Opinions

More than meets the eye

Of hier nu veelvuldig leentjebuur gespeeld wordt of niet: ik vond Oblivion een aardig sterke film te noemen en tot op zekere hoogte ook nog eens behoorlijk verrassend. Jammer is dat het geheel soms een beetje ''plastisch'' aanvoelt. Alsof er teveel van punt naar punt moet worden toegewerkt tot de onvermijdelijke finale. Ook had de spanningsboog wat mij betreft wat hoger mogen liggen. Wat het geheel echter toch goed maakt is het vakkundig geschreven verhaal en een groepje acteurs die verdienstelijk acteren. Ik gebruik alleen echter niet voor niets het woord verdienstelijk, want echt uitmuntend zijn de prestaties nergens. Het lijkt dan ook een beetje automatisch pilootwerk te zijn voor de meeste acteurs. Storend werd het voor mij echter nergens.

Er wordt hier ook gesproken over plot gaten, en hoewel ik mij hier in kan vinden zijn deze mij in eerste instantie niet gelijk opgevallen. Wellicht heeft dit deels met het tijdstip waarop ik ging kijken te maken (al bijna in slaap sukkelend aan het einde van een lange dag) maar als ik er niet achteraf over gelezen had waren ze nooit in mij opgekomen. Ik ben sowieso van mening dat als je met een al te oplettend oog dit soort films ingaat je bijna overal wel fouten kunt ontdekken die het kijk plezier kunnen vergallen. Mits ze zo opzichtig zijn dat ze op geen enkele manier aan je ogen kunnen ontsnappen natuurlijk, maar daar heb ik hier in ieder geval geen last van gehad.

Geconcludeerd kan door mij worden dat Oblivion wellicht niet super spannend is, de mooie plaatjes, het degelijke acteerwerk en het goed geschreven verhaal maken dit wel tot een meer dan ruime voldoende. Het leentjebuur aspect viel mij niet al te veel op, al moest ik bij een bepaalde scené wel degelijk aan de Matrix denken. De vormgeving van de Tet aan het slot, vond ik overigens wel een beetje inspiratieloos. Al met een prima vertolking dit verder, en om alle details van het verhaal te kunnen volgen, ga ik deze misschien nog wel een keer bekijken als ik wél helemaal goed wakker ben.

3,5*

Mirror, mirror on the wall, who's the scariest of them all?

Oculus is genieten pur sang, voor zowel de liefhebber van het genre als voor de mensen die van een goede psychologische thriller houden. De titel moet het doorgaans niet hebben van een goedkoop schrik bejag, maar gooit hem meer op de onderhuidse spanning. Eenzelfde onderhuidse spanning die Sinister ook al tot zo'n topper wist te maken is ook voor een deel verantwoordelijk voor het succes hier. Daarnaast heb je ook nog eens te maken met een enorm sterk verteld verhaal, en redelijk realistische personages. Het gegeven doet wellicht anders vermoeden en lijkt niet bepaald de prijs voor meest originele script te krijgen, maar hoe het verhaal hier uiteengezet wordt is een sterk staaltje regisseurswerk. De geschiedenis van de spiegel wordt hier uitgebreid uit de doeken gedaan zodat je als kijker alvast warm gemaakt wordt voor wat komen gaat (en geloof me, wat komen gaat valt allesbehalve tegen) maar er wordt ook weer niet zoveel prijsgegeven dat er niks meer voor de kijker zelf in te vullen valt. Kortom, de makers weten hier precies welke vragen ze wel, en welke vragen ze juist vooral niet moeten beantwoorden. Ook is het knap gedaan hoe het heden en verleden hier naadloos in elkaar overlopen.

De spanningsopbouw is hier precies goed, en na verloop van tijd begon ik mij dan ook steeds ongemakkelijker te voelen. Totdat ik geneigd was om op een bepaald punt de zaal te verlaten. Dit kwam niet omdat je continue de stuipen op het lijf wordt gejaagd door goedkope schrikeffecten, -zoals ik hierboven al aangaf komen deze slechts minimaal naar voren- maar meer vanwege het feit dat de sfeer op een gegeven moment zo naar wordt dat je hem bijna kunt proeven en deze echt onder je huid kruipt. Dit zie ik als een enorm compliment naar de regisseur toe, want als je dit kunt bereiken weet je dat je met een topper binnen het genre te maken hebt. Veel bloed en afgehakte ledematen zijn hier gelukkig ook minimaal aanwezig, wat ook duidt dat je je als regisseur niet achter dit soort zaken hoeft te verschuilen om een horror film, een horror film te laten zijn.

Het moge duidelijk zijn dat ik lyrisch over Oculus ben en dan ook bijna de volle mep uit ga delen aan deze titel. Waarom dan niet de volle 5 sterren? Er waren namelijk nog wel enkele gebeurtenissen waar ik mij nog wel aan stoorde. zo vond ik het bezoek van de vriend van Kaylie overbodig te overduidelijk en was deze scené er te overduidelijk alleen maar ingestopt om makkelijk te shockeren. Cliché en zeer voorspelbaar. Eveneens vond ik de vele geesten, die ook door de spiegel vermoord waren, eveneens te prominent aanwezig richting het einde. het waren dit soort kleine dingetjes die de film ervan weerhouden op een 4,5* te blijven staan in plaats van een 5. Neemt niet weg dat ik nu al durf te zeggen dat dit een van de betere films van het jaar geworden is. Gaat dat zien!

4,5*

Huis-tuin-en-keuken demon

The Offering onderscheid zich in eerste instantie doordat het verhaal zich in een niet-alledaagse setting afspeelt (de Joodse gemeenschap). Naarmate het verhaal zich verder ontvouwt, en de bovennatuurlijke dreiging steeds verder naar de voorgrond treedt blijft er echter niet meer over dan een standaard griezelverhaal, zoals je ze al ontelbaar veel vaker hebt gezien. Met een voorspelbare horror is op zijn tijd niks mis, mits de uitvoering goed in elkaar zit. Dat is hier helaas niet het geval.

Met de opbouw zit het nog wel snor. Er kwamen een aantal momenten voorbij waarbij ik mij ongemakkelijk voelde en er duidelijk een onderhuidse spanning aanwezig is. Helaas vliegt de regisseur steeds verder uit de bocht naarmate de speelduur vordert, totdat de finale veranderd is in een goedkope B-film, waaruit iedere vorm van spanning compleet verdwenen is. Het duistere slot biedt hier nog een lichte compensatie voor, maar de film was bij mij toen al zo ver afgegleden dat het nog weinig zoden aan de dijk zette.

Samengevat: ik zie graag meer van dit soort settings, dan de standaard Amerikaanse gezinnen in de meeste horror films. Zorg er als regisseur dan alleen wel voor dat je film van een gelijk niveau blijft, en gedurende de hele speelduur zo spannend en onheilspellend mogelijk blijft. Wel zo handig binnen dit genre.

2,5*

Red de plofbig

Waarom is de ene je vriend en de andere je voedsel? Deze tekst zag ik vanochtend op een pamflet die op een stoplicht geplakt zat. Langs de tekst stonden een puppy en een klein biggetje afgebeeld. Precies deze discussie wil de film Okja ook ontketenen en er wordt dan ook flink geprobeerd om op het geweten van de vleeseter in te werken. Niet geheel toevallig promootte de stichting Wakker dier deze titel ook al op hun Facebookpagina. Gratis marketing!

Naast jou als kijker bewegen om voortaan naar de vegetarische afdeling bij de Albert Heijn te gaan heeft regisseur Joon Ho Bong zich (gelukkig) ook nog bezig gehouden met het vermaken van de kijker.
Okja trapt dan ook gelijk sterk af met een betoog van (wolf in schaapskleren), Miranda Otto en trakteert de kijker even later ook nog op een spectaculaire achtervolgingsscène . Wel allemaal in dienst van het verhaal want geen moment voelt overbodig.

Wat helaas wel overbodig en een doorn in mijn oog bleek te zijn was de rol van Jake Gyllenhaal als ''dierenliefhebber''. Serieus. gast. Met deze rol verlies je bij mij in een keer het respect wat je als acteur hebt opgebouwd. Gyllenhaal irriteert hier mateloos, acteert voor geen meter en trekt als hij in beeld is alle aandacht naar zich toe op de meest vervelende en negatieve manier. Gelukkig is zijn rol niet al te groot. Ook een nadeel vond ik dat de film na zijn sterke start, een klein beetje inkakt in zijn middenstuk.

Gelukkig is Okja nog steeds beter dan 90% van de originals die Netflix on-line gooit. Nog een heel sterk punt vond ik bijvoorbeeld dat het verhaal zich deels in Zuid Korea afspeelde inclusief de originele taal en lokale acteurs. De hoofdrolspeelster spreekt aan het einde van de film nog steeds amper een woord engels. En zo hoort het ook. Ook veel beter dan dat whitewashing gebeuren in bijvoorbeeld Ghost in the Shell.

Als je je niet te veel stoort aan de boodschap die Okja er soms net iets té dik bovenop heeft liggen zul je er geen spijt van krijgen als je deze een kijkbeurt geeft. Waarschijnlijk wordt dit wel een van de meest unieke films van 2017. Alleen daarom moet je hem eigenlijk ook al zien.

4,0*

There's something wrong with this beach!

Kennelijk zijn er zaken gevaarlijker aan het strand dan jezelf vergeten in te smeren met watervaste zonnebrand, zo bewijst M. Night Shyamalan's Old. Het concept is interessant, maar zoals bij het meeste werk van deze regisseur blijft het daarbij omdat hij zijn concepten niet weet te vertalen naar een degelijke uitwerking. Dit verhaal had gemakkelijk in een klein uur verteld kunnen worden en voelt hierdoor veel te langdradig aan. Ook verlopen de verouderingen zeer inconsistent, en lijken alleen de kinderen het snelste oud te worden. Al verlopen ook hun verouderingsprocessen zwalkend.

Daarnaast komen een aantal elementen lachwekkend slecht over. Ik heb het dan met name over het verwijderen van de tumor, een zwangerschap en bevalling en het genezen van een botbreuk. Mogelijk vonden deze gebeurtenissen ook plaats in het boek Sandcastle, waar Old op gebaseerd is, maar het laat zich totaal niet naar het scherm vertalen.

Het is dat ik in het vliegtuig zat en verder niet veel beters te doen had, waardoor ik toch door heb kunnen zetten tot het einde. Juist de ontknoping vond ik wel goed gevonden en ik moet zeggen: het is wel een einde wat bleef hangen bij mij. Maar om jezelf hiervoor eerst door een hele hoop matigheid te moeten worstelen.. ik zal het je niet aanraden.

2,0*

Ziek, zieker, ziekst

Deze remake van de Koreaanse Oldboy, krijgt te maken met zeer middelmatige beoordelingen. Deze 2013 versie schijnt overbodig te zijn en het origineel dan ook niet te overtreffen. Echter is dit 9 van de 10 keer het geval dus kun je je afvragen hoe slecht deze versie nu daadwerkelijk is. Ikzelf heb het origineel nooit gezien dus kon mij dan ook onbevangen laten ''meesleuren''. Ik zet meesleuren bewust tussen aanhalingstekens neer omdat ik uiteindelijk wel meegesleurd werd, maar dit gebeurde pas bij de nogal stuntelig gebrachte finale. De aap die hier uit de mouw komt is namelijk een hele grote stinkende baviaan, die vermoedelijk alleen bezichtigers van het origineel hadden kunnen zien aankomen.

De aanloop hier naartoe..is op zijn zachtst gezegd niet heel bijzonder. Ik verwachtte hier wel de nodige rauwe actie maar dit bleek vies tegen te vallen. Het blijft hier slechts bij enkele vechtscene's die duidelijk onderdoen voor de vechtkunsten van bijvoorbeeld een Koreaanse acteur waarvan ik me gelijk al kan voorstellen dat ze in het origineel beter zijn. Het zag er gewoon niet heel indrukwekkend uit. De zoektocht die naar de onvermijdelijke conclusie leidde was sowieso een beetje slapjes opgezet. Veel verder dan registers doorspitten en google afstruinen ging dit namelijk niet. Door middel van hoofdzakelijk stuntelig in elkaar gezette flashbacks, werd naar de finale toegewerkt. Persoonlijk vond ik de finale vervolgens veel te ver gaan en vraag ik me af welke zieke geest dit kan bedenken. Echter moet ik wel toegeven dat de finale je hoe dan ook zal weten te shockeren, zeker als je het origineel niet gezien hebt. Effectief is deze dus zeker wél. Deze finale (hoewel enorm ziek) was wel enorm sterk bedacht en hier verdiend deze titel dan ook absoluut zijn voldoende aan. De rest is helaas niet heel bijzonder en kun je met gemak overslaan.

3,0*

Het geofferde lam

Oleg biedt aanvankelijk een aangename mix tussen misdaad en drama, maar eindigt in een teleurstellende anticlimax. Er vind geen laatste payoff of confrontatie plaats, waar je wel op hoopt. In plaats daarvan wordt er afgesloten met een spirituele symboliek. Een slot die meer in het straatje van een rauw misdaaddrama past, had mijns inziens beter gepast en ook een breder publiek aan kunnen spreken dan een slot wat nu wat meer de vage/zweverige kant op gaat en hoofdzakelijk gewaardeerd zal worden door Art House fanaten.

Hoewel ik sommige Art House producties sterk kan waarderen, voelt het slot van Oleg onnodig vaag aan en past het helemaal niet bij deze film. Woorden als besluiteloos en teleurstellend komen ook in mij op omdat er met wat extra tijd en energie een sterker slotakkoord geschreven had kunnen worden, in plaats van een einde wat nu maar ergens een beetje tussenin hangt. Althans, zo voelt het voor mij.

Jammer, want hoewel ik aanvankelijk onder de indruk en echt meegevoerd werd door het sterke acteerwerk van de cast en de rauwe, realistische sfeer, bracht het slotakkoord mij hoofdzakelijk teleurstelling.

3,0*

Wat als..

Hoe was het leven van de vermoorde Sharon Tate gelopen als er twee door Quentin Tarantino verzonnen personages in haar wereld hadden rondgelopen? Een interessant gegeven, met een al even interessante uitwerking. Lees je wel even omtrent de gebeurtenissen rondom haar moord in, om het hele verhaal en zijn diepere lagen te kunnen bevatten.

Als kind had ik vroeger niet zoveel met het werk van Tarantino, maar tijden en smaak veranderen, waardoor ik nu prima van titels als Reservoir Dogs, Inglourious Basterds en nu ook van Once upon a Time... in Hollywood kan genieten. Alhoewel ik dit tot nu toe wel de minste van zijn werk vind is dit met name vanwege de uitstekende finale, nog steeds een stuk sterker dan het gros van wat Hollywood produceert.

Het grootste mankement van de nieuwste Tarantino is de speelduur die wel wat meer ingeperkt had kunnen worden en nu vrij langdradig is. Zonder een voortdurende focus vanuit de kijker, wordt het allemaal al vrij gauw saai, doordat het verhaal een minder vlot verloop kent dan de andere titels die ik van Tarantino gezien heb. Gelukkig zetten DiCaprio en Pitt beide uitstekende rollen neer, waardoor het wel gemakkelijker wordt om in het verhaal te blijven investeren. Een investering die zich overigens dubbel en dwars uitbetaald en waardoor de eindbeoordeling, dankzij het laatste half uur, met maar liefst een hele ster omhoog gaat.

4,0*

Uitgebluste revolutionair

Paul Thomas Anderson zal naar mijn idee nooit helemaal mijn regisseur worden, maar One Battle After Another beviel mij in ieder geval al een stuk beter dan het bejubelde Licorice Pizza. Hoewel ik ook deze film enigszins overgewaardeerd vond, heb ik de eigenzinnige actiecomedy wel als aangenaam ervaren. Niet in de laatste plaats door DiCaprio, die eigenlijk nooit teleurstelt, maar evengoed door Sean Penn en Chase Infiniti. De rol van Benicio del Toro vond ik wel behoorlijk vergeetbaar.

Waar ik aanvankelijk wat moeite mee had, was het ontbreken van expliciete motivaties voor Bob Ferguson om revolutionair te zijn. Toen het verhaal eenmaal op gang kwam, kon ik dit goed loslaten en begon ik steeds meer te genieten. Richting het einde nam mijn enthousiasme echter weer wat af. Het verhaal kende te weinig verrassingen en bleef afstandelijk. Bovendien wilde de film soms net wat te geforceerd een moderne klassieker zijn.

Dat wordt het niet, omdat het verhaal hier te generiek voor is en de dialogen onvoldoende sterk zijn om dit in zijn totaliteit te bewerkstelligen. Dit heeft ook met smaak te maken: de stijl van Anderson is niet helemaal de mijne. Desalniettemin barst de film van de sfeervolle beelden. Het is een goed voorbeeld van hoe een sterke cast de hele film van een ruime 6 naar een ruime 7 tilt. Want dat de cast sterk acteert, staat buiten kijf.

3,5★

Koester wat je liefhebt

One Day heeft ook een gelijknamige serie op Netflix, maar soms is het ook weleens praktisch om een verhaal in ruim anderhalf uur te kunnen zien. Ik moet wel zeggen dat het verhaal aanvankelijk lastig in te komen is omdat Dexter onuitstaanbaar is, en sommige elementen te weinig diepgang hebben waardoor ze als goedkoop sentiment aanvoelen. Ik doel met dit laatste met name op de moeder van Dexter die ziek wordt, zonder dat dit verder veel lijkt toe te voegen.

Naarmate de speelduur vordert werd het verhaal echter steeds beter, en Dexter gelukkig ook steeds minder irritant. De film had wat langer mogen duren om naast een prima verhaal, wat meer diepgang aan de personages mee te geven. Het geheel had dan meer body gehad. Toch maakte de twist die richting het einde komt alsnog een behoorlijke indruk op mij en vond ik de afronding prachtig.

Ik was behoorlijk verbaast toen ik de negatieve beoordeling op Rotten Tomatoes zag, maar dit onderstreept ook maar weer dat dergelijke sites niet betrouwbaar zijn. Prima romantisch drama die gelukkig niet te zoetsappig is. Met dieper uitgewerkte personages was dit vermoedelijk een 4* of hoger geweest.

3,5*

Liefdesbang

The only one gaat in feite over bindingsangst en het gevangen zitten tussen twee vuren. Van enerzijds de geborgenheid bij een ander willen voelen, naar anderzijds maximale vrijheid willen (blijven) ervaren.

Meer dan dit gegeven valt er hier niet te zien, waardoor ik goed begrijp dat het gros van de kijkers teleurgesteld kan raken. Wat ik zelf prettig vond was dat ik deelgenoot was van twee mensen die elkaar probeerden te vinden, en genoten van de momenten die ze samen hadden. Dit maakte de kijkbeleving heel puur en uit het leven gegrepen, waardoor ik een narratief ook niet mistte. Een kijkje in het leven van twee "gewone" mensen die hun eigen beschadigingen hebben en, in het geval van deze twee mensen, elkaar helaas nooit helemaal weten te vinden. Net zoals in het echte leven kunnen wegen elkaar kruisen, maar ook scheiden. c'est la vie.

Ik zet mijn beoordeling op 3* maar deze kan afgerond worden op 3,25*.

3,0*

De vergeten oorlog

De Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog wordt ook wel de vergeten oorlog genoemd, waarvoor door de jaren heen steeds meer aandacht gekomen is. Toch heeft het tot maart 2020 geduurd voordat Nederland haar excuses aangeboden heeft voor het Nederlands geweld tussen 1945 en 1949. En zelfs tot 2021 voor de eerste (naar mijn weten) speelfilm over dit onderwerp verscheen. Naar mijn bescheiden mening hoop ik alleen toch echt dat er in de toekomst een nieuwe en betere poging gedaan zal worden. Ik had namelijk liever een focus gezien op het conflict in plaats van een focus op het personage van Johan de Vries en dat van Raymond "De Turk" Westerling.

Naast het liever zien van een andere focus schort er helaas nog wel meer aan De Oost. Van de lange speelduur en het lang niet altijd overtuigende acteerwerk, tot zaken die niet overeen komen met de cultuur (ook voor die tijd). Zoals het accent van de Indonesiërs in Semarang en een typische Balinese dans die helemaal niet gebruikelijk is om buiten het eiland te zien. Zelf waren de zaken met betrekking tot de Indonesische cultuur mij niet opgevallen, maar mijn vriendin die zelf Indonesische is, viel dit onmiddellijk op. Ook oogde de sets soms behoorlijk goedkoop, en kreeg ik het gevoel dat de regisseur het idee had dat het niet op zou vallen wanneer je als kijker meermaals naar een bordkartonnen wand staat te koekeloeren.

Voor een eerste poging had het weliswaar nog dramatischer uit kunnen pakken. Het slot vond ik bijvoorbeeld wel sterk en voor een Nederlandse productie ziet het er, ondanks de soms goedkoop ogende sets, over het algemeen goed verzorgd uit. Het onderwerp verdient alleen zoveel beter dan dit eindresultaat.

2,5*

Gedichtengenerator

Een standaard spionage/actie verhaaltje die volstrekt inwisselbaar is, en bomvol zit met personages die veel te afstandelijk en/of inwisselbaar blijven waardoor je nooit echt geïnteresseerd in ze raakt. Dit is mijn persoonlijke mening over de nieuwste Guy Ritchie in een notendop.

Het warrige, compleet oninteressante verhaal staat hierbij aan de basis, omdat er echt geen enkele moeite genomen word om de kijker te betrekken. Af en toe werd ik wakker geschud door een komische noot, of actie scène die op opzichzelfstaand wel aardig waren, maar die zijn opgenomen in zo’n oninteressant, generiek geheel dat het de boel niet meer kon redden voor mij.

Als kind maakte ik vroeger gebruik van een sinterklaasgedichtengenerator tijdens de familie surprise omdat ik zelf geen inspiratie had voor het schrijven van een gedicht. Het voelde voor mij alsof deze film uit een soort vergelijkbare generator kwam. Alsof de regisseur wat elementen in deze generator had gegooid, waar vervolgens Operation Fortune uit kwam rollen. Net zoals een gedicht uit een gedichtengenerator mist Operation fortune persoonlijkheid, betrokkenheid en karakter waardoor je op geen enkele manier betrokken raakt.

Vervelende film en ik kan mij niet goed voorstellen dat Guy Ritchie hier veel tijd en energie in gestoken heeft.

2,0*

Vermomd rechtbankdrama

Oppenheimer heb ik ervaren als een grotendeels 180 minuten durend rechtbankdrama. Feitelijk gezien is dit geen rechtbankdrama omdat het om een besloten hoorzitting gaat, maar ik kreeg hier wel hetzelfde gevoel bij. Wat dat betreft kan ik mij goed vinden in de recensie van Black Math. Los van het feit dat ik zelf geen natuurkundige achtergrond heb

En het gevoel hebben om ruim 3 uur naar een rechtszaak te kijken is lang. Voor mij persoonlijk te lang. Ik kan niet ontkennen dat de kwaliteitsstandaard hoog ligt, en de film inhoudelijk niet veel te bieden heeft, maar de focus op de hoorzitting creëerde voor mij en te zakelijke afstand richting de personages. Dit had tot gevolg dat ik mij met regelmaat zat te vervelen. Hierdoor trek ik de conclusie dat dit mijn type film simpelweg niet is.

Het moment waarop dit even leek te veranderen was toen de Trinity test getoond werd en de scène die kort daarop volgde. Ik heb het dan over de nu al legendarische scène van de speech van Oppenheimer vlak na de aanval op Hiroshima en Nagasaki en de hallucinaties die hij heeft tijdens deze speech. Deze momenten, waarbij er word ingezoomd op de menselijke emotie, had ik veel meer willen zien. Helaas wordt de focus vervolgens alweer snel op de hoorzitting gelegd, en verslapte mijn aandacht weer.

Dit was gewoon echt duidelijk mijn type film niet, maar vanwege het algehele niveau waar ik verder weinig op af te dingen kan hebben, en een aantal sterke scènes, toch een ruimschootse voldoende van mij.

3,0*

Anti adoptie campagne

Het was inmiddels alweer een behoorlijk aantal jaren geleden dat ik Orphan gezien had, en op een lome zaterdagavond had ik hier wel weer eens een keer zin in. In mijn gedachten was dit een erg goede film, en gelukkig is deze verwachting grotendeels ook overeind kunnen blijven.

Nadeel die ik nu wel ervoer is dat de climax na de climax (zogezegd) iets te lang doorging maar verder heb ik hier toch goed van kunnen genieten. De spanning wordt hier vakkundig opgebouwd, er hangt een mysterieuze sfeer om het meisje heen, en de climax is nog steeds zeer ingenieus gevonden en is ook echt iets wat je als kijker niet snel op voorhand gemakkelijk zal kunnen raden!

Er is iets mis met Esther en de conclusie wat dit dan is, zal je nog lang bijbljven..

4,0*

Orphan kills

Meteen vanaf de eerste minuut wordt al duidelijk dat William Brent Bell een weinig talentvol regisseur is. Het belabberde camera werk en de wazige filter die er gebruikt wordt geven de film een goedkope look en scheppen weinig vertrouwen voor wat komen gaat. Nog minder, wanneer je van tevoren opzoekt welke producties nog meer van zijn hand gekomen zijn. Echter slaat Orphan Kills al snel een onverwachte richting in en wordt er een ander pad bewandeld dan dat je als kijker in eerste instantie verwacht had.

In plaats van een herhalingsoefening zorgt dit voor een welkome, frisse wind en levert het zowaar een uiterst vermakelijk werkje op, zolang je er maar voor zorgt dat je verstand op 0 blijft staan. Een 26 jarige die over moet komen als een meisje van 9 is op voorhand natuurlijk al niet echt geloofwaardig. Net zo min als dat de vader van de vermiste dochter die zij probeert te vervangen, niet doorheeft dat de bedriegster die voor hem staat, zijn echte dochter niet is. Om maar wat voorbeelden te noemen.

Buiten de vele ongeloofwaardigheden en een plot wat zo lek is als een mandje is deze prequel wel veel leuker uitgepakt dan ik op voorhand verwacht had en ben ik in positieve zin verrast. Het origineel blijft weliswaar beter omdat deze gewoonweg van een hoger niveau blijft, maar dit neemt niet weg dat ik zonder meer te spreken ben over het eindresultaat wat hier is neergezet. Meer van dit alsjeblieft

3,5*

As friends we gather, hearts are true. Spirits near, we call to you.

Aan het eerste deel van Ouija ben ik ooit een keer begonnen, maar deze vond ik zo saai, dat ik hem na verloop van tijd had afgezet, en dus ook nooit hier beoordeeld heb. Ik kan mij echter voorstellen dat de kans niet heel groot was dat het origineel een voldoende bij mij zou hebben gescoord.

Dit vervolg wilde ik dan ook overslaan, totdat ik hoorde dat Mike Flanagan aan het roer stond die mij ooit bijzonder goed heeft weten te verassen met Oculus. Hoewel dit vervolg een behoorlijk goede naam heeft vond ik het echt voelen als een haastklus voor de regisseur. Er was weinig zorg aan het verhaal besteed, er waren veel te veel gemakkelijke jump scares, en de geest die bezit nam van Doris zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een goedkope horror game op de playstation 2 leek te zijn gekropen. Ik mistte echt besteedde zorg aan deze film, en met Oculus is dit verschil heel goed voelbaar.

Ik begin een beetje een haat/liefde verhouding met Flanagan te krijgen. Oculus vond ik geweldig, maar Gerald's game en Hush vond ik (hoewel niet slecht) weinig verheffend. En het eveneens door Flanagan geregisseerde Haunting of Hill house is grotendeels een enorm toffe serie maar wordt in zijn finale overgoten met een Amerikaans sausje, waardoor de finale toch behoorlijk tegenviel. Ouija: Origin of Evil mag zich wat mij betreft de minste uit de door Flanagan geregisseerde producties noemen (althans van diegene die ik gezien heb).

Hoewel er horrorfilms zijn die veel slechter zijn en het met een schuin oog nog wel prima weg kijkt, had ik meer van Flanagan verwacht. De man heeft overduidelijk kwaliteiten, maar haalt naar mijn idee niet altijd het onderste uit de kan, en heeft soms ook een gebrek aan een bepaalde focus en dat is in deze film tot nu toe het meest duidelijk zichtbaar.

2,5*

Hersendood

Het grootste probleem met Overlord vond ik dat deze nooit echt spannend werd. Dit gevoel trad al op bij de veel te bombastische eerste momenten die veel te computer gegenereerd aandoen, en bleef vervolgens het grootste gedeelte van de tijd aanwezig. Hoewel de effecten tijdens het verdere verloop gelukkig wel een stuk beter gedoseerd waren, de combi van horror en oorlog in de basis een mooie hybride vormde, en de hele cast verdienstelijk acteerde begon ik mij na verloop van tijd toch wat te vervelen. Dit kwam denk ik ook omdat het verhaal te dun was om mijn aandacht vast te blijven houden. Deze nam na de vlotte start een veel te lange tijd gas terug, waardoor mijn aandacht verslapte. Ook ontbrak het sterk aan emotionele diepgang.

Vanaf het moment dat de gedode soldaat opnieuw tot leven gewekt wordt met het serum van de nazi's komt er weer wat meer vaart in, maar dit moment laat simpelweg te lang op zich wachten. Vervolgens volgen er wel een aantal leuke momenten, maar bekroop mij constant het idee dat er veel meer uit dit verder prima concept gehaald had kunnen worden. Overlord is nu best "oké" om een keer te kijken, maar mist de genre thrills of een vermakelijk B-film gehalte om echt te blijven hangen.

3,0*

Ademnood

Alexandre Aja is lekker op dreef in Oxygène in deze vlotte sciencefiction thriller. Op enkele momenten werd ik enigszins uit het verhaal getrokken. Dit was op het moment dat de onthulling kwam dat de hoofdrolspeelster zich in de ruimte bevond, in een wel erg overduidelijk geanimeerd ruimtevaartuig . Ook het weliswaar korte moment [spoiler dat Liz haar oudere zelf terugzag in een Youtube video waarbij ze dezelfde actrice door middel van make-up op een hele ongeloofwaardige manier ouder wilden lieten lijken, vond ik rampzalig uitgevoerd. Ik kreeg bij dit soort momenten het gevoel dat met nog iets meer tijd en aandacht dit mooier gladgestreken had kunnen worden. Maar wellicht was er een druk vanuit Netflix om de titel op een bepaalde datum uit te laten brengen?

Bovengenoemde irritatiepunten volgen wanneer het verhaal al een aardig eind onderweg is en gelukkig is de verdere uitvoering sterk en spannend genoeg dat ik hier wel doorheen kon kijken. Hoewel het tempo soms een tikkeltje hoger had mogen liggen stelt de uiteindelijke ontknoping niet teleur en zit deze ook nog eens erg goed in elkaar. Dit is hierdoor daadwerkelijk een must-see voor alle sci-fi liefhebbers. Een solide 7 heeft deze dan ook zeker verdiend.

3,5*