Opinions

Inzichtelijke buren

Ik weet nog goed dat ik Naboer de eerste keer zag ten tijde van zijn release jaar, als onderdeel van het Mr. horror presents DVD-label. Destijds maakte het verhaal een diepe indruk op mij maar dit was dan ook meteen het enige wat mij bijgebleven was. Ik was Naboer compleet vergeten, totdat ik hem opeens voorbij zag komen op Netflix als een van de Scandinavische titels die aan het aanbod toegevoegd werden. Meer van deze titels zagen er veelbelovend uit, maar ik besloot te beginnen met een herziening. Maar helaas, zoals wel vaker het geval is met herzieningen die je vele jaren later terugziet, was deze weliswaar unieke productie, minder hoogstaand dan ik in mijn gedachten had.

Pakweg 15 jaar later ging de ontknoping veel minder diep dan ik verwacht had en was deze vrij rechttoe rechtaan. En hoewel ik aanvankelijk wederom in het duister tastte had ik de ontknoping eerder door dan dat deze uit de doeken gedaan werd. Hoewel het verhaal nog steeds uniek is en ik bij het begin nog geen idee had welke kant het verhaal uit zou gaan, had de uiteindelijke plottwist een minder grote impact dan dat deze in het verleden op mij had. Het is nog steeds een aanrader, al is het alleen al vanwege de taal en het feit dat dit om een niet Amerikaanse productie draait. Mits je hier zonder al te hoge verwachtingen instapt.

3,0*

Keep it down!

Bad Neighbors is een aardige komedie in de stijl van project x en gelijksoortige komedies. De titel heeft daarnaast wel degelijk een eigen smoel en met name Rogen en Efron hebben de eer om het voortouw te nemen en de kar te trekken. Dit levert een handvol aardige scene's op en gelukkig zijn de scene's die buiten de boot vallen niet te geforceerd grappig gemaakt wat een titel zoals deze gemakkelijk naar beneden zou kunnen halen. Enkele scene's doen dit wél zoals de scene die de geschiedenis van Delta Psi uit de doeken doet maar dit blijft binnen de perken.

Dit gezegd hebbende speelt de film dus aardig op safe wat gelijk het pluspunt maar ook gelijk het minpunt is van deze productie. Zo ligt de grap dichtheid hier niet zo hoog en zijn de grappen die voorbij komen meestal wel leuk maar de tussenliggende stukken -waarbij dus ook de ruimte wordt genomen voor het verhaal- zijn een stuk minder interessant. Het lege verhaal kon me niet bepaald interesseren en deze had wat mij betreft dan ook nog verder op de achtergrond mogen treden en ruimte mogen maken voor nog meer humor. Alles bij elkaar genomen kan ik concluderen dat het allemaal wel lekker wegkijkt, maar dat er verhaaltechnisch dus weinig verheffend aan de hand is en hier te veel ruimte voor vrij wordt gemaakt. Dit heeft tot gevolg dat deze titel niet kan tippen aan een genregenoot zoals we're the millers. Wel deel ik nog wat extra kudo's uit voor de leuke fotoshoot bij de eindcredits. Erg leuk gedaan!


3,0*

Beter een goede buur..

Dit vervolg op het origineel uit 2014 vond ik qua opzet best leuk, maar qua geslaagde grappen scoort dit vervolg nog een stuk lager dan het origineel. Men probeert te geforceerd een aantal grappen te willen laten werken wat niet bepaald bijdraagt aan een positieve kijkervaring. Dit heeft tot gevolg dat je focus automatisch ook meer uitgaat naar de verhaallijn die, zoals bij een komedie te verwachten valt, niet de meeste diepgang herbergt. Het gevolg was dat de verveling al snel optrad bij mij. Neighbors 2 is niet meer dan een herhaling van zetten ten opzichte van het origineel, wat geen probleem is zolang er maar voldoende leuke grappen aanwezig zijn. Aanvankelijk waren er nog wel een aantal leuke momenten te bespeuren, maar vanaf het moment dat de film echt goed op stoom zou moeten gaan komen, komt deze juist tot stilstand.

2,5*

Liefdeloos

Goede film, en anders dan ik gedacht had. Ik had namelijk verwacht dat Alyosha meer screen time zou krijgen, terwijl de focus toch echt ligt op de gebroken relatie tussen zijn ouders. Parallel hieraan liepen hun nieuwe relaties, waarmee zij hun leven weer op de rails proberen te krijgen. Hoewel de vermissing van Alyosha natuurlijk wel een cruciaal onderdeel van het verhaal is, wordt er niet getoond hoe hij vermist geraakt is en al dan niet om het leven gebracht is. Het slot laat dit in mijn optiek duidelijk aan de eigen interpretatie van de kijker over omdat het gevonden verminkte lijk niet per definitie hun zoon niet zou kunnen zijn. Zoals namelijk ook al gesuggereerd werd kon ontkenning bij de ouders ook een rol hebben gespeeld.

Dit was mijn eerste ervaring met het werk van Andrey Zvyagintsev en het was gelijk een aangename. Hoewel je als kijker met een gevoel van verdriet achter gelaten wordt hoe de situatie wellicht anders gelopen was als het vermiste kind in een warm gezin was opgegroeid, wel aan mij bleef knagen. Daarnaast komen ook de koude, kille shots die de kilheid tussen de ouders symboliseren, binnen. Ook is het acteerwerk van alle acteurs heel naturel en realistisch, wat ook bijdraagt aan de impact wat het verhaal op mij als kijker had. Daarnaast leek er ook een glasheldere boodschap in de film verborgen te zitten: koester wat je lief hoort te hebben.

Tot slot nog een laatste opmerking: weet wel dat dit Russische drama wel een slow burner is waar je even goed voor dient te gaan zitten. De film bevat veel lange en trage shots, waardoor Loveless niet voor iedereen bestemd is. Dit is dan ook geen snelle vlotte thriller, maar een pijnlijk realistisch portret van twee mensen die uit elkaar gegroeid zijn.

4,0*

De nacht duurt maar een maantje

The Neon Demon, you hate it or you love it, maar ik kon hier dus echt helemaal niks mee. Dan kan een film nog zo boordevol metaforen en -al dan niet- verborgen boodschappen zitten, dit maakt deze titel niet meteen goed. Sterker nog, het is gewoon echt heel vervelend om hier naar te kijken omdat je je al snel kapot verveeld.

The Neon Demon belichaamt de visualisatie over hoe een onschuldig, lief meisje wordt verwoest door een stad als Los Angeles en de mode-industrie. Geen verkeerd uitgangspunt, en ik moest dan ook gelijk aan het sterke Black Swan denken. Zou dit een soortgelijke top titel worden? Helaas was dit voor mij niet het geval en vind ik dit een typisch geval van een film die door sommige mensen maar goed gevonden wordt omdat hij zo goed uitgedacht zou zijn. Soms ga ik iets meer waarderen als ik na afloop een filmverklaring lees maar in dit geval maakt dit voor mij geen verschil meer uit en blijft het voor mij allemaal even vergezocht.

Smaken verschillen natuurlijk, maar voor mijzelf vind ik een film goed als ik erdoor vermaakt wordt. Dit kan zijn omdat ik door het verhaal gegrepen wordt, op het puntje van mijn stoel zit vanwege de spanning of naar een interessante film zit te kijken die over de historie van de tweede wereldoorlog gaat. Dit wil niet zeggen dat ik een film maar goed moet vinden, omdat hij toevallig over de tweede wereldoorlog gaat, terwijl de uitvoering geen drol aan is.

Hier is dat hetzelfde geval. De diepere boodschappen ten spijt; ik beoordeel deze titel op basis van het kijkplezier wat ik gehad heb en ik ervoer dit qua kijkgenot eerder als een martelgang. Twee uur worden hier gevuld met ellenlange nietszeggende shots en trage scènes en er wordt geen enkele moeite genomen om de kijker mee te nemen in het verhaal. Daarnaast gebeurt er veel te weinig en voelt de film heel leeg aan, waardoor je je als kijker al snel afgestompt raakt. The Neon Demon is dan ook te vergelijken met de modewereld. Mooi, -want toegegeven, het zag er wel prachtig geschoten uit- maar oppervlakkig en leeg en qua inhoud net zo vergezocht als de titel van deze review. Je kunt er achter komen wat ik bedoel door de film te kijken, maar het moge duidelijk zijn dat ik dat in ieder geval alles behalve aanraadt.

1,0*

Zo kopig als een ezel zijn

Ik leer het ook nooit. The New Daughter word nu niet bepaald als goede film onthaalt, maar toch negeerde ik alle slechte kritieken en zette ik tegen beter weten in deze titel op. Het verhaal sprak me aan, Kevin Costner vind ik een prettig acteur om naar te kijken en ik had wel zin in een cliché horrorfilmpje.

''Heb ik hier nu echt anderhalf uur op zitten wachten?!?'' Was vervolgens echter mijn eerste gedachte die bij me opkwam toen de aap uit de mouw kwam en de film tot zijn ontknoping kwam. Hoewel deze ontknoping eigenlijk best wel gaaf en origineel is, was hij zo belabberd uitgewerkt dat dit het aanzien niet waard was. De aardmannetjes(?) waren zo'n enorme teleurstelling dat ze de gehele opbouw in een klap teniet deden. Dit is erg vervelend als je je bedenkt dat deze opbouw ongeveer anderhalf uur duurt terwijl er eigenlijk amper iets gebeurt en deze dus eigenlijk vrij saai was. Echt heel slecht is de opbouw nergens, maar wel enorm standaard en totaal niet vernieuwend. Je hoeft dan ook geen liefhebber te zijn om dit concept al vele eerdere malen te zien hebben gepasseerd.

Daarnaast waren de schrikmomenten die ingezet werden vaak miserabel te noemen. Er gaat dan iets toch niet helemaal goed als je je film onder het thriller/horror segment wilt laten vallen. En vooruit: dat schrikmoment met die barst die in die ruit sprong was wel lekker strak getimed en schudde me wel weer een keer goed wakker. Verder leek dit een hele slechte uitvoering aan een horrorfilm uit de jaren tachtig. Inclusief waardeloze effecten that is..

2,0*

Hoeren neuken nooit meer werken

Het levensmotto van de hoofdpersonages van de film staat gelijk aan het niveau van de rest van de film. Lager dan laag dus. Is dat erg? In het geval van de New kids helemaal niet omdat je van tevoren per slot van rekening (hopelijk) ook wel weet waar je aan begint. De new kids staan namelijk gelijk aan een hoop gezuip, geneuk , grof taalgebuik en een flinke hoeveelheid flauwe grappen die zelfs de scriptschrijvers van een American pie film nog stijl achterover zou doen laten slaan. Mensen die de film met diepe onvoldoendes beoordelen vonden het eerste deel vermoedelijk ook al niet binnen hun straatje vallen en eigenlijk is dit ook echt een van die films waar je meer dan ooit dat bekende label aan kunt hangen: ''je moet er van houden''

Als Brabander zelf is het geweldig om de overdreven typetjes neergezet te zien worden en dit was net zoals in de vorige film en in de sketches wederom erg leuk gedaan. Met name het 2e gedeelte van de film gaat gruwelijk over de top waarbij de makers een heuse persiflage op het sub-genre van de zombiefilm proberen neer te zetten. En het mag worden gezegd dat dit zeker voor Nederlandse begrippen er zeer respectabel uitziet. Als de makers er vervolgens ook nog een knipoog naar de Deathrace films in durven te stoppen kun je al helemaal van lef spreken, zeker als dit ook nog eens bijzonder goed uitpakt.

Een jaar geleden beoordeelde ik het eerste deel in de reeks met een dikke 4,5. De verwachtingen voor het vervolg waren dan misschien ook iets te hoog waardoor dit deel voor mij toch een hele slag minder is. De film mag er dan door het fors toegenomen budget misschien wel beter uitzien, bij Turbo heb ik beduidend meer mijn lach de vrije loop kunnen laten. Dat dit vervolg toch een stuk minder is komt o.a. door de terugkerende bijrollen van totaal niet grappige personages zoals de voormalig Goudkust acteur Filip Bolluyt die overduidelijk op zijn Brabants accent geoefend had waardoor het er voor zover mogelijk nog slechter uitkwam. Maar ook de bijrollen van een bijdehante toeschouwer en twee bioscoop bezoekers wekten eerder ergernis op dan dat het echt leuk was. Ook de opzet van het eerste gedeelte van de film vond ik een stuk minder komisch dan wat er in het voorgaande deel gebeurde. Ook lag het tempo voor zover mogelijk nog hoger wat enerzijds positief was maar anderzijds ook meer grappen liet doodslaan.

Gelukkig draait het allemaal nog steeds om de New kids, en deze blijven nog altijd even leuk en grofgebekt als in zijn voorganger. De medly van Corry Konings rondt het geheel mooi af en legt nog eens goed de nadruk op wat de film je wil brengen. Plat vermaak en niets anders!

3,5*

De New Kids, daar kende nie omheen jongûh, kut!

Het moge duidelijk zijn; de New Kids zijn binnen korte tijd uitgegroeid tot een mega hit en hebben het nu zelfs tot een heuse bioscoop film weten te schoppen. Als rasechte Brabander (ben zelf woonachtig in het pittoresque Eindhoven ) kende die film natuurlijk nie aan uwne neus voorbij laten goan, dus besloot ik de film zelf ook maar eens te gaan bezichtigen. Nou was dit natuurlijk een spannend moment, omdat de korte sketches uitstekend weten te vermaken maar kunnen de makers dit volhouden voor een film van anderhalf uur?
Het antwoord is een volmondig ja, dat kunnen ze zeker!

Het verhaaltje steekt een beetje simpel in elkaar en echt vlot geregisseerd is het geheel ook niet. Het verhaal is voor New Kids begrippen echter zeker ''goed genoeg'' en weet prima te dienen als kapstok voor de vele bizarre situaties waar de Maaskantenaren in terecht komen. Om het verhaal draait het verder ook helemaal niet. Het gaat hier om de typisch Brabantse typetjes die de acteurs neerzetten. En dit doen ze geweldig! Het hele groepje zet weergaloos de Brabantse mentaliteit neer zoals ze hier in bepaalde gedeeltes van Brabant ook écht terug te vinden zijn. Heel herkenbaar en extra leuk voor de Brabanders onder ons dus.

Als dan ook nog eens Eindhovens trots Theo Maassen een bijrol in de film heeft kan het natuurlijk al helemaal niet meer stuk. (Loop de beste man hier geregeld in Eindhoven tegen het lijf overigens.)
Hij is echter niet de enige ook o.a. Hans Teeuwen, de inmiddels overleden Antonie Kamerling en (eendagsvlieg) Jodi Bernal laten zich graag lenen voor een kleine bijrol in de film. Helaas was diens laatstgenoemde bijrol praktisch volledig terug te zien in de trailer. Beetje jammer..

De vele geslaagde grappen lieten me echter meerdere malen bulderen van het lachen en ook de speelduur van de film was perfect. Eerdere berichten die meldden dat het grootste gros van de grappen al in de trailer zat spreek ik dan ook tegen. Ook al had de trailer met name meer van de actie scene's mogen verhullen; de makers hebben nog genoeg geslaagde grappen voor de kijker in petto. Ook bevat de film zelfs een heuse actie scene tegen het einde van de film die er voor Nederlandse begrippen erg goed uitzag. Bevatte helaas wel wat schoonheidsfoutjes zoals kogelgaten die regelmatig in de auto's ontbraken maar dit mocht de pret niet drukken.

Zoals ongetwijfeld uit mijn recensie op te maken valt ben ik erg te spreken over deze film. Hij voldeed volledig aan mijn verwachtingen en bracht zelfs meer. Klein aandachtspuntje voor de makers; De scene's waarbij men omver gereden wordt door een auto kennen we nu wel jongens.. Verder niets dan lof voor de Maaskantenaren!


Een dikke 4,5* en de groeten uit Brabant kut!

It's a match!

In 2012 zag ik Like Crazy, die eveneens door Drake Doremus geregisseerd was. Ik vond die film dichtbij en herkenbaar waardoor ik al snel een band met de personages kreeg. Newness bereikte bij mij hetzelfde effect. Hoewel ik zelf nooit een open relatie gehad heb, waren er alsnog heel veel zaken die herkenbaar waren.

En hoe kan het ook anders,want hoe actueel is daten via Apps zoals Tinder en Happn en de daarbij behorende keuzestress, vandaag de dag wel niet? In een artikel van de NOS eerder dit jaar, werd het onderwerp ook al aangehaald. Auteur (en psycholoog) Lopez geeft in dit artikel aan dat wanneer een mensenbrein veel concurrerende opties krijgt, het verlamt. Het kan de gevolgen van alle keuzes niet overzien en vindt daardoor geen van de keuzes bevredigend, en dit is uiteindelijk ook precies wat er in deze film gebeurd.

In Newness vindt een koppel de liefde bij elkaar en wordt het gegeven van de keuzestress bij het online daten, verder uitgebouwd naar een open relatie en de keerzijdes die hierbij op de loer liggen. Hierbij speelt het online daten een grote rol, maar ook de manier van leven van de personages. Beiden zijn zij nog niet klaar om zichzelf te binden en blijven zij verlangen naar nieuwe ervaringen. Dit blijkt ze alleen maar ongelukkig te maken doordat ze beiden niet meer weten wat ze willen. Een van de personages weet dit op een gegeven moment ook heel mooi te omschrijven: Saddest people are the ones who don't know what they want. Enerzijds wil het koppel de geborgenheid bij elkaar voelen, maar tegelijkertijd blijven ze op zoek naar de spanning en de thrills die bij het (online) daten komen kijken.

Zelf herkende ik heel veel uit deze film wat hem voor mij erg persoonlijk, en ook gelijk een stuk sterker maakte. Dit neemt alleen niet weg dat Newness wel het beste over bijvoorbeeld twee avonden verspreid kan worden. Hoewel het onderwerp namelijk wel heel interessant is wordt Newness na verloop van tijd wel een beetje langdradig, waardoor het soms wat slepend, en hierdoor ook wat ''saai'' aan kan voelen als je hem in een keer kijkt.

Ondanks de kritiekpunten is Newness zeker een aanrader. Deze film zal een nog groter publiek aanspreken als Like Crazy en voor veel kijkers dan ook herkenbaar zijn. Het mooie, hoopvolle slot (aangehaald in de spoilers hieronder) geeft daarnaast een heel treffende omschrijving van de term liefde.

Gabi Silva: I think we're going to get bored of each other.
Martin Hallock: That's okay. You know, bored is okay.
Gabi Silva: We're going to resent each other, too.
Martin Hallock: We'll remind each other why we're worth it.
Gabi Silva: I will disappoint you.
Martin Hallock: I will disappoint you.
Gabi Silva: You promise?
Martin Hallock: Yes.

3,5*

Unfinished business

Bij dit visueel imponerend werkje, snijdt het mes aan twee kanten. De actiescènes zijn verbluffend goed in beeld gebracht, en deze spatten, net zoals het bloed, van je scherm af. Anderzijds had dit Indonesisch werkje met gemak een half uur korter kunnen duren en worden de absurde situaties waar de hoofdrolspeler ( en andere personages) uit weten te ontsnappen, steeds ongeloofwaardiger. Dit heeft tot gevolg dat de actie scènes steeds minder impact maken, en hoewel je dit hele genre doorgaans met een korrel zout moet nemen, kun je dat hier beter met een hele vrachtwagen doen.

Buiten kijf staat dat ik verder wel degelijk van deze titel genoten heb. Het verhaal kon me al snel gestolen worden, omdat ik hier al snel de draad in kwijt was. Volgens mij ging het uiteindelijk om niet veel meer dan eerwraak en Arian die letterlijk over lijken wil gaan, om hogerop binnen de georganiseerde misdaad te komen. Enkel omdat het verhaal wel heel dun was, duurde de film nu wel onnodig lang, waardoor ze of de speelduur beter in hadden kunnen korten, of meer diepgang in de verhaallijn aan hadden kunnen brengen. Alle adrenaline junkies komen hier in ieder geval meer dan aan hun trekken, en ik moet het de makers dan ook nageven: saai wordt deze film door het absurd hoge tempo dan ook nooit.


3,5*

Nachtmerrie huis

David Bruckner is een regisseur om in de gaten te houden, want hij heeft zonder meer oog voor originaliteit. Dit was bij The Ritual al het geval, en ook bij The Night House is dit niet anders. Toch kon ik een lichte teleurstelling niet onderdrukken toen het plot zich steeds verder uit de doeken deed. Deze was te dun en ongeloofwaardig om echt een indruk op mij te kunnen maken.

Want waarom pleegde de man van Beth zelfmoord als hij geen garantie had dat de entiteit haar alsnog zelfmoord wou laten plegen? Waarom koos hij er überhaupt voor om andere vrouwen van het leven te beroven en niet bespreekbaar te maken wat er met hem gebeurde? Had hij na het vermoorden van de eerste vrouw überhaupt niet al het besef moeten hebben gekregen dat de misleiding niet werkte in plaats van hetzelfde trucje maar te blijven herhalen? Hoe was hij hier überhaupt toe in staat? Ik vond in ieder geval veel haken en ogen aan het plot zitten waardoor deze ook sterk aan kracht bij mij inboette. Dit kwam ook omdat ik gewoonweg te weinig van Owen afwist.

Bovenstaande kritiek wil niet zeggen dat ik de regisseur niet aan wil blijven sporen om films binnen het genre te blijven maken, want de potentie is er zeker. Al kwam het er hier jammer genoeg niet helemaal uit. The Night House blijft verfrissend en origineel, en heel saai of vervelend wordt het ook nergens maar té hoge verwachtingen kunnen een domper voor je kijkervaring betekenen.

3,0*

Goed idee, matige uitwerking

Nomis kijkt als tussendoortje prima weg, maar is onder meer qua montage beduidend minder dan veel vergelijkbare politiethrillers. De opzet is aardig, en acteer prestaties zijn over het algemeen redelijk, maar het probleem is dat het verhaal , onder andere door de rommelige montage, maar ook door een gebrek aan sfeer en opbouw, nooit echt goed van de grond kan komen, en je hierdoor nooit écht in het verhaal meesleept.

Ook een deel van de set oogt goedkoop, waarmee ik met name doel op de gevangenis, en met name de cel waarin de moordenaar opgesloten werd. Een straight to DVD release is wat mij betreft goed te begrijpen, wat jammer is, omdat de twist dat de moordenaar een identieke tweelingbroer blijkt te hebben, goed gevonden was. Dit had in potentie een prima thriller kunnen zijn met de juiste kapitein aan het schip (lees andere regisseur), die wellicht had kunnen voorkomen dat de thriller nu vaak wat leeg aanvoelt.

2,5*

Je hebt lekkere tieten; meer niet!

Een film die net zo geloofwaardig overkomt als de rondborstige totaal niet geloofwaardige actrices in deze film. Which is bad, want als we hier spreken van een Oh, oh Cherso Barbie niveau wil dit niet veel goeds zeggen. Ook Furlong laat weer eens zijn gezicht zien, maar hij bevestigd hierbij alleen maar dat zijn hoogtijdagen (Terminator 2, American history X) inmiddels ver achter hem liggen.

Wat overblijft is een te trage opbouw waarbij te weinig gebeurd. Een enkele grappige scene, en schrik scene's die met de minuut goedkoper worden is wat de kijker verder rest. Het verhaal wat opgehangen wordt vond ik nog best aardig, maar wordt vakkundig verpest door slechte en goedkope zwart wit beelden die laten zien wat er voor gezorgd heeft dat de demonen in het huis rondspoken. De film ontbeert verder praktisch iedere vorm van spanning. Nee, op enkele slechte scene's die zo slecht zijn dat ze weer grappig worden na, biedt Night of the demons maar weinig vermaak.

1,5*

Is that it?!?

Een tijdje terug besloot ik de remake van deze film te gaan checken. Als de berichten zó negatief waren kon het alleen maar meevallen toch? Nou niet dus..ik was trots op mezelf dat ik de film met moeite een halfuur aan had weten te laten staan... Maar al met al een goed moment om terug te grijpen naar het origineel dus. Nu herinner ik me weinig meer van deze film omdat ik hem voor de laatste keer gezien heb rond mijn tiende levensjaar. Hoe volledig dit was weet ik ook niet meer omdat ik toentertijd meer met mijn handen voor mijn ogen zat dan dat ik daadwerkelijk naar het beeldscherm durfde te kijken. Eng was de film in mijn beleving toen zeker. Wat nu na al die jaren overblijft is een flinterdun maar erg goed in elkaar gestoken verhaal met een subliem neergezette Freddy Kreuger door Robert Englund. (In de remake was Freddy dramatisch) There can only be one!

Eng is de film echter allerminst meer en op enkele lichte schrik momenten die je van mijlenver al aan zag komen deed de film bij mij niet veel. De sfeer in de film wordt wel goed neergezet al is het acteerwerk doorgaans niet je van het. De effecten zijn dit doorgaans voor die tijd zeker wel. Tuurlijk zijn er de nodige shots die er wat gekunsteld uitzien maar echt storend wordt het nergens.

Uiteindelijk blijft er een film over die de remake alsnog compleet weg vaagt en die in de jaren 80 ongetwijfeld als een huis gestaan moet hebben. Toch heeft de film hedendaags veel aan zijn kracht verloren. Dit komt natuurlijk grotendeels door de leeftijd waarop je bijna niks eng meer vindt. Origineel was het destijds zeker, nu hedendaags allemaal net wat minder. Echter blijft de film anno 2010 zeer vermakelijk en heeft hij onderstaande beoordeling alsnog dik verdiend.

3,5*

Meh.

Ik keek hier echt enorm naar uit, dus des te groter was de verassing dat deze echt enorm tegenviel. Nina Forever is absoluut niet eng -al pretendeert deze film dat ook niet te zijn- maar daarnaast op enkele momenten na ook weer niet echt grappig. Waar Komedie/horror voor staat (afgezien van wat gore) begrijp ik dan ook niet.

Nina Forever is wel heel kunstzinnig gefilmd met alle scene's die door elkaar liepen en deze stijl beviel mij dan eigenlijk ook wel. Ook bepaalde shots waren erg mooi genomen. (wat is Abigail Hardingham een prachtige verschijning hier trouwens) Wat echter niet werkte is dat het verhaal gewoon niet overkwam op mijn beeldscherm. Voor een deel heeft dat te maken met het feit dat Nina zonder ondertiteling wel erg lastig te verstaan was, maar zelfs na het nalezen van de film spoilers op internet waardoor ik wel alles begreep blijf ik toch met een leeg gevoel achter. Hoewel ik het verhaal op papier dus echt verrassend goed vind, kwam de uitwerking dus niet op een dusdanige manier op mij over. En dit is jammer. De precieze verklaring waarom dit mijn mening is vind ik lastig te geven, aangezien ik deze zelf niet zo goed weet, maar ik denk dat de film voor mij toch net wat te traag was.

2,0*

Over the top actiefilmpje. De begin scene maakt al duidelijk dat de film niks meer dan dat wil zijn. Een erg over de top maar zeer strakke begin scene moet ik zeggen. Helaas ook meteen de strakste scene. Nergens haalt de film namelijk dit niveau nog.
De film bevat verder matig acteerwerk, een matig verhaal, heeft teveel donkere stukken zodat de gevechten niet goed zichtbaar zijn, en de film maakt te overduidelijk gebruik van CGI bloed bij sommige scenes.
Maar waar ik me het meeste aan stoorde was de volgende scene:
Raizo die helemaal opengereten is en zichzelf kan helen? omdat hij lid is van de ozunu clan heeft hij maar bovennatuurlijke krachten zodat hij aan zelfheling kan doen? Dan kan hij wel ninja zijn, dit is geen excuus om ineens X-men achtige krachten te bezitten.. Verreweg het belachelijkste uit heel de film voor mij. Tevens met de nodige way of the ninja levenslessen die me gestolen konden worden.. De Trees don't have hearts scene met al die bullshit van dat grietje wat later vermoord word) Verder vond ik het een beetje onwerkelijk dat Raizo complete groepen ninja's klakkeloos uit kon schakelen; Oké hij is een niet zomaar een vechter en een buitengewoon lid van de clan. Maar is dat dan maar het excuus dat hij zijn complete clan aankan? Normaal kan ik dit wel accepteren bij dit soort over the top filmvoer, maar niet als iedere aanvaller stuk voor stuk jarenlang dezelfde meedogenloze training heeft gevolgd als Raizo maar hij er zo even 5 tegelijk kan neerhalen. Ging er niet in bij mij.
Maar toch was de actie bij vlagen ''best leuk'' te noemen. Een 2,0.

Take me to the heart of the world

Dubbel gevoel bij dit Braziliaanse drama. Ik vond de filmstijl erg rauw en realistisch, de camera zat dicht op de huid van de personages en er werd, zonder uitzondering, uitstekend geacteerd. Ik vergat zelfs geregeld dat ik naar een film zat te kijken en werd helemaal terug (ik heb zelf in 2015 omstreeks de 8 maanden in Brazilië gewoond), de cultuur ingezogen. Ook had ik aanvankelijk geen idee waar de regisseur heen wou gaan, wat ik eveneens als positief ervoer.

Wat ik echter als een nadeel heb ervaren is dat ik een rode draad in het verhaal mistte en dat een aantal verhaallijnen niks toevoegde omdat deze onderontwikkeld bleven en te vergezocht aanvoelde. Daarnaast was de geplande inbraak waar langzaam naar toegewerkt werd veruit het zwakste gedeelte van de film en voelde de uitvoering hiervan ook heel voorspelbaar. Daarnaast werd ook niet goed duidelijk hoe de handlangers van de rijke appartement eigenaar (althans ik vermoed dat dit handlangers waren), de drie dieven op het spoor gekomen waren.

Hoewel in the Heart of the World lijkt te blaken van de potentie, komt het drama helaas lang niet altijd goed uit de verf waardoor deze ook als slepend kan worden ervaren. Jammer, want met een duidelijkere focus had dit zomaar eens een moderne klassieker kunnen worden.

3,0*

Pretty. Bad.

Volgens Collider is No Hard Feelings die speciale soort komedie die je steeds opnieuw wilt bekijken, prijkt op mijn Netflix account. Het zou een waarschuwing vooraf moeten zijn dat dit soort beloftes in de realiteit vaak niet ingelost worden, en ook hier blijkt dat maar weer eens het geval.

Het begint allemaal nog best leuk met een prima opzet, en een leuke rol van zowel Jennifer Lawrence als Andrew Barth Feldman. Na verloop van tijd begint de drama component echter steeds verder op de voorgrond te staan en heeft deze komedie nog maar weinig om het lijf. En dan heb ik het niet over de naaktscéne van Lawrence (aangename verassing trouwens, maar dit terzijde)

Dat een komedie geen diepgang heeft hoeft niet perse een nadeel te zijn, maar een komedie met steeds minder leuke grappen in zijn tweede helft is een ander verhaal. De film neemt zich naarmate de speelduur vordert namelijk veel te serieus. Alles wat er dan nog overblijft zijn een aantal belerende, typische Amerikaanse boodschappen die totaal uit de toon vallen met de eerdere grappen. De grappen die nog wel voorbij komen zijn daarnaast ook veel minder leuk, met als dieptepunt een scène die gepaard gaat met digitale effecten die rechtstreeks uit het jaar 2000 lijken te komen.

Mijn eindbeoordeling lijkt wellicht niet al te negatief, maar toch voelt dit voor mij als een grote teleurstelling. Zeker als je kijkt naar alle hype die rondom deze komedie gecreëerd is. Een typisch voorbeeld van een film waarvan de meest leuke momenten al in de trailer zaten.

2,5*

Anders dan anders

Door een sterk geschreven hoofdpersonage, en een verassende ontknoping weet No One Gets Out Alive aan een middelmatig horrorlandschap te ontsnappen. Als klap op de vuurpijl krijg je hierbij ook nog eens een van de meest originele filmmonsters ooit te zien.

Wat ik jammer vond, en wat ik ook terug laat komen in mijn beoordeling, is een gebrek aan daadwerkelijke horror. Alle potentie is aanwezig om iets doodengs neer te zetten, en hoewel sfeervol, weet het nooit echt -met handjes voor de ogen- eng te worden. Daarnaast vond ik het begrijpelijk dat het achtergrond verhaal van het monster grotendeels verborgen bleef maar had ik graag meer van de twee broers geweten die het pension verhuurden. Aan welke ziekte leed de broer bijvoorbeeld dat hij zoveel offers heeft gebracht? of was hij gewoon onder invloed van het wezen? En wat was er nu eigenlijk met de moeder van Ambar aan de hand? Deze relatie had wat mij betreft iets meer uitgediept mogen worden. Want heeft Ambar daadwerkelijk haar moeder gedood, of was dit een hersenspinsel om het monster af te schrikken?

Enfin, de ingrediënten voor een origineel griezelverhaal zijn er, en iedere horror fanaat zou deze moeten zien, maar het is jammer dat niet alles uit het sterke concept gehaald had wat erin zat. Het had ook zeker vele malen slechter gekund want de uitstekende sfeer maakt alsnog heel veel goed. Het geven van een 3,25* is helaas niet mogelijk op movie meter, maar dit is precies de beoordeling die ik af wil geven. Een dikke 6,5 vind ik de film zeker waard en ik vind dan ook zeker dat hier sprake is van een lichte onderwaardering wanneer ik kijk naar het gemiddelde.


3,25*

Waar voor je held

Een aantal weken geleden zag ik Spectre nog, en mijn eerste conclusie na het zien van No Time to Die was dat dit niet mijn beste beslissing was geweest. Twee keer Bond zo kort achter elkaar ervoer ik als een behoorlijke overkill. Met een speelduur van ruim 2,5 uur werd dit er niet beter op.

No Time to Die schiet sterk uit de startblokken met een spannende introductie van de nieuwste schurk, en pakt vervolgens goed door naar erg gave actievolle momenten aan de kust van Italië. Dit hoge niveau wordt helaas niet vastgehouden met een uitgekauwd plot, een uiteindelijk vergeetbare slechterik en het nodige geforceerde drama omdat dit Daniel Craig zijn afscheidsfeestje als 007 is.

Wel erg genietbaar vond ik met name de personages van Ana de Armas als Paloma (en nee, niet alleen vanwege haar diepe decolleté) en Léa Seydoux als Madeleine. Het personage van Madeleine bracht een aangename diepgang en doorontwikkeling met zich mee en staat ook sterk op zichzelf, zonder dat ze na haar vertolking in Spectre, alweer zou worden ingeruild voor een andere Bond girl. Van Paloma vond ik het jammer dat zij niet meer screentijd kreeg omdat het personage eigenlijk maar een kleine rol bleek te hebben. Betreffende de overige cast: Lashana Lynch als Nomi vond ik nog te stijfjes en te geforceerd stoer doen waardoor ik minder enthousiast over haar personage was. Slecht deed ze het niet, maar volledig overtuigd heeft zij mij ook niet. De verdere vertolking van de ondersteunende cast (denk o.a. aan Q, M, Moneypenny en Tanner) mogen wat mij betreft sowieso spettender. Dit groepjes personages vind ik vrij oppervlakkig en saai, zoals in de vorige films ook al het geval was. Hierdoor zijn ze voor mij erg vergeet- en inwisselbaar.

De uiteindelijke afzwaai van Craig als Bond voelt dubbel. Enerzijds was het verfrissend dat hij het niet ging overleven maar anderzijds voelde dit gegeven ook een beetje opgedrongen en geforceerd aan. En hoewel ik hierboven benoem dat het verfrissend was dat het personage van Madeleine veel meer was dan alleen een bondgirl, voelde het hele Are we a family now? gegeven vaak op het randje van Amerikaanse klefheid.

Als je het aan mij vraagt biedt je geld voor een bioscoop kaartje weliswaar waar voor je held, al is het wel zo dat je hier de nodige haken en ogen bij krijgt. Dit wordt tot op zekere hoogte gecompenseerd met een aantal sterke punten die, naast dat deze niet altijd even goed uit de verf weten te komen, ook geteisterd worden door de saaie, inwisselbare en weinig imponerende verhaallijn van een besmettelijk virus. Niet in de laatste plaats vanwege de rol van Rami Malek die mij totaal niet kon overtuigen met zijn spel en die ik morgen weer vergeten ben. Daniel Craig had op dit vlak een betere afzwaai verdiend in de vorm van een meer indrukwekkend neergezette tegenstander.

3,0*

A bit excessive but glorious

Nobody is entertainment in zijn meest pure vorm. Je hoeft geen ingewikkeld plot of een karakterstudie te verwachten maar in plaats hiervan kun je genieten van heerlijke over de top actie, in de stijl van een Kick-Ass, John Wick en Shoot 'em Up. De ideale ontspanning op een druilige zondag of na een lange dag hard werken. Ook wel fijn dat hier een aardige opbouw in zit en er geen sprake is van één grote stortvloed aan actie, al wordt dit in de tweede helft meer dan ruimschoots gecompenseerd.

Dat Bob Odenkirk een veelzijdig acteur is, is algemeen bekend, en het is heerlijk om hem hier op deze manier los te zien gaan in een genre waar ik hem niet snel in verwacht had als hoofdpersonage. Maar juist de keuze voor hem als acteur zorgt ervoor dat hij dit personage op een geloofwaardige manier weg kan zetten. Althans, voor zover dit mogelijk is in een kermisattractie zoals deze. Maar dan wél een van het goede soort. De attractie waar je meer van wil vanaf het moment dat je uit het karretje bent gestapt.

4,0*

De donkere kant van Mexico

Dat Mexico er op je Instagram feed schitterend uitziet, daar twijfelt niemand aan. Net zo min als dat de meeste mensen wel zullen weten dat het land ook donkere kanten heeft. Hoewel de toeristenoorden flink worden beveiligd, en ik mij over het algemeen veilig voelde toen ik eerder in dit jaar zelf voor een vakantie in het land verbleef, is het voor de politie in het land onmogelijk om de bendes de kop in te drukken. Buiten de toeristische gebieden zijn er zelfs dorpen die worden gedomineerd door drugshandel en mensensmokkel.

Noche de Fuego schept een realistisch beeld hoe het er in zo'n dorp aan toe zou kunnen gaan, en heeft op mij een diepe indruk achtergelaten. Niet altijd direct tijdens het kijken zelf, maar ik merkte dat de film door bleef werken in mijn hoofd. Het ijzersterke acteerwerk en de rauwe stijl van filmen geven je het gevoel alsof je je zelf in het dorpje bevind.

Hoewel de speelduur compacter had gekund en ik mij kan voorstellen dat sommige kijkers liever meer vaart in het verhaal hadden gehad, is het leven in terreur binnen deze gemeenschap duidelijk voelbaar. Ondanks het sterke acteerwerk had ik soms wel het gevoel dat de personages te veel op afstand bleven, omdat het narratief beperkt was. De setting maakt echter veel goed en mijn verwachting is dat de kans groot is dat deze kijkervaring je bij zal blijven. Want ook al ben je rationeel gezien op de hoogte van het bendegeweld in het land van de gouden zon, komt dit besef toch op een dieper niveau bij je binnen bij het bekijken van deze film.

4,0*

Verhaal in een verhaal

Leuk om zoveel verschillende invullingen over het slotakkoord te lezen. Ik kon mij persoonlijk wel vinden in het artikel van filmcolossus en de conclusie die aan het einde van het artikel getrokken wordt. Er zijn nog veel meer uiteenlopende meningen -op o.a. moviemeter- terug te vinden en het is dan ook niet gemakkelijk om snel over het einde uitgepraat te raken. Persoonlijk houd ik wel van open eindes die ruimte over laten voor een eigen invulling, en waarbij niet alles voorgekauwd wordt. Een goede zet van Tom Ford, en het maakt mij ook gelijk nieuwsgierig naar zijn eerder geregisseerde film.

Want deze drama/thriller smaakte voor mij naar meer. De setting deed mij met regelmaat terugdenken aan Velvet Buzzsaw, met als kanttekening dat dit gelukkig wél een goede film was. De twee in elkaar verweven verhaallijnen waren onvoorspelbaar en spannend, en zowel voor liefhebbers van een goede thriller of degelijk drama, interessant. Daarnaast was er ook sprake van goed acteerwerk van met name Gyllenhaal, Shannon en Taylor-Johnson. Adams vond ik een beetje vlak acteren, maar storend werd het nergens. De tijd was om voordat ik er erg in had.

Wat wel bij mij speelde was dat ik aanvankelijk het einde niet zo goed begreep. Toen het kwartje begon te vallen en ik het motief van Tony begreep was het al snel duidelijk: dit vraagt om een herziening. Alleen wel na enige tijd en wanneer het artikel uit mijn eerste alinea een beetje naar de achtergrond is geraakt. Misschien kijk ik bij een tweede keer namelijk wel weer heel anders tegen het einde aan.

4,0*

Wie is het? De vliegtuigeditie

Formulewerk van Neeson die een thriller is, en die slechts een paar actie scènes kent in tegenstelling tot wat de filmposter beweert. De opmerking van Taken in een vliegtuig die ik her en der meen opgevangen te hebben, vond ik hier dan ook niet op van toepassing of het moet puur betrekking hebben op het personage wat Neeson neerzet. De films zelf zijn qua uitvoering wel degelijk verschillend van elkaar.

Dan naar het thriller gedeelte: deze is goed uiteengezet en heeft een ontknoping die moeilijk aan valt te zien komen, maar is er geen die hoge ogen zal gooien. Hoewel deze ontknoping verrassend voor mij uit wist te pakken was het er eveneens geen uit de categorie van die van hoogvlieger waardoor ik niet bepaald met mijn oren zat te klapperen. Het was allemaal wel goed bedacht maar ik verveelde me soms een beetje bij deze film. Ja, er is een verhaal waarvan je de uitkomst moeilijk zal kunnen raden en ja dit verhaal is vrij ingenieus in elkaar gezet, maar het verhaal in zijn geheel doet weinig verrassend of schokkends dan gewoon aardig, alledaags formulewerk neerzetten. Non-stop is dus leuk gevonden, maar wist mij absoluut niet non-stop te vermaken.

3,0*

The nature of the world today

Nope, ondanks de overwegend positieve kritieken in de media kan ik mij niet bij deze groep enthousiastelingen aansluiten. En ik sta hier duidelijk niet alleen in als ik de berichten hier op de site eens doorlees. Net zoals Us, had Nope de potentie om net zo'n topper als Get out te worden, maar slaat de regisseur de plank een aantal keer flink mis. Dit werd mij vooral duidelijk toen ik tot de conclusie kwam dat ik de storyline betreffende Gordy's Home een stuk interessanter vond dan het hoofdverhaal zelf.

Het grootste probleem wat bovenstaande veroorzaakt is dat Jordan Peele de dreiging van het buitenaardse roofdier simpelweg niet naar het scherm vertaald kreeg. Less is more, maar op een gegeven moment had ik het wel gezien met de vliegende ufo. En wanneer deze dan eindelijk wel in volle glorie uit zijn schulp kruipt, is de teleurstelling nog groter, omdat ik het idee had naar een gigantische soort van rondfladderende plastic broodzak te kijken. Iedere vorm van spanning ontbrak hierdoor voor mij en dit vond ik enorm zonde, kijkende naar de originele setting, leuke personages en het in de basis gewoon toffe verhaal.

Juist vanwege bovengenoemde punten is duidelijk dat Jordan Peele nog steeds de potentie in zich heeft om vakwerk af te leveren en zijn talent blijft dan ook door de hele film voelbaar. Het is daardoor des te jammer dat er niet meer aandacht had kunnen worden besteed aan de buitenaardse dreiging waar het allemaal om draait. Want juist die valt het meeste tegen, waardoor de hele strijd tegen het wezen al snel saai word, en dit had als gevolg dat ik de speelduur al snel veel te lang vond . En dat was niet alleen omdat ik hoognodig naar het toilet moest

Ik vind het interessant om te kunnen concluderen dat Nope vanwege een hele andere reden niet voor mij werkt dan dat dit bij Us het geval was, waar ik mij juist stoorde aan een dreiging die niet consistent was en een plot wat aan alle kanten rammelde. Dit was hier beter in balans waardoor ik Nope nog wel een krappe 6 mee wil geven, maar Get Out is nog steeds een vele malen betere kijkervaring. Ik hoop dan ook dat de regisseur zijn volgende project beter opschuurt voordat hij deze presenteert aan zijn publiek, omdat het creature design zoals deze nu het geval was, gewoon vele malen beter had gekund.

3,0*

Best Okay

Dit is echt zo’n titel die ik zelf nooit op zou zetten, maar die mijn vriendin in eerste instantie als achtergrond tijdens het eten had aangezet. Mijn verbazing was groot dat mijn aandacht eigenlijk best snel gegrepen werd. Deze verbazing werd nog groter met het ontbreken van een typisch Disney einde. Dit blijft immers toch een Original van de streamingsdienst zelf.

Lage verwachtingen hebben wellicht geholpen want hoewel het genre omschreven is als komedie/drama, ligt de focus duidelijk op de dramatische kant. Als ik gehoopt had op meer humor was ik wellicht van een koude kermis thuisgekomen, al vermoed ik dat de film mij dan alsnog op een onverwachte manier positief verrast zou hebben.

Het komedie gedeelte zit hem met name in het satirisch commentaar in relatie tot social media obsessie, en hoe ver het hoofdpersonage hierin gaat. Not Okay, kan hierdoor in meer of mindere mate best confronterend voor sommige kijkers zijn en minder luchtig zijn dan op voorhand gedacht.

Hoewel dit bij mij gelukkig wel meeviel vond ik het wel heel herkenbaar met wat ik allemaal om mij heen zie. Naar mijn idee heb ik dit onderwerp ook nog niet vaak zo breed uitgemeten zien worden als dat hier het geval is. Het onderwerp voelt hierdoor naast bekend, tegelijkertijd ook fris aan. Al helemaal in relatie tot slachtoffers van terroristische aanslagen. Een onderwerp wat helaas ook maar al te actueel is.

Extra kracht wordt met name bijgezet door de sterke vertolking van Mia Isaac en de rake woorden die haar personage met regelmaat uitspreekt. Met het personage van Zoey Deutch voelde ik met name een gebrek aan sympathie wat natuurlijk ook te herleiden valt naar het personage, maar ook wel omdat ik Deutch, in ieder geval in deze film, niet bepaald een sterke actrice vind. Ik vond haar met name een beetje vlak acteren, ook als je als kijker een inkijk krijgt in de echte Danni achter haar Instagram filters. Het personage blijft oppervlakkig en ook haar emoties komen niet natuurlijk over. In tegenstelling tot die van Rowan.

Al met al kan ik zeggen dat ik positief verrast ben. Hoewel met name Danni een meer gelaagd personage had kunnen zijn (zonder opeens sympathie voor haar te hebben), vond ik dit een aangename verassing die ik niet direct aan zag komen. Wel nog een overig punt van irritatie die een doorn in mijn oog was: de droom sequenties in Parijs. Was ofwel naar Parijs gevlogen om deze scènes op te nemen, of had nadrukkelijk aanwezig laten zijn dat haar dromen zich in een gefotoshopte omgeving aan het afspelen waren. Dit zag er namelijk echt niet uit en was beschamend om te zien.

3,5*

Gebakken lucht

Nova Zembla doet qua aankleding niet onder voor een succes serie als Game of thrones, zeker voor Nederlandse begrippen zit dit namelijk erg goed in elkaar! Op alle overige fronten presteert de film echter wel onder de maat omdat het met name een saaie en langdradige reis is om uit te zitten.

Hoewel het verhaal wel duidelijk ergens heengaat voelde ik me nooit betrokken bij de reis omdat er ook maar bar weinig gebeurde. Als er dan een keer gevaar dreigde bleef het bijvoorbeeld bij een schaduw op de achtergrond. En als het dan uiteindelijk toch een keer fout gaat, krijgt de kijker eigenlijk amper iets van het gevaar in beeld. Hoezo worden wij hier blij gemaakt met een dode mus?

Ook het acteren is in het algemeen onder de maat. Hoewel Robert de Hoog het nog wel aardig doet is aan Doutzen Kroes direct te merken dat haar rol slechts een uitstapje naar het witte doek betreft. Ook de overige acteurs acteren in het algemeen te ondermaats. Ze spreken dan ook te opdreunend, alsof ze hun teksten van een blaadje aan het oplezen zijn en dit draagt dan ook absoluut niet bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Dit zijn allemaal gemiste kansen want een goede basis lijkt zeker te zijn gelegd als men de decors en oogstrelende landschappen die er voorbij komen bekijkt. Het is alleen jammer dat de rest van de film zo dodelijk saai is..

1,5*

The name's Devereaux, Peter Deveraux

Terug van weggeweest neemt Brosnan deze James Bond achtige rol weer op zich. Vooropgesteld mag worden dat hij dit met verve doet. Hij mag dan inmiddels wel een bierbuikje rijker geworden zijn, het moment om deze acteur af te schrijven lijkt voorlopig nog niet in zicht te zijn. Ook leuk om te zien is het personage van voormalig Bondgirl Kurylenko zodat het idee van een bond film helemaal compleet lijkt te zijn. Eenzelfde niveau blijkt er voor November man echter alles behalve in te zitten, want hoewel vermakelijk stelde de titel mij toch op een aantal vlakken behoorlijk teleur.

Zo had ik aanvankelijk een wat luchtiger verhaal verwacht en ook verwacht dat ik hier meer mijn verstand op nul kon zetten, Hoewel het verhaal niet bijster ingewikkeld is, zit er wel een hele hoop prietpraat en ook wel enigszins politiek gelul in waar ik doorgaans geen groot liefhebber van ben. Daardoor vond ik het ook wel lastig om, met name in de eerste helft, alle details gelijk te kunnen plaatsen. Ik kon mijn aandacht er niet goed genoeg door bijhouden. De actie was dan met momenten wel lekker, écht helemaal los leek het nooit echt te gaan. Hoewel ik het verhaal van het personage Kurylenko wel enorm interessant vond, -zeker omdat ik nu zelf ook stage loop bij vluchtelingenwerk en het niet verwacht had een soortgelijke organisatie terug te zien in een film als deze- sprak het verhaal van Devereaux me toch een stuk minder aan. Het personage van Luke Brachey vond ik ook een beetje opgeblazen en inhoudsloos, en bovendien vond ik zijn verhaallijn tussen hem en het personage van Brosnan, nodeloos voorspelbaar.

Deze film wil wel goed gevonden worden, maar het is het allemaal net niet. Brosnan zet een goede rol neer, maar het script is niet interessant genoeg om echt te blijven hangen. Het verhaal van Kurylenko was wel goed en blijft ook zeker wel bij mij hangen, maar alles er omheen had gewoon vele malen beter kunnen zijn. Geen hoogvlieger dus.

2,5*

Mislukte goocheltruc

Wat een overschatte film was dit zeg. Hoewel de beoordelingen in het algemeen vrij positief zijn vond ik Now you see me voornamelijk saai en vervelend om naar te kijken. Dit komt omdat het verhaal mij totaal niet wist te grijpen of te interesseren en ook de trucs van de goochelaars zelf waren soms zo ongeloofwaardig en slecht bedacht dat ik mijn hand voor mijn gezicht sloeg. Er zijn een aantal punten in scene's die wel redelijk goed uitgedacht zijn maar dit werd meteen teniet gedaan als je alle puzzelstukjes bij elkaar kreeg en de konijn uiteindelijk uit de hoge hoed tevoorschijn kwam.

Verder irriteerde ik me ook voor een groot deel aan de acteurs die in deze film zaten. Jesse Eisenberg acteert hoofdzakelijk gewoon verschrikkelijk irritant waardoor je hem bijna van het witte doek over je stoel wilt trekken. Het mannetje heeft enorme kapsones en irriteert zo irritant dat ik al gauw hoopte dat hij vroegtijdig om zou komen bij een van zijn vele blije trucjes. Acteur Woody Harrelson denkt constant dat hij grappig is maar is dit totaal niet, het personage van Isla Fisher is hoofdzakelijk gewoon leeg (net zoals de rest van de film overigens) en Dave Franco is overduidelijk gecast als mooiboy, omdat hij verder geen barst aan het verhaal toevoegd. Nu heb ik het nog niet gehad over Mark Ruffalo die acteert als een slappe dweil en wat ik overigens sowieso een matig acteur vind, of zijn tegenspeelster Mélanie Laurent die er best aardig uitziet; totdat ze gaat lachen. 2 namen die wel kunnen acteren zijn Michael Caine en Morgan Freeman, maar ook hun rollen zijn compleet vergeetbaar.

Wat overblijft is een zogenaamd interessant verhaal om de kijkers geboeid te houden, maar dit voelt allemaal zo geforceerd en gematigd uitgewerkt aan dat ik mijn ogen amper open kon houden. Het verhaal lijkt lange tijd niet te weten waar het heen wilt, en voelt leeg en inspiratieloos aan terwijl de film juist overduidelijk uniek gevonden wil worden. Now you see me is echter een van de meest overschatte films van het jaar en een van die typische titels waarvan je baalt als je er überhaupt een kaartje voor hebt gekocht. Titels met goochelaars zijn sowieso een zeldzaam gegeven maar de titels die hier de laatste jaren van zijn uitgekomen (The Illusionist, The Prestige) zijn doorgaans wel allemaal sterke namen. Laat ik er nog even de nadruk op leggen (als je dit niet al duidelijk geworden was ) dat deze titel hier allesbehalve bijhoort.

1,0*

Een nieuwe orde

Nuevo Orden greep aanvankelijk mijn aandacht toen de focus nog met name op een bruiloft lag, en de gebeurtenissen die tijdens deze feestelijke gelegenheid plaatsvonden. Al snel wordt deze persoonlijke opzet doorbroken en begint de film steeds afstandelijker aan te voelen. Een aantal op zichzelf staande, heftige scenes, weten kortstondig indruk te maken maar vallen weg binnen een algemeen gevoel van afstandelijkheid. Een groot contrast ten opzichte van de meer persoonlijke en betrokken stijl die de regisseur in eerste instantie hanteerde.

Bovenstaande beleving lees ik hier bij de andere recensies ook terug, en ik kan niet anders dan mij hier bij aansluiten. Het acteerwerk is goed, en de scheefgroei tussen arm en rijk met een staatsgreep komt erg krachtig (en realistisch!) over. Het is daarom des te jammer dat het zo lastig is om betrokken bij het verhaal te blijven naarmate de speelduur vordert.

2,5*