doodeng uit, en het meisje deed me meerdere malen ook denken aan het meisje uit The excorsist. Toch een titel die wel bekend staat als een van de engste, zoniet de engste horror ooit . Er wordt hier ook weinig met de computer gedaan, wat ik een groot pluspunt vind omdat je het toch al snel terug kunt zien op het scherm. Evil dead heeft alles bij elkaar genomen mijn hoge verwachtingen dan wel niet waar kunnen maken en is mij wellicht een klein beetje tegen gevallen, een van de betere horrors van 2013 gaat dit waarschijnlijk wel worden.

3,5*

Evil mess

Evil Dead Rise is een kwaadaardig zooitje, maar gelukkig wel in positieve zin. Ik heb namelijk al een tijdje niet meer meegemaakt dat ik met gemixte gevoelens van zowel vermaak als afschuw naar horror heb zitten kijken. Voor liefhebbers binnen het genre wordt het niet beter dan dit.

De regisseur heeft duidelijk een focus op rampspoed en gore gelegd in plaats van op onderhuidse spanning of (goedkope) jumpscares. Dit is één grote achtbaanrit van hel en verdoemenis. Wanneer je alleen van meer subtiele horror houdt ben je hier niet aan het juiste adres omdat het woord subtiel wel het laatste woord was wat door mijn hoofd heen ging toen ik na afloop de zaal uitliep.

Aanvankelijk dacht ik nog wel dat het allemaal mee zou vallen met de gruwelijkheden. Na een vrij heftige start neemt men een aantal stappen terug en duurt het wel even voor er iets gebeurd. De opbouw is niet bijzonder interessant, en er worden een aantal niet bijster bijzondere beslissingen genomen. Daarnaast had ik ook wel de zorg dat de film te terughoudend zou worden aangezien het verhaal betrekking had op een alleenstaande moeder en haar gezin, maar niets is minder waar. Niemand in het gezin blijkt namelijk veilig. En hoewel het geen verrassing is welke personages de eindstreep uiteindelijk halen, stoorde ik mij er niet aan omdat dit kleine lichtpuntje inmiddels ook wel welkom was geworden te midden van alle gruwelijkheden.

De gruwelijkheden zijn altijd al de essentie van de Evil Dead reeks geweest, en hier is dit (overigens op zich zelf staande) deel geen uitzondering op. Alyssa Sutherland speelt hier een belangrijke rol in, want zij zet een prestatie neer die voer voor nachtmerries is en veel hulde verdiend.

Eenmaal uit de startblokken blijft Evil Dead Rise maar als een sneltrein voort denderen en hoewel ik de letterlijke samensmelting van monsterlijk heden in combinatie met de houtversnipperaar tijdens de finale, wel iets te situationeel geplaatst vond was ik al zo lam geslagen door alle ellende dat ik het de makers met gemak vergaf. En anders deed de laatste scène dit wel. Ik vond het erg tof om te zien hoe de eerste scène die ogenschijnlijk niks met de hoofdverhaallijn te maken had, aan het eind van het verhaal toch nog verweven werd met het hoofdverhaal. Zo kreeg je eigenlijk twee films in een. Sterk gedaan, en het maakt de film in zijn geheel alleen maar huiveringwekkender omdat het nog maar eens onderstreept dat werkelijk niks de demonische krachten lijkt tegen te kunnen houden.

Evil dead Rise is wat mij betreft nu al een moderne klassieker binnen het genre. Deze behoort niet alleen tot een van de beste titels die ik dit jaar gezien heb, maar is daarnaast ook één van de beste horror titels van de afgelopen jaren. Dit is een must-see voor iedere horrorliefhebber en daarom krijgt deze titel, ondanks zijn kleine gebrekkigheden, alsnog de volle mep van mij.

5,0*

What's dead should stay dead

Eind 2015 kwam de serie Ash vs Evil Dead op mijn radar voorbij. Hoewel ik (op de remake uit 2013 na) geen ervaring met de eerdere films had, was ik toch wel nieuwsgierig en besloot ik dan ook om de pilot een kans te geven. Dit was een vreemde mix van horror en komedie, en hoewel het verhaal eigenlijk hartstikke slecht was hing er toch een bepaalde charme waardoor ik bleef kijken. Zo ook de 2e, 3e en 4e aflevering en al gauw raakte ik dan ook aan het einde van het eerste seizoen aanbeland. Dit was een hobbelige rit geweest die minimaal net zoveel dalen had als dat er pieken aanwezig waren, maar toch was ik wel in voor een tweede seizoen. Natuurlijk kan je dan de originele trilogie niet langs je laten liggen (zeker omdat Bruce Campell hier óók een hoofdrol in speelt, en de serie tal van referenties naar het origineel had) dus ik besloot dan ook om eerst maar eens het eerste deel te laten passeren.

En wat was dit een enorme teleurstelling voor mij geweest. Na het recent zien van klassiekers zoals The exorcist of zelfs een film als Psycho, die nog stukken ouder zijn en zelfs vandaag de dag nog een diepe indruk achter laten, was The Evil Dead echt hulpeloos gedateerd geraakt. Als je dan gedacht had dat je het ergste wel gehad had, gooit de finale er zowaar nog een schepje bovenop en zat ik dan ook bijna in tranen omdat ik dit om half 1 s'nachts nog zat te kijken terwijl ik wist dat ik de dag erna weer om half 7 op moest.

Het was mij al ter oren gekomen dat het team een beperkt budget had om deze titel te maken. Dit was helaas ook goed te zien, en al helemaal in 1981. Hoewel het enthousiasme en de creativiteit wel sterk naar voren komen zijn de make-up, geluids- en beeldeffecten en cameravoering zo belabberd dat ik dacht dat ik naar een school opdracht van een groep scholieren in hun eerste leerjaar met een budget van 10 euro aan het kijken was. Hoe indrukwekkend de film in de jaren 80 duidelijk geweest is doet helaas niks af aan het feit hoe ik de film nu beleef en hoe dit op een volgende generatie gewoon als een totale miskleun overkomt. Als ik 10 jaar ouder was geweest had ik de film vanuit het standpunt van jeugdsentiment wellicht anders beleefd, maar nu dit niet het geval is, was the Evil Dead voor mij met name een teleurstelling.

Enkele positieve punten die ik wel ervoer is dat enkele shots best gaaf waren, en dat Ash hoe langer hoe meer bad ass werd. Ook was er soms wel een behoorlijke spanning voelbaar.

Deze kleine lichtpuntjes vallen echter in het niet als je de overige nadelen erbij haalt en je dan nog bedenkt wat er vandaag de dag, voor een nieuwe generatie nog van deze film over is. Dit is helaas niet veel meer. Als volger van de tv serie zal ik het tweede en derde deel ook nog een kans geven, maar ik zie dit nu helaas meer als een verplichting, dan dat ik denk dat ik hier veel plezier aan zal beleven.

1,0*

Rise of the machines

Niet geheel toevallig is de aanhef van mijn recensie rechtstreeks te herleiden naar die van de Terminator reeks: het voelde voor mij dan ook enigszins aan als het kleine, psychologische broertje die zich eveneens richt op de opkomst van machines, alleen dan in het klein gezien. Begrijp me echter niet verkeerd; alleen het thema heeft vergelijkingen, want verder is Ex machina namelijk in alle opzichten anders. Dit is namelijk meer van het type psychologische thriller die diep onder je huid kruipt, en eveneens diep filosofisch is. Kijkers die op zoek zijn naar een snelle hap zijn hier dan ook aan het verkeerde adres, daar gezien Ex Machina traag opbouwt en 90% van de film bestaat uit conversaties tussen de personages. Wat dit echter wel is: een verademing van het snelle geweld wat 90% van de populaire films vandaag de dag beslaat en een titel met wat meer diepgang.

Dit betaald zich uit in de strak geregisseerde finale waarbij ik aanvankelijk het idee had teleurgesteld te worden door het voorspelbare verloop wat het verhaal leek te hebben. Echter werd de richting hier uiteindelijk alsnog resoluut 180 graden omgegooid, en voelde het slotstuk dan ook zeer bevredigend aan. Als je dus een teleurstelling op voelt komen: zit hem vooral uit tot het definitieve einde! Verder zijn de acteerprestaties hier eveneens sterk, en is het verfrissend om een relatief onbekende cast hier aan het werk te zien. Eveneens weet de film van meet af aan een mysterieuze en surrealistische sfeer op te roepen, die nieuwsgierig maakt naar het verloop en hoe het verhaal zich zal gaan ontwikkelen.

Houdt er wel rekening mee dat je deze film niet even snel gaat kijken, maar er echt even rustig voor moet gaan zitten om op je in te laten werken.Als je hier voor open staat en op zoek bent naar wat meer diepgang waarbij je het niet erg vind als het verloop van het verhaal wat trager is, dan ben je hier aan het juiste adres!

4,0*

Fikse tegenvaller..
Teveel geleuter en gelul zoals grid 8400 een paar reacties boven mij al al zegt: Dit alles haalt vaart uit de film en maakt hem nodeloos saai. Het verhaal was namelijk wel goed verzonnen en erg sterk. Helaas zit je het grootse gedeelte van de film naar theorieën te kijken die de personages elkaar voor leggen Hoe zouden we achter de vraagstelling kunnen komen? misschien essentieel voor de film, maar bijzonder saai uitgewerkt. Tegen het einde van de film wordt het allemaal net wat interessanter maar dit is niet genoeg om je aandacht de volledige film vast te houden. Aan het einde vond ik het geheel zeker leuk bedacht, maar er had zoveel meer in kunnen zitten door vooral in het eerste gedeelte van de film meer suspense te stoppen. De film lijkt overigens erg op Killing room(2009) die ik een stuk beter uitgewerkt vond.

2,5 ster voor de leuke ideeën die erin gestopt worden maar helaas op een saaie manier uitgewerkt worden.

Een weerzien met de duivel

Pakweg 10 jaar geleden zag ik The Exorcist -toch alom geroemd omdat deze volgens velen wellicht de engste horror ooit zou zijn- voor het eerst en scheet ik zeven kleuren stront terwijl ik nog net niet achter de bank wegkroop. Of het nu de setting, mijn leeftijd, of mijn inmiddels 10 jaar aan extra ervaring op het gebied van horror is weet ik niet, maar ik was hier toch een heel stuk minder van onder de indruk.

Waar ik dan overigens niet op doel zijn de sublieme (voor die tijd) acteerprestaties, waarbij met name de jonge Regan nog steeds zeer indrukwekkend wordt neergezet. Ik doel dan ook niet op de effecten die voor deze tijd een ware revolutie waren, en zelfs nu nog steeds makkelijk mee kunnen met de hedendaagse films. Ook de verhaallijn is hier geen dooddoener; vakkundig geschreven , en hoewel deze nu met momenten wel cliché over kan komen realiseer je je goed dat deze titel toch echt genre definiërend is geweest . Waar ik dan wel op doel, en wat eveneens mijn grootste teleurstelling was, is dat ik de film eigenlijk helemaal niet eng meer vond. Bekende scene's zoals Regan die achterwaarts de trap afloopt of wanneer Regan haar moeder opsloot in haar kamer en belaagd en mij vroeger doodsangsten gaven, hadden nu vele malen minder impact en stelden mij zelfs enigszins teleur. Nu is dit weleens vaker met films die je 10 jaar geleden als kind zag en later als volwassene terugkijkt, maar bij een film waarover nu nog regelmatig geroepen wordt dat het vandaag de dag nog steeds de engste ooit zou zijn, zag ik dit toch niet aankomen.

Setting heeft wellicht een rol bij mij gespeeld, omdat ik tijdelijk geen televisie tot mijn beschikking heb, en deze dus op de laptop bekeek (hoewel deze echter wel op een stereo aangesloten was). Eveneens kan het feit dat ik inmiddels 3 of 4 biertjes op had enigszins bijdragen aan het feit dat schrikmomenten minder heftig aankomen, en eveneens scheelt het wellicht ook dat ik deze keer niet alleen keek. Het lijkt mij echter onwaarschijnlijk dat al deze factoren het dusdanig effect hebben dat er zoveel angst uit de film weggetrokken lijkt te zijn. Naar mijn idee waren de scene's met de bezeten Regan ook minder prominent aanwezig dan in mijn hoofd het geval was, en tevens waren veel scene's in mijn gedachten ook langer, heftiger en bovenal; vele malen enger. Toch een lichte teleurstelling op dit gebied dus, en hoewel deze titel nog steeds een must-see is voor de liefhebber, een revolutie was in de jaren 70, en nog steeds beter is dan 80% wat vandaag uitkomt binnen het genre, bleef echte angst hier achterwege wat ik toch jammer vond. De volgende keer toch maar weer op een groot scherm, midden in de nacht, in mijn eentje op de bank kijken dan?


4,0*