Opinions

Conciërge gezocht!

Sleep tight heb ik al vaak voorbij zien komen, maar had ik nog nooit opgepakt omdat het plot mij nogal voorspelbaar leek. Daarnaast vind ik home invasion vaak veel te ongeloofwaardig overkomen. Toen ik deze laatst toch weer tegenkwam in het filmaanbod van HBO max, heb ik besloten toch nog eens op moviemeter te kijken. Ik was direct verkocht toen ik in de comment van BlueJudaskiss las dat de regisseur van [Rec] aan het roer stond, één van mijn favoriete horrorfilms. Die ik overigens weer eens nodig moet herzien omdat ik deze bekeken heb voor ik begon met het schrijven van reviews zie ik nu, maar dat terzijde

En ik ben blij dat bovenstaande voor mij de doorslag gegeven heeft om hier toch naar te gaan kijken, want ik heb mij uitstekend weten te vermaken. Heel hoogdravend is het verhaal niet, en daarnaast vond ik het erg ongeloofwaardig dat de conciërge zich talloze avonden onder het bed verstopte zonder dat hij op heterdaad betrapt werd, maar los van dit feit vond ik dit een goed in elkaar gezette, en zenuwslopende thriller. Ik begrijp het commentaar dat er dieper op de psyché van Cesar had kunnen worden ingezoomd, maar positief hieraan was wel dat het tempo lekker hoog bleef liggen. En het duistere slot die maar weer eens illustreert dat sommige psychopaten ook weg kunnen komen met hun wangedrag, laat een wrange nasmaak achter. Prima thriller!

3,5*

Meisje van de toekomst

Wat kun je je nog herinneren van je eigen kleutertijd? Als ik hier bij stil probeer te staan, kom ik al snel tot de conclusie dat dit niet veel meer is. Toch wist deze anime weer flarden naar boven te halen omdat deze op een realistische manier de leefwereld van een kleuter naar het scherm weet te vertalen. Animatie blijkt hier de perfecte filmvorm voor te zijn. Een aantal universele thema's komen voorbij die relevant zijn binnen deze fase: veel aandacht en liefde nodig hebben, jaloezie als de liefde van je ouder(s) opeens gedeeld moet worden met iemand anders, en op eigen benen willen staan, maar tegelijkertijd ook niet zonder je ouder(s) kunnen. Voor mij waren de momenten dat Kun-Chan besloot van huis weg te lopen en de ruzies met zijn moeder (omdat hij bijvoorbeeld zijn spullen niet op wilde ruimen) heel herkenbaar, en deze momenten kon ik ook nog terugkoppelen aan -weliswaar vage- herinneringen uit mijn eigen vroege jeugd.

Het verhaal krijgt vervolgens een tweede dimensie wanneer er een tijdreis element wordt geïntroduceerd die Kun-Chan meeneemt in zijn familiegeschiedenis. Maar het is meer dan dat. Ook de angsten en onzekerheden en de persoonlijke groei die het jonge jongetje meemaakt worden uitgebreid belicht. Gelukkig zonder dat dit te zoetsappig wordt. Het hart van de film is de band tussen Kun-Chan en zijn pasgeboren zusje die in eerste instantie nog volledig afwezig is, maar die op een mooie en natuurlijke manier tot stand komt. Een hele bijzondere anime, die realisme en fantasie op een natuurlijke manier met elkaar verweeft.

4,0*

Boom Boom Pow

Als 16 jarige had ik Miss Bala ongetwijfeld fantastisch gevonden. Alle elementen die ik nodig had zaten er namelijk in: een prachtige hoofdrolspeelster, en leipe gangsters die met granaatwerpers op politieagenten schieten.

Vandaag de dag is dit echter niet meer genoeg voor mij. Plotwise moet het verhaal ook goed in elkaar zitten en hier ligt het er allemaal veel te dik bovenop. Dit is zo'n Amerikaanse film die zich hoofdzakelijk in een ander land afspeelt, maar waarbij bijna iedereen perfect Engels spreekt. Zelfs wanneer de hoofdrolspeelster in meerdere gevallen gewoon in het Spaans met ze probeert te communiceren. Daarnaast is de aanwezigheid van de DEA ook lekker eendimensionaal en alleen in het script verwerkt om het plot verder voor te stuwen. Want hoe ongeloofwaardig is het bijvoorbeeld om een informant midden in een vuurgevecht aan haar lot over te laten?

Mijn verwachtingen waren op voorhand al niet hoog, en het origineel heb ik nooit gezien waardoor ik geen vergelijkingsmateriaal had, maar de remake is ongeveer wel wat ik ervan verwacht had. Een typische Amerikaanse remake die snel in elkaar geflanst lijkt om er snel geld mee te kunnen verdienen. Soms kun je positief verrast worden en komen lage beoordelingen niet met je eigen mening overeen, maar in dit geval komen ze aardig in de buurt. Met verstand op nul kan dit voor sommige mensen nog wel enigszins genietbaar zijn, maar hier vooral niet aan beginnen als je op zoek bent naar enige diepgang en geloofwaardigheid.

2,5*

Home alone

Searching vond ik niet veel meer dan een variant op het found footage genre, die ook titels als de Unfriended reeks volgen. Met dit vervolg is deze aanpak intact gebleven, maar dit is ook nogal logisch omdat Missing anders geen bestaansrecht zou hebben gehad. En dus volgt er meer van hetzelfde. Al vond ik de bizzariteit aan plottwists hier wel een stuk sterker dan in het eerste deel. Ook het feit dat je het verhaal nu volgt vanuit de ogen van een tiener die optimaal gebruik maakt van de hedendaagse technologie zorgt voor een verfrissing ten opzichte van het eerste deel.

Het is met name de finale die Missing laat stranden in een vrij standaard thriller, wat zonde is wanneer je kijkt naar de opbouw die hieraan vooraf gegaan is. Hoewel ik het einde wederom niet aan zag komen, stelde deze wel teleur. Best bijzonder ook trouwens als de dader zo’n ingenieus plan in elkaar zet en dan zoveel steken laat vallen. Hoewel ik opgelucht was dat moeder en dochter het beide overleefden vond ik de hele finale hier omheen in alle opzichten veel te ondermaats. Ondanks de positieve verbeteringen ten opzichte van Searching vind ik beide films van een gelijk niveau. Missing lijkt aanvankelijk sterker dan zijn voorganger, maar Searching heeft een constanter niveau.

3,0*

The name's Hunt..Ethan Hunt

Een sterke film is de laatste telg uit de reeks zeker geworden, maar deze had nóg beter kunnen worden als er andere keuzes waren gemaakt. Zo is er weinig mis met de rol van Cruise als Hunt, maar stoorde ik me behoorlijk aan de rol van sidekick Pegg. Vind het een ronduit overschatte acteur die zijn hoogtijdagen beleefde met Shaun of the dead, maar mij daarna eigenlijk nooit meer heeft weten te verbazen. De overige ''hulpjes'' storen verder niet maar zijn stuk voor stuk nogal saaie personages. Het hoogtepunt van de film volgt al vrij vroeg -ook wel bekend als de Burj Khalifa scene, waarbij Cruise zijn stunts volledig zelf heeft uitgevoerd- en werd daarna alleen maar minder. Hierdoor had ik het gevoel dat de film eigenlijk te lang duurde, waarbij het natuurlijk geen goed teken is als je op een gegeven moment op de klok begint te kijken. Daarbij komt nog dat ik de zandstorm scené erg ongelukkig gekozen vond omdat je bij deze scene (als vanzelfsprekend) eigenlijk praktisch niks zag. Een typisch geval van leuker op papier, dan dat het in de uitwerking is dus.

Nu lijk ik erg negatief, maar de eindbeoordeling laat zien dat dit alles behalve het geval is. De serie heeft nog steeds ballen en heeft meer dan genoeg scene's te bieden die dan ook ronduit spectaculair zijn. De reeks is een aardig alternatief voor de Bond-reeks die sinds de komst van Daniel Craig wat mij betreft veel te donker en serieus geworden is. De film blijft bij zijn roots en blijft de kijker kei harde vermakelijke actie bieden, wat beslist een positief punt is. De film is echter wél een stap terug ten opzichte van zijn 3e deel waarbij ik suggereer dat voor het volgende deel J.J Abrams wat mij betreft in plaats van producer weer de leiding als regisseur mag gaan nemen.

3,5*

Leuk geprobeerd

Toegegeven; er zijn kosten noch moeite gespaard om Rogue Nation een ware publiekstrekker te laten worden. Op sommige momenten komt dit er ook uit, en dan met name in een zeer vermakelijke actie scené die zich pakweg in het middenstuk afspeelt. Echter ervoer ik Rogue Nation hoofdzakelijk als vervelend, wat kwam omdat ik mij regelmatig zat te vervelen.

Dit komt omdat het verhaal simpelweg saai te noemen valt, en ook omdat het IMF team gewoon niet leuk is. Simon Pegg was in het vorige deel al niet grappig, Renner heb ik nooit een interessante acteur gevonden en de rol van Rhames is te minimaal om er echt een oordeel over te kunnen vellen. Verder hielp het voor mij ook niet bepaald mee dat ik Rebecca Ferguson echt bar weinig aan vond, terwijl dit toch de eye candy van dit desbetreffende deel zou moeten voorstellen. De film duurt daarnaast gewoon ook veel te lang en had van mij met gemak wel 45 minuten ingekort mogen worden. Wellicht had er dan ook wat meer vaart in het verhaal gezeten.

Wat knap blijft is hoe goed Cruise nog steeds in vorm is (je kunt van hem zeggen wat je wilt, maar indrukwekkend blijft het zeker voor iemand die toch al boven de 50 is) maar het verbaasd mij zelf eigenlijk dat hij met deze huidige vorm zoals hij nu is tevreden kan zijn. Vast wel als je naar de overwegend positieve reacties kijkt, maar ikzelf kon er niet zoveel mee. De Mission: Impossible reeks wordt voor mij dan ook per deel minder aantrekkelijk. Het derde deel vond ik zeer sterk, het voorgaande deel vond ik al wat minder (maar echter nog steeds sterk!), terwijl Rogue Nation voor mij betreft best wel eens het eindstation zou kunnen zijn. De reeks begint nu een beetje eentonig aan te voelen, en de samenstelling zoals deze is met het huidige team, en het saai ingebrachte verhaal om de actie scene's aan elkaar te rijgen zijn hopelijk geen elementen die in het te verwachten volgende deel (wat in 2016 al uitkomt) een rol zullen spelen. Maar ik ben er echter bang voor. Al helemaal als ik terug denk aan de laatste scené. Nee, van mij had het IMF ontbonden mogen blijven en het vervolg mag dan ook weer een stuk sterker worden, wil ik nog geïnteresseerd blijven.

2,5*

Herbeken. Had de film nog nooit beoordeeld dus meteen een goede aanleiding om de film een cijfer te geven en de film is redelijk te noemen waardoor hij een 3 waard is. Vermakkelijk is de film wel te noemen, maar er kon meer uitgehaald worden.
De dood van die christelijke bitch vond ik ook een beetje snel en gemakkelijk Over het uiteindelijke einde verschillen de meningen maar ik vind hem heerlijk on amerikaans en grof. Een pluspunt. Maar ik schrok van de CGI! Toen ik de film een paar jaar terug zag was me niet bijgebleven dat dit matig te noemen was. Maar dat was het helaas wel. Met name de tentakel scene Mensen die een horrorfilm verwachten gaan deze film tegen vinden vallen. de kracht van de film zit hem ook niet in de horror. Die zit in de onderlinge conflicten die steeds hoger oplopen binnen de supermarkt en waar mensen toe in staat kunnen zijn als ze hun leven niet meer zeker zijn. En dit is origineel; de nadruk ligt op het gevaar binnen en niet op de monsters buiten. De personages zijn geen bordkartonnen karakters, en er wordt voor de verandering eens ingegaan op hun gevoelens en gedachtengangen. Dit ziet men niet vaak bij dit soort Amerikaanse producties. De wezens buiten in de mist droegen mij geen schrik aan, en kwamen tevens niet beangstigend over. Puur naar dit punt gekeken verdient de film 2 sterren. Als ik ga kijken naar de diepgang van de personages en hoe dit uitgewerkt wordt, moet ik echter zeggen klasse en hier verdient de film dan ook een ster extra mee. Verwacht een redelijk leuk filmpje, maar niet op het gebied van horror. dit beslaat natuurlijk ook een groot gedeelte van de film maar dat is echter niet waar de kracht van de film zit.

Remember who you are

Na het overgewaardeerde Frozen komt Disney met Moana op de proppen, met personages die, op de sneewpop Olaf na, gelijk een stuk leuker aandeden dan de prinsen en prinsessen typetjes uit Frozen. Althans, op basis van de trailer want toen ik eenmaal heel de film gezien had beviel mij deze eigenlijk nog beter dan ik in eerste instantie verwacht had. Wat ik helemaal bijzonder vond was dat de vele liedjes me slechts minimaal op mijn zenuwen werkten. Alleen een van de eerste liedjes in het dorp vond ik iets teveel van het goede. De meeste overige songs verbaasden me allemaal in positieve zin. Toch wel fijn als je naar een halve musical kijkt.

Waar deze Disney ook in excelleert zijn de vele leuke personages die de film rijk is. Van Maui en een hele domme kip als sidekick, tot een bende ''piraten'' en een enorme krab. Allemaal zijn deze tot in de puntjes uitgewerkt en heel leuk geschreven. En tot slot natuurlijk nog Moana zelf, die ik een stuk leuker vind dan de gemiddelde Disney 'prinses.

Moana krijgt een stuk minder aandacht dan het opgeblazen Frozen, en in mijn ogen is dit onterecht. Moana had voor mij dezelfde creatieve feel als Wreck it Ralph en ik hoop dan ook dat Disney er nog meer van dit soort titels uit blijft poepen. Deze voorbeelden zijn dan naast voor bijv. je kleine broertje of zusje, ook nog eens voor jezelf leuk. Een win-win situatie dus.

4,0*

Je verlaat mensen om dezelfde redenen, als de redenen die je aantrokken

Mon Roi is een prachtig drama die een ware inspiratie lijkt te zijn geweest voor het afgelopen jaar verschenen Marriage Story. Echter vond ik het Franse ''origineel'' vele malen krachtiger omdat hier echt de hele relatie van begin tot eind onder de loep genomen wordt. Daarbij was meteen vanaf de start al duidelijk dat Georgio veel te dominant was in de relatie. Zijn narcistische persoonlijkheidsstoornis in combinatie met zijn charmante voorkomen waar Tony als een blok voor viel, bleken later haar ketenen te vormen.

Hoe de relatie vervolgens in verval raakt en Tony volledig kapot maakt, is fascinerend om te volgen, mede omdat de regisseur de situatie heel realistisch weet neer te zetten. Kijkers die de bak ellende die het koppel -en met name Tony- overspoelen, als too much gaan ervaren hebben duidelijk (gelukkig voor hen) zelf nooit in een giftige relatie gezeten, of deze van dichtbij meegemaakt. Wat ook bijdraagt aan het feit dat dit drama uit het leven gegrepen blijkt komt niet in de laatste plaats vanwege Cassel en Bercot die beide een tour de force van jewelste weten af te leveren en hun intense geluk, en verdriet beide enorm krachtig weten neer te zetten. Met name de scène waarbij Tony instort tijdens een etentje en een latere scène waarbij het stel ruzie krijgt in de auto bezorgen mij als ik er nu aan terugdenk, nog steeds kippenvel. Dit is pas acteren.

Ooit zag ik ergens de uitspraak: liefde is als een oorlog, makkelijk om te starten maar bijna onmogelijk om te eindigen. Dit, in combinatie met de uitspraak tijdens een gesprek tussen Georgio en Tony dat mensen elkaar verlaten vanwege dezelfde reden als dat ze tot elkaar aangetrokken worden, is hier een uitstekend voorbeeld van. Liefde kan ons in de zevende hemel laten voelen, maar wanneer je van die roze wolk afkomt en langere tijd bij elkaar bent, kun je pas echt weten of de dingen die je zo aanspraken in de andere persoon je nu nog steeds gelukkig maken.

Als je mij vraagt een minpunt te noemen zou ik kunnen zeggen dat het geheel op een gegeven moment een tikkeltje langdradig wordt, maar op dit punt na heb ik niks dan lof over voor dit Franse drama.

5,0*

Scary monkey

De speelgoedaap waar het allemaal om draait, laat veruit de beste indruk achter in dit verder wat flauwe Final Destination-aftreksel. The Monkey weet daarnaast ook niet altijd goed wat het wil zijn. Comedy? Horror? Het blijft er een beetje tussenin hangen en voelt uiteindelijk als vlees noch vis.

De vele noodlottige ongelukken voelen bovendien vaak gemakzuchtig bedacht. Al zitten er sterke uitschieters tussen — zoals een scène in een zwembad en een in brand staand persoon — zijn de meeste momenten ongeïnspireerd, uitgekauwd en ronduit slecht uitgevoerd.

Dieptepunten? De bijenaanval, die haast cartoonesk oogt, en een complete wereld die in brand staat. Als je niet het budget hebt om dat overtuigend neer te zetten: doe het dan gewoon niet

2,5★

Gebed zonder end

Princess Mononoke vond ik qua niveau vergelijkbaar met The Boy and the Heron, al was de nieuwste Ghibli verhaaltechnisch een stuk complexer.

Hoewel de clash tussen mens en natuur behoorlijk uitgekauwd aanvoelde waren de animaties prachtig en werd er verder een geloofwaardige wereld gecreëerd waar ik helemaal in opgezogen werd. Wat ik erg gaaf vind is dat de animaties zo tijdloos zijn. De release was in 1997 maar dit had ook gewoon afgelopen jaar kunnen zijn. Het makkelijk te volgen verhaal was fijn en het voelde haast weer als verfrissend aan dat geweld hier niet geschuwd werd.

Het genieten werd helaas minder naarmate de speelduur vorderde, want net zoals The Boy and the Heron duurt deze animatie veel te lang. Wat hieraan naar mijn idee ook bij kan dragen is een gebrek aan spanning die met name in de finale ontbreekt. Het overlijden van de bosgod die uiteenviel in een soort gigantische bubbels voelde simpelweg te afstandelijk en vaag voor mij aan. Ik merkte dat ik op dit moment de verbinding met deze aanvankelijk prachtige wereld verloren was, en was zelfs opgelucht toen de afiteling over het scherm rolde. En dit zou toch niet de bedoeling mogen zijn.

Ik vond het erg jammer dat deze beleving richting het slot toe steeds sterker werd, want er waren zoveel elementen aanwezig om dit tot tussen een 4 en 5 sterren beoordeling te laten komen. Wellicht ga ik de volgende Ghibli die rond de 2 uur duurt in twee delen bekijken om te ervaren of het verhaal dan minder langdradig voor mij aanvoelt. Hoewel ik verwacht hier niet alle nadelen mee te omzeilen zoals een gebrek aan spanning, verwacht ik dan in ieder geval maximaal van de animaties te kunnen blijven genieten. Want deze zijn simpelweg niet te missen.

3,5*

I am groot!

Hoewel het titelfiguur hier in eerste instantie voornamelijk doet denken aan een Groot die heel veel praat en het eerste verhaal wat verteld wordt een beetje kinderachtig aanvoelt wordt A Monster Calls steeds beter. Het wordt dan ook steeds duidelijker dat, naast voor oudere kinderen, deze film ook gewoon voor volwassenen is bedoeld en meer diepgang en emotie heeft dan je in eerste instantie zou denken.

Vooral voor de mensen die een directe naaste aan kanker of een andere vreselijke ziekte of gebeurtenis hebben verloren zullen de emoties van Conor herkenbaar zijn. Voor mij persoonlijk kwam het verhaal hier heel dichtbij door, waardoor de emotionele scene's ook net wat meer betekenis voor mij kregen. Ik denk daarnaast ook dat deze film een enorme steun kan zijn voor mensen die hun dierbaren los hebben moeten laten en de prachtige boodschap achter het verhaal zal mensen zelfs kunnen helpen bij hun verwerkingsproces. En dat gegeven alleen al maakt dit een hele speciale titel!

Ik liep ontroerd de sneak uit en ook nu na afloop houdt het verhaal mij nog steeds bezig. Ik kan mij voorstellen dat mensen die het geluk hebben dat ze al hun dierbaren nog steeds om zich heen hebben net wat minder met de film op zullen hebben maar ik zelf heb de personages in ieder geval in mijn hart gesloten.

4,0*

Een goed begin is het halve werk

Zoals hier in meerdere recensies op MM al aangehaald wordt is Monsters niet de film die je verwacht dat het is. Men hoeft hier geen Godzilla of Cloverfield achtige praktijken te verwachten dus. De monsters dienen slechts als achtergrondverhaal waardoor je er al snel achter komt dat de nadruk ligt op de band tussen een man en een vrouw die steeds meer op gaan hebben met elkaar en langzaam naar elkaar toegroeien. Een origineel thema voor deze setting is het wel, of het dan goed uitpakt vind ik een 2e punt der discussie. Gedeeltelijk vind ik dit zeker. De personages zijn realistisch en het is niet zo dat ze op een gemaakte manier naar elkaar toegroeien. Dit gebeurt gestaag en komt op een sterke en alledaagse manier over (Als men het achtergrond verhaal wegdenkt natuurlijk ). Anderzijds bevat de film helaas ook te veel nietszeggende conversaties en is de film in het begin nog wel interessant maar was ik blij toen de film geëindigd was omdat hij anders al snel te lang zou duren. Het eind shot was dan wel weer bijzonder mooi.

Ook snap ik de setting en de titel van de film niet echt, veel mensen gaan hier namelijk hun hoofd nog aan stoten. Waarom buitenaardse levensvormen als ze door de hele film heen in totaal misschien amper 5 minuten in beeld komen? Een thematiek zoals in The book of Eli of The road (die laatste is tevens een film die draaide om de karakters, alleen op een andere manier en een stuk beter uitgewerkt als in deze prent) was beter geweest.
De makers kunnen natuurlijk een keer gedacht hebben iets anders te willen doen, en ik vind de band tussen de karakters ook bijzonder mooi in beeld gebracht. Maar breng er bij een ''monstermovie'' alsjeblieft wel wat meer sensatie in mensen. Men kan zich er dan wel op gaan voorbereiden dat de film niet is wat men ervan denkt; toch bleef mij de gehele film het gevoel bekruipen dat als er meer spanning in de film was gestopt het geheel een stuk beter was geweest.

De film biedt nu wel een mooie post-apocalyptische ervaring, maar de spanningsboog is praktisch 0,0 en de film is met vlagen zelfs enorm saai. Gedeeltelijk geslaagd dus.

3,0*

The story of a lifetime?

Nou, zo bijzonder vond ik het allemaal niet. Moonlight is met name vooral erg doorsnee en er werd niks met het verhaal gedaan om het geheel wat meer body te geven. Ook was er geen duidelijke afronding van het verhaal en was er geen bevredigende eindconclusie. Gewoon het verhaal van een man die achter zijn homoseksualiteit komt en in verschillende fases van zijn leven gevolgd wordt.

Naast homoseksualiteit komen daarnaast ook nog de thema's pesten en drugsverslaving voorbij, maar geen van de thema's worden echt goed uitgediept en de film doet dan ook niet meer dan aan het publiek tonen hoe een willekeurig persoon de problemen rondom zijn seksualiteit en een drugsverslaafde ouder ervaart. Daarbij zou het mij overigens niet verbazen als je iemand in je directe omgeving kent die een heftiger verleden heeft dan dat het hoofdpersonage hier meegemaakt heeft. Natuurlijk is het allemaal wel heel heftig wat hij allemaal meemaakt, maar voor filmbegrippen vond ik het wel meevallen, wat vermoedelijk ook kwam doordat de diepgang in de verschillende thema's niet voldoende werd opgezocht.

Ongetwijfeld zullen de makers allemaal diepere boodschappen en betekenissen in de film gestopt hebben, maar ik zag ze in ieder geval niet. Ik zag een film die er weinig voor deed om de aandacht van zijn publiek vast te houden en daarnaast weinig moeite deed om in een interessant narratief te investeren. Moonlight leek wel met een duidelijke structuur te willen starten, maar bleek vervolgens midden in een verhaal te eindigen zonder dat ik echt het idee had naar een unieke en Oscarwinnende film zat te kijken.

Overigens vond ik het een enorme misser dat het personage van Mahershala Ali zomaar uit het verhaal verdween. Zijn personage was voor mij veruit het meest interessant uit de hele film, en hoewel ik begrijp dat de nadruk niet op zijn personage lag hadden ze het beter kunnen aanpakken dan de kijker te verkondigen dat Juan overleden bleek te zijn zonder ook maar enige uitleg te geven over hoe dit dan gebeurd zou zijn. Ik had graag wat meer achtergrond over zijn personage willen krijgen.

Sommige keuzes voor de Oscars zal ik nooit kunnen begrijpen, en Moonlight is een van deze keuzes. De film had voor mij echt een beter/pakkender verhaal mogen gebruiken en minder doorsnee mogen zijn, om mij te kunnen overtuigen.

2,0*

The confessions of a teenage drama queen

Overdreven is bovenstaande omschrijving misschien wel, maar wat ik ermee probeer te zeggen is dat de situatie waar de 16-jarige Rebecca (Sarah Bolger) in beland mij totaal niet wist te boeien. Centraal staat het dagboek van Rebecca die schrijft over de gebeurtenissen op een kostschool. Rebecca is erg close met haar vriendin Lucie die al gauw in de ban lijkt te zijn van het nieuwe geheimzinnige meisje Ernessa die al gauw na de aankomst van de andere meiden ook op de school arriveert. Wat volgt is een hoop drama omtrent een vriendschap die langzaam maar zeker naar de vernieling gaat vanwege de invloed die Ernessa op Lucie heeft. Voor de rest speelt er nog een klein subplot tussen Rebecca en haar leraar meneer Davies waar niks mee gedaan wordt en waar ik me ook van af vraag wat voor een belang het voor het verhaal had.

De film is eigenlijk gewoon erg saai te noemen. Het valt dan ook alleen maar onder de categorie horror te scharen omdat er tegen de karige finale eenmalig wat bloed vloeit. Voor de rest is het nietszeggende drama die enkel draait om de verloren vriendschap van de twee meisjes die Rebecca op alle mogelijke manieren probeert te redden. Natuurlijk brengt ze ook een persoonlijk trauma met zich mee waardoor Ernessa feitelijk haar zinnen op haar had gezet, maar waarom niet meteen voor haar gaan als ze Lucie ook zo gemakkelijk in haar macht kon krijgen?

Het gegeven plot had best spannend uitgewerkt kunnen worden. Een jong meisje waar duidelijk iets aan schort, in toppers zoals bijvoorbeeld Orphan die een aantal jaren geleden verscheen zagen we dat dit genoeg spanning op kon leveren. In deze film ontwikkeld zich echter een suf verhaal wat bovendien geen enkele spanning genereert en waarbij je je best moet doen om niet in slaap te sukkelen. Aan de actrices ligt het niet aangezien deze hun rollen allemaal verdienstelijk vervullen, maar wel op alle overige fronten. Jammer, want van de regisseur van American Psycho had ik toch meer verwacht.

1,0*

A whole new world

Darren Aronofsky weet mij meestal wel positief te verassen en hoewel hij dit met Mother! ook zeker heeft weten te bewerkstelligen is het wat mij betreft wel een perfect voorbeeld van het gegeven dat niet alle goede ideeën altijd even leuk hoeven te zijn.

Mother! is een klassiek geval van love it or hate it, en ik neig toch meer naar het tweede kamp. Ik wil niet zozeer zeggen dat ik de film haat want ik heb veel slechter gezien, maar in vergelijking met ander werk van Aronofsky was dit toch wel een enorme teleurstelling. Ik begrijp dat deze film een bepaalde mystiek zo lang mogelijk vast probeert te houden door zo min mogelijk los te laten van waar je nu eigenlijk naar aan het kijken bent, maar het grootste probleem is dat het voor mij simpelweg te lang duurde en er te lange tijd te weinig gebeurde. Daarnaast bleef echte horror uit, en ik heb simpelweg te weinig met de bijbel om mijn aandacht er nog bij te houden toen mij steeds duidelijker werd hoe de vork in de steel begon te steken.

Mother! lijkt gemaakt voor het shockeren maar Aronofsky lijkt hier verder vergeten te zijn hoe je een film maakt die ook spannend is en de aandacht van je publiek vast weet te houden.

2,0*

Moeders mooiste niet.

From the director of Saw II, III and IV prijkt er op de hoes van de film. Voor sommigen ongetwijfeld voldoende aanleiding om Mother's day een kijkbeurt te geven. Saw II was namelijk nog best aardig. Echter waren de delen III en met name IV al een stuk minder en de kritieken van zijn laatste productie (11-11-11) zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Levert Bousman met deze film wel een film van kwaliteit af?

De aardige opzet geeft al de nodige hoop. De Mornay geeft in deze film een ziekelijke performance weg als de moeder van een groep ontspoorde figuren die terugkeren naar hun oude huis waar volgens hun het nodige geld naartoe moet zijn gestuurd. Het huidige koppel die hier met een groep vrienden net hun housewarmingparty aan het geven is weten van niks. Of toch wel?

De film trapt aardig af maar de schoen begint echter al gauw te wringen. De film barst naar verloop van tijd haast uit zijn voegen van de cliche's en komt veel te vaak -Ook als je in je achterhoofd houdt dat je dit soort films niet al te serieus moet nemen- nog steeds te ongeloofwaardig over. Dit komt met name door de uitwerking van bepaalde elementen. Gedurende de film houdt een van de ''zonen'' het wel erg lang uit om niet te sterven aan een dodelijke schotwond, ook als deze op een gegeven moment een hart infarct lijkt te krijgen maar in de laatste scene van de film weer door het beeld wandelt alsof er nooit iets aan de hand is geweest. Hetzelfde geval geldt voor de schijndood van de jongedame die nadat ze door een nekschot uren achter een container te hebben gelegen alsnog opgelapt kan worden en de politie alsnog weet in te lichten. Dit soort ongeloofwaardigheden stonden het kijkgenot dusdanig in de weg zodat het de film absoluut niet ten goede kwam.

Ook wat geforceerde Saw achtige scene's ten spijt konden voor mij de film niet interessanter maken. Blijft echter over het eerder genoemde spel van De Mornay wat voor een positieve noot zorgt in de film. Helaas worden zaken veelal te belabberd uitgewerkt om het echt een goede film te kunnen laten zijn. En dat is erg jammer, want slecht is de film allerminst. Echter had hier beslist veel meer in gezeten.

Krappe 3,0*

Things could get worse..

Het mag al lang duidelijk zijn dat Movie 43 in het algemeen geen geweldige titel te noemen is, maar het kan erger. Sommige sketches zijn zowaar namelijk nog best leuk waarbij ik dan met name doel op de sketch van Hugh Jackman en Kate Winslet, de sketch met Naomi Watts en Liev Schreiber en de sketch aan het einde over de animatie kat Beezel, die zo slecht bedacht en zo flauw was dat ik er in een scheur van heb gelegen. Dit zijn momenten waarbij het allemaal nog een heel stuk slechter zou kunnen en dit bewijzen...nou ja, de overige sketches.

Het is namelijk het grote geheel wat deze titel zo'n ondermaatse beoordelingen laat scoren. De raamvertelling is echt dodelijk saai, en de overige sketches die ik hier boven niet benoemd heb zijn hoofdzakelijk vervelend. De flauwe humor was hier op een bepaald niveau dat het net niet grappig genoeg was om grappig te zijn en ook weer niet zo slecht en flauw waardoor het weer leuk werd. Nee, het overgrote deel van de sketches wil duidelijk imponeren door zo grappig mogelijk te zijn maar bereikt daar in juist het tegenovergestelde effect. Toegegeven is dat er zeer veel diversiteit in de sketches zit en een grote veelzijdigheid aan acteer grootheden maar dit maakt een komedie nog niet per se goed als de meeste grappen gewoon niet over weten te komen of gewoon simpelweg niet leuk of goed genoeg zijn.

Movie 43 bevat dus wel een aantal scene's die zeker de moeite waard zijn en een score boven de 1* nog kunnen rechtvaardigen, maar op een handvol van de momenten die wel leuk zijn na, ook weer niet genoeg om het een voldoende te laten zijn. Als je besluit hiernaar te gaan kijken doe dit dan op een zaterdag avond met een groep vrienden, en met veel, heel veel bier. De dingen konden slechter, maar ook zeker een heel stuk beter.

2,0*

Tot de dood u scheidt

In het echte leven hebben Brad Pitt en Angelina Jolie hun geloften al aan de wilgen gehangen maar tijdens de opnames van Mr. & Mrs. Smith was hun liefde nog in volle bloei. Op de set althans, want op het scherm is de relatie van het voormalig showbizz koppel al duidelijk in een klad gekomen. De relatie krijgt weer de nodige spanning als ze achter elkaars ware beroep komen waardoor ze weer naar elkaar toegroeien. Dit gebeurt uiteraard in Hollywoodstijl, gepaard gaand met veel gunfire en explosies.

Toen ik Mr. & Mrs. Smith voor de eerste keer zag was ik een jaar of 17 en was deze titel nog met gemak een van de gaafste titels die ik ooit gezien had. Gaf me een paar explosies en ik was al blij. Nu, 12 jaar later ben ik toch wel een stuk veeleisender geworden en stoorde ik mij vooral aan het gebrek aan impact van de actie scenes die maar lukraak aan de kijker gepresenteerd bleven worden. Na verloop van tijd werd ik een beetje ''actie moe'' omdat de scenes ook een bepaalde flair bleken te missen.

Op een gegeven moment begon ik ook wel wat achtergrond van de organisaties te missen waar Pitt en Jolie voor werkten en was wat uitbreiding wel welkom geweest zoals bijvoorbeeld wel in het tweede deel van John Wick gebeurde. Wellicht dan ook een leuk idee om deze film na al die jaren een vervolg te geven binnen het John Wick universum waarbij het scherm gedeeld wordt met mister Wick himself? ach ja, dromen mag altijd..

Begrijp me niet verkeerd, want ondanks deze kritiek vind ik dit nog steeds een vermakelijke film. Pitt en Jolie hebben een goede chemie samen en hun personages worden erg leuk door de acteurs neergezet. Na al die jaren zie ik er alleen niet meer de klassieker in die ik er als 17- jarige puber in zag en dat is misschien maar goed ook.

3,0*

Slaapverwekkende nachtmerrie.

Nee, hier is simpel gezegd echt niet veel aan. Rommelig bij elkaar geraapt verhaal, waarbij de spanning in de tweede helft wel stevig opgevoerd wordt maar niks met mij deed. Meer dan wat warrig camerawerk, hysterisch geschreeuw en wat knipperende lichten en gedonder buiten, was dit namelijk niet. Typisch gevalletje van interessant lopen doen, maar uiteindelijk eindigen in een titel waar door mij geen zak aan gevonden kon worden. Geen echte horrorfilm, geen pakkend verhaal en al helemaal geen spanning. De slechtste film die ik tot nu toe in dit jaar gezien heb.

1,0*

What's that in your hand!?!

In deze titel zoek je als kijker, samen met de -waarschijnlijk beste detective ter wereld- uit wie een van de passagiers uit de Oriënt Express heeft vermoord. Iedere nieuwe aanwijzing lijkt je hierbij weer opnieuw op een dwaalspoor te brengen. Iedereen die vroeger Cluedo gespeeld heeft zal de vibe uit dit bordspel hierin zeker herkennen.

Hoe sterk de slotconclusie uiteindelijk ook was stond deze toch los van de algehele kwaliteit van de film, want deze was in mijn ogen ondermaats. Ook een heel opengetrokken blik aan a-listers kon hier weinig aan veranderen. Er ontbraken namelijk toch een aantal essentiële ingrediënten waarbij een gebrek aan sfeer en een slecht gecast hoofdpersonage het meest opvielen. Werkelijk ieder overig ander castlid was interessanter dan de besnorde detective, die er eigenlijk maar een beetje grappig uitzag en die ik hierdoor maar moeilijk serieus kon nemen.

Hoewel de ontknoping een pleister op de wond was voor mij, ligt dit voor diegene die het gelijknamige boek wél gelezen hebben waarschijnlijk toch weer net even anders. Aangezien zij wel al weten hoe de vork in de steel zit zal dit statische en sfeerloze geheel naar alle waarschijnlijkheid nog meer een doorn in het oog zijn. Ik denk dat ik Cluedo maar weer eens aan ga schaffen..

2,5*

Onbenut potentieel

My Old Ass voldeed helaas minder aan de verwachtingen. Waar ik op meer humor had gehoopt, neigde de film sterker naar drama. Dat is op zich geen probleem, ware het niet dat het gepresenteerde drama nogal oppervlakkig aanvoelde. De twist die daarbij kwam kijken, zag ik bovendien al van mijlenver aankomen.

Misschien was het juist die voorspelbaarheid die me extra verraste door het abrupte einde. Was dit alles? Ik begrijp de keuze om de focus niet te leggen op de dood van Chad, en dat de kernboodschap draaide om het koesteren van wat je liefhebt. Echter, dit als enige hoofdboodschap vond ik wat zwakjes. Ik had graag meer inzicht gekregen in het leven van de 39-jarige Elliott: hoe ging zij destijds om met het verlies van Chad? En hoe probeerde haar oudere, tot inkeer gekomen zelf – omdat je ware liefde nu eenmaal niet kunt tegenhouden – haar jongere ik handvatten te bieden om anders met het toekomstige verlies van Chad om te gaan?

Er had veel meer uit dit script gehaald kunnen worden dan het minimale dat nu gepresenteerd is. En ik had er alle vertrouwen in gehad dat de cast dit had kunnen dragen, want hun acteerprestaties waren prima. Met name hierdoor krijgt de film toch nog een zesje.

3,0★