Opinions

Choose life.

Geweldige film. Ik moet toegeven dat hij op alle fronten wel net een heel klein tandje minder is dan zijn voorganger maar alsnog gaat dit ongetwijfeld een van de betere films zijn die ik dit jaar gezien heb. Het grootste verschil met zijn voorganger is dat dit tweede deel wat minder extreme scene's kent en dat de nadruk minder op het drugsgebruik van de personages ligt. Over het algemeen gaat het dan ook meer over de nasleep hiervan en hoe iedereen zich in de afgelopen 20 jaar ontwikkeld heeft.

Het eigenzinnige sfeertje van het origineel is er nog steeds, en deze is onverminderd gebleven. De heerlijke en energieke soundtrack maakt de film helemaal af en ook zit er weer de nodige subtiele humor door het verhaal verweven die, in combinatie met een aantal bizarre situaties waar de personages in terecht komen, bij de meeste mensen wel geregeld een glimlach op het gezicht zullen bezorgen. Wel had ik de nodige moeite om mij te herinneren wat er in het origineel ook alweer allemaal gebeurd was (het is inmiddels alweer 6 jaar geleden dat ik deze gezien heb) waarbij het dus wel handig is om een herziening in te plannen voordat je deze gaat zien.

Ik lees de nodige kritieken over dit vervolg, en dan met name dat het boek waar dit vervolg op gebaseerd is een stuk beter zou zijn. Dit zou mede komen doordat de film maar slechts een klein deel uit dit boek gebruikt. Hier kan ik niet over oordelen, maar de films hebben me zeker uitgenodigd om het bronmateriaal eens te gaan lezen. Zonder de kwaliteit van de boeken te kennen (het origineel is ook gebaseerd op een boek) denk ik dat je de boeken en de films het beste los kan zien omdat het voor een regisseur vaak ook moeilijk is om een heel boek letterlijk naar het witte doek te vertalen.

Persoonlijk vind ik de films opzichzelfstaand in ieder geval al geweldig, en zou wat mij betreft iedere filmliefhebber beide delen een keer gezien moeten hebben. Regisseur Danny Boyle heeft zich wat mij betreft met dit vervolg wederom opnieuw bewezen. Dat daarnaast het plezier van het maken van dit vervolg van zowel de originele cast als de nieuwkomers (wat een plaatje is Anjela Nedyalkova trouwens!) af lijkt te stralen, had ook een positief effect op mij als kijker en deze maakte mijn kijkervaring dan ook compleet.

4,0*

Gemakzuchtig vervolg

Deze recensie gaat over Taken 2, maar het had net zo goed kunnen gaan over de zoveelste straight to dvd productie waar de 5 euro bakken van de plaatselijke dvd-boer mee vol liggen..het enige wat deze prent namelijk onderscheid is zijn titel -omdat deze meelift op het oorspronkelijke Taken- en de acteurs die de rollen vertolken. Het gaat hier namelijk om de acteurs uit het oorspronkelijke deel, waarbij het met name natuurlijk draait om hoofdrolspeler Neeson.

Neeson is dan ook nog steeds degene die weinig fout kan doen en ook aan de acteerprestaties van Janssen en Grace zal het niet liggen. Wat deze film zo matig maakt ten opzichte van zijn eerste deel is het zwakke script, het warrige camerawerk en een aantal ongeloofwaardige en slecht uitgewerkte scene's die zelfs voor het genre met momenten erg ongeloofwaardig of uitgekauwd overkomen. Actie zit er in de film genoeg; er zal je als kijker dan ook weinig rust gegund worden, maar het gaat dan ook om de uitvoering van die actie. In de meeste opzichten doet deze op alle fronten onder voor het origineel omdat het allemaal veel minder sterk en creatief in beeld wordt gebracht.

Opvallend is dat ex-vrouw en dochter in dit vervolg een veel grotere rol hebben dan in het origineel. Dit zou een meerwaarde kunnen geven maar wat het script deze personages te doen geeft is van een bedenkelijk laag niveau. Janssen hoeft alleen maar de hulpeloze vrouw uit te hangen, maar het ergste zijn de scene's waarbij Grace granaten uit het raam moet gooien zodat vader kan vaststellen wat zijn precieze locatie is en geloof me, zo belachelijk als dit klinkt is het ook.

Dit vervolg is op zichzelf niet heel slecht maar het is alleen jammer dat we nu spreken van een film van een uit duizenden en die dan ook niet meer dan het predikaat van een gematigde productie verdiend. Taken had een op zichzelf staande film moeten blijven wat dit vervolg helaas pijnlijk duidelijk maakt. De overduidelijke hint naar deel 3 hoeft er van mij dan ook niet te komen.

2,5*

Doe je petje omlaag en je capuchon op.

Dit is dus typisch zo'n film die vooral cool gevonden wil worden. Dus levert de film een coole vlotte storyline en de nodige actie sequences en stopt hem vervolgens vol met een handvol mannelijke acteurs die door de jeugd vooral als cool gezien worden.

Nu is er ook helemaal niks mis met een gedeelte van die acteurs. Paul Walker, Matt Dillon en Hayden Christensen laten zien hoe je dit soort films moet dragen. Echter gaat het volledig mis als rapper T.i en Chris Brown in beeld komen. Zij denken dat de hele filmset een grote videoclip is en hun acteerwerk is hier dan ook naar. Gevolg is dat de twee de hele film voornamelijk drukker bezig zijn met zo cool mogelijk gevonden te worden en zo lijken te vergeten dat er ook nog geacteerd dient te worden. Leuk voor een persiflage misschien maar niet in een film waarin je serieuzer genomen wilt worden. Chris Brown kan ik na zijn afranseling van ex vriendin Rihanna overigens sowieso nergens meer echt serieus in nemen.

De actie die in de film voorkomt is verder allemaal redelijk, maar wil niet echt knallen. Het mist net die finishing touch wat het allemaal net even wat lekkerder maakt. Nu komt het geheel niet verder dan een aantal ongeinspireerde shootouts. Uitzonderingen op de regel zijn de scene's met het geldtransport en een vechtpartij tussen A.j en een groep gangsters die nog wel lekker wegkijken.

Kortom er schort dus nog wel het een en het ander bij Takers en haalt het niet bij hedendaagse toppers zoals The Expendables en The Mechanic die wel laten zien hoe je ouderwets lekker door moet knallen. Deze film heeft het allemaal net niet waardoor de score dus ook net niet is.

2,5*

Gemiste kansen

Mijn eerste horror film van dit jaar was geen goede, hoewel mijn verwachtingen hiervoor toch vrij hoog gespannen waren. Alzheimer als uitgangspunt nemen vind ik hoogst origineel, en de documentaire-achtige opzet sprak mij ook gelijk aan. Helaas werden de verwachtingen niet waar gemaakt, en hoewel ik aanvankelijk nog wel nieuwsgierig was naar het verloop van het verhaal gleed die interesse eigenlijk alleen maar verder weg naarmate het verhaal vorderde.

Aan het verhaal zelf had dit niet hoeven te liggen, maar een andere kapitein aan het roer was hier wel beter geweest. Deze regisseur maakt er namelijk maar een beetje een zooitje van. Ik had constant het idee dat de stijl, ( een horror die moet lijken op een documentaire) te veel aan mij opgedrongen werd, en eveneens was het gebruik hiervan niet consistent genoeg aanwezig. Zo was er bijvoorbeeld ook vaak genoeg gewoon film muziek te horen.

Nu kan ik wel over dit soort onhebbelijkheden heen stappen maar op de overige gebieden schiet de film ook gewoon te kort. Om te beginnen zit de hele film vol met nietszeggende personages. Ook is de vrouw om wie het verhaal draait helemaal niet eng en hoewel er enkele momenten zijn dat haar blik mij wel een onbehaaglijk gevoel begon te geven, waren deze momenten veel te minimaal aanwezig en waren ze alweer voorbij voordat ze echt indruk wisten te maken. De titel kent ook te veel rustpunten, waardoor er veel te weinig dreiging aanwezig is. Er zijn wel een aantal scene's die onbehaaglijk aftrappen, maar die het genre eigenlijk nooit effectief weten te benutten. De scènes komen alleen maar met cliché matige schrikeffecten op de proppen, of eindigen steevast met een seniele vrouw die in bedwang moet worden gehouden. De finale probeert dit nog recht te trekken, maar ook deze wist mij geen voldoening te brengen. De laatste scène vond ik wel luguber, en deze hintte ook overduidelijk naar een vervolg. Maar door alles wat ik daarvoor heb mogen aanschouwen, heb ik hier weinig trek in.

2,0*

Voor dat ik begin met het beoordelen van deze film zal ik jullie alvast zeggen dat ik geen fan ben van tony zijn films; zijn werk spreekt me simpelweg niet aan. Maar goed, deze film gister toch maar gekeken omdat ik toch wel benieuwd was of het standaard verhaaltje zo standaard zou blijven. En dat bleef het ook voor het grootste gedeelte helaas al was dat gedoe met die aandelen natuurlijk wel origineel maar dit was maar een klein onderdeeltje van de film. Het acteren was prima. De chemie tussen travolta en washington was goed en dan met name travolta. een pluim voor die vent hoor in from paris with love was de rol hem op het lijf geschreven en in deze film weer jammer dat beide films bijzonder matig zijn..de cameravoering was verder strak en prima uitgevoerd maar dit was het dan ook met de pluspunten voor mij. Het verhaal wist me niet te boeien omdat het in grote lijnen zo ontiegelijk standaard bleef. En ook zat ik me gigantisch te storen aan de transportatie van het geld: Dat een politieauto een keer tegen een taxi rijdt vanwege de hectiek is nog enigszins begrijpelijk. Maar daarna nog een politiemotor die over een auto heen klapt en daarna een wagen die nog geraakt wordt door een vrachtwagen? overduidelijk dat dit gedaan is om vertraging te creeeren zodat de spanning zich op kan bouwen omdat ze te laat komen. geen problemen mee maar doe dit dan op een goede manier door echt op het laatste moment aan te rijden oid. verschrikkelijk slechte scene nergens stijgt de film voor mij ergens bovenuit. Ik vond hem gewoonweg saai. maar goed dit kan ook aan mij liggen. en omdat ik doorgaans de fims van meneer scott niet kan waarderen. helaas weer een gefaalde poging van mij om zijn werk te waarderen.. 2,0

This property... is hereby... condemned

Voor zover ik mij kan herinneren had ik nog niet eerder iets van Tales from the Crypt gezien. Demon Knight is mijn eerste kennismaking nadat ik nieuwsgierig werd toen ik deze in het aanbod van Netflix zag staan. Al helemaal toen ik vervolgens de gemiddelde beoordeling zag staan. Het grootste probleem wat ik met deze horror/komedie had waren de sterk verouderde digitale effecten, en het feit dat veel van de actie maar moeilijk te volgen was. Veel bewegende, op geknipte beelden gaven mij het idee dat het budget voor deze productie waarschijnlijk niet al te groot zal zijn geweest. De praktische effecten waren veelal wel erg goed gedaan en deden mij met weemoed terugdenken aan 'vroeger' omdat het films toch vaak een bepaalde magie lijkt mee te geven.

Een bepaalde magie of niet, Demon Knight is voor mij slechts gedeeltelijk geslaagd en maakt mij niet meteen nieuwsgierig naar meer verhalen uit de Tales from the Crypt reeks. Het verhaal komt redelijk traag op gang, sets ogen soms behoorlijk goedkoop en het acteerwerk is op zijn best matig te noemen. Eenmaal op gang gekomen is dit aardig kijkvoer waarvan ik het niet erg vond om mijn vrijdag avond mee te vullen maar je moet wel een fan van goedkope horror zijn om dit te kunnen waarderen.

3,0*

It's the most wonderful time of the year

Hoewel Halloween hier in Nederland nog steeds in opkomst is heeft iedereen waarschijnlijk wel opgemerkt dat het de laatste jaren explosief gegroeid is. Dit zie je o.a. terug met de vele Halloween thema avonden die ons land rijk geworden is, en waarvan Fright night in Walibi natuurlijk altijd nog de bekendste is. Als je echter geen zin hebt om 30 euro aan een kaartje uit te geven voor dit soort festiviteiten kun je er natuurlijk ook altijd nog voor kiezen om gewoon ouderwets een filmpje op te zetten. Of als je alsnog besluit om te gaan na afloop languit uitgezakt op de bank natuurlijk

Dit jaar lijkt de geknipte kandidaat hiervoor Tales of Halloween te zijn. De film hanteert een V/H/S achtig gegeven, zonder dat er echter een hoofdverhaal door verweven wordt. Filmpjes starten dus gelijk achter elkaar, met gemengde resultaten. Dit kun je nu eenmaal niet voorkomen als je meerdere korte filmpjes van verschillende regisseurs in een speelfilm stopt maar toch is Tales of Halloween in het algemeen toch behoorlijk geslaagd. Hieronder een overzicht plus beoordeling per filmpje, gevolgd door een eindbeoordeling.

Sweet tooth

Een leuke om mee te beginnen. Ik dacht aanvankelijk dat deze door Darren Lynn Bousman geregisseerd was, maar dit bleek de tweede te zijn. Het eindshot vond ik wel een beetje een sof, maar een goede spanningsopbouw heeft het filmpje wel.

3,0*

The night Billy raised hell!

Deze is wel geregisseerd door Darren Lynn Bousman. Een filmpje waarvan je aanvankelijk niet precies weet waar deze nu heen wilt gaan, en die mij ook wel een beetje op het verkeerde been had gezet. De conclusie was verrassend, en laat je voorgaande gebeurtenissen in een ander daglicht zien waardoor je hem nog een keer wilt kijken. Met veel zwarte humor.

3,5*

Trick

Ook hier is het langere tijd onduidelijk welke kant het verhaal nu precies uit wilt gaan. Eindconclusie is echter een beetje ongeloofwaardig (ja, zelfs binnen dit genre) waardoor deze toch weer een slag minder is in vergelijking met de vorige .

3,0*

The weak and the wicked

Dit is ook een filmpje die behoorlijk creatief gevonden is, en waar best wat vindingrijkheid in gestopt is. Het eindshot is geweldig. Hoe de pestkoppen in de val gelokt worden ook. De cliché dood van de ouders van de hoofdpersoon echter niet. Ook komt het verhaal aanvankelijk niet echt lekker op gang.

3,0*

Grim grinning ghost

Een lekker ouderwetse ghost story. Ook typisch zo'n verhaal wat je rond het kampvuur kunt vertellen, en dus ook uitermate geschikt voor Halloween. Het eindshot liet mij, als enige van alle filmpjes, flink schrikken. Dit draagt bij aan de eindbeoordeling.

4,0*

Ding dong

Het verhaaltje hierbij snapte ik in eerste instantie niet helemaal, maar nadat deze aan mij was uitgelegd werd het mij al snel duidelijk. Misschien nog maar een keer zien. Echter is dit wel een van de zwakkere filmpjes wat met name komt omdat de rol van de heks door de actrice veel te veel werd aangezet. Deze zweeft een beetje tussen net niet grappig en net niet eng in.

2,5*

This means war

Duidelijk de minste van de reeks. Verhaaltje tussen buurman Bolderbast en Donald Duck, zoals je hem vroeger in het vrolijkste weekblad van Nederland las, alleen hier natuurlijk met een lugubere afloop. Voelt als een opvulling. Uitvoering had ook veel creatiever gemogen.

1,0*

Friday the 31st

Komedie in plaats van horror, maar wel de beste van alle filmpjes. Bij het begin dacht ik echt naar een groot cliché te kijken, maar de twist was heel verrassend en onvoorspelbaar goed. Dit soort humor kan wel al snel te flauw worden, maar door de korte speelduur was deze perfect. De regisseur kon er ook al zijn creativiteit gelijk achter elkaar in kwijt doordat het tempo hoog moest blijven liggen. Wat mij betreft een klein pareltje.

5,0*

The ransom of rusty Rex

Redelijk aardig, al hadden ze het creatuur waar dit verhaal om draait beter anders vorm kunnen geven. Had enger gekund, en eigenlijk ook dreigender. Desalniettemin is deze nog steeds aardig, en de twist best verrassend.

3,0*

Bad seed

De reeks sluit helaas niet echt sterk af. De hekensluiter start wel met een sterke scène maar wordt vlot minder door de cliché hoofdrol van de politieagente. Ook de referenties naar andere filmpjes (wat dit filmpje als enigste doet) komen geforceerd over. De slotscène is best goed gevonden, maar voelt toch niet bevredigend genoeg.

2,0*

Mijn conclusie is dat op een heel slecht filmpje en een matig slotstuk na, Tales of Halloween een waardige aanvulling op je Halloween avond kan zijn. De intro die start vóór alle filmpjes had wat meer volwassener en minder kinderlijk gemogen, maar voor de rest kan ik stellen dat the October society in het algemeen goed werk geleverd heeft. Dit mogen ze volgend jaar weer doen.

Totaalbeoordeling: 3,5*

Talk to the hand

De hype rondom deze zomer horror is groot en de critici lijken stuk voor stuk lovend te zijn over het werk van de Philippou broers.

En deels snap ik deze hype wel. Het beproefde concept voelt fris bekeken door de lens van de sociale media generatie. Ook de opbouw is sterk. Waarbij de focus aanvankelijk nog ligt op de hype rondom het oproepen van geesten en de toon heel luchtig is, bouwt de spanning steeds verder op. Het opbouwende gedeelte is in mijn ogen nagenoeg perfect, en de vertolkingen worden kracht bijgezet door de relatief onbekende, maar sterk acterende cast.

Waar ik minder over te spreken ben is de tweede helft. Deze is nog steeds van een aardig niveau, maar niet van het niveau wat ik verwacht had. Wanneer de geest eenmaal uit de fles is wordt het verhaal vrij voorspelbaar, en de geestverschijningen minder beangstigend. Een uitzondering is de bezeten Riley, maar de focus lag meer op de geestverschijningen die Mia teisterden. En juist de verschijningen die haar tot waanzin dreven brachten voorspelbaarheid met zich mee, en maakte de dreigingen vanuit het geestenrijk ook steeds minder interessant. En wat was de toegevoegde waarde van de geest die via Mia besloot aan tenen te gaan sabbelen?

Wat ik ook jammer vond was dat in de tweede helft, de focus ook steeds meer op oppervlakkig sentiment en sensatie kwam te liggen. Hierdoor bleef een echte punch uit. Voorbeelden zijn de vader van Mia die een briefje van haar overleden moeder voorleest, die binnen vijf minuten door de crew op papier lijkt te zijn gekrabbeld. Gevolgd door het onvermijdelijke moment dat de geestverschijning die zich voordoet als haar moeder, haar manipuleert om haar vader aan te vallen. Of Mia die naar het ziekenhuis gaat om Riley om te brengen, maar in plaats van dat ze dit direct doet, er eerst voor kiest om helemaal met hem naar een drukke autoweg te lopen.

Het slot vond ik, buiten de ongeloofwaardigheid dat zowel Riley als de vader van Mia hun zware verwondingen wisten te overleven, wel heel sterk. Al hoop ik wel dat de de Philippou broers, die het vervolg ook gaan regisseren, een betere balans gaan vinden tussen een opbouw, en de uitwerking hiervan. Deze was nu nog te formulematig, al is er gelukkig alsnog voldoende potentie aanwezig om Talk to Me boven de gemiddelde horrorfilm uit te laten stijgen. Laat dus maar komen dat tweede deel!

3,5*

Een goed begin is het halve werk

Voldoet niet aan de verwachtingen. Laugier die deze prent geregisseerd heeft en ons een aantal jaren geleden getrakteerd heeft op het geweldige Martyrs doet hier overduidelijk een aantal stappen terug. Hij gaat hier ook wat meer de drama kant op en het is dan eigenlijk ook nog amper een Thriller, laat staan horror te noemen.

Dat Laugier aan het roer staat merk je echter wel duidelijk naarmate de film vordert. Niks is wat het lijkt en de simpele plot bleek al gauw meer diepgang te hebben dan ik aanvankelijk dacht. Zodra je denkt te weten hoe de vork in de steel zit wordt je opnieuw verbaasd en kom je er echt achter dat het verhaal meerdere lagen heeft en steeds een stapje verder gaat en zo het uiteindelijke mysterie ontrafelt. Bij aanvang had ik dan ook nooit verwacht dat het verhaal deze kant uitging en was de uiteindelijke ontknoping er ook een die je totaal niet zou verwachten. In dat opzicht was ik net zoals bij Martyrs positief verrast omdat het verhaal zo veel meer diepgang had dan ik in eerste instantie gedacht had.

Maar ook al ben ik te spreken over de verloop van het verhaal, toch is het geheel in mijn ogen uiteindelijk geen voldoende waard. Dit komt met name omdat alles erg traag op gang komt en het moeilijk is om je aandacht bij het verhaal te houden. Het duurt lang voordat het verhaal interessant wordt en spannend is de film al helemaal niet. Het was pas bij de ontknoping dat ik echt bewondering had voor hoe het verhaal bedacht was. Helaas was ik ook teleurgesteld omdat de rit ernaartoe meer pit had kunnen gebruiken. Dit had niet in de vorm van gore hoeven te zijn, maar had wel een stuk spannender kunnen zijn dan nu het geval was. Helaas toch een gemiste kans dus, want potentie was er zeker.

2,0*

Smile! You're on camera

Het overkomt ons allemaal wel eens; soms zie je foto's of filmpjes van jezelf terug waarvan je liever wilde dat ze nóóit het daglicht zouden zien en die je dan ook angstvallig probeert voor de buitenwereld verborgen te houden.

Dit kan meestal vrij gemakkelijk door het desbetreffende media bestand op de camera of telefoon te deleten om zo te voorkomen dat het uit kan lekken naar de rest van de wereld (Lees Facebook) In feite overkomt de hoofdrolspelers in Taped hetzelfde verhaal. Zij filmen namelijk tijdens hun vakantiebestemming iets wat ze beter niet konden filmen, waarvan het desbetreffende individu ook maar al te graag wenst dat het filmpje verwijderd wordt. Enigste verschillen met de filmpjes waarbij het bij jou en mij waarschijnlijk doorgaans draait om foto's of filmpjes die in een zatte bui van je gemaakt zijn? Het gaat hier om een moord. Gepleegd door een buitenlandse politieagent welteverstaan.

Dit is kort samengevat de opzet van Taped waarbij het draait om het kat en muisspel tussen de corrupte politiemannen en twee aan hun lot overgelaten toeristen. Leuk geprobeerd? Ja. Vermakelijk? Deels, want met name in het laatste half uur wordt alles pas beduidend een stuk sterker.

Taped heeft weinig media aandacht gekregen, en dat is zonde want voor Nederlandse begrippen is dit wel een keer wat anders dan de gemiddelde film die hier uit komt. Het concept voelt Amerikaans aan en zeker naar zijn finale toe begint het steeds beter te worden. Het is echter jammer dat de achtervolgingen aanvankelijk iets te lang doorzetten en ongeloofwaardig worden, zeker nadat Johan neergeschoten is en een soort loods te binnen schiet voor hulp. Ook irriteerde ik me aan de acties van Saar die situaties vaak onnodig liet escaleren en de zaken nu niet bepaald handig aanpakte. De relatie crisis waar de personages in verkeren is op zijn minst interessant te noemen maar hier had wel meer mee gedaan kunnen worden. Wat de personages weer tot elkaar brengt is overduidelijk, maar heeft minder impact omdat er te weinig binding met de personages gecreëerd wordt. Dit had voorkomen kunnen worden door het verhaal simpelweg eerder te laten aanvangen en door meer van het leven van de personages voor de vakantie te laten zien.

Hierdoor had de film zich ook wat meer kunnen onderscheiden dan dat het nu gedaan heeft. Het eerste deel was dan de opzet voor een stevig drama geweest en zijn tweede helft was ontaardt in een bloedstollend kat en muisspel. Nu is het slechts een standaard suspens filmpje, die voor Nederlandse begrippen behoorlijk goed is en een aantal sterke momenten kent, maar in de grote massa zich al gauw niet meer kan onderscheiden van de rest.

3,0*

No matter how big a splash you make in this world whether you're Corey Feldman, Frankie Muniz, Justin Bieber or a talking teddy bear, eventually, nobody gives a shit.

Het idee is eigenlijk te leuk om te mislukken maar toch is Ted voornamelijk een erg matige film te noemen. Natuurlijk dragen omstandigheden zoals een krat bier en een grote groep vrienden wellicht wat aan de sfeer bij maar ook in deze sferen bevat de film te weinig sterke grappen om leuk te blijven. Wat me hier ook direct opviel was dat het gehalte van de grappen vrij laag lag, iets wat ik niet verwacht had van de makers van Family Guy. De specifieke humor ken je met momenten wel terug, maar over het algemeen zijn de grappen toch een stuk braver gemaakt en veel minder grof dan in de serie.

Een van de hoogtepunten in de titel is duidelijk de cameo van Flash Gordon, wat wellicht nostalgische gevoelens bij de kijker op kan roepen, maar als je als kijker nog niet eens geboren was ten tijde van deze serie zul je er maar weinig om kunnen lachen. Zelf was ik ook nog niet geboren toen het Flash Gordon tijdperk plaatsvond dus deze ''humor'' ging dan ook rechtstreeks langs mij heen. De overige grappen zijn zoals eerder genoemd vrij beperkt en de film heeft verder een vrij serieus verhaal die zo vreselijk cliché eindigt dat ik me er in ieder geval aan irriteerde.

De film had véél meer humor mogen bevatten en veel meer over de schreef mogen gaan, wat ik op voorhand ook veel meer verwacht had. Het uitgangspunt van de pratende teddybeer is ontzettend leuk gevonden, maar het is des te jammer dat de uitwerking op alle fronten matig is. Daar kan een ster acteur zoals Wahlberg weinig aan veranderen en het knappe koppie van Kunis kan hier eveneens weinig aan toevoegen. Het handjevol grappen die wel leuk zijn, is eveneens te minimaal om het geheel te kunnen redden en naar een hoger -lees platter- niveau te tillen.

2,0*

What’s wrong with Yeam?

Rechttoe rechtaan horror, die weliswaar enigszins verfrissend aanvoelt omdat het een Thaise productie betreft, maar die helaas nooit echt eng wordt. Ook het verhaal is niet bijster origineel en voelt behoorlijk standaard aan. Er komen wel een aantal spooky momenten voorbij die met name te danken zijn aan de verontrustende blikken van de actrice die Yeam speelt, maar alle overige horror is te inconsistent om echt te beklijven. Daarnaast zijn er een aantal scenes die zo belachelijk zijn dat het voor mij lastig was om het verhaal nog serieus te nemen.

Het is altijd goed om je horizon te verbreden door zoveel mogelijk niet Hollywood producties een kans te geven. Maar wat in een land van herkomst een box office hit kan zijn, kan daarbuiten lang niet altijd eenzelfde effect bereiken. Wellicht ook een kwestie van persoonlijke smaak, maar ik heb prima met mijn licht uit kunnen slapen.

2,5*

Bepaald geen hartkloppingen

Weinig spanning te bespeuren bij Tell tale. Een simpel weinig doordacht verhaal doet zich uit de doeken wat met vlagen behoorlijk onrealistisch overkomt.

Na het eerste half uur wordt de film wel net wat interessanter en genereert het geheel ook wat meer spanning maar echt mindfucken of verbazen met zijn verhaallijn doet de film je niet. Aan het einde eindigt alles ineens vrij duister. Iets wat je als kijker kunt waarderen of juist niet, ik zelf vond het wel wat hebben.

Voor de rest kent het verhaal net iets teveel toevalligheden, gaan de moorden Terry toch echt iets te gemakkelijk af, en is een hartaanval krijgen omdat je niet naar je hart luistert mij toch echt iets te kort door de bocht en onwerkelijk uitgewerkt allemaal. Kortom prima, om als achtergrond op te hebben staan maar ga er niet met je volle aandacht bijzitten. Dan wordt het al gauw een stuk minder interessant. Liet mijn hart niet bepaald sneller slaan.

2,0*

Just another day at the office

Online las ik ergens terug dat de vraag werd gesteld of Temporada nu eigenlijk een film of een documentaire is. In mijn ogen is dit niet correct, al begrijp ik wel waar de opmerking vandaan komt. Dit is duidelijk een speelfilm, maar wel in de stijl van een portret waarbij de camera een willekeurige vrouw uit Brazilië volgt. Een duidelijk narratief ontbreekt en hoewel je wel ziet dat het hoofdpersonage zich ontwikkelt, lijkt het einde nergens op te slaan. Wanneer ik met de regisseur om de tafel zou gaan zitten zal hier vast een boodschap achter verscholen gaan, maar ik vond het slot nu met name nodeloos vaag en abrupt. Want wat bedoelde de regisseur nu precies met dit einde te zeggen?

Ik denk dat alleen een selecte groep kijkers hier van kan genieten. Dat ik een tijdje in het land gewoond heb, heeft wellicht ook bijgedragen aan mijn waardering. Zelf heb ik namelijk met name kunnen genieten om door middel van deze film weer ondergedompeld te kunnen worden in de Braziliaanse cultuur, weer meegevoerd te kunnen worden in de taal en daarnaast te genieten van het natuurlijke, ijzersterke acteerwerk. Ik kreeg geen moment het idee dat ik naar acteurs zat te kijken, maar naar echte mensen die mij een inkijk in hun eigen leven gaven. Het leven is geen Hollywood productie en als er iets lijkt op het echte leven dan is het deze Braziliaanse productie wel.

3,5*

Wat gebeurd is, is gebeurd

Er is inmiddels al veel gezegd en geschreven over Tenet, maar dat hier sprake is van een love it or hate it gevalletje moge duidelijk zijn. Mijn conclusie is in tegenstelling tot Tenet niet zo ongewikkeld; Ik vind de nieuwste Christopher Nolan met name vermoeiend om te volgen. Er zitten een aantal toffe ambitieuze ideeën in, en daarnaast verdiend de uitgedachte verhaallijn met al zijn verschillende tijdlijnen zeker lof. Met name in de uitwerking ging het fout voor mij. Het verhaal wordt onnodig complex gebracht en het voelt ook bijna of dat dit geforceerd gebeurt, alsof de regisseur een tweede Inception wil creëren. Daarnaast vond ik de time inverted actie scènes behoorlijk tegenvallen, en soms zelfs een beetje knullig overkomen. Ik had gehoopt op een revolutie zoals Bullet Time in de Matrix dit ooit gebracht heeft, maar het idee klinkt nu met name gaver dan dat het in de praktijk daadwerkelijk is. Ook het acteerwerk is nergens van een bijzonder hoog niveau. Iedereen acteert naar behoren, maar geen van de acteurs springt er ergens uit voor mij. Tot slot vond ik de villain echt lachwekkend slecht geschreven. Alsof Nolan na het creëren van deze complexe wereld geen inspiratie meer over had om hier een sterk personage van te maken. Het personage voelt ook uit balans met de complexe verhaallijn die de regisseur neer wil zetten, met oppervlakkige motieven die nergens uitgediept worden. Alsof hij is weggelopen uit een slechte James Bond film.

Tenet is met veel bombarie aangekondigd en zou dé blockbuster van 2020 moeten worden. Het is vanwege de corona crisis ook bijna de enige grote productie die deze zomer op het grote doek is uitgebracht. Des te jammer is het daarom dat dit voor mij juist de grootste teleurstelling van het jaar geworden is. Nolan lijkt met deze film ten onder te gaan aan zijn eigen ambities waarvan ik niet hoop dat deze lijn doorgezet gaat worden. Zijn potentie is hier namelijk nog steeds goed voelbaar en het is jammer wanneer deze ten onder zou blijven gaan aan onnodige complexiteit.

2,5*

Echte glorie vergaat niet

Na een zeer meevallende herziening van het origineel werd het vanzelfsprekend tijd voor een herziening van de opvolger, en ook deze viel alles behalve tegen. Natuurlijk zijn de effecten niet zo superieur meer als dat ze ooit waren en komen ze met momenten behoorlijk gedateerd over, maar dit is zeer minimaal en met vele momenten zijn ze zelfs nog indrukwekkend te noemen. Dit kan ook gezegd worden over de actie, waaraan ook in dit vervolg absoluut geen gebrek is. De insteek van Cameron om het personage van Schwarzenegger 180 graden te laten draaien zoekt op een gegeven moment wel een beetje de grens op doordat hem opgedragen wordt geen slachtoffers meer te maken, maar het ijzersterke script compenseert dit uitstekend waardoor je het al gauw voor lief neemt.

Waar het natuurlijk uiteindelijk om draait is om de showdowns die plaatsvinden tussen beide Terminators en deze zijn tot op de dag van vandaag nog steeds ongeëvenaard te noemen. Robert Patrick Zet een uitstekende Terminator neer die het weliswaar niet haalt bij de koelbloedige killer die Arnie in het origineel was, maar de dreiging die van zijn personage uit moet gaan wordt door hem eveneens uitmuntend neergezet. Schwarzenegger blijft gewoon sterk in zijn rol van de Terminator en het is wat mij betreft terecht dat de rol in deze opvolger tot een van zijn beste behoort.

Na dit vervolg kon het qua kwaliteit eigenlijk alleen maar omlaag gaan met de reeks en dit gebeurde met het derde deel dan ook. Echter is dit tot op de dag van vandaag nog steeds de mannelijke tegenhanger van Titanic te noemen, want het moment dat de Terminator zichzelf omlaag laat zakken in het brandend metaal zal ongetwijfeld nog steeds vele mannenharten weten te ontroeren. Mij raakte het in ieder geval nog steeds.

Een dikke 5 sterren voor een titel die naarmate hij vordert alleen maar beter wordt en afsluit met een zinderende finale waar 90% van de films binnen dit genre vandaag de dag nog steeds voor onder doen en van kunnen leren. Judgment day is nog steeds geen perfecte film want de perfecte film bestaat niet, maar het is er wel een die akelig dicht in de buurt komt.

5,0*

Overal waar té voor staat…

Overal waar te voor staat is niet goed, behalve tevreden zij mijn moeder vroeger altijd. Ook voor dit voorlopig laatste derde deel ten tijde dat deze uitkwam in 2003, geldt dit. Dit derde deel begint heel erg lekker, door niet te veel poespas te besteden aan een verhaal wat we inmiddels toch al kennen maar besluit meteen je huiskamer in te knallen.

Dit levert heerlijke scene’s op zoals onze Oostenrijkse eik op een kraanwagen, en een shootout op het kerkhof. Ook de rol van Kristanna Loken als T-X is heerlijk, en wat mij betreft (nog steeds) de meest vermakelijke moordmachine om naar te kijken. (Dit heeft geheel niks met haar looks te maken natuurlijk ) ook bevat de film de nodige humor en zelfspot wat vele voor het hoofd zal stoten, maar wat ook aangeeft dat de regisseur hier een andere weg in probeerde te slaan. Wat mij betreft een zet die allesbehalve storend is.

Wat wel storend wordt is het verloop van het verhaal, want dit derde deel wordt hoe langer hoe vervelender en de effecten worden naar zijn finale toe ook veel te overdadig toegepast. Zodra het script de film meer en meer in de steek laat begonnen ook andere zaken mij te storen. Zo is Nick Stahl geen Edward Furlong, is het ontbreken van Linda Hamilton een waar gemis en voelt het personage van Claire Danes er ook maar een beetje aan de haren getrokken bij.

De showdowns tussen Kristanna Loken en Schwarzenegger zijn niet bevredigend genoeg en doen sterk onder voor die in het tweede deel. Het einde voelt een beetje gezapig en overbeladen aan en werd overigens ook veel te snel en afgeraffeld verteld. Een hoog tempo behouden is goed, maar te weinig aandacht besteden aan het verloop van je verhaal is wat mij betreft een behoorlijke misstap waarvan hier overduidelijk sprake is. Veruit het minste deel uit de reeks, en hoewel dit derde deel er alsnog met een nette 3* vandoor gaat merk je wel op dat deze sterk onder doet voor zijn voorgangers.

Benieuwd hoe Genysis het straks gaat doen want hoewel ik enthousiast ben over de trailer, stoor ik me nu alweer aan het feit dat John Connor en in dit geval ook Sarah Connor voor de honderdste maal vervangen worden. Dan kan ik nog een enorm voorstander van Emilia Clarke zijn, na Salvation waarbij er ook al gekozen werd voor een wisseling van de wacht had van mij de situatie wel wat stabieler mogen blijven. Het is ook vandaar dat ik er voor kies om de herziening van Salvation (voorlopig) over te slaan, en ook omdat dit voor mij altijd een beetje als het buitenbeentje van de reeks gevoeld heeft. Natuurlijk ook vanwege het grotendeels ontbreken van Schwarzenegger die gewoon bij deze films hoort. Die was er in dit deel dus gelukkig wel gewoon bij, dus ook hier kon onze actieheld de nodige foute quotes eruit blijven smijten. en deze vervelen, juist misschien omdat ze ook zo lekker fout zijn, tot op de dag van vandaag nog nooit.

3,0*

Ele voltou

Ele voltou, oftewel he is back, vrij vertaald vanuit het Braziliaans-Portugees. Doordat ik op dit moment woonachtig in Brazilië ben heb ik de gelegenheid gehad om deze een paar dagen eerder te kunnen zien omdat de release datum hier al op 2 juli lag in plaats van 8 in Nederland. Ik heb hier langere tijd naar uitgekeken, en wist van tevoren eigenlijk al dat ik teleurgesteld zou gaan worden. De vraag was echter hoe groot deze teleurstelling zou gaan zijn. Uiteindelijk kan ik hierover zeggen dat dit vervolg niet kan tippen aan het origineel, en nog niet eens in de schaduw kan staan van het legendarische tweede deel, maar het derde deel tippen doet hij dan weer wel. Ik vindt wel dat het derde deel en dit vervolg qua niveau wel heel dicht bij elkaar liggen en hij is gelukkig ook een heel stuk beter dan Salvation.

Genisys ging wat mij betreft niet gelijk goed van start. Om te beginnen vind ik het echt enorm kansloos dat de reeks nu voor 12 jaar en ouder geproduceerd wordt omdat het ongecensureerde geweld er toch wel een beetje bijhoort. Ook is een van de grootste mankementen van de reeks dat John Conner voor de zoveelste keer weer door een andere acteur vertolkt dient te worden. Want wat was er mis met het behouden van Nick Stahl? Al zal dit vermoedelijk te maken hebben met het feit dat de evenementen van Terminator 3 buiten beschouwing worden gelaten. Ook Sarah Connor wordt hier nu vervangen en ook al is deze keuze een stuk logischer, dan nog steeds is het wennen met Emilia Clarke en lijkt de rol haar nooit echt helemaal 100% te passen.

Wie gelukkig wel gewoon terug is, is Schwarzenegger maar deze reeks behoort dan ook gewoon aan hem toe en is ook niet compleet zonder hem. Ik vond wel dat ze hem iets jonger hadden mogen laten blijven lijken zoals hij was in 1984 (niet zijn slechte versie welteverstaan), want in 2017 begin je toch net iets te goed te zien dat de jaren toch echt al de nodige tijd geleden duidelijk begonnen te tellen. Byung-hun Lee die hier een kleinere rol speelt dan ik had verwacht, zet een vergeetbare rol als terminator neer al vond ik zijn uiteindelijke ondergang dan wel weer heel erg gaaf gedaan. Ik heb veel kritiek gehoord over de rol van Jai Courtney, en hoewel hij geen onderscheidende rol neerzet is hij een prima acteur voor de vertolking van een van de hoofdpersonages.

Als ik puur naar de inhoud ga kijken (waar het natuurlijk uiteindelijk wel allemaal om draait!) vond ik het jammer dat de storyline bij het begin niet echt lekker liep en een beetje een gezapig verloop had. Het grijpt je gewoon niet en dit voelde voor mij ook veel te overgeproduceerd aan. Als het verhaal echter wat meer begint te lopen wordt het allemaal een stuk beter, en het middenstuk van de film is dan ook beslist het beste. Er komen hier een aantal sterke scene's voorbij die de kijker zeker zullen weten te vermaken. De kwaliteit neemt echter wel weer af in de finale, waarbij het geheel teveel een CGI spektakel blijkt te worden. Dit voelde veel te groot en overgeproduceerd aan en en het echte Terminator gevoel ontbrak hier dan ook volledig. Heel slecht was de finale zeker niet, maar wel veel te duidelijk gericht op een popcorn publiek die gewoon zoveel mogelijk explosies wil zien. De films hebben natuurlijk altijd boordevol actie gezeten maar hier mistte het toch een bepaalde stijl en nuance.

Op zichzelf staand is Genisys gewoon een vermakelijke film, mits je hem niet teveel met de eerste twee delen wilt gaan vergelijken. Je doet dit echter toch, en hierdoor ben ik mij wel gaan realiseren dat het oude gevoel van de eerste twee delen gewoon waarschijnlijk nooit meer terug zal gaan komen. Teveel vergelijken zal dan ook teleurstelling oproepen en ik heb dit dan ook zo min mogelijk proberen te doen. Er valt namelijk ook nog genoeg te genieten hier, zelfs met vergelijking. Ook al is het allemaal wel een flinke slag minder. Zo is Schwarzenegger hier nog steeds vermakelijk en speelt hij zijn rol nog steeds goed, maar hij is zeker niet meer de man die hij ooit was. Als fan van de reeks moet je je er bij neer leggen dat de reeks gewoon niet meer dezelfde is zoals deze in het verre verleden ooit startte. Hiervoor zal Cameron toch echt weer achter het roer moeten gaan staan, en gezien hij al vele jaren geleden afstand van de reeks genomen heeft zie ik dit niet meer gebeuren.

Echter verdienen regisseur Alan Taylor en de scriptschrijvers toch wel een (klein) schouderklopje. Er moet een grote druk op de schouders van deze mensen gelegen hebben, en het moet moeilijk zijn geweest om aan de verwachtingen van het publiek te voldoen. Aan sommige factoren zal dit team ook weinig hebben kunnen doen, zoals het wederom vervangen van een acteur voor de rol van John Connor en het verlagen van de leeftijdsgrens (ongetwijfeld weer die studiobazen!). Hoewel ik het de regisseur verwijt dat hij niet bepaald zuinig is geweest met de CGI (maar goed, het is tegenwoordig bijna een uitzondering als een film teruggrijpt op andere technieken), kan zeker niet ontkend worden dat men niet creatief is geweest met het opstellen van het script. Hier zitten best wat aardige verassingen in en hoewel ze niet allemaal goed uitpakken en het soms een beetje rommelig overkomt werkt het als geheel wel behoorlijk aardig. Arnie mag wat mij betreft dan ook nog best nog een keer terugkomen, zelfs met de realisatie dat het toch nooit meer hetzelfde zal worden als vroeger.

3,5*

Terug naar de start

Na het zien van de trailer van Terminator Genisys besloot ik dat het tijd werd voor mij om de voorgaande titels uit de reeks te gaan beoordelen. Het is jaren geleden dat ik een Terminator titel gezien heb, en dit was voor de tijd dat ik recenseerde op Moviemeter. Het begint natuurlijk allemaal met het origineel uit 1984 die in mijn gedachten enorm tegenviel toen ik hem de eerste keer zag. Bij deze herziening probeerde ik echter door een andere bril te kijken, en er rekening mee te houden dat de effecten voor deze tijd baanbrekend waren.

Wat ik sowieso al een verademing vond ten opzichte van de trailer van Genysis is de afwezigheid van de overmatige CGI die je vandaag de dag in dit soort films terugziet. Filmmakers lijken tegenwoordig lui geworden te zijn, en per se zoveel mogelijk scene´s te willen schieten die alleen maar uit de computer kunnen komen, en dit vind ik jammer omdat je het er toch aan afziet. Een jaar of 10 na dato is het dan ook goed mogelijk dat dit soort titels die nu in deze tijd gemaakt worden opeens een belabberde indruk achterlaten. Met name een stuk uit de trailer waarin je Schwarzenegger uit een helikopter ziet springen vond ik al gelijk een overdaad aan effecten over zich heen hebben. Maar goed, dit is op de zaken vooruit lopen want veel sciencefiction uit vervolgen tijden heeft hier immers last van en een trailer hoeft nog niks te betekenen. Ik moet ook zeggen dat de datering mij hier behoorlijk meegevallen is. Dieptepunt vond ik de scene´s in de toekomst die in deze tijd wel lachwekkend zijn geworden, en hier moest ik mij dan ook echt doorheen worstelen. Gelukkig zijn er weinig scene´s die zich in deze tiijd afspelen dus was de ergernis hieraan minimaal. De laatste scene´s maken ook veel gebruik van special effects, en hoewel je goed kunt zien dat het nep is, heeft dit deel van de film wel een enorme charme over zich heen en ziet het er, als je je bedenkt dat dit allemaal begin jaren 80 geschoten is, gewoon erg goed uit. Dit brengt dan ook een positief gevoel van nostalgie met zich mee.

Verhaaltechnisch staat het ook allemaal nog als een huis, en realiseer je je gelijk dat je dit soort verhaalvertelingen wel vaak mist binnen dit genre tegenwoordig. Schwarzenegger speelt hier ook geweldig, en het was ook leuk om hier weer eens een jonge Linda Hamilton te zien. Michael Biehn vond ik als actieheld dan wel weer wat minder. Hij doet het niet slecht, maar ik vind het geen gemis dat Schwarzenegger zijn rol als beschermer in de vervolgdelen overneemt. Grootste pluspunt van dit origineel vond ik echter dat er nog meer dan genoeg actie momenten zijn die nog steeds van je scherm af knallen, zelfs 30 jaar na dato. Klein minpunt vond ik overigens nog wel dat Kyle en Sarah wel erg vaak van de Terminator wisten te ontkomen en dat hij op een gegeven moment net iets te vaak achter het net blijft vissen. Hoe de Terminator de twee echter steeds op het spoor blijft komen, blijft echter heerlijk om naar te kijken en met name de scené in het politiebureau blijkt nu nog steeds legendarisch.

Deze herziening is mij enorm meegevallen en was een stuk beter dan ik aanvankelijk gedacht had. Op naar het tweede deel wat voor mij (en voor de meeste mensen) in geheugen in ieder geval het absolute hoogtepunt is van de reeks en een van de beste films ooit. Het origineel trapt in ieder geval al heerlijk af en maakt mij hier alleen maar enthousiaster naar.

4,0*

Terminated

Mijn verwachtingen waren bij aanvang al laag, maar helaas bleek dit (wederom) derde vervolg, nog meer tegen te vallen dan ik aanvankelijk gedacht had. Het is weliswaar gaaf om naast Schwarzenegger ook Hamilton weer in actie te zien, maar het inmiddels uitgekauwde verhaal, wat ook nog eens pijnlijk slecht is uitgevoerd, is echt de doodsteek van deze reeks geworden. Cameron begin ik daarbij overigens echt een flapdrol te vinden, want die promoot dit laatste deel overduidelijk alleen maar vanwege de flinke smak geld die hij ervoor gekregen heeft. Alles aan Dark Fate ademt cash grab uit en regisseur Tim Miller lijkt geen enkele moeite te hebben gedaan om hier een succes van te willen maken.

Vergeleken met Dark Fate zijn Genisys en Rise of the machines opeens topfilms geworden, want het niveau van dit vervolg is bedroevend laag. Ook enorm misleidende marketing door o.a. Cameron, maar ook werd naar buiten gebracht dat dit deel weer rated R zou worden, terwijl op het allerlaatste moment we toch weer te maken krijgen met een hoop censuur en gebrek aan rauwe actie, die in mijn ogen wel echt bij de reeks hoort. Nu is een goed verhaal uiteindelijk belangrijker, maar eveneens dit ontbreekt, evenals humor, spanning en gematigd CGI gebruik, want Dark Fate is een grote kermis attractie geworden met met een dieptepunt aan digitale effecten die je volledig uit de ervaring haalt. Deze effecten zijn al verouderd op het moment dat de film nog in de bioscoop draait.

Jammer, want het leek allemaal zo veelbelovend te worden. Voor mij hoeft een vervolg op deze reeks niet langer meer. Nog erger vind ik dat Hamilton waarschijnlijk met veel moeite is overgehaald om voor haar rol terug te keren en dan door de makers door zo'n draak van een film gestopt wordt. Zowel Schwarzenegger als Hamilton leken dit tijdens het filmen in ieder geval nog niet te beseffen omdat ze hun rollen met plezier lijken te spelen, maar bij het zien van het eindresultaat kan ik mij niet voorstellen dat zij geen teleurstelling gevoeld zullen hebben.

Om toch nog iets positiefs proberen te zeggen: actiejunkies die hun eisen laag hebben en zich niet storen aan een overdaad aan effecten zullen zich wellicht nog kunnen vermaken met Dark Fate. Daarnaast proberen ook Mackenzie Davis en Natalia Reyes te doen wat ze kunnen, maar beide personages zijn inwisselbaar en vergeetbaar. Natalia Reyes is een aangename verschijning om naar te kijken, maar haar personage in het bijzonder, kwam totaal niet geloofwaardig over als de nieuwe John Connor. Al helemaal niet in een flashforward van ruim 20 jaar later waarbij ze er nog precies even jong uitziet.

Terminator lijkt op sterven na dood, met dank aan Tim Miller waarbij ik het idee heb gekregen dat hij geen maximale prestatie geleverd heeft. Dit zou hét vervolg moeten zijn op Judgement day? Voor mij eerder het vervolg wat in mijn ogen niet bestaat en beter doodgezwegen kan worden.

2,0*

Meer grimeur dan terreur

Schijnbaar is Terrifier formeel een vervolg op een short uit 2011, waar ik nog niet eerder van gehoord had. Mijn aanleiding voor het kijken was dan ook het in de media hoog geprezen Terrifier 2, dat vorig jaar in de bioscoop verscheen.

Hoewel ik mijn verwachtingen al laag had ingesteld omdat deel twee zijn voorganger op alle gebieden zou overtreffen, was dit niet veel meer dan pure martelporno, zonder dat hier meer bij kwam kijken. Zodra mij dan ook duidelijk werd dat er van een verhaal geen sprake was, had ik het idee dat ik de film aan het uitzitten was. Als dan in plaats van een verhaal nog een goed horror sfeertje aanwezig was geweest dan had dit gecompenseerd kunnen worden, maar dit voelde toch met name repeterend en inspiratieloos aan. Op de meeste vlakken althans, want Art zelf vond ik behoorlijk fucked op. Daarnaast vond ik de setting waar het grootste gedeelte van de slachtpartij plaatsvond, ook nog niet eens zo ongeloofwaardig gebracht.

Hier hield het echter op voor mij, want als ik verder naar niks anders aan het kijken ben dan mensen die worden afgemaakt haal ik hier geen enkel plezier uit. Ik twijfel dan ook om alsnog aan het tweede deel te beginnen want als het daar ook alleen puur om het moorden gaat zonder dat de makers hier op zijn minst een aantal creatieve ideeën instoppen, dan is deze reeks overduidelijk niet voor mij bedoeld.

1,5*

Voordeel van de twijfel

Na een aantal weken gewacht te hebben, omdat Terrifier echt als uitzitten voor mij gevoeld had, uiteindelijk toch maar aan dit vervolg begonnen. De positieve berichten lieten mij niet los, en ik moet zeggen dat dit vervolg inderdaad veel beter is dan zijn voorganger. Niet dat dit moeilijk was, en je nu opeens te maken krijgt met een meesterwerk, maar slecht kon ik dit zeker niet noemen.

Wat wel duidelijk naar voren komt, en wat ik eigenlijk ook bijna overal teruglees, is dat de speelduur veel te lang is. Ook dit kan ik niet ontkennen: het wordt op den duur enorm herhalend en het einde voelt veel te slepend en uitgerekt aan. Een speelduur van 90 tot maximaal 100 minuten was meer dan voldoende geweest. Het enige voordeel hieraan is wel dat er meer ruimte is voor rustige momenten waardoor ik ook beter met al het extreme geweld op het scherm om kon gaan. Het is niet dat je de film nu opeens een karakterstudie kan gaan noemen maar ik bouwde hiedoor wel meer een band met het hoofdpersonage Sienna op. Wat ik ook niet vervelend vond was om naar de actrice zelf te kijken, en het was heerlijk om te zien hoe zij uiteindelijk degene wordt die Art, letterlijk een kopje kleiner maakt.

Het open einde en het inmiddels aangekondigde vervolg wekt de indruk dat dit een langlopende franchise zal gaan worden. Art de clown is inmiddels een waar horroricoon te noemen, maar de vraag is nu hoelang dit voldoende gaat blijven om de franchise draaiende te houden zonder meer diepgang dan alleen een psychopathische onsterfelijke bovennatuurlijk clown als je voornaamste trekpleister.

3,0*

Texas chainsaw disaster

Alweer de zoveelste titel naar aanleiding van het vervolg uit 1974 is deze nieuwste telg die duidelijk alleen maar de wereld ingebracht is om goedkoop te cashen. Hoewel het verhaal origineel is en zeker niet slecht bedacht, slaat het niet echt lekker aan en werkt de setting niet altijd even goed mee.

Een klein plaatselijk stadje wat een belangrijke rol speelt in het verhaal is zo cliché ingebracht dat het mij mateloos irriteerde. Alles was hier te overduidelijk aanwezig: een sheriff die overduidelijk meer wist, de zogenaamd ''schokkende'' plottwist en de behulpzame burger/notaris die waarschuwt voor de dreigende gevaren! Natuurlijk zijn dit elementen die voorkomen in legio horrorfilm maar hier word het weinig subtiel gebracht en komt het erg geforceerd over. De kritieken die ik hoor dat je al gauw het gevoel hebt naar een tv-film te zitten kijken in plaats van een bioscoop release, zijn kritieken waar ik me dan ook maar al te goed in kan vinden. Bepaalde scene's ogen behoorlijk goedkoop en lijken dan ook geschreven voor de zoveelste B-horror film. Hier zat dan ook totaal geen inspiratie of liefde voor het genre in maar was gewoon automatische pilootwerk.

Het oude landhuis waar Leatherface zich in schuil houdt was dan wel weer een stuk sfeervoller maar het was jammer dat Leatherface zelf niet zoveel impact maakte als in voorgaande delen. Hoewel dit personage nog steeds verantwoordelijk is voor de meest gruwelijke en bloederige kills, en je als liefhebber op dit gebied redelijk tevreden gesteld wordt, boezemde hij mij lang niet zoveel angst meer in als voorheen. Met name de scené waarin hij hulp nodig heeft van zijn nichtje vond ik behoorlijk zwak. het idee is wel sterk en luguber, maar het idee is een stuk leuker dan de daadwerkelijke uitwerking. Een ander groot irritatiepunt wat ik had waren de domme keuzes van de personages. Natuurlijk is ook dit kenmerkend voor dit soort films, maar ook hier ging het wel erg ver. Absolute dieptepunt was de politieagent die alleen het huis inging, en zelfs alleen de martelkamer van Leatherface binnenging, terwijl alles er op wees dat er in het huis een grote slachtpartij had plaatsgevonden..en natuurlijk blijf je terwijl je het huis ingaat ook gewoon alles met je mobiele telefoon filmen, kan allemaal!

Verder wil ik als laatste kanttekening plaatsen dat ze beter Tania Raymonde als hoofdrolspeelster hadden kunnen nemen. Een genot voor het oog en vele malen beter dan Alexandra Daddario die wat mij betreft toch wat meer een standaard uiterlijk had.

2,0*

Het kaf van het koren scheiden

Standaard detective met een behoorlijk verrassende uitkomst die niet meer aankwam bij mij. Het verhaal wat hier naar toe leidde was een zooitje en leek nergens naartoe te gaan. Ook een spanningsboog was bij deze film volledig afwezig waardoor mijn ogen al snel begonnen te hangen. Aan de acteer gewichten zal het niet gelegen hebben met Sam Worthington en jeugd talentje Chloe Moretz die hier een goede rol probeerden neer te zetten. Ook de wat minder bekende Jeffrey Dean Morgan die een aardige duit in het zakje deed kon hier geen verandering in brengen.De film kon dan verder nog wel een aantal mooie plaatjes opleveren, maar meer positieve aspecten kon ik verder echter niet uit de film halen.

Schammele 2,5*

Verplichte kost

They Shall Not Grow Old geeft de eerste wereldoorlog een uniek gezicht door beelden van deze oorlog zo natuurgetrouw mogelijk in te kleuren én ook aan te vullen met de juiste geluiden die later ingebracht zijn. Hierbij gaan de makers tot het uiterste om alle beelden en geluiden zo natuurgetrouw mogelijk op de kijker over te laten komen. Het mag dan wel niet de real deal zijn, dichterbij dan dit kan je als regisseur en documentairemaker niet bij de realiteit komen. Het feit dat Peter Jackson dit überhaupt al geprobeerd heeft en tot dit resultaat heeft weten te komen met beelden van meer dan 100 jaar oud, is niet minder dan indrukwekkend te noemen. Ik raad kijkers aan om voor aanvang de volgende korte making of te checken: How Lord of the Rings director brought colour to WW1 - BBC - YouTube. Deze zorgt ervoor dat je kijkervaring nog meer impact krijgt.

Persoonlijk heb ik mij nooit erg verdiept in de geschiedenis van deze oorlog. Tijdens geschiedenisles op de middelbare school ging het veel meer over de tweede wereldoorlog, wat vermoedelijk ook kwam doordat Nederland in de eerste wereldoorlog neutraal gebleven is. Films als 1917 doen hun best om mensen een beeld te geven hoe het er tijdens de grote oorlog aan toe ging, maar het is nooit hetzelfde als wanneer je zelf ook originele beelden van de oorlog terug ziet. Feitelijk gezien zijn dit geen originele beelden, omdat deze gefingeerd zijn, maar wanneer dit gedaan is om de beelden beter te maken zodat men meer details van de eerste wereldoorlog mee kan krijgen kan ik dit alleen maar toejuichen.

Op mij heeft deze documentaire namelijk een diepe indruk achtergelaten. Door puur de focus te leggen op de ervaringen vanuit de soldaten zelf en hen hier ook zelf over te horen vertellen, in combinatie met de gerestaureerde beelden, zorgden er namelijk voor dat de grote oorlog veel meer bij mij begon te leven. Deze docu laat je zonder opsmuk zien hoe het leven van een soldaat in deze tijd moet zijn geweest en brengt een diepere dimensie met zich mee omdat je weet dat je hier naar echte soldaten zit te kijken i.p.v. naar een groep acteurs. Dit brengt eveneens een soort van rauwheid met zich mee, en al helemaal op het moment dat je beelden van gesneuvelde soldaten in je gezicht geduwd krijgt. Mij bracht het een brok in mijn keel, want ook al weet je rationeel gezien wel dat iedere oorlog slachtoffers maakt, is de lijken met eigen ogen zien, weer een heel ander verhaal. Wat mij betreft is deze documentaire verplichte kost voor iedereen.

4,5*

Wie is het ding?

Een fan van het origineel ben ik nooit geweest; ik zag deze een aantal jaren geleden en wist er toen al niet echt warm voor te lopen. Echt slecht vond ik de film absoluut niet, maar ook weer niet meer dan een aardige middenmotor. Nieuwsgierig naar de remake werd ik uiteindelijk toch want wie weet wat ze hier nog van wisten te maken. Helaas wist ook deze nieuwe versie mij niet te verassen, want ook al ben ik nooit een fan van het origineel geweest; deze film kan alsnog niet eens in zijn schaduw staan.

De opzet is nog vrij aardig en wist mijn interesse ook goed vast te houden, tot op het moment dat het ding ontsnapte. Vanaf dit moment begint een doldwaze achtbaan rit, maar dan wel een in een achtbaan die zo gammel is dat hij ieder moment uit elkaar kan vallen. Dit is voornamelijk te wijten aan de special effects en de loop van de verhaallijn. Er wordt geforceerde spanning gecreëerd en dit merk je als kijker erg goed. Het wil gewoon niet echt spannend worden en doordat je geen binding met de personages krijgt maakt het je geen klap uit wie er als volgende aangaat. Dit wordt ook nog eens versterkt doordat je vanaf het eerste moment al weet, wie alle terreur gaat overleven.

De effecten zijn ook een verhaal apart, want van een van de bekendste horror klassiekers die geremaked wordt verwacht je beter. Véél beter. Zodra in een horrorfilm de dreiging te CGI aandoet daalt een film wat mij betreft flink in zijn fun factor. Als je het allemaal gehad denkt te hebben volgt de wanstaltige finale met als rotte kers op de taart een setting die zo living on set achtig aandoet dat het bijna niet meer om aan te zien is.

Het moge duidelijk zijn; heel snel weer invriezen deze handel.

1,5*

Focus on the good stuff

Het sterke als zowel zwakke element van This Boy's Life is dat deze redelijk alledaags aanvoelt. Het is een situatie waar wij zelf, of iemand uit je al dan niet directe omgeving, in meer of mindere mate allemaal in terecht zouden kunnen komen. In die zin voelen de memoires van Tobias Wolff, waar deze film op gebaseerd is, haast alledaags aan. Afgezien dat het verhaal zich afspeelt in de jaren 50 natuurlijk. Hoewel dit enerzijds positief is, kan het anderzijds kritiek veroorzaken dat het verhaal niet uniek genoeg is om een deel van het publiek te behagen.

Zelf genoot ik van de kleinschaligheid van dit verhaal, die kracht bijgezet wordt door een uitstekende cast. Het is leuk om Leonardo DiCaprio aan het begin van zijn carrière, naast twee acteergrootheden ( Robert de Niro en Ellen Barkin) op zulke jonge leeftijd al de sterren van de hemel te zien acteren. Het tijdsbeeld van de jaren 50 wordt goed neergezet, en het feit dat de productie alweer bijna 30 jaar oud is stoorde mij nergens.

3,5*

Geheim agentje spelen

Al met al redelijk te noemen maar de drie sterren die This means war op het moment van schrijven gemiddeld staat vindt ik ze toch net niet waard. Over het algemeen vond ik alles namelijk net wat te braaf en een te hoog ''lekker gezellig met de hele familie op de bank'' gehalte hebben. Kijkers die dit soort producties weten te waarderen zullen ongetwijfeld een hogere beoordeling geven en de vraag zal ongetwijfeld rijzen over welke soort films ik het nu precies heb, maar kijkers die zich aan dit soort typische gevallen zullen storen zullen weten wat ik bedoel als ze de film gezien hebben.

Er zit genoeg humor in het verhaal maar het wordt nooit echt grappig. Hetzelfde valt te zeggen over de actie scene's waarbij het tegen het einde wel allemaal net een stukje beter wordt maar nooit echt goed wordt. Ook de personages van Pine en Witherspoon irriteerde me mateloos. Toch lastig als dit twee hoofdrolspelers zijn. Witherspoon kwam blij en blond over en het personage van Pine was zo overacted dat ik me al binnen twee minuten aan hem zat te irriteren. Als kers op de taart is er ook nog een oppervlakkige bad guy die het verhaal de nodige suspense moet geven, maar dit speelt zich zo ver op de achtergrond af en is zo slecht uitgewerkt dat het eigenlijk helemaal niet van belang is.

Wat overblijft is een film waarbij je absoluut niet na moet gaan denken omdat het dan finaal fout gaat. De film wordt nergens echt goed en het verhaal is dodelijk eenvoudig maar het is verder wel een film die voor een groot publiek toegankelijk is en daardoor weinig fout zal doen in een wat groter gezelschap.

2.5*

De man met de hamer

En dan spreek ik niet over die figuur die zondag ochtend weer eens langs je bedje staat omdat er teveel alcohol genuttigd is maar over Thor, de nieuwste telg uit de Marvel stal. Hemsworth kruipt in de huid van deze dondergod en komt straks ook opdraven in het grote Avengers project. Maar voor het zover is vertolkt het personage eerst nog even zijn eigen titelrol in de daarbij behorende film.

Thor wist mij niet volledig weg te blazen, maar liet ook geen donderwolk boven mijn hoofd verschijnen. De film neemt de tijd voor zijn verhaal, maar houdt ook nog genoeg tijd over om onze god flink tekeer te laten gaan tegen verschillende vijanden van alle soorten en maten. Deze scene's waren wat mij betreft gedeeltelijk geslaagd. Zo waren er bepaalde scene's op onze eigen planeet die er voldoende strak uitzagen, maar waren er ook stukken binnen Jotunheim en Asgard -Rijken waar de goden en hun vijanden leven- die een stuk minder geslaagd waren. Deze werelden zijn bijna volledig opgebouwd uit de computer en hebben een slechte waas van CGI, waardoor het niet wist te imponeren. Er worden hier in enkele scene's Dragon ball z achtige capriolen uitgehaald die leuk is voor een tekenfilm maar er een beetje suf en onwerkelijk uitziet met echte mensen.

Acteerwerk was wel dik in orde, en het is altijd leuk om Hopkins aan het werk te zien. Portman hoeft alleen maar de rol van mooi poppetje te spelen en haar rol voegt weinig toe. Zeker als je haar rol van Black swan in je gedachten neemt, is dit een simpele luchtige rol voor de actrice. De rol van Hemsworth is nergens storend, maar komt niet altijd even geloofwaardig over om deze rol op zich te nemen. De acteur komt namelijk niet altijd even imposant over, wat wel belangrijk is voor zo'n rol.

Bijna 2 uur duurt deze film, en als je hem eenmaal bekeken hebt zal je er geen spijt van hebben, maar je zal nu ook weer niet echt het idee hebben dat je iets gemist hebt.

3,0*

Thor: love and slumber

Thor: Ragnarok bracht volgens de media een gevoel van plezier terug die in de vorige twee Thor films ontbraken. De eerste twee films en overige Marvel producties hadden Chris Hemsworth verveeld gemaakt om de superheld nog langer te spelen. Regisseur Taika Waititi bleek zich hier wel in te kunnen vinden en stelde voor om iets anders met het personage te doen. Thor: Ragnarok werd geboren en bleek een groot succes te zijn. Zelf vond ik Ragnarok niet beduidend beter dan The Dark World, al vond ik Ragnarok wel een stuk creatiever. Met de kanttekening dat Ragnarok voor eenzelfde benadering als Guardians of the Galaxy probeerde te gaan, maar dit niveau over het algemeen niet wist te behalen. Toch was ik over het algemeen te spreken over Ragnarok.

Love and thunder vind ik een heel ander verhaal. Love and slumber was dan ook een betere benaming geweest, want ik vind dit vierde deel veruit het minst van alle solo avonturen van de god van de donder. Taika Waititi lijkt op de automatische piloot te staan. Het gaat al fout bij Gorr die hoge verwachtingen opriep omdat hij een van de beste villains van het MCU zou zijn. Helaas is er sprake van het tegenovergestelde. Gorr heeft veel potentie, maar er wordt niks met deze potentie gedaan. Er gaat geen enkele dreiging van hem uit, hij wordt op een saaie, inspiratieloze manier verslagen en het acteer talent van Christian Bale komt totaal niet tot uiting. Ik vind Gorr juist een inwiselbare villain geworden die ik morgen alweer vergeten ben.

Dan de toevoeging van Jane Foster die ik ook nagenoeg alweer vergeten was. Ik weet dat het personage een belangrijke rol in de comics speelt, maar op de een of andere manier komt haar rol hier heel geforceerd over. Hoewel het lot van haar personage tragisch is, raakte deze mij deze niet omdat ik geen binding met het personage voelde. Hierbij kom ik tot de essentie van het grootste probleem van Love and Thunder: een gebrek aan binding. Thor zelf hoeft weinig moeite meer te doen om zijn publiek te veroveren, maar het is overduidelijk dat Thor betere scripts heeft gekend.

Wat overblijft zijn een aantal grappige momenten die voor geslaagd door kunnen gaan en een aantal aardige actie scènes, maar nooit had ik ook maar ooit het gevoel alsof er serieuze zaken op het spel stonden. Hier was de film daarnaast ook nog eens veel te kinderachtig en vrolijk voor. Marvel mag flink gaan bijschakelen willen ze het MCU niet als een nachtkaars uit laten gaan. En al weten ze zich ongetwijfeld weer te herpakken: dan nog is het zonde dat ze zoveel middelmatige meuk produceren tussendoor. Kwaliteit gaat namelijk nog altijd boven kwantiteit.

2,0*