Opinions

Lopendebandwerk

Wanneer je op een bepaald punt in je leven al vele honderden (zo niet duizenden) films gezien hebt, kan het niet anders zijn dat het je opvalt dat verhalen gerecycled worden. Bekende verhalen in een nieuw jasje (of in dit geval nieuwe pop), komen van de lopende band rollen met wisselend succes. M3gan vind ik vooral overbodig. Want hoewel ik mij had verheugd op een nieuwe telg binnen het killerdoll concept en ik een voorstander ben van beter goed gejat dan slecht bedacht, stelt deze nieuwe versie van Chucky met name teleur.

Het (enige) hoogtepunt is M3gan zelf en met de pop heeft de regisseur zonder meer een waar horroricoon gecreëerd. Helaas loopt simpelweg alles om de pop heen, uit op een teleurstelling. Dit kan ook haast niet anders met alle hype die er om deze film heen gecreëerd is. Inhoudelijk valt er hier namelijk bar weinig te beleven. Het narratief is volledig op de automatische piloot geschreven, en is daarnaast nodeloos voorspelbaar. Alsof je een aantal elementen in een computer stopt, en hier een massaproduct uit komt rollen zonder ook maar enige authenticiteit of aspecten die dit product uniek maken.

Het wordt er niet beter op wanneer de filmmaatschappij er voor kiest om een zo groot mogelijk publiek te willen bereiken en zoveel mogelijk van de daadwerkelijke horror wegknipt, waardoor dit nog net geen horrorverhaaltje voor het hele gezin geworden is. Hier zijn enkele beelden namelijk nog net iets te heftig voor, maar dan meer vanwege het feit dat ze gewelddadig zijn. Angstaanjagend is deze killerdoll namelijk allesbehalve en dat is jammer, omdat ik wel verwacht dat we nog veel van M3gan te horen zullen gaan krijgen. Wanneer dit het geval is dan hopelijk wel in handen van een meer bekwaam regisseur. Al verwacht ik niet dat hier aandacht aan zal worden besteed met voldoende opbrengst in het laatje.

2,0*

Beter een goede ma dan een verre vriend

Een leuke thriller met horror elementen voor de niet zo ervaren kijker binnen het genre. Het duurt lang voordat het allemaal wat grimmiger wordt, maar de positieve kant hieraan vond ik dat de uiteindelijke acties van ma zelf, er wel geloofwaardiger op werden.

Ik had graag meer afrekeningen gezien met de pestkoppen uit haar verleden in plaats van een focus op de tieners, en een spectaculairder einde voor ma zelf, maar afgezien hiervan is dit een redelijke huis-tuin en keukenthriller.

3,0*

Bloed, zweet en kettingzagen

Macabre is een Indonesische horror met veel potentie, die er helaas niet altijd even goed uit weet te komen. Met name op het gebied van de gore wordt hier hoog gescoord en kijkers die hun horror graag extra bloederig hebben zijn hier aan het juiste adres. Het bloederige geweld is ook heel herkenbaar uit de Netflix Original The Night Comes for Us, die ook door een van de twee Mo Brothers geregisseerd is. Ook erg gaaf vond ik dat het hier niet slechts ging om een moordlustige familie ging en dat hun oorsprong een bovennatuurlijk tintje had. Met name het hoofd van het gezin, Dara, vond ik erg sterk neergezet.

Ondanks de sterke opzet vond ik wel dat het verloop vaak net te voorspelbaar was, inclusief de vele schrikmomenten en de toevoeging van een politieteam, die alleen maar dienden als slachtvee. Hoe vaak hebben we dit inmiddels al niet gezien? Maar goed in 2009, ten tijde van de release, was het misschien niet zo'n groot cliché als dat het nu inmiddels is.

Hoewel ik Macabre nooit echt spannend vond worden is de potentie van de Mo Brothers wel duidelijk zichtbaar. Er zaten ook een aantal sterke, op zichzelf staande scènes in die goed in elkaar staken en een enkele keer ook de nodige subtiele diepgang/kleine details lieten zien. Zoals het moment dat Dara een paar zinnen in het Nederlands spreekt, waarmee duidelijk wordt dat zij ook al in leven was ten tijde van de kolonisatie van Indonesië. Maar ook het woord MEAT wat op een van de nummerborden van de auto's opduikt. Tja, die laatste had ik zelf ook nooit opgemerkt als mijn vriendin niet Indonesisch was geweest en mij hier niet op gewezen had

3,0*

Kleine tegenvaller.

Had hetzelfde over the top grind house materiaal als Planet terror verwacht maar werd lichtelijk teleurgesteld. De film is wel opgenomen in dezelfde omstreeks jaren 70 stijl als Planet terror maar toch net wat...minder bizar en een tikkeltje braver. Dit klinkt als een vreemde uitspraak in een film waar het bloed rijkelijk vloeit en de meest bizarre, onwaarschijnlijke capriolen uitgehaald worden maar toch mis ik iets.
Dat iets mistte ik voornamelijk in het middenstuk van de film. De film wordt hier op een gegeven moment op verhaaltechnisch vlak een beetje slepend en ik kon een kleine gaap niet onderdrukken. Niet dat het verhaal van de film slecht was, maar er gebeurde op sommige punten gewoon te weinig.

Wil niet zeggen dat we hier van een slechte film spreken overigens. De actie scene's die in de film zitten zijn nog steeds top notch, en het personage Machette is perfect vertolkt door bad ass mother fucker Trejo..net als de overige personages. De film heeft een leuk sfeertje die je gemakkelijk in de wereld van Machette laat wanen.
Jammer dat de sceentijd waarin rodriguez daadwerkelijk als she ten tonele verscheen een beetje kort was. Had graag meer van haar in deze outfit gezien.

Een lichte tegenvaller betekend echter nog steeds een goede film, omdat de verwachtingen dan ook torenhoog waren.

laat Machette kills & Machette kills again maar komen


3,5

Machete kills! And again, and again, and again.....

In dit vervolg op Machete krijgen we meer van hetzelfde te zien, maar dan met een minder leuk verhaal, minder leuke personages en minder creatieve vondsten. Hoewel dit deel wel dezelfde feeling heeft als zijn voorganger voelt het namelijk een stuk meer uitgemolken aan en ik had dan ook het idee dat ik naar de extended version van deel 1 aan het kijken was met alle scene's die het origineel niet gehaald hadden en dus ook een stuk minder waren. Ook Danny Trejo als Machete zelf en Michelle Rodriguez als She die ook nog steeds een redelijk grote rol heeft zijn lang niet meer zo leuk als in het origineel het geval was.

De aanvullende cast heeft een te kleine rol om er echt iets interessants van te maken of kan gewoon echt niet acteren (hoewel Heard het nog wel aardig doet), met Lady Gaga en Charlie Sheen als absolute dieptepunten. Daarnaast vraag ik me ook af wie het in godsnaam verzonnen heeft dat de twee leukste dames die hier een rol spelen (Hudgens en Alba) slechts een kleine bijrol hebben terwijl dat juist de actrices waren waar ik wel meer van had willen zien. Daarnaast is badguy Gibson ook een stuk minder dan zijn voorganger Seagal en is het personage van Bichir gewoon ronduit bloedirritant. Sofia Vergara als Desdemona wil wel heel graag en haar personage heeft ook zeker potentie, maar helaas wordt ook hier veel te weinig uitgehaald.

Nee, het moge duidelijk zijn dat je bijna hersendood moet zijn om dit vervolg leuk te vinden. Bij het eerste deel was dit ook het geval, maar daar was het tenminste nog leuk hersenloos vermaak. Hier voelt het uitgesponnen en inspiratieloos aan en had het script veel creatiever kunnen zijn. Ook de effecten zijn over het algemeen behoorlijk ondermaats en komen te overduidelijk uit de computer. De Star Wars touch die de film richting het einde meekrijgt beviel me nog veel minder, maar dit komt omdat ik dan ook absoluut geen liefhebber van dit genre ben. De hint naar een deel 3, die nog meer deze richting op lijkt te gaan spreekt me dan ook al helemaal niet aan.

Met een krat bier achter de kiezen of in een extreem melige bui kun je nog wel de nodige lol aan dit vervolg beleven en als je een enorme liefhebber van grindhouse producties kun je ook een ster bij deze eindbeoordeling optellen maar ik adviseer de rest van de wereld toch echt om hier vooral niet naar toe te gaan. Het had allemaal wel een stuk slechter gekund met het oog op onderstaande beoordeling, maar met een regisseur als Robert Rodriguez aan het roer verwacht je echter gewoon veel meer vindingrijkheid.

2,0*

Slapeloze nachten

Trevor is moe..heel moe. Sterker nog hij heeft al een jaar niet meer geslapen. Eveneens haalt hij fantasie en werkelijkheid voortdurend door elkaar. Wat is er met Trevor aan de hand?

Iets wat je je als kijker voortdurend afvraagt en waar deze film voortreffelijk mee speelt. Het duurde bij mij erg lang voordat ik doorhad hoe de vork nu precies in de steel zat, zelfs al had ik deze een jaartje of 10 geleden toch al voor de eerste keer gezien. Wat me van deze film bijstond was dat het een enorme mindfuck was voor mij destijds, en hoewel de film nu ook nog steeds de indruk op mij maakte dat hij voortdurend met de kijker speelt, voelde de conclusie voor mij minder bevredigend aan.

Dit kwam omdat deze er maar een beetje aan de haren bijgetrokken aanvoelde. Een beetje cliché zelfs. Persoonlijk had ik een wat heftiger en met name origineler slotakkoord verwacht. Deze speelt namelijk heel erg op safe, terwijl de rest van de film dit totaal niet doet. Hoewel het begrijpelijk is dat Trevor hierdoor al een jaar niet meer kan slapen is het wel een van de eerste ideeën die bij je op kan komen, maar die je simpelweg alsnog niet aan kan zien komen omdat de voorgaande gebeurtenissen er in eerste instantie geen enkele link mee lijken te hebben.

Een beetje gemengde gevoelens voor mij bij deze film, want in mijn geheugen leek deze toch een stuk beter. Dit komt dus hoofdzakelijk door het makkelijk verzonnen einde. Het is wel knap hoe alle lijntjes met elkaar worden verbonden, maar het grote plaatje had vindingrijker gemogen wat mij betreft.

Toch alsnog een vrij hoge beoordeling van mij, wat met name komt omdat de film langzaam onder je huid kruipt en je na verloop van tijd op het puntje van je stoel houdt. De finale is daarnaast absoluut niet slecht, maar voor mij simpelweg niet origineel genoeg terwijl ik dit wel verwacht had.

3,5*

Oh what a lovely day..to get disappointed

Hoewel ik geen ervaring met de originele Mad Max films heb, leek Fury Road mij een interessante te worden; niet geheel toevallig door de ijzersterke trailer die ik eindeloos bij de voorstukjes in de bios voorbij zag komen, en die dan ook nog eens ondersteund werd door een ijzersterke soundtrack. Het leek me een beetje een 300 on the road te gaan worden, maar het geheel was uiteindelijk niet meer dan een (goedkope) carnavalsoptocht, zoals hierboven door mijn voorganger ook al heel terecht wordt opgemerkt. Ik had verwacht dat voorkennis van het origineel niet nodig had hoeven zijn, maar dit bleek toch wel het geval. Een aantal keren werd het personage namelijk achtervolgd door nare flashbacks, waarvan ik geen idee had wat deze nu zouden moeten betekenen. Maar goed, op dit soort punten kun je de film onmogelijk afrekenen natuurlijk.

Veel kennis is er verder niet nodig, want het draait hier voornamelijk om de sfeer en de actie. voornamelijk sfeer is er voldoende, alleen komt dit niet volledig tot uiting in de actie. Dit was namelijk voor mij veruit het grootste nadeel van de film, want hoewel de actie scene's 90% van de speelduur besloegen, wisten ze geen gevoel van bevrediging achter te laten, wat wel het laatste was wat ik verwacht had na het zien van de trailer. Zoals door mijn voorganger ook al heel terecht word opgemerkt is er weinig echt grof geweld en is heel de achtervolging eigenlijk vrijwel spanningsloos te noemen. Ik had ook wat meer over de top actie verwacht van de vrouwelijke actrices die toch heel de rit aanwezig waren, een beetje in de stijl van het heerlijke Kill Bill (het eerste deel welteverstaan) maar ook dit bleef achterwege. Kortom had ik de film in zijn geheel eigenlijk een stuk explicieter verwacht, want nu had ik de hele tijd het idee dat de actie gecensureerd was. De actie werd ook regelmatig fragmentarisch en redelijk slordig in beeld gebracht, waardoor ik het idee had dat de cameraman zelf ook voortdurend onder vuur lag en daarom niet eens behoorlijk kon filmen.

Fury road lijkt genoeg potentie te hebben, maar dit komt niet tot uiting in de beelden en de minimale aanwezigheid van echt grof geweld. Iets wat er wel gewoon echt bijhoort bij een film zoals deze. Een halve ster geef ik echter wel alleen al extra weg puur op basis van de soundtrack, want wat was deze heerlijk! Als de rest van de film alleen maar net zo goed was..

2,0*

Eigenzinnige prent

Maar eigenzinnig betekend lang niet altijd beter. De film is een vreemde mix te noemen tussen fantasy en horror zoals hierboven bij de film vermeld staat maar bevat ook veel humor en drama elementen. Op sommige momenten dacht ik zelfs met een chick flick te maken te hebben; zoveel werd er door gemijmerd over koetjes en kalfjes en verliefde jongens en meisjes.

Als je een zombie-film verwacht kom je dus absoluut bedrogen uit.

De film bevat 2 hoofdelementen. Namelijk de dood van Wendy Hearst in het algemeen (hoe haar directe omgeving hier mee omgaat etc.) en de liefdes perikelen tussen de verschillende (levende ) personages. Het ''zombie gedeelte'' (terwijl het verhaal tóch om Wendy Hearst draait) is een beetje naar de achtergrond geschoven. Scene's die hier om draaien komen dan ook zeer minimaal aan bod, zoals de poster wel doet vermoeden.

Het slotstuk van de film sluit het geheel van de film echter wel prima af en verklaard ook meteen waar de titel van de film vandaan komt. Jammer dat je voor je bij dat slotstuk bent je je eerst door een oeverloos scala aan niet boeiende conversaties dient te worstelen met slechts enkele ''wel leuke'' scene's tussendoor. Deze conversaties zijn er duidelijk op gebrand om hoogstaand en poëtisch over te komen ala Donnie darko maar falen hier jammerlijk in.

Origineel gepoogde maar grotendeels mislukte prent te noemen.

2,0* voor het lugubere slotstuk wat wel vrij sterk was.

Cinema doesn't need to have a message. It needs to have a heart.

Als er één ding is wat Malcom & Marie heeft dan is het wel een hart. Zowel Zandaya als John David Washington leven zich helemaal op in hun personages, en ik voelde mij meer dan eens als een vlieg aan de muur dan dat ik het idee had naar een filmproductie te kijken. Qua plot is dit drama erg dun en het plot wat aanwezig is, is maar tot op zekere hoogte van belang. Het draait hier echt om het acteerspel en de dialogen. Aanvankelijk dacht ik dat Malcom & Marie ging over een koppel wat vastzat in de lockdown. Het blijkt echter al snel dat de film zich niet tijdens de corona crisis afspeelt, maar slechts het tijdsbestek van een nacht beslaat. Jammer, want ik had graag een tijdlijn gezien die langer dan een nacht besloeg.

De zaken waar het koppel over ruziën lijkt betrekking te hebben op een hoop opgekropte frustratie, wat er wel vaker dan alleen in die nacht lijkt uit te komen. Maar dit is een aanname. Juist hierom had ik graag een meer uitgebreide tijdlijn gehad. De meeste koppels maken van tijd weleens een stevige ruzie mee, maar zoals dit stel elkaar de hele nacht de tent uit vecht geeft mij het idee dat er iets al langere tijd structureel mis is in deze relatie. Telkens als ze weer een klein beetje nader tot elkaar weten te komen barst de volgende bom alweer. De woorden 'giftige relatie' lijken dan ook wel op de hoofden van het ''liefdeskoppel'' geschreven. Ze zoeken ook constant manieren om met elkaar in gevecht te blijven gaan. Alsof ze gewend zijn elkaar pijn te doen, en niet anders weten dan op deze manier met elkaar te communiceren.

Het is het perfecte voorbeeld voor de uitspraak dat haat en liefde dicht bij elkaar liggen. Tussen deze twee uitersten lijkt het koppel namelijk voortdurend te balanceren. Althans, dit is mijn interpretatie, maar de meningen hierover kunnen verschillen. Persoonlijk vind ik het van tijd tot tijd wel interessant wanneer je als kijker meer ruimte krijgt om je eigen interpretatie aan het verhaal te geven, en waarbij een script van ondergeschikt belang is. Alleen twee acteerkanonnen in een kamer die de sterren van de hemel spelen.

Wanneer je een plot gedreven productie verwacht kun je Malcolm & Marie beter aan jezelf voorbij laten gaan. Ook ik begon het laatste half uur ook net een beetje teveel van het goede te vinden, waardoor ik goed begrijp dat er veel mensen afhaken. Dit is niet bepaald een lekkere wegkijker of crowdpleaser, en mensen die de film afkraken omdat er te weinig te beleven valt kan ik tot op zekere hoogte wel begrijpen. Het punt is dat de regisseur ook geen focus lijkt te willen hebben op het script, maar een kleine intieme film met een hart heeft willen creëren. Het is daarom dat de zin bovenaan mijn review, die ook door een van de personages zelf uitgesproken word, ook zo toepasselijk is voor deze titel.

3,5*

Having visions

Toegegeven: dit is een van de meest creatieve horrors van de afgelopen jaren. Wel is het verhaal tegelijkertijd zo absurd en vergezocht dat het haast niet visueel te maken is. Hierdoor ziet het er soms.. behoorlijk belachelijk uit.

Toch wil ik Malignant niet volledig afkraken, want het moet juist worden toegejuicht wanneer een regisseur buiten de kaders durft te denken. Ik zie dit liever dan de zoveelste Recht-toe-recht-aan horror die de platgereden paden bewandelt. Deze 'nieuwe visie' van terreur schiet daarnaast ook sterk uit de startblokken waarbij ik in eerste instantie geen idee had waar het verhaal heen zou gaan. De matige visuele effecten haalden mij er soms een beetje uit, maar ik zat in ieder geval wel geboeid te kijken. Ook zaten er best wel een aantal leuke schrikeffecten in, en hoewel ik misschien geen grote uitdaging op dit gebied ben, komt het bij mij in het genre toch vaker niet - dan wel voor.

Zoals bovenaan in mijn review aangehaald wordt de pret met name onderuit gehaald omdat de absurditeit gewoon haast niet naar het scherm te vertalen valt. Hoe verder de aap uit de mouw komt, hoe harder de film namelijk onderuit gaat. Als men dan aan het slot besluit om hier ook nog een halve actiefilm van te maken, voelt dit ook behoorlijk misplaatst aan. Naast dat de actie niet werkt omdat het er gewoon niet uitziet. Voeg hier een speelduur aan toe die ook net twintig minuten te lang is en de nadelen springen er alleen nog maar meer uit. Daarnaast komt het hoofdpersonage in net even iets te veel absurde en bombastische situaties terecht om deze 'visie van terreur' te laten beklijven.

Volgende nieuwe visie beter?

2,5*

Van goed, naar matig tot waardeloos

Wat is dit ongelofelijk jammer. Mama heeft in zijn eerste deel van de film genoeg sterke elementen zitten waardoor mijn verwachtingen alsmaar hoger werden. Met een aantal zeer sterke scene's zoals de schaduw van mama in de slaapkamer die met een van de meisjes speelt terwijl het personage van Jessica Chastain niks doorheeft en de uitzonderlijk sterke acteerprestaties van het jongste meisje. Het talent wat de finale van de horrorfilm Sinister wél naar een hoger niveau had kunnen trekken (zie mijn review over deze film). Het begint al vervelend te worden als de makers in het middenstuk al wat steken laten vallen door het tonen van een middelmatige flashback en de eerste momenten dat mama volledig in beeld verschijnt die al niet je van het zijn, maar helaas kan het nog veel erger.

Dat het nog veel erger kan blijkt als het verhaal naar zijn climax toewerkt waarbij de film al helemaal als een kaartenhuis in elkaar stort. Ik had het gevoel hier naar een slechte comedy te kijken en vanaf dit punt begreep ik ook echt niet meer dat Guillermo del Toro zijn naam vrijwillig aan deze titel heeft willen laten binden. Er zal dan ook ongetwijfeld een flinke zak geld in het spel zijn geweest.

Persoonlijk vond ik het ook erg knap hoe regisseur Andrés Muschietti de spanning zo vakkundig weet op te bouwen en uiteindelijk ook weer zelf compleet met de grond gelijk weet te maken. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de vele slechte scene's die de finale bevat, uiteindelijk in de film terecht zijn kunnen komen. Het idee er achter is dan wel niet verkeerd, maar de uitwerking is in alle opzichten zo simpel en matig te noemen dat het voor mij alles wist te verpesten. En dit is erg zonde als je kijkt naar de sterke acteurs die deze productie heeft en hoe sterk alles ook begint. De sterren die ik uitdeel zijn dan ook puur voor dit eerste deel en de sterke acteerprestaties van met name het jongste meisje bedoeld. Want deze verdienen hoe dan ook kudo's. Voor de rest kun je maar beter met een grote boog om deze smakeloze horror/comedy om lopen want hoe vaker en duidelijker Mama zelf in beeld verschijnt, hoe slechter het allemaal word.

2,5*

You can save them... You can save all of them.

Aardige remake die echter lichtelijk ten onder gaat aan zijn eigen ambities. Deze remake wil zo groot mogelijk zijn en gooit je dan ook al gauw dood met actie. Overdaad schaadt echter en dat is dan ook precies wat hier gebeurd. Ook het verhaal is te zweverig om te blijven hangen. Met name de start op Krypton was mijn pakkie an niet, al werd dit gelukkig op een later punt in de film wel wat beter en meer gestructureerd uitgelegd.

Als ik het over de actie heb kan ik deze het beste vergelijken met de Transformer films, en Dragon Ball Z cartoon reeks. Met name dit laatste is positief, omdat de gevechten mij veelal hieraan terug deden denken en het is erg gaaf om dit met echte acteurs zo sterk uitgewerkt te zien worden. De gevechten zijn episch, gebouwen vallen om, en explosies vliegen je om de oren. Dit is dan ook gelijk weer het minpunt, waar ik bij de Transformer titels ook al last van had. Het is leuk om als actie fanaat een flinke portie op je bord te krijgen, maar op een gegeven moment zit je vol, en is wat je voorgeschoteld krijgt ook niet lekker meer. Het verhaal is te wazig en dunnetjes om alle actie aan op te hangen, en als een titel het hoofdzakelijk van explosies moet hebben gaat dit op den duur vervelen. Er zijn genoeg voorbeelden te bedenken van titels die ditzelfde euvel ook hebben en toch van top niveau weten te zijn, maar Man of Steel bereikt dit stadium niet omdat de personages te eendimensionaal zijn en er verder bijvoorbeeld ook geen humor in de film zit waarmee de overdadige actie wat meer gecompenseerd en uitgebalanceerd had kunnen worden.

Slecht is Man of Steel echter zeker niet, en ik heb de tamelijk lange speelduur van meer dan twee uur dan ook goed kunnen uitzitten. Een wat beter en pakkender verhaal had de film echter wel beter gemaakt, en de overdadige actie die mij op een gegeven moment meer het idee gaf naar een videogame dan een film te kijken, had wel een tandje minder gekund. Een beoordeling van 3,0* vind ik net iets te laag voor deze remake, dus hij krijgt van mij dan ook het voordeel van de twijfel.

3,5*

Spelen met poppen

Aparte film, waarvan ik bij het begin niet goed wist wat ik er nu precies van moest denken. Geïntrigeerd door het verhaal en de stijl van filmen raakte ik echter al snel, en het duurde daarna ook niet al te lang voordat ik deze horror wel degelijk sterk begon te vinden. En dit allemaal zonder dat je de hoofdpersoon (Elijah Wood) hier vaak in beeld ziet. Dit komt omdat je het verhaal als het ware door zijn eigen ogen bekijkt. De stijl van filmen doet dan ook een beetje denken aan die van Enter the void, al zijn beide titels verder op geen enkele manier te vergelijken.

Bij het begin moet je als kijker wellicht even inkomen, maar als je de tijd neemt om je op te laten nemen door het verhaal staat je een unieke, spannende en lugubere ervaring te wachten. Er komen ook een aantal behoorlijk twisted scene's voorbij, maar deze staan allemaal in het belang van het verhaal en drijven je nog verder mee in de zieke geest van de ''Maniac''.

Kleine smet op al deze hulde is het slotstuk van de film, die helaas een beetje onwerkelijk word. Als je als killer in je hand en buik gestoken wordt, met een honkbalknuppel neergeslagen wordt, overreden wordt door een auto en dan vervolgens toch nog thuis kunt komen noem ik dit zeer bovennatuurlijk en onrealistisch. Natuurlijk moet je dit soort zaken nooit al te serieus nemen, maar hier ging het echter toch wel erg ver en doet dit in mijn ogen tot op zekere hoogte ook wel afbreuk aan het verhaal omdat het realisme wat zwaarder werd aangetast in deze laatste scene's, dan in de overige speelduur van de film.

Een nadeeltje in de kijkervaring kan dit dus wel opleveren, maar alles bij elkaar genomen staat deze film als een huis en valt deze beslist onder de noemer van sterkere titels die ik in de afgelopen maanden gezien heb.

4,0*

Familieopstellingen

The Many Saints of Newark geeft inzicht in het leven van een jonge Tony Soprano en zijn bedding, waarbij je door middel van een systemische bril, een blik op zijn verleden kunt werpen. De focus ligt hierbij overigens wel op Dickie Moltisanti, die Tony als een soort vaderfiguur ziet en waar hij enorm tegen opkijkt. Ik heb het idee dat het door sommigen als een teleurstelling gezien wordt dat de focus op hem ligt in plaats van op Tony, maar ik had hier zelf geen problemen mee omdat ik hem een erg boeiend personage vind.

Ook de sfeer vind ik vergelijkbaar met de serie, al blijven de personages hier wel veel meer aan de oppervlakte waardoor het niveau van de serie nooit gehaald wordt. Dit is ook lastiger te vermijden bij een speelfilm, binnen een universum waar met gemak een complete prequel serie uit gehaald had kunnen worden. Dit wordt vandaag de dag echter al vaak genoeg gedaan, dus ik vond het ook wel een keer verfrissend om een compact verhaal te zien en tegelijkertijd meer over de jeugd van Tony te weten te komen.

Verwacht alleen niet dat er diep op de jeugd van Tony zelf ingegaan wordt. Hij speelt eerder een bijrol in zijn eigen verhaal. Hierdoor begrijp ik wel dat fans teleurgesteld kunnen zijn omdat ze niet meer van de opkomende maffiabaas zelf te zien krijgen. Hier krijgt het personage te weinig schermtijd voor en ligt de focus eerder op referenties met betrekking tot personages die een belangrijke rol in de serie hadden. Dit was in de basis leuk gedaan, maar niet meer dan een leuke bonus. Daarnaast leidde het mij soms ook af, omdat sommige acteurs té hard probeerden om de personages te imiteren. Los van dit kritiekpunt, kun je deze film beter als een standalone verhaal van Dickie Moltisanti zien die toevallig een verbinding met het Sopranos universum heeft, dan dat het heel veel toevoegt aan het personage van Tony Soprano zelf.

3,5*

In voor- en tegenspoed

Marriage Story laat een pijnlijk realistisch portret zien van een huwelijk wat op de klippen loopt. Over mensen die elkaar niet langer weten te vinden, maar tegelijkertijd nog wel ongelofelijk veel van elkaar houden waardoor liefde en haat steeds meer door elkaar beginnen te lopen. De meeste mensen zijn hier zelf ook wel mee bekend, zij het als ervaringsdeskundige na zelf een scheiding te hebben meegemaakt of na het verbreken van een relatie. De essentie blijft hetzelfde: het verbreken van een verbintenis. Al hangen er in het geval van een huwelijk en (met name) kind(eren) nog veel meer consequenties aan. Deze laatste factor dwingt een stel namelijk om met elkaar door een deur proberen te blijven gaan, ten behoeve van het kind. De film lijkt ons daarom bijna de vraag te stellen waarom we überhaupt nog relaties aan zouden gaan.

Het antwoord weten we onbewust allemaal wel, want veel mensen vinden het enorm lastig om heel hun leven lang alleen te blijven. Daarnaast weten wij zonder negatieve emoties ook niet wat positieve emoties zijn waardoor wij als het ware in relaties steeds weer beide kanten van de medaille kiezen. Hierbij zie ik de relatie ook als een soort van Russisch Roulette omdat iedere relatie die wij als mensen aangaan een risico is die wij nemen. Met hoeveel vertrouwen je een relatie ook ingaat, en hoe hard je er beiden ook aan werkt, er is nooit een garantie dat je als koppel over 10 jaar nog bij elkaar bent. Ook Charlie en Nicole lijken aanvankelijk het perfecte stel, totdat het "ergens" misgaat.

Marriage Story is op zijn sterkst wanneer Charlie en Nicole met elkaar in gesprek zijn, waarbij de dialogen geregeld messcherp zijn en ook sterk naar voren komt hoe ver wij als mensen kunnen gaan wanneer wij elkaar kwetsen met woorden. Ook de onmacht vanwege het er zelf niet langer meer uitkomen en het uit proberen te vechten met advocaten laat zien dat een verbroken huwelijk/relatie simpelweg kan uitmonden in een mini-oorlog. Jammer vond ik persoonlijk wel dat de focus soms iets te veel op de echtscheidingsprocedure en het contact met de advocaten lag, dan op de relatie met Charlie en Nicole zelf. Ik had zelf namelijk liever meer van de aanloop gezien, en hoe Charlie en Nicole zo vervreemd van elkaar konden raken. Wat hadden zij anders kunnen doen in het verleden waardoor ze nu nog samen hadden kunnen zijn, of was deze situatie voor dit koppel onvermijdelijk geweest?

Dit uitstekende Netflix Drama (Yup, Netflix levert eindelijk weer eens een fatsoenlijke speelfilm af), levert genoeg gespreksstof op en is zonder meer een kijkbeurt waard, al had ik graag meer inzicht in de relatie in zijn totaliteit gehad dan enkel op de relatie toen deze volledig in puin lag. Wellicht nog een idee voor een prequel?

3,5*

Mijn eerste bericht hier op de site, en meteen een post bij een van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Een dikke 5 krijgt deze van mij voor het pakkende verhaal, de schokkende scene's, en het mysterie wat de film met zich meebrengt. over het einde valt nog genoeg te speculeren over het waarom de vrouw zich om het leven bracht een film die nog lang in mijn hoofd blijft hangen. Een eentje die zichzelf eindelijk eens waar maakt!

Mary and Max. De mening van Timbo weet wat mij betreft de spijker op zijn kop te slaan:

Viel me toch een beetje tegen na alle enthousiaste verhalen. Maar dat kan ook komen doordat dit genre totaal mijn ding niet is. qua beelden werkelijk fenomenaal maar qua verhaal toch net wat te traag allemaal..3,0

Game, set, match

Tja, ik vond dit maar een moeilijk te beoordelen film. Hoewel ik aanvankelijk steeds meer enthousiasme begon te voelen voelt de finale volledig misplaatst aan om vervolgens weer op te krabbelen met een sterke ontknoping die mooi teruggrijpt naar de openingsscène van de film. Het grootste probleem met deze titel was voor mij toch wel de moord op Nola omdat de keuze van Chris om dit te doen en vooral hoe ver hij er in gaat om dan ook maar meteen de buurvrouw te vermoorden als onderdeel van het moordplan in mijn ogen heel onbegrijpelijk aanvoelt.

Hierbij speelt voor mij ook mee dat de omslag van Chris naar koelbloedige moordenaar gewoon heel onrealistisch aanvoelt omdat ik het personage helemaal niet tot dit soort daden in staat achtte. Daarnaast leek het vanaf het begin al duidelijk te zijn dat zijn interesse voor Nola veel groter leek en hij duidelijk alleen maar bij Chloe leek te willen blijven vanwege de financiële voordelen terwijl hij nooit echt verliefd op haar leek te zijn. Er wordt dan nog wel een enkele keer gehint dat Nola instabiel zou zijn, maar heel extreem gedrag wat hem rechtvaardigt om haar te vermoorden heb ik in ieder geval niet voorbij zien komen.

Kort gezegd kwam het er voor mij op neer dat ik mij niet kon voorstellen dat enkel de dreiging van het verlies van de financiële voordelen die Chris in zijn relatie had terwijl hij nooit echt passie voor zijn vrouw leek te voelen, voldoende was om de vrouw waar hij zich zo intens tot aangetrokken voelde te vermoorden toen ze dreigde de hele situatie bekend te gaan maken. Als opeens echt werken voor je geld het ergste is wat je kan overkomen..

Deze door mij uitgebreid in spoilers aangehaalde punten, hebben er uiteindelijk toch voor gezorgd dat de totaal ervaring voor mij een beetje teniet gedaan werd omdat ik deze specifieke gebeurtenis veel te onrealistisch en ongeloofwaardig in tegenstelling tot de rest van het verhaal vond. De hele gedachte achter de film en de onverwachte slotconclusie aan het eind waren dan wel heel sterk gevonden, maar de gebeurtenis die hieraan vooraf ging voelt heel misplaatst, knullig en ongeloofwaardig aan.

3,0*

Binnen vijf minuten vergeten

In tegenstelling tot Past Lives vond ik Materialists een eentonige en oppervlakkige film waarin eigenlijk niet veel gebeurd. De uitkomst zie je van mijlenver aankomen, en wat voor mij zeker niet bijdroeg aan het geheel was de slecht geselecteerde cast. Pedro Pascal acteert op de automatische piloot en Dakota Johnson acteert veel te vlakjes. Chris Evans vond ik dan nog veruit het meest overtuigen, maar het flinterdunne, niet bepaald boeiende script geeft hem weinig gelegenheid om echt iets met het personage te doen.

De keuze tussen geld en liefde is niet nieuw, maar de film mist de kans om dit thema psychologisch uit te diepen. Waar Past Lives subtiele emoties en complexe keuzes uitdiept, kiest deze film voor voorspelbare plotwendingen en een script dat weinig ruimte laat voor nuance.

In hoeverre hebben mensen de neiging om hun eigen situatie af te zetten tegen die van anderen en een relatie te baseren op financieel gemak? In hoeverre zijn deze mensen echt gelukkig? Is dit afhankelijk van hoe materialistisch iemand ingesteld is? Thema’s waarmee Materialists wel speelt, maar waar echt wel de nodige verdieping in had kunnen worden aangebracht. Het eindresultaat is nu een film die, net als de relaties die deze uitbeeldt, weinig indruk achterlaat. Hierdoor was ik deze film vijf minuten later alweer vergeten.

2,5 ★

Nothing Comforts Anxiety Like A Little Nostalgia

Het lijkt erop dat The Matrix franchise slechts een korte opleving gekend heeft, want na de overwegend negatieve kritieken geloof ik niet dat er op korte termijn een vervolg op Resurrections gemaakt zal worden. Zelf zal ik hier ook niet wakker van liggen omdat Resurrections veel te zwaar leunt op het nostalgisch aspect. Strip dit weg en er blijft een middelmatig product over die amper op eigen benen kan staan.

Ik vind Resurrections op zijn best op de momenten wanneer deze een parodie op het origineel is die zich onder meer uit in de gesprekken die Thomas Anderson (of beter gezegd Neo), met zijn therapeut heeft. Neil Patrick Harris had sowieso een leuke rol als “de analist” en zijn personage vond ik de grootste verrassing in deze film. Dit in tegenstelling tot nieuwkomer Jessica Henwick die op mij totaal geen indruk wist te maken en een vergeetbaar personage neerzette.

De actievolle momenten zijn over het algemeen een rommeltje, en zijn verre van de revolutie die het origineel ooit teweeg gebracht heeft. De actie oogt daarnaast goedkoop, is inspiratieloos en ontbeert iedere vorm van spanning. Naar Neo en Trinity kijken is leuk voor de fan service (al vond ik ze beide een beetje roestig spelen), maar dan had ik ook liever de echte Morpheus en Agent Smith teruggezien. De nieuwe versies deden beide personages namelijk geen eer aan. En kan iemand mij vertellen waarom Niobe in een kreupele oude dame werd veranderd terwijl Neo en Trinity wel gewoon op een normale manier verouderden?

Vroeger was alles beter is een vooroordeel die lang niet altijd overal voor opgaat, maar in het geval van de oorspronkelijke trilogie (en dan met name natuurlijk het origineel) gaat deze uitspraak zonder meer op. Doordat ik hier met lage verwachtingen ingestapt ben, en met momenten nog best aardig van sommige dialogen genoten heb, en op enkele momenten zelfs verrast werd met enkele leuke creatieve ideeën en throwbacks naar het origineel, is mijn eindbeoordeling nog mild, maar dit is nog steeds verre van een goede film te noemen.

2,5*

Hoogmoed komt voor de val

Hoewel ik enorm uit heb gekeken naar de hekkensluiter van de X trilogie vond ik dit slotakkoord echt een heel stuk minder dan de overige delen.

Het idee is op papier niet slecht bedacht, maar de uitwerking vond ik enorm tegenvallen. Er was weinig horror te bekennen, scenes die er echt uitsprongen (zoals bij Pearl en X wel het geval was) ontbraken hier, en wanneer de identiteit van The night Stalker eindelijk onthuld wordt gaat er maar weinig dreiging van hem uit. Dit geldt net zo goed voor de identiteit loze cult leden die alleen maar leken te dienen als aankleding voor het verhaal. Hier had veel meer uitgehaald kunnen worden.

Het enige wat mij door heeft laten kijken was het jaren 80 sfeertje die wel bijzonder goed gelukt is. Ook Mia Goth doet het weer meer dan verdienstelijk, maar scenes waarin ze echt kan laten zien wat ze in huis heeft, schitteren in dit deel van afwezigheid.

Jammer dat de hekkensluiter van deze trilogie moet eindigen in deze teleurstelling. Waar ik de eerste twee delen ooit nog wel een keer zou willen herzien, ga ik MaXXXine een tweede keer waarschijnlijk overslaan.

2,0*

See that which is unseen

May is een aardige drama/horror titel, die de hoge verwachtingen bij mij niet helemaal weet waar te maken. Daarbij was het trage verloop nog niet eens het grootste probleem. Een aantal ongelukkige en ongeloofwaardige momenten waren dat wel. Allereerst wil May schokken, en gaat daarbij in de slotscène volledig over de schreef. Dat May instabiel is kan niet missen, maar haar eigen oog uitsteken met een schaar?!? Het was net iets te ongeloofwaardig.Waarom de ogen dan niet bij een ander halen als ze dat ook met alle andere lichaamsdelen had gedaan?

Het slechtste moment zat echter net daarvoor, en dat is hoe de pop kapot gaat. heel ongelukkig en vooral ook amateuristisch gefilmd. Totaal niet in verhouding met de rest van de film.
De pop die kapot ging leek er ook heel geforceerd ingestopt omdat dit nodig was om May te laten springen. in mijn optiek had dit beter gedaan kunnen worden.

Voor het nu lijkt of ik de hele film alleen maar af kan branden wil ik ook even de positieve punten benoemen. De film word immers niet voor niks alsnog met een voldoende beoordeeld. Goed aan May vond ik de personages, en ook vond ik het goed dat er de tijd werd genomen om iets op te bouwen in plaats van simpelweg te vervallen in goedkoop horror ''amusement''. De meeste shots waren erg goed gedaan, en de hoofdrolspeelster kon zowel een heel sociaal onhandig meisje neerzetten, als in een later stadium, koelbloedige moordenaar die helemaal de weg kwijt is. Met name dit zorgt er voor dat ik de positieve recensies rondom deze titel wel kan begrijpen.

Toch had ik May wel wat beter verwacht. Hoewel ik een voorstander ben voor het tijd nemen van een verhaal vond ik wel dat het tempo soms net iets te laag lag en had er soms wel meer mogen gebeuren (niet per definitie op horror gebied). Ook had ik graag wel meer achtergrond gezien in de opvoeding van May,en in hoeverre dit haar beïnvloed heeft tot de persoon die ze nu is.

Flawless is May in mijn ogen dus zeker niet, maar in ieder geval zijn er ook slechtere manieren om je avond in te vullen.

3,0*

Een uitstekende reis naar de bestemming

Tijdens lange vliegtuigreizen en het bladeren door een filmaanbod waarvan je helaas de meeste films al gezien hebt of te weinig je interesse trekken, kunnen zo nu en dan best nog eens films naar voren komen die verassend goed uit kunnen pakken als je ze toch een kans geeft. Hoewel The Maze Runner zeker niet met de prijs voor beste film van het jaar naar huis gaat, doet hij prima verdienste voor het invullen van je luie zondagmiddag, of zoals het voor mij het geval was, het invullen van je vliegreis.

De opzet van The Maze Runner roept veel mysterie op en deed mij veelal aan de eerste seizoenen van Lost denken. Gelukkig hoeven we hier geen 6 seizoenen te wachten op het prijsgeven van dit mysterie en ook de ontknoping zelf is een stuk bevredigender. Het verhaal na dit vervolg vorm gaan geven lijkt mij grote kans op teleurstelling gaan geven, maar dat is dan weer een andere discussie. De opzet van het verhaal, en dus van dit eerste deel, is namelijk goed en bovengemiddeld te noemen. De finale is verrassend en hier is door de schrijver van het oorspronkelijke verhaal dan ook goed over nagedacht.

Het gevecht met de creaturen in het doolhof gaat wellicht wel wat te lang door en ook zagen de wezens er niet altijd te geloofwaardig uit, spannend waren de gevechten met deze wezens over het algemeen wel. Over de acteurs valt verder weinig te klagen, al vond ik de hoofdpersoon een beetje nietszeggend. Ook Will Poulter kon ik na zijn rol in We’re the millers hier maar moeilijk serieus nemen, maar van dit stempel probeert hij op deze manier waarschijnlijk zelf ook af te komen. Alle jonge acteurs vertolken hun rol hier dus verder prima, al springt er niemand hier echt uit en zal er geen van hen dan ook met een Oscar voor beste acteerprestaties op hun schoorsteenmantel eindigen.

The Maze Runner kijkt lekker weg maar maakt mij niet gelijk nieuwsgierig naar zijn opvolger. Op de een of andere manier krijg ik in het geval van dit verhaal namelijk constant het idee dat de uitspraak van de reis die belangrijker is dan de bestemming, hier sterk op van toestemming is, maar dit zal de toekomst met het onvermijdelijke vervolg ongetwijfeld uit gaan wijzen.

3,5*

Now that's what I call an action movie!

Wow.

Reden voor deze uitdrukking is dat The mechanic het hem gewoon flikt. Geen ellenlange verhalen, karakterschilderingen of diepgaande complottheorieën. Gewoon een degelijk verhaal wat prima past binnen het genre en wat als kapstok dient voor de vele verpletterende actie sequences.

Jason Statham is sowieso een van de weinige echte bikkels in mijn ogen die jaren 80/90 helden zoals Schwarzenegger en Stallone vandaag de dag evenaart. En in deze film laat hij zien waarom dat zo is: Shoot first ask questions later. Wat ik met deze uitdrukking bedoel is dat we te maken krijgen met rasechte ouderwetse actie in zijn puurste vorm. Lekker lomp, ongecensueerd en straight to the point. Niet meer niet minder en geen rompslomp eromheen. De film is in een poep en een scheet afgelopen en weet geen moment te vervelen. Tijd om op adem te komen krijg je namelijk niet, de film dendert in sneltreinvaart door van de ene actie scene naar de volgende.

Een veelgehoord kritiekpunt bij deze film zal ongetwijfeld zijn dat we dit allemaal weleens vaker gezien hebben. En dit is ook ongetwijfeld waar. Als het echter zo sterk en leuk wordt gebracht als in The mechanic heb ik hier geen enkele problemen mee. Dit soort films komen er veel te weinig uit tegenwoordig en hier mogen er van mij veel meer van komen.

Een dik verdiende 4,0*

overgeproduceerd actie vehikel

Statham is terug als Arthur Bishop in het vervolg op The Mechanic, wat nu niet bepaald een film was waarvan je zou verwachten dat er een vervolg op zou komen. Dit had niet te maken met het feit dat zijn voorganger een slechte film was; integendeel. Deze voelde echter wel aan als een wat minder bekende film van Statham die naar mijn weten niet bepaald grote kassuccessen heeft weten te boeken. Daarnaast nodigt het simpele achtergrond verhaal niet meteen uit om hier een hele reeks van te gaan produceren. En toch is hier Mechanic: Resurrection. Na de verpletterende reviews die ik gelezen heb denk ik echter wel dat het bij dit vervolg zal gaan blijven.

Ook ik zelf vond dit vervolg een heel stuk minder dan het origineel. Tijdens mijn reis op een druilerige dag in Thailand was ik gelijk enthousiast toen ik zag dat ze deze titel hier al in de bioscoop hadden draaien en voor een luttel bedrag die omgerekend rond de €2,50 lag kon ik mij hier onmogelijk een buil aan vallen. Het was maar goed dat ik dit standpunt innam, want dit tweede deel is in alle opzichten een flinke slag minder dan zijn voorganger.

Over de voorganger schreef ik nog dat de kijker rasechte actie in zijn puurste vorm voorgeschoteld krijgt die lomp, ongecensureerd en straight to the point is. Ik gaf eveneens aan dat een veelgehoord kritiekpunt bij deze film ongetwijfeld zou zijn dat we dit allemaal weleens vaker gezien hadden, maar als dit zo sterk en leuk werd gebracht als in deze film ik hier geen enkel probleem mee zou hebben. Ik sloot mijn review af met de woorden dat er tegenwoordig veel te weinig van dit soort films uitkomen en dat het er nog wel veel meer mochten worden. Nu heb ik de afgelopen tijd niet te klagen gehad met titels zoals Kingsman: the secret service en John Wick maar Resurrection schiet in tegenstelling tot zijn voorganger toch wel behoorlijk tekort.

Dit komt omdat het lijkt alsof dit vervolg een beetje op de automatische piloot geregisseerd is waarbij er ook niet al te veel aandacht aan de effecten lijkt te zijn besteed. Ik geloof heus wel dat Statham niet al zijn stunts daadwerkelijk uit zal voeren, maar het lijkt mij wel de bedoeling dat een regisseur kijkers hierover in de waan probeert te laten. Helaas lukt dit niet echt als de effecten zo belabberd zijn dat je constant doorhebt dat er voor een greenscreen geacteerd wordt waarbij de effecten die gebruikt worden rechtstreeks uit een straight to dvd release lijken te komen.

Ook het achtergrond verhaaltje is een wandelend cliché en de liefde tussen Alba en Statham komt totaal niet geloofwaardig en geforceerd over. Deze wordt zelfs een beetje aan de kijker opgedrongen. Dit vervolg kan dan wel nog steeds geen enkel gebrek aan actie hebben, maar het voelt ten opzichte van zijn voorganger allemaal veel meer inspiratieloos aan. Het charisma wat Statham met zich meedraagt kan de film een heel stuk brengen maar ook hij wordt tekort gedaan door de slechte regie, belabberde filmstijl en vertelling van het verhaal. Wat deze titel eigenlijk mist is finesse, die de vorige film voor mij tot zo’n groot succes maakte. De film wordt nooit heel slecht en heeft zelfs een aantal aardige ideeën zoals de zwembad scene, maar stelt in zijn geheel gewoon teleur en staat hiermee slechts in de schaduw van zijn voorganger.

2,5*

The Summer is Magic

Persoonlijk heb ik een heel dubbel gevoel bij deze film. In deze Frans gesproken productie voel je je als een vlieg aan de muur terwijl je het leven van een vriendengroep tijdens het vieren van hun vakantie in Sète volgt. Dit is zowel een positief als negatief punt. Er wordt naturel geacteerd en ik ken weinig producties die zo uit het leven gegrepen voelen. Het camerawerk geeft een heel naturel gevoel en geeft je het idee dat je zelf bij de groep aanwezig bent.

Wanneer ik de negatieve kant benader heeft dit betrekking op het slechts minimaal aanwezig zijn van een narratief. Er is sprake van enorm veel dialoog. Drie uur is dan erg lang. Zeker wanneer je zelf niet aan de gesprekken deel kan nemen. Vergelijk het maar wanneer je afspreekt met vrienden maar wanneer je ervoor zou kiezen geen deelgenoot te zijn van het gesprek. In plaats daarvan ga je in een hoekje van de kamer het gesprek gadeslaan. Tot op zekere hoogte kan het leuk zijn om de gesprekken van je vrienden te volgen, maar 3 uur lang zonder dat je zelf iets toe mag voegen? Er even van uitgaande dat de gesprekken tussen je vrienden meestal ook niet plot gedreven zullen zijn.

Zelf zou ik daarom adviseren om de speelduur te verdelen over meerdere kijkbeurten omdat verveling anders al snel op de loer kan liggen. Als ik zie dat het vervolg nóg een stuk langer duurt weet ik niet of ik hier op korte termijn snel aan zal beginnen. Los van de vernietigende kritieken zou ik er dan denk ik voor kiezen om de speelduur in zes delen op te knippen.

Dit eerste deel van een twee (of was het drie?) luik biedt zonder meer een unieke beleving waarbij het zomerse gevoel je helemaal in vakantiesferen kan brengen. Belangrijk is alleen wel dat je hier met de juiste verwachtingen instapt. Al maakt de prachtige verschijning van Ophélie veel goed voor mij.

3,0*

Not your average end of the world

Spektakelstukken zoals The day after tomorrow en 2012 kennen we allemaal wel. Veel natuurgeweld wat een ding duidelijk maakt: als de natuur zich tegen de mens keert staan we machteloos.

Dit geldt natuurlijk ook voor een gigantische planeet die rechtstreeks op de aarde afkomt waarbij Melancholia niet de nadruk legt op de ramp zelf maar op enkele individuen. De film toont hoe zij in het leven staan en hoe ze ermee om gaan als de wereld daadwerkelijk vergaat. De film neemt hierbij voornamelijk de tijd voor het eerste aspect, het tweede beslaat enkel pakweg het laatste half uur. Dit werkt verfrissend omdat er weer eens gekeken wordt naar de personages en het hele gebeuren omtrent het einde van de wereld naar de achtergrond laat schuiven.

Aan de andere kant is een veel gehoord punt van kritiek dat men wel de stijl van von Trier moet weten te waarderen. Deze is vrij traag en wordt op een bepaalde artistieke wijze in beeld gebracht. Ook ikzelf, vond de film hierdoor niet altijd even toegankelijk. Ik kan regisseurs die de nadruk op hun personages leggen in plaats van op de ramp alleen maar toejuichen maar de benadering die Melancholia hanteert is niet volledig de mijne.

De film was mij namelijk met momenten te voortkabbelend en te veel uitgerekt waardoor ik op een gegeven moment echt vond dat het zo onderhand wel afgelopen mocht zijn. Ook kon ik maar weinig begrip opbrengen voor Justine wiens gedrag in mijn ogen niet voldoende verklaard wordt waardoor ik haar maar moeilijk kon begrijpen en me afvroeg waarom ze precies zo geworden was.

Dit alles maakt Melancholia een aardige middenmotor voor mij, want bepaalde shots waren bijvoorbeeld wel weer erg mooi. Neem in ieder geval de tijd voor jezelf als je besluit deze film te bekijken.

3,0*

Proeven is geloven

Eerder dit jaar bezocht ik Pujol in Mexico stad, welke is uitgeroepen tot het beste Mexicaanse restaurant ter wereld. Dit op aandringen van mijn vriendin die zelf een enorme foodie is en een bezoek aan Pujol hoog op haar lijstje had staan. Zelf houd ik ook van lekker eten, maar mis ik er niks aan wanneer dit niet in een van de meest luxueuze restaurants ter wereld is. En ik kan daarnaast evengoed genieten van een goede cheeseburger

The menu geeft je een satirische kijk in de wereld van toprestaurants en hun publiek, en geeft hier vervolgens een verrassende draai aan. Meer hoef je over de inhoud niet te weten. Zelfs het genre weten is al een spoiler op zich.

Er blanco instappen is mij helaas niet gelukt, waardoor ik toch de nodige verwachtingen geschept had. Los gezien gezien daarvan vond ik het concept sterk en origineel en stelde de cast niet teleur. Met als uitschieters de rollen van Ralph Fiennes, Anya Taylor-Joy en Nicholas Hoult. Ook over de uitwerking ben ik grotendeels te spreken.

Wat ik heb gemist is meer achtergrond over de beweegreden van het personeel van Slowik om zichzelf op te willen offeren. Ik heb geen probleem met ruimte voor een eigen interpretatie binnen een verhaal, maar hier begreep ik gewoon niet, hoe zo’n grote groep mensen, zó ver voor hem wilden gaan. Daarnaast stoorde ik mij ook aan het feit dat er door de groep gasten niet harder teruggevochten werd. Zeker nadat de avond alleen maar grimmiger werd en de gasten op een bepaald ogenblik ook konden inschatten hoe zij aan hun einde gingen komen. Ik snap dat mensen verlamd van angst zijn en eerder mislukte ontsnappingspogingen nog vers in het geheugen liggen, maar vond het opmerkelijk dat helemaal niemand zich meer verzette omdat in vlammen opgaan mij in ieder geval geen heel prettig vooruitzicht zou lijken.

Het lijken kleine details, maar ik vond het jammer dat de regisseur deze twee punten niet beter uitgewerkt heeft omdat de film hierdoor in mijn ogen niet helemaal compleet was. En hierdoor is mijn eindbeoordeling toch nog net wat lager uitgevallen dan dat deze had kunnen zijn.

3,5*

Have a Nice Death

Mijn verwachtingen voor Mickey 17 waren in eerste instantie behoorlijk hoog. Het expendable-gegeven vond ik creatief én aannemelijk als toekomstbeeld. Daarbij heeft Robert Pattinson zich wat mij betreft al vaker bewezen als sterke hoofdrolspeler.

Toch bleef ik na afloop met een licht teleurgesteld gevoel achter. Waar de film begint met een interessante focus op de ethiek en psychologie van een wegwerpbaar leven, verschuift de aandacht steeds meer richting generieke sci-fi met de opkomst van de Creepers. Deze wezens nemen gaandeweg steeds meer ruimte in, waardoor het oorspronkelijke idee naar de achtergrond verdwijnt.

Wat me vooral stoorde, is dat dit thematisch sterk doet denken aan Okja — ook van Bong Joon-ho. Hoewel de boodschap anders is, voelt de film in essentie als een herhaling van zetten. Okja wist me echt te raken, terwijl Mickey 17 inhoudelijk blijft steken in ideeën die nooit helemaal worden uitgewerkt.

De wereld die wordt neergezet is er een waarin ik me graag onderdompel, en ook de sfeer is in de basis goed. Maar zodra duidelijk wordt dat er twee versies van Mickey bestaan, zakt de spanning steeds verder weg. Er wordt nauwelijks iets gedaan met die dynamiek. Beide Mickey’s blijven om elkaar heen draaien, en dat geldt ook voor de andere personages.

Rollen van onder meer Steven Yeun, Mark Ruffalo en Toni Collette hadden het gevaar en het morele conflict kunnen aanwakkeren, maar ook zij blijven vooral aan de oppervlakte. Wat als grote dreiging gepresenteerd wordt, voelt steeds minder urgent.

Have a nice death, inderdaad. Maar het had zoveel meer kunnen zijn.

3,0★

Style over substance

Waar Hereditary weet te verassen en te choqueren, weet Midsommar enkel te choqueren. Daarnaast ontbreekt ook de broeierige spanning die zijn voorganger zo wist te typeren. Midsommar wordt in de media weggezet als dé horror sensatie van het jaar, en hoewel het er allemaal oogstrelend uitziet, de start sterk is, en de symboliek achter het verhaal ook goed gevonden is, gaat het hoofdzakelijk om de uitvoering die teleurstelt.

Dit ligt overigens niet aan het acteerwerk. Het wordt vaak gezegd, maar ook ik schaar mij achter het standpunt dat Florence Pugh haar rol met verve draagt. Maar ook Jack Reynor laat in de latere scènes een aardig staaltje acteerwerk zien. Het probleem zit hem met name in het feit dat het verhaal te weinig om het lijf heeft en aardig recht toe, recht aan verloopt. Richting het einde kom je als kijker meer in een stroomversnelling terecht maar geen van de scenes weet naast te choqueren, ook te verassen.

Het verhaal is veel te recht toe, recht aan en de veel besproken zelfmoord scène waarbij het oudere koppel zichzelf te pletter gooit oogt volstrekt onrealistisch met hoe de meeste mensen zouden reageren. Openstaan voor een nieuwe cultuur is tot daar aan toe, maar dat twee vrienden 5 minuten later ruzie maken omdat ze hetzelfde thesis onderwerp willen nemen sloeg nergens op. Heel het gediscussieer omtrent de thesis boeide mij sowieso vrij weinig. Het voegde niks toe en leidde mij alleen maar af van het verhaal.. Personages kwamen daarnaast ontzettend voorspelbaar aan hun einde en maakte op zijn zachtst gezegd ook niet bepaald de meest logische keuzes.

Midsommar eindigt met een voldoende omdat de cinematografie net zo sterk is als in Hereditary. In dit opzicht is de stijl van Aster nog steeds duidelijk voel, en zichtbaar. Aanvankelijk wist ik niet goed wat ik van de film moest vinden, maar nu alles bezonken is blijf ik een beetje leeg en met name teleurgesteld achter.

Ik kan in deze review een uitgebreide uiteenzetting maken van het rauw proces dat Dani doorleeft en haar transformatie die zij doormaakt. Mezelf wijs maken dat dit zo sterk gevonden is dat ik net zo enthousiast ben als de meeste bladen in de media, en dat dit wel degelijk een nieuwe klassieker in de dop is. En hoewel dit nog steeds een uniek stukje cinema is wil dit niet zeggen dat Aster hierdoor een tweede moderne horror klassieker op zijn naam mag schrijven. Hoe sterk ik hier ook op had gehoopt.

3,0*