Opinions

Kneel for the Marvel universe

Het Marvel universum gaat hard, enorm hard. Thor: Ragnarok is slechts een van de vele successen die Marvel de laatste jaren behaald heeft. Ook dit derde deel van de god van de donder is weer vermakelijk. Wel blijf ik me bij alle Marvel films storen aan de momenten waarbij het om grote veldslagen gaat en aan de enorme overdaad aan CGI die hier eigenlijk standaard bij komt kijken. Daarnaast moet het allemaal ook binnen de perken blijven vanwege de 12+ rating bij de meeste Marvel titels. Ook wanneer iemand bijvoorbeeld doorboord wordt door een speer zie je dus geen druppel bloed. Ik blijf dit toch altijd storend vinden.

Dit derde deel in de Thor reeks is op zijn sterkst tijdens de opzet, en de creatieve manier waarop godin van de dood Hela verslagen wordt. Al kreeg ik wel een deja vu naar het eindgevecht uit Doctor Strange. Het gevecht tussen Thor en de Hulk is ook tof gedaan en Sakaar is een wereld die echt ademt en leeft en geloofwaardig overkomt. Daarnaast vond ik Hela een redelijk goed neergezette schurk en een stuk sterker dan de gemiddelde Marvel villain.

De humor is helaas niet altijd geslaagd te noemen. Vooral bepaalde types zijn leuk neergezet door onder meer Jeff Goldblum en Tessa Thompson, maar hier staan ook weer missers tegenover zoals Skurge (Karl Urban ) en Korg (Taika Waititi). Ik kreeg vaak het idee dat Ragnarok voor eenzelfde benadering als de Guardians of the Galaxy probeerde te gaan, maar de regisseur slaagt hier lang niet altijd in. Het is dan ook doodzonde dat James Gunn het derde deel van Guardians niet gaat regisseren, maar goed, dat verder ter zijde..

Deze Marvel productie doet wat hij moet doen en voldoet weer aan de verwachtingen. Je weet ongeveer wel wat je van Marvel kunt verwachten, wat zowel de kracht als de zwakte van de onderneming is. Vooral de veldslagen ken ik daarbij nu onderhand wel, maar het blijft interessant om te zien welke richting Marvel uit wil gaan.


3,5*

Born to be a king, I ask one thing in return: a front seat to watch Earth burn.

Thor, voor mij toch altijd een van de mindere Marvel personages herstelt zich met The Dark World redelijk goed en vond ik dan ook beduidend beter dan het voorgaande deel. Hoewel de actie op de fictieve planeet Asgard mij al snel gestolen kon worden, vond ik de finale op aarde beduidend sterker en ook een stuk vermakelijker. Actie wordt hier verweven met de nodige komische momenten wat hier erg goed uitpakt en het geheel luchtig en vermakelijk houdt.

Nadeel vind ik (nog steeds) dat Loki géén sterke badguy is omdat hij een bepaalde dreiging mist. Ook in het voorgaande deel en The Avengers stoorde ik mij hier al aan. Ook vind ik de Marvel films in het algemeen een beetje herhalend worden omdat het met de vele superheldenfilms van de laatste jaren een beetje veel wordt. Maar goed, eigenlijk kunnen we dat de film op zich ook niet kwalijk nemen. Op bepaalde momenten wel ergerlijk vond ik de inbreng van de overige personages. Hier blijven met name de personages naast Thor ( zoals Portman, Dennings en Skarsgård) enorm aan de oppervlakte en spelen ze enkel mee vanuit een praktisch belang voor het verhaal, dan wel het opbloeien van een verplichte romance, of om voor de grappige/luchtige momenten te zorgen.

Het komt er eigenlijk gewoon kort op neer dat Thor (net zoals alle overige Marvelfilms van met name de afgelopen jaren) puur formulewerk is. Als je je hieraan stoort kun je hier dan ook maar beter met een grote boog omheen lopen. Het overgrote deel van het publiek zal echter bekend zijn met de overbekende Marvel formule en dit vervolg zal zijn publiek dan ook op zijn wenken bedienen. Want hoewel we kunnen spreken van formulewerk kunnen we wel spreken van degelijk formulewerk. En ook al vond ik de opzet wat traagjes en saai, dit wordt in de finale meer dan goed gemaakt.


3,5*

Lopend vuurtje

Een achtervolging door huurmoordenaars tegen de achtergrond van een bosbrand? Mijn aandacht heb je!

Those Who Wish Me Dead heeft zo zijn momenten. Na een matige opstart leek het de goede kant op te gaan met een hoog tempo, veel actie, en een makkelijk te volgen verhaal met de originele toevoeging van een bosbrand. Hoe meer aandacht de bosbrand echter opeist, hoe minder boeiend dit bosavontuur wordt.

De wisselvalige meedogenloosheid van de moordenaars draagt daarnaast ook niet aan een betere kijkbeleving bij. Zij kunnen op een moment iemand binnen enkele seconden neerschieten, maar kiezen er op een ander moment voor om een politieagent in leven te laten waarvan het overduidelijk is dat deze allesbehalve bereid is om hen te gaan helpen. De overtreffende trap volgt als ze juist hem naar de uitkijktoren sturen, terwijl het veel logischer was als een van hen naar boven was gegaan. Daarnaast zijn er nog veel meer ongeloofwaardigheden te vinden zoals een bliksem die zich zeer ongeloofwaardige gedraagt.

Wanneer de bosbrand steeds groter wordt neemt de dreiging van de huurmoordenaars op een teleurstellende manier af en krijg je een ongeloofwaardige rampenfilm voorgeschoteld waarbij de brand haast letterlijk als een lopend vuurtje achter de hoofdrolspelers aanrent. Wat het allemaal niet beter maakt is dat dit er ook nog eens goedkoop en slecht uitziet.

Vanaf het moment dat de eerste huurmoordenaar het loodje legt is iedere vorm van spanning compleet verdwenen en lijkt de regisseur er ook vooral maar zo snel mogelijk een einde aan te willen breien. Wanneer de brand voorbij is gaat er toch nog iemand dood (het personage van Bernthal) maar dit brengt geen enkele toegevoegde waarde meer aan de film. Alsof men dacht: het verhaal is eigenlijk afgerond maar we hebben nog een stuk speeltijd over. Verspilling van mijn tijd dit.

2,0*

Anger begets greater anger

Het is niet lastig om te zien waarom Three Billboards geliefd bij het grote publiek is. Het verhaal is origineel, er wordt over het algemeen een stevig potje geacteerd en er is sprake van een unieke stijl.

Dat een stijl uniek is wil echter niet zeggen dat deze altijd voor mij werkte. De balans tussen drama en komedie voelde met regelmaat zoek, en dan doel ik er met name op dat het comedy aspect vaak misplaatst aanvoelde. Dit kwam het meest sterk naar voren via de personages van Peter Dinklage en Samara Weaving. Bij The Banshees of Inisherin of In Bruges was dit beter in balans.

Daarnaast waren er ook weer een hoeveelheid toevalligheden aanwezig voor het creëren van een aantal geforceerd ingebrachte dramatische momenten. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de brandende billboards, de brand in het politiebureau en het afluisteren van de vermeende moordenaar in de kroeg. En zoals de patriottistische Amerikanen niet vaak genoeg duidelijk willen maken zullen de meeste van hen niet rusten voor het recht gezegevierd heeft, zelfs na hun dood. Het ligt er weer zo overdreven dik bovenop allemaal.

De toevalligheden daargelaten, het verloop van het verhaal was, los van de humor die mij vaak niet zo veel deed, wel sterk uiteengezet. Met name het personage van Mildred Hayes wist het geheel vaak genoeg naar een hoog niveau te tillen ondanks de soms “dubieuze” acties van haar personage, en hoe gemakkelijk zij hiermee weg kwam.

Het slot vond ik overigens juist wél heel sterk gevonden, omdat het té voor de hand liggend geweest was als de dader daadwerkelijk op deze manier geïdentificeerd was. Dat men open laat hoe Mildred en Jason hiermee om zullen gaan vond ik juist een van de sterkste momenten van de film.

3,5*

Frustration alert

Een totale verspilling van je tijd. Dit valt er te zeggen over de laatste film van Paul W.S. Anderson wiens films nooit bekend waren vanwege hun hoogstaande verhaallijnen maar des te meer van ''simpele'' doch vermakelijke films zoals Death race en de films uit de Resident evil reeks. Ook hier is de verhaallijn absoluut niet van hoogstaand niveau, maar hier komen er nog een behoorlijk aantal scheppen boven op. Een belabberd decor en slechte gevechtsscene's zijn hier voorbeelden van. Er vloeit geen druppeltje bloed waardoor het er allemaal wel erg braaf uitziet en de film zich overduidelijk richt op een jonger publiek.

Kostuums zien er uit alsof ze uit de plaatselijke carnavals winkel zijn gehaald en personages passen vaak totaal niet bij hun rol, acteren slecht, en wekken irritatie op.

Dit valt te zeggen over het hulpje van de musketiers en een vierde personage die zich al gauw bijvoegt en die al gauw centraal in de film komt te staan. De overige musketiers verdwijnen op dat moment al vlug naar de achtergrond. Als je vervolgens gaat hopen dat het hoofdpersonage omkomt omdat hij het bloed onder je nagels vandaan haalt als omhooggevallen acteur die het personage totaal geen geloofwaardigheid meegeeft, is er iets niet goed aan je casting. Ook Orlando Bloom en Milla Jovovich hebben hier een rolletje en hoewel deze acteurs allebei prima kunnen spelen irriteerde ik me ook dood aan hun personages.

Nee, Anderson kan zich beter richten op andere projecten dan dat hij dit misbaksel nog ooit een vervolg gunt. Want hoewel het op het begin nog wel aardig lijkt te worden door een spectaculaire over de top scené met Jovovich, kakt de film vervolgens in om vervolgens helemaal niet leuk meer te worden. De enige momenten waarbij ik me dan nog amuseerde was als de propere Gabriella Wilde even voorbij kwam.

1,5*

De kracht van verlangen en liefde

Aan visuele flair ontbreekt het dit sprookje voor volwassenen niet, maar aan een bevredigende afronding des te meer. Het symbolische en gelaagde einde landde voor mij niet echt en ik heb zelfs nog even opgezocht wat dit nu precies betekende: ware liefde gaat niet over bezit of eeuwigheid, maar over vrijheid en acceptatie. De djinn wordt niet langer gedreven door de verlangens van anderen, maar mag eindelijk zijn eigen pad kiezen doordat Althea hem een vrije keuze biedt. Al betekent dit wel dat de djinn (een deel van?) zijn magie verliest.

Prima gegeven maar de uitwerking had een stuk duidelijker en ook beter uitgewerkt kunnen worden. Hetzelfde gold voor de eerste minuten van de film, waarin Althea willekeurig verschillende djinns zag toen ze eenmaal aangekomen was in Schiphol. Dit werd wel verklaard doordat zij in haar jeugd ook een onzichtbaar vriendje had wat alleen zij kon zien, maar dit voelde meer aan als een denkbeeldig vriendje wat veel kinderen kunnen hebben. Geen verklaring voor het zien van de geestverschijningen. Daarnaast had het ook geen toegevoegde waarde voor het verhaal. Dit dacht ik in eerste instantie wel, toen Althea aan het slot de djinn verzwakt in haar kelder vond en ik een fractie van een seconde dacht dat de djinn niet was wie hij had gezegd te zijn, maar dat het in plaats daarvan om de eerste geest die zij op het vliegveld zag. Ze was er dus vanaf het begin af aan al ingeluisd, ook al was het motief dan nog wel onduidelijk.

Het uiteindelijke slot viel mij tegen, wat de verder prima opbouw voor mij een beetje teniet deed. De verschillende verhalen hadden in een meer emotionele impact kunnen eindigen, zoals nu in de basis wel het geval was, maar dan sterker naar het scherm vertaald. Een voorbeeld waar ik aan moest denken was a monster calls. Ik had bij het begin maar lastig een beeld waar dit verhaal ging eindigen, maar de slotconclusie was hier ijzersterk uitgevoerd. Waar men ook voor had kunnen kiezen was om de kijker meer te shockeren. Bijvoorbeeld door middel van een dergelijk voorbeeld wat ik hierboven gaf.

Nu voelt het eindresultaat echter als vlees nog vis en doet het voor mij de totaal ervaring voor een groot deel teniet. Dit ondanks de mooie plaatjes, en uitstekende vertolkingen van Elba en Swinton, waardoor ik nog wel bereid ben onderstaande eindbeoordeling af te geven.

2,5★

Hoe een schoolfeest in 1992 veranderde in 's werelds meest beruchte feest

Zelf ben ik nooit een liefhebber van Hardcore geweest, maar ik bezoek graag een mooi hardstyle feest zoals Defqon.1, Decibel en Qlimax. Hoewel mijn warme herinneringen weliswaar bij een andere muziekstijl liggen, staat Thunderdome aan de basis van de wereldwijde dance. Met betrekking tot hardstyle zelfs sterker nog; het zijn voormalig Hardcore Dj's (zoals DJ Dana, Dj Isaac en the Prophet) die aan de geboorte van de Hardstyle stonden.

De documentaire Thunderdome Never Dies, neemt je mee terug naar het begin en laat zien waar het allemaal mee begonnen is. Zelf behoor ik tot de generatie waarbij ik via een search op google meestal wel een goed feest in de buurt wist te vinden, maar begin jaren 90, toen Hardcore opkwam, was deze mogelijkheid er nog niet. Door middel van het plakken van posters en het uitdelen van flyers, probeerden de organisatoren een groter publiek te bereiken. Of zoals Duncan Stutterheim (een van de oprichters van Thunderdome) het verwoordt: 'je moest lullen als brugman want er was geen internet. Je moest het van deze flyer hebben'.

Een nadeel van deze documentaire is dat hoewel deze, met een speelduur die nog geen anderhalf uur aantikt, toch vrij lang lijkt te duren. Op een gegeven moment had ik het wel gehad om met name te kijken naar een stel pratende hoofden, wanneer ik zelf geen deelgenoot van het gesprek kon zijn. Ik denk dat het nog gaver was geweest als het verhaal over de opkomst van deze muziekcultuur gespeeld zou zijn door acteurs die je echt mee hadden kunnen voeren in het verhaal. Het verhaal is er namelijk spectaculair genoeg voor.

En toch, of je nu wel of geen liefhebber van Hardcore, een van zijn substijlen, of van Hardstyle bent, is dit een interessante verslaglegging over de ontstaansgeschiedenis van het bekendste hardcore evenement van Europa en alles wat daar uit voortkwam. Hét feest waar het allemaal mee begon.

3,0*

Levenskeuzes

Tigertail is een mooi voorbeeld van een cruciale keuze die je op een bepaald punt in je leven kunt maken, en waarvan de consequenties zich vervolgens over je gehele leven uit kunnen strekken. Pin-Jui lijkt voor de buitenwereld alles in zijn leven bereikt te hebben wat hij in zijn jonge leven ooit had willen bereiken. De realiteit blijkt anders wanneer hij, naarmate hij ouder wordt, zich steeds meer begint te realiseren dat hij de "hoofdprijs", in de vorm van zijn grote jeugdliefde, aan zich voorbij heeft laten gaan. Pin-Jui krijgt de kans om the American Dream in Amerika te gaan leven. Een kans die hij maar al te graag aangrijpt om te zorgen dat zijn moeder een beter leven kan krijgen. De prijs die hij hiervoor moet betalen om dit te bewerkstelligen is hoog: namelijk door middel van een gearrangeerd huwelijk. Vanaf het eerste moment dat hij zijn toekomstige vrouw ontmoet wordt pijnlijk duidelijk dat de twee geen enkele connectie hebben samen, en na verloop van tijd is duidelijk dat de keuze die Pin-Jui (die inmiddels een man op leeftijd geworden is) in het verleden gemaakt heeft, hem voor het leven getekend heeft.

Ik ben een groot liefhebber van verhalen die zo uit het leven gegrepen kunnen zijn en dit drama is hier een heel goed voorbeeld van. Het zou mij niet verbazen als dit bij sommige kijkers oud zeer naar boven zal halen, over een eigen stukgelopen (jeugd)liefde, waarbij de relatie wellicht anders gelopen zou zijn als er een andere cruciale keuze zou zijn gemaakt. Een geliefde verliezen is pijnlijk, maar men kan ook opnieuw de liefde vinden die je in je verdere leven heel gelukkig kan maken. Dit werd hier ook goed duidelijk in de scène in het restaurant. Yuan lijkt hier de liefde en het geluk elders gevonden te hebben, wat ook van haar af lijkt te stralen. Het valt haar ook meteen op dat Pin-Jui een oude man geworden is. Het leven heeft hem duidelijk veel zwaarder getekend dan dat bij haar het geval lijkt te zijn geweest. Het leven is soms bepaald geen sprookje, omdat meerdere malen opnieuw de liefde vinden, absoluut geen vanzelfsprekendheid is. Zeker niet wanneer je in een verkeerde keuze blijft hangen.

Naast deze boodschap lijkt Tigertail ook te gaan over het onder ogen komen van consequenties. Dit naar aanleiding van beslissingen die mensen eerder in het leven genomen hebben, en de situatie vervolgens te accepteren zoals deze is, en daarbij te waarderen wat je wél in je leven hebt. Zoals in het geval van Pin-Jui zijn dochter en de vader-dochter relatie die zij zo graag met hem wil hebben.

Ik heb veel pluspunten te benoemen maar geef toch "maar" een 3,5 omdat ik een aantal zaken wel gemist heb. Zo had ik ook graag meer gezien van het leven van Yuan, nadat Pin-Jui plots het land verliet, wat ook zeker aan het tempo van de film in zijn geheel bij had kunnen dragen. Deze vond ik namelijk vaak wel een tikkeltje te traag, ook al bedraagt de speelduur slechts anderhalf uur.


3,5*

De Tinder verslinder

Voor buitenstaanders is het makkelijk oordelen door te zeggen dat de vrouwen die door Simon Leviev ingepalmd zijn, domme schapen zijn maar ik vind dit zelf te makkelijk geoordeeld. Simon Leviev speelt een smerig spelletje en hij bouwt eerst een diepe vertrouwensband op, voordat hij toehapt. Overigens met overtuigende bewijzen dat hij haast rondzwemt in het geld waardoor het vertrouwen vanuit de vrouwen er is, dat zij hun geld snel terug zullen krijgen.

De documentaire neemt de tijd om je mee te nemen in het verhaal van een aantal van zijn slachtoffers en vanuit hun perspectief begrijp ik dat je zo hard gemanipuleerd kan worden dat je hier in kan trappen. Voor de mensen die al weten hoe de aap in de mouw steekt wanneer ze deze docu gaan kijken, en in die zin dus niet verast hoeven te zijn over het verloop (mogelijk wel over de geraffineerde manier waarop), is het op voorhand al makkelijker om sceptisch te zijn.

Ik vergelijk het daarom maar met een eigen situatie: na alle verhalen die je leest over oplichtingen via het marktplaats platform en de voorlichting die er gegeven wordt om oplichters te herkennen ben ik recentelijk ook bijna opgelicht. Ik kan puur op basis van geluk spreken dat mijn bankrekening niet gehackt is en door internet criminelen volledig zou zijn leeg geveegd. Je kunt dus nog zo voorzichtig en bedachtzaam zijn, dit wil niet zeggen dat je immuun voor oplichters bent en nergens in kan trappen. De kans wordt nog groter wanneer je een hechte vriendschap of liefdesrelatie met iemand hebt. De uitspraak liefde maakt blind is natuurlijk ook niet uit het niets ontstaan.

Terug naar de documentaire zelf: met bijna twee uur duurt deze vrij lang en op een gegeven moment was het punt dat Simon Leviev een pathologische leugenaar is, wel duidelijk bij mij. De documentaire had hierdoor beknopter mogen zijn en ook binnen een uur verteld mogen worden. Het onderwerp is niet boeiend genoeg om vervolgens nog een tweede uur bijna volledig mee te vullen omdat er dan herhaling begint op te treden. Er zijn dan ook talloze documentaires beschikbaar die meer te vertellen hebben.

Neemt overigens niet weg dat Simon Leviev een fascinerend persoon is en alle aantijgingen die tegen hem gemaakt zijn hardnekkig blijft ontkennen. Het zou mij ook niks verbazen dat hij op den duur ook in zijn eigen verhalen is gaan geloven en het als een realiteit ziet dat hij onschuldig is. Ik geloof ook meteen dat hij zijn nieuwe vriendin (vooralsnog) niet aan het oplichten is, maar ik vraag mij wel sterk af wat hij in zijn schild voor de lange termijn voert.. De tijd zal het wel of niet uitwijzen, maar nu heel de wereld weet wie Simon Leviev is, is deze kans in ieder geval wel een stuk groter geworden.

3,0*

Liefde maakt blind

Dit is misschien wel de eerste game verfilming die ik gezien heb, waarbij het verhaal in de game zelfs beter is dan die in de film. Niet zozeer vanwege het verfilmen an sich, (dit valt t.o.v. de meeste games sowieso tegen omdat het verhaal daar sowieso vaak van ondergeschikt belang is t.o.v. de gameplay) maar ook omdat de finale van de game veel meer spetterend was dan die uit de film. De climax uit de eerste game slaan ze als het ware over met een hele tamme, saaie, eigen versie en er wordt dan vervolgens geëindigd met de opzet van de tweede game van de reboot reeks.
Er is dus geen pay-off en alleen maar sprake van ''lekker maken'', waar ik na het zien van deze eerste film, echt geen zin meer in heb.

Make no mistake however, want als er een ding is wat deze film niet beter had kunnen doen, dan is dat wel het casten van Vikander. Zij is perfect als de hedendaagse Tomb Raider, en streeft Angelina Jolie dan ook op alle fronten voorbij. Dat ze veel energie in het personage heeft gestoken is onmiskenbaar, en het is dan ook goed te zien dat de actrice alles heeft gegeven voor deze rol. Dat ze dan ook nog eens een van de mooiste vrouwen is die er op deze aardkloot rondloopt maakt haar daarnaast ook niet vervelend om naar te kijken.

Echter lijkt liefde in dit geval wel blind te maken, want ik kan niet anders concluderen dan dat dit verder gewoon echt een matige kut film, is hoe leuk ik de film ook wilde en probeerde te vinden. Ik verbaas me dan ook heel erg over de overwegend positieve reacties die ik hier teruglees. De opzet was nog wel vrij aardig, maar vanaf het moment dat de boot vertrekt gaat het alleen nog maar van kwaad tot erger. Scene's met CGI die het vaak net niet is, een gebrek aan diepgang, oppervlakkige en cliché gevormde personages en ongeloofwaardige en -over het algemeen- slecht geregisseerde scene's, zijn wat op dat moment de boventoon voeren. Er leek een lichtpuntje te komen op het moment dat Vikander in een stromende rivier terechtkomt en op een vliegtuigwrak terecht komt maar buiten dit erg sterke moment is er alleen maar sprake van dieptepunten. De film balanceert vaak tussen scene's uit de 2013 game die op film gewoon niet overkomen zoals -het infiltreren van het kamp van Trinity- en zaken zoals een eigen muffe finale die het sterk aflegt aan die uit de game.

Eeuwig zonde want zowel de game als actrice verdienen een veel betere film. Nu is dit bij de meeste game verfilmingen sowieso al het geval, maar dat het talent van Alicia Vikander dan ook nog eens aan deze film verspild wordt is al helemaal een doodzonde.

2,0*

Project gefaald

En weer een sciencefiction miskleun. Die ik helaas meer slechte dan echt goede zie helaas. Ondanks de lage scores die deze titel kreeg sprak deze film mij echt enorm aan, en eveneens de beelden die ik zag in de trailer voelden haast magisch aan. Helaas spatte mijn zeepbel al snel uit elkaar bij de eerste akte. Veel momenten voelden hier te steriel aan, en eveneens waren met name de robots die in beeld kwamen (niet de menselijke varianten maar echt de machines) weer eens belachelijk slecht geanimeerd. Ik heb het idee dat de techniek vandaag de dag toch wel wat verder is dan dit soort schaamteloze, bijna A Sound of Thunder achtige vertoningen.

Ook het verhaal liet flink te wensen over. Deze was heel onsamenhangend en vooral in zijn finale kwam deze tot een anti climax. De film is op zijn sterkst in het middenstuk, als Casey bij Frank aankomt. wanneer het gezelschap echter Tomorrowland bereikt verdwijnen de sterkere scene's echter al gauw naar de achtergrond.

En dit is toch jammer. De magie die in de trailer zat kwam met momenten nog steeds wel terug, zoals het moment dat Casey voor de eerste keer de speld aanraakt en in dat maisveld beland. Bijna magisch gewoon. Ten tijden dat het verhaal zijn afronding bereikt is er echter weinig meer van die magie over. Deze is namelijk afgebrokkeld. De eindconclusie voelt leeg en een beetje opgedrongen aan.

Hoewel Project T wel zeker zijn momenten heeft (met name in het middenstuk) is de titel in zijn totaal teleurstellend te noemen.

2,0*

Overigens was ik nog wel benieuwd naar de attractie van It's a Small World die je bij het begin van de film even ziet. Deze herinnerde mij aan de attractie die ik als klein mannetje in Disney land Parijs zag. Kan het zijn dat de attractie in Amerika precies dezelfde is, of is die in Parijs toch beduidend anders? Na bijna 20 jaar weet ik dit toch niet zo goed meer, maar ik kreeg ik voelde in ieder geval een enorm déjà vu!

De zin van het leven

Ergens willen we ons allemaal verbonden kunnen voelen. Willen we berusting in het leven vinden. Een menselijke connectie, op wat voor een manier dan ook, is voor de gemiddelde mens zonder meer relevant. Tot zover mijn interpretatie over La Tortue Rouge al vond ik bepaalde onderdelen te cryptisch en vergezocht. Ik doel dan met name op het feit waarom de man überhaupt niet van het eiland mocht geraken van de schildpad. Op het internet worden hier complete analyses op losgelaten die logisch klinken, maar zelf had ik deze verbanden niet direct gelegd en bleef het voor mij dan ook een te afstandelijk en abstract idee.

Verder vond ik de animatie prachtig gedaan, alsof ik naar een bewegend waterverf schilderij zat te kijken. Ook knap dat de regisseur een verhaal kan vertellen zonder dat er dialoog aan te pas komt. Deze film is alleen niet voor ieder moment weggelegd: je moet een beetje in een filosofische stemming zijn wil je dit bewegend kunstwerkje kunnen waarderen. Daarnaast zat, ondanks de korte speelduur de vaart er voor mij niet altijd even goed genoeg in en vond ik het verhaal, ondanks de diepere lagen, te dun om mijn aandacht er altijd volledig bij te houden. Ondanks deze kritiek merk merk ik dat de film nog wel lang doorwerkt in mijn hoofd en dat ik er met regelmaat aan terugdenk. Dat is dan weer iets wat de regisseur wel heel knap gedaan heeft en wat dit toch een uniek werkje voor mij gemaakt heeft.

3,5*

Met de grond gelijk

Hoewel ik het origineel nooit gezien heb -shame on me- en ik deze remake dus niet met het origineel kan vergelijken moet ik zeggen dat deze film op zichzelf staand mij bijzonder goed beviel.

We hebben hier te maken met een shoot first, ask questions later gevalletje waarbij je vooral achterover mag leunen en mag genieten van het vele moois dat je hier aangeboden wordt. Er speelt wel degelijk een verhaal op de achtergrond die met name in de eerste helft naar voren komt, waarna deze in zijn tweede helft steeds meer naar de achtergrond verschuift en je beeldbuis met name wordt beheerst door explosies, vuurgevechten, explosies en je raadt het al; nog meer explosies. Los gezien daarvan valt het verhaal in een mooi slotstuk wat zich uit in een spetterende confrontatie alsnog prima samen. Ook leuk om Breaking bad acteur, Bryan Cranston hier weer eens een keer voorbij te zien komen!

Feit is dat we hier wel met een popcorn film te maken hebben die niet door iedereen gewaardeerd zal kunnen worden en door deze groep dan ook met termen als hol en te oppervlakkig met de grond gelijk gemaakt zal kunnen worden. Maar als ik een film kan zien met een knokkende Biel en Beckinsale, who cares?

4,0*

Mooie plaatjes maken nog geen mooie film..

En dat bewijst The Tourist overduidelijk. Je kan dan nog zo'n mooie setting opzetten en er een nog mooier formule verhaaltje bij proberen te verzinnen: voor mij werkte het allemaal niet.

Tegen het einde van de film moest er nog een plotwending tegenaan gegooid worden die de kijker stijl achterover zou moeten doen slaan, maar deze is erg gemakzuchtig, niet indrukwekkend te noemen en ziet men al van mijlenver aankomen. Het hele verhaaltje in de film is gewoon lame, en voelt op alle fronten saai en standaard aan.

Daarbij is de rol van Jolie helemaal niks vergeleken met haar eerdere werk en levert ook Depp een weinig indrukwekkend personage af. Jammer omdat vooral hij er doorgaans altijd wel een hele show van weet te maken.

Het voornaamste doel van films blijft simpel: het publiek vermaken. En dat gebeurt hier helaas niet. Daar kunnen de knappe koppen van Depp en Jolie verder weinig aan veranderen.

1,5*

Place your bets, ladies and gentlemen!

Ken je het geval van, beter in je hoofd dan iets daadwerkelijk is? Een aantal jaren voor ik met recenseren begon zag ik The tournament. In mijn ogen toen een bijzonder vermakelijke film in de stijl van Condemned, die net zoals deze titel haast uit zijn voegen barstte van de actie. Hoewel ik bij deze herziening nog steeds geen onvoldoende uitdeel, viel het mij bij deze keer wel veel meer op dat we hier te maken hebben met een B-productie. Niet dat dit per definitie slecht hoeft te zijn, integendeel, maar met name qua cameravoering en verhaallijn had het wel wat beter gekund.

Niet dat een verhaallijn in dit soort titels belangrijk is, maar echt storen moet het ook weer niet gaan doen. Zo vond ik de donald duck achtige verhaallijn met een zekere priester niet heel boeiend en ook een beetje matigjes verzonnen en uitgewerkt. Ik moet ook beamen dat zoals otherfool een paar posts boven mij vermeld, de scene's tussen de miljardairs er inderdaad onnozel uitzien. Ook vond ik het jammer dat scene's soms een beetje vluchtig gefilmd (met name de eerste scené op de hotelkamer ) werden waardoor ik niet alles altijd even goed meekreeg. Ook de personages blijven een stuk minder hangen dan in een productie zoals Smokin aces bijvoorbeeld.

Er blijft echter nog genoeg vermakelijke actie over, die boeiend genoeg is om een voldoende te kunnen bemachtigen. De speelduur die nog minder dan 1,5 uur bedraagt maakt het bovendien toegankelijk om even snel een filmpje te pakken. Met het verstand op nul nog steeds redelijk goed toefen maar meer dan een net behaalde 3* ga ik hier niet aan uitdelen. Voornamelijk leuk voor de actiefan, die eigenlijk alles wel slikt.

3,0*

Gaaf!

De storyline an sich is weinig verheffend en kent weinig verassingen, maar zit wel zo sterk in elkaar dat het weet te zorgen voor een avond top vermaak.
Het verhaal is lekker back to basic, brengt je zonder blikken of blozen een op het eerste gezicht weinig interessant verhaal maar wordt door de uiteenzetting van de personages interessant gemaakt. Ieder personage zet zijn rol goed neer, en zelfs Affleck wist mij in zijn rol te verassen. Hij stoort nergens, zet zijn personage goed neer en heeft het hele zooitje nog naar behoren geregiseerd ook...klasse

In tegenstelling tot eerdere berichten vind ik dat de film wel degelijk een aantal strak in elkaar gezette actie scene's bevat, meer dan in bijvoorbeeld de laatste James Bond film wat van mij ook echt geen actiefilm genoemd mocht worden..Ook voor de dames komt er nog een vleugje romantiek in de film naar voren, zodat die doelgroep als ze met hun vriendjes meekijken tevens zoet wordt gehouden.

Kleine aanmerking die ik wil plaatsen op de film in zijn geheel vind ik de beginfase van de ontluikende liefde tussen Doug en Claire. Liefde kun je niet tegenhouden, maar doug versierd het meisje wel heel opzichtig en had haar gezien hun ''verleden'' samen beter op afstand kunnen houden. Hij had natuurlijk op 2 vingers kunnen natellen dat de waarheid zich zou gaan achterhalen op deze manier..

Echter weet de film zich na deze overdreven opzet, te ontpoppen in een bloedstollend misdaad drama waarbij Doug lijnrecht tegenover zijn criminele familie komt te staan.

Eind vorig jaar was ik tevens vol lof te spreken over Animal Kingdom die je tevens een kijkje in het leven van een criminele familie toont..al is The town natuurlijk, zo hollywood als het maar zijn kan en was bovengenoemde een kleinere geproduceerde productie; ze belichten allebei op een geheel eigen wijze hoe een criminele familie op rand van de afgrond komt te staan en uiteindelijk ten gronde wordt gericht. Vind je The town geweldig vanwege zijn drama elementen; You must like Animal kingdom! Al vond ik die film net een tikkeltje beter, en origineler; over de eindscore van deze film valt tevens niet te twisten.

4,0*

Ken je klassiekers

Trainspotting is die frisse bizarre mix die je graag in een film terug ziet. Bizar, komisch, intrigerend en walgelijk tegelijk. Al deze vertegenwoordigden zijn goed in balans gebracht waarop je het ene moment je lach maar moeilijk kunt onderdrukken maar enkele ogenblikken later alweer flabbergasted naar je scherm zit te staren. De film is alweer bijna zestien jaartjes oud maar dit is nauwelijks te merken. Het versterkt de sfeer van de jaren 90' alleen maar meer die hier sowieso al heel sterk wordt neergezet.

De film kent enkele schokkende scene's die mensen voor het hoofd kunnen stoten, wat ik echter alleen maar kan toejuichen. Het laat de wereld zien zoals hij is in het leven van het groepje heroïne gebruikers en steekt hierdoor geen zaken onder stoelen of banken.

Ook is het leuk om Ewan McGregor te zien spelen in zijn jonge jaren, had de beste man bijna niet herkend die hier een geloofwaardige rol neerzet als de jongen die zijn leven meer diepgang wil geven dan de injectie naald die geregeld zijn adders doorboort. Ook Robert Carlyle imponeert die als de opgefokte Begbie duidelijk suggereert constant aan de cocaïne te zitten. De overige ''leden'' van de vriendengroep vullen het plaatje goed aan en weten een frisse draai te geven aan de bende van ellende.

De film wil nergens belerend zijn over het gebruik van heroïne gebruik, maar laat wel zien hoe een vriendengroep uiteen valt en uiteindelijk vervreemd van elkaar doordat een lid van de groep een normaal leven probeert te gaan leiden. Om vervolgens te eindigen met de legendarische quote waar de film mee aanvangt:

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suit on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?

Het moge duidelijk zijn dat ook ik te spreken ben over Trainspotting. In al zijn facetten. Een klassieker, verplichte kost voor ieder respecterend filmliefhebber en een welverdiende plek in mijn top 10.

4,5*

Bits, terabytes en een heleboel bullshit

Aanvankelijk had ik weinig behoefte om Transcendence te gaan zien naar aanleiding van zijn trailer, maar vanwege een misverstand, ben ik toch bij deze film terecht gekomen. In zijn eerste helft werd ik aangenaam verrast en viel het me alleszins mee, maar in zijn tweede helft zakt het helaas flink in omdat het verhaal veel te groots wil worden gevonden en dus ook veel te groots door de regisseur wordt aangepakt.

De eerste helft is meer thrillerachtig en deze is ook redelijk interessant uitgewerkt, maar zodra Evelyn Caster een stuk land koopt zodat Will zichzelf uit kan breiden en het geheel meer een Sci-Fi achtig tintje krijgt wordt het allemaal in een rap tempo minder. Het verhaal zit ook vol ongeloofwaardige bullshit, zoals de samenwerking tegen de beweging die tegen het onderzoek van Will was en die talloze mensen de dood in geholpen hebben vergeven en vergeten?

Wat ook jammer is aan de tweede helft is dat verhaal ook gewoon een stuk minder sterk wordt uitgewerkt en de nadruk hier ook meer op de effecten lijkt te worden gelegd. Het verhaal wordt opeens ook een stuk ongeloofwaardiger dan het voorheen was, omdat er in een razendsnel tempo opeens van de kijker verwacht wordt dat alles wat Will Caster opeens kan, maar gewoon moet worden aangenomen dit past ook helemaal niet past bij de eerste helft van de film omdat het verhaal hier ook een stuk ''kleiner'' verteld wordt. Hierdoor voelt de titel als een geheel dan ook behoorlijk uit balans.

Depp heeft zich aan een interessant project verbonden, en de eigenlijke hoofdrol voor Rebecca Hall is een degelijke. Eveneens is het leuk om Morgan Freeman hier weer te zien, al lijkt hij tegenwoordig iedere film op de automatische piloot te draaien. Het is hoofdzakelijk gewoon jammer dat de uitwerking van het script met name in zijn tweede helft zo'n zooitje is, en veel te groots wil zijn in verhouding met zijn eerste helft. En dit past niet.


2,5*

Voor de liefhebber!

Enorm veel onterechte kritiek op deze titel zeg. Op het internet vliegen de eentjes en tweetjes je zowat om de oren, en ook de recensies in nieuwsbladen zijn niet om over naar huis te schrijven. Volledig onterecht in mijn optiek, want Age of Extinction is gewoon een overheerlijke actie knaller. Weinig verhaal weliswaar, maar voor luchtig vermaak werkt het uitstekend en stelt het dan ook niet teleur. Als de vorige delen je bevielen valt dit deel dan ook zeker aan te raden (voorgangers werden namelijk op basis van dezelfde argumenten met de grond gelijk gemaakt) en vond ik dit vervolg zelfs nog een stukje beter dan zijn voorgangers. Dit zat hem met name in de personages. Mark Wahlberg is een veel leuker en sympathieker personage dan die van Shia LaBeouf en Nicola Peltz vond ik het ook leuker doen dan Fox en Huntington-Whiteley. Het personage van Reynor stoorde mij wel door zijn gemaakte stoerdoenerij, maar de rest van de cast was dus wel op zijn plaats. Ook Stanley Tucci wiens personage een grote bek heeft als hij zich op zijn gemak voelt, maar in zijn broek schijt van angst als de sfeer omslaat, vond ik erg leuk gedaan.

Vond je de vorige delen niks, dan kun je deze echter gerust overslaan, want ook dit deel barst weer uit zijn voegen van de actie. Ben je hier niet naar op zoek, dan is het gemakkelijk om de hele film de grond in te stampen, zeker als actie bij jou op de laatste plaats staat en een uitgebreid verhaal en karakter ontwikkeling je voorkeur genieten. Je weet echter van tevoren waar je aan begint als je de poster bekijkt en ervaring hebt met voorgaande delen, dus de film hier op afrekenen is naar mijn idee onterecht. Het succes komt tenslotte ergens vandaan, en als je wél opzij kunt zetten dat het verhaal hier van ondergeschikt belang is maar je in ruil hiervoor getrakteerd wordt op spetterende actie en de meest prachtige effecten, is dit ook wat waard voor je vermaak.

Ik ben dus wel terecht te spreken over dit vervolg, en hoewel ik wel van mening ben dat bijna 3 uur wel wat aan de lange kant is voor een titel als dit, heb ik me verder uitstekend vermaakt. 4 sterren vind ik net te gortig om uit te delen, maar zie de 3,5 sterren maar als een dikke 3,75 beoordeling.

3,5*

Bay flikt zijn kunstje weer

De transformers films; altijd vrij lastig te beoordelen vind ik zelf. Er zitten veel positieve punten aan de films zoals de prachtige effecten, epische actie scene's en met name het razende tempo waarin deze scene's elkaar opvolgen. Oftewel: precies datgene waar regisseur Michael Bay goed in is.

Waar het bij de films echter aan schort is een solide verhaallijn (niet per definitie altijd een nadeel in het genre, maar het zou bij een eventueel vervolg wel welkom kunnen zijn) de lange speelduur, en de chaos die door de hele film heen heerst. Wat ik met name met dit laatste punt wil zeggen is dat de action sequences op bepaalde momenten nogal té chaotisch over kunnen komen, waardoor je soms even niet meer weet wie er nu tegen wie aan het strijden is. Het vonkende metaal blijft maar van je scherm afspringen wat bij de eerste scene's nog wel de nodige indrukken achterlaat maar je na verloop van tijd steeds minder kan gaan schelen omdat de film(s) gewoon te lang duren. Waardoor bij het zoveelste gevecht al snel de volgende gedachte bij je op kan komen: gevecht vijfhonderzoveel, het zal allemaal wel. Kortom; te veel van het goede allemaal.

Ook lijken de films naar mijn mening ook te veel op elkaar waardoor alles nu ook behoorlijk in herhaling begint te vallen. Natuurlijk is de skyscraperscene hier een welkome uitzondering op. Doet met wolkenkrabbers wat Titanic voor het dek van schepen deed. Een instant classic en ook een die overduidelijk zal blijven hangen bij mij. Dit voorbeeld wil dus niet zeggen dat ik de film slecht vind; integendeel. Echter heb ik constant het gevoel dat er meer in had gezeten als de film zich beperkt zou hebben tot een solide 2 uur en net wat meer werk in het verhaal zou hebben gestoken.
De Autobots schoppen overduidelijk kont, maar na 3 films meer van hetzelfde is het wat mij betreft tijd voor iets meer background en een ander strijd toneel dan planeet aarde? De films scoren nu allemaal redelijk, maar zouden nog veel beter kunnen scoren dan dat ze nu doen.

Om een goed voorbeeld van mijn eerder genoemde standpunt weer te geven kom ik uit bij een Zack Snyder productie. Bij een film als Watchmen claimt een gedeelte van het publiek dat er te veel verhaal aanwezig was en er te weinig omheen gebeurde. Deze franchise laat het tegenovergestelde zien. Tip voor de regisseur: combineer deze beide en de perfecte transformers film zou zomaar eens geboren kunnen zijn..

3,0*

Van dik hout zaagt men planken

Zo nu en dan levert het best wat op om naar de Sneak te gaan. Zeker als je bij een film zoals Trespass beland die misschien niet bijster origineel is maar toch kunt onderverdelen onder de categorie van aardige nagelbijters.

Want al zaagt men van dik hout planken bij de laatste Schumacher productie, als de raderen boven niet al te volop draaien kun je als kijker aardig vermaakt worden. Dit is mede te danken door acteer kanonnen Cage en Kidman die allebei een leuke rol neerzetten. Vooral prettig Cage ook weer in een goede rol te zien na het erbarmelijk Drive angry in gedachten te hebben. Ook aanstormend acteer talentje die ik ook al voorbij zag komen in Trust -Liana Liberato- komt hier weer voorbij. Ik denk dat we in de toekomst nog best wel eens meer van haar kunnen gaan horen. Ook de bijbehorende cast doet het verder goed.

Dit weet ervoor te zorgen dat het luchtige en veelal ongeloofwaardige verhaal al snel minder opgemerkt wordt als je eenmaal in de film zit. Er zijn namelijk een aantal zaken die niet naar behoren worden uitgewerkt. Er zijn scene's die zo ondoordacht en ongeloofwaardig uitgewerkt zijn waardoor je constant het idee hebt dat het anders/beter in elkaar gezet had kunnen worden gezet. Ook het inmiddels alom bekende cliché van een politie patrouille die poolshoogte komt nemen kennen we nu zo onderhand wel. Misschien nog leuk in de tijd dat films zoals Panic room net verschenen maar anno 2011 zorgen deze scene's bij mij eerder voor een afknapper dan dat ze een film spannender maken.

Genoeg aan te merken op Trespass dus. Toch zijn veel van de plottwists die de film kent leuk. En ook al is het verhaal met momenten erg ongeloofwaardig, een buil zul je je beslist niet aan de film vallen. Aardig kijkvoer.

3,0*

When one has once had the good luck to love intensely, life is spent in trying to recapture that ardour and that illumination.


Google bovenstaande quote en koppel hem aan degene die hem uitgesproken heeft, na het zien van Triangle, en je hebt –in mijn opinie- de essentie van de film te pakken.

Persoonlijk vond ik het wel jammer dat deze Thriller/Mystery zo oppervlakkig overkomt, omdat hij veel meer diepgang heeft dan je in eerste instantie zou denken. De film lijkt hierdoor bol van de fouten te staan, terwijl deze achteraf voor een groot deel rechtgezet kunnen worden. Al hangt dit er deels ook maar vanaf hoe je de film zelf benaderd. Triangle staat namelijk veel meer open voor een eigen interpretatie dan je in eerste instantie zou denken. Neemt niet weg dat ik de beoordeling op IMDB veel te hoog vind, omdat er een aantal behoorlijke misstappen worden gezet.

Wat ik echt heel matig vond waren onder meer de effecten met als dieptepunt de oceaanstomer. Hoewel de film alweer in 2009 uitgekomen is kan het er ook voor deze tijd onmogelijk goed uitgezien hebben. Ook tijdens de storm was het bijna voelbaar dat je maar naar wat acteurs op een set zat te kijken. Ook waren veel gebeurtenissen, ondanks het feit dat je weet dat je naar een tijdslus zit te kijken, enorm ongeloofwaardig. Victor die veel te gemakkelijk een gat in zijn hoofd krijgt bijvoorbeeld. Of Sally die doodgaat te midden van tientallen eerdere versies van zichzelf die precies op dezelfde plek zijn overleden. Waar zijn de eerder omgekomen versies van de groep dan gebleven? Voorbeelden van bovenstaande lulligheden halen de boel wat mij betreft flink naar beneden. Ook een gebrek aan spanning draagt hieraan bij. Zo is het bijvoorbeeld veel te snel duidelijk dat Sally de killer is, wat gelijk veel van de spanning weghaalt.

De vele interpretaties die je aan deze film kunt ophangen ten spijt: het is interessant om hier over te discussiëren en dieper op in te gaan, maar het betekent niet dat Triangle hierdoor opeens een sterke film is. De uitwerking is namelijk te matig en slepend om uiteindelijk echt te beklijven, en dit is de grootste boetedoening voor het team achter deze thriller.

2,5*

Filterfaçade

Beter dan verwacht. Tijdens de eerste scéne had ik verwacht snel af te gaan haken, maar wanneer het verhaal zich verplaatst naar het cruiseschip (dit gebeurt dus niet direct) begon ik steeds meer geboeid te raken.

Ik heb de nodige kritiek gehoord over de derde akte, en hoewel het gedeelte op het cruiseschip wel meer ‘spectaculaire’ momenten heeft, vond ik het gedeelte op het eiland niet alleen een welkome afwisseling, maar ook een cruciaal kantelpunt in het verhaal.

Hoewel de boodschap mij niks nieuws vertelde, vond ik de manier waarop deze gebracht werd, wel weer sterk gedaan. De laatste plottwist vind ik wat onwerkelijk gezien er eerder nog een lichtkogel afgeschoten was die ‘toevallig’ niemand op het resort gezien moet hebben, maar toch deed dit voorval weinig aan de uiteindelijke impact af. Namelijk het verschil tussen arm en rijk (even heel basaal gezegd) en wat voor een verschil de omstandigheden hierin kunnen beteken. Ik vind dit zelden zo sterk neergezet als hier. Sterker nog, ik kan mij niet direct een voorbeeld heugen die een vergelijkbare impact op mij had.

De ellenlange dialogen tussen het kibbelende stel bij aanvang van de film hadden wat mij betreft compacter gemogen. En ook een speelduur van 2,5 uur was niet nodig geweest om het punt neer te zetten wat de regisseur heeft willen maken. Toch heb ik genoten van deze filterfaçade en wat er met mensen gebeurt wanneer ze in een situatie terecht komen waarbij je financiële status opeens geen bal meer uitmaakt.

4,0*

Geslaagde zoektocht.

Originaliteit voert in Trollhunter overduidelijk de boventoon. Het thema met trollen kan heel gemakkelijk verpest worden maar wordt in deze film goed neergezet door het niet al te overdreven over te brengen. Het verhaal achter de trollen wordt erg geloofwaardig gebracht door er een bepaald soort realisme in te houden. Er wordt uitvoerig over de verschillende soorten gepraat, en dit wordt zo sterk gebracht dat als je als kijker vluchtig zou kijken zomaar zou kunnen bedenken dat er een woordvoerder van national geographic aan het woord is..totdat het duidelijk wordt waar het precies over gaat natuurlijk

Waarom uiteindelijk toch maar een 3? Het verhaal komt te traag op gang, ik had graag wat meer van de trollen gezien en vond het einde een beetje abrupt. Had van mij nog wel een half uur langer door mogen gaan. Ook waren er een aantal scene's die me iets te onwerkelijk waren..met 150 kilometer per uur tegen de zijkant van een brug aangesmeten worden en er geen schrammetje aan over weten te houden? Juist..dan kun je nog wel een ijzeren pak aanhebben..

Verder is de film bijzonder vermakelijk te noemen en wint hij zeker de originaliteitsprijs. De film zal zijn erkenning bij de mainstream toch wel niet gaan krijgen omdat de film in het Noors gesproken is, maar zal in bepaalde kringen zeker een cultstatus gaan verkrijgen.

3,0*

Geek mania

De film probeert een gave alternatieve wereld neer te zetten die net zo groots en strak zou moeten zijn als de Matrix reeks. Helaas wordt hier jammerlijk in gefaald omdat de hele wereld veel te gestileerd overkomt. Tijdens de actie scene's heeft dit nog wel zijn charme's omdat het weer eens wat anders is. Men ziet veel elementen van oudere video games hier in terug en dit is erg leuk uitgewerkt en toegepast. Echter leent de hele setting zich niet al te goed voor een diepgaand verhaal en dat merk je op het moment dat je opvalt dat men dit alsnog erin heeft proberen te stoppen.

Er wordt bijzonder weinig achtergrond informatie gegeven over het project wat de vader van Sam heeft opgestart en het achtergrond verhaaltje van de iso's kon me ook niet bekoren. niet dat je de achtergrond informatie snel zou missen; het boeit niet en zou toch niet meer beslaan dan een hoop technisch geneuzel. Het maakte me verder ook niet uit wat er met de personages stond te gebeuren omdat ze allen veel te oppervlakkig en oninteressant bleven. Bij geen van allen kon er niet een grap vanaf gedurende de hele film alsof het allemaal niet serieus genoeg kon. En dit soort films moeten zichzelf nu juist vooral niet té serieus nemen.

De twee uur dat deze film duurde kropen voorbij en dat is nooit een goed teken. Uit een avond met gamen-videogames dienen in deze film duidelijk ter inspiratie- haal je in ieder geval meer voldoening dan uit deze film. Enkel de actie scene's zien er behoorlijk goed uit. Maar omdat deze zeer beperkt aanwezig zijn is dit het bekijken van de film evenmin waard. De film kan dan bijzonder mooie effecten bevatten, voor de rest valt er hier weinig te halen. Dan kan de muziek van Daft punk die in de film verwerkt zit nog wel voor een pluspuntje zorgen, hier valt verder ook bijzonder weinig van te horen. Leuk dat ze in enkele shots op de achtergrond te zien zijn maar voegt dit iets toe? Niet bepaald. Net als het zien van deze film overigens.


2,0*

No Rio de Janeiro, quem quer ser policial tem que escolher: ou se corrompe, ou se omite, ou vai pra guerra.

Wie in Rio de Janeiro politieagent wil worden moet kiezen: of je corrumpeert of je gaat tot oorlog over. Deze bovenstaande uitspraak, vrij vertaald vanuit het Braziliaans-Portugees kan gezien worden als de kern van deze film. De praktijk laat zien dat het in de praktijk moeilijk blijkt om een brave diender te zijn, waardoor de lijn tussen die van een good cop en een bad cop voortdurend onder spanning staat.

Tijdens zijn zoektocht naar een vervanger, komen Kapitein Nascimento van de BOPE en zijn team voortdurend voor deze keuze te staan. Dit levert een rauwe kijkervaring op waarvan ik vorig jaar tijdens een minor in Brazilië van de Brazilianen ook hoorde dat deze bovendien vrij dicht bij de realiteit zou liggen. Mede hierdoor draagt de film al gelijk een bepaalde status met zich mee die in mijn ogen ook niet geheel onterecht is. Waar Tropa de Elite echter tekort schiet is in een duidelijk verhaal vertellen. Het verhaal is namelijk soms een beetje rommelig en erg van de hak op de tak, en hoewel de meeste zaken wel duidelijk zijn kwam het een enkele keer ook bij mij voor dat ik bepaalde zaken niet volledig kon bevatten. Hiermee doel ik hoofdzakelijk op de man en vrouw die afgemaakt worden, (in deze scené wordt de man vastgezet in autobanden en met benzine in brand gestoken) omdat ik de link van deze twee personen binnen de drugswereld niet helemaal helder voor ogen kreeg.

Het soms wat rommelig ogende geheel zal hierdoor niet iedereen weten te bekoren, maar iedereen die graag een kijkje wil met betrekking tot de drugscriminaliteit in de sloppenwijken van Rio en een natuurgetrouwe film wil zien in zijn oorspronkelijke taal, met Braziliaanse acteurs en een realistische sfeer, kan deze film eigenlijk niet overslaan.

3,5*

Misdaad of terrorisme?

Tropa de Elite 2 had net zo goed één hele lange film met zijn voorganger kunnen zijn want de twee films vloeien naadloos in elkaar over. Het grote verschil met zijn voorganger is dat de nadruk hier meer ligt bij de corrupte agenten en hooggeplaatste politici die op stemmen uit zijn, dan op de dealers in de sloppenwijken van Rio. In dit vervolg volgen we nog steeds Nascimento die inmiddels een hooggeplaatste beveiligingsofficier binnen BOPE geworden is. Het is daarom ook logisch om de problematiek nu vanuit een politieke invalshoek te benaderen, maar vooral in de eerste helft van de speelduur kan dit soms iets te veel van het goede zijn. Interessant is het allemaal zeker wel maar ik vond het allemaal toch weer een stuk interessanter worden toen de nadruk weer wat meer kwam te liggen op de acties van één van de corrupte agenten, Sandro Rocha, en vooral hoe ver hij ging in zijn corruptie. Vooral als het op een bepaald moment persoonlijk wordt tussen hem en Nascimento is de film wat mij betreft echt op volle kracht.

Jammer genoeg sprongen sommige scene's iets te veel van de hak op de tak en ik had hier dan ook liever gezien dat de regisseur hier meer de tijd voor had genomen zoals de gevangenschap van André Matias en de dood van Sandro Rocha. in zijn algemeen gezien kan dit vervolg zich echter perfect meten met zijn voorganger en eindigen ze ook met eenzelfde beoordeling. Een derde deel zou wat mij betreft best welkom zijn!

3,5*

Tropic blunder?

Afgelopen zaterdag op Veronica tijdens de mei maand filmmaand uitgezonden, en naar aanleiding daarvan besloot ik gisteren deze film ook maar eens te gaan bekijken. Niet op de bewuste zaterdag omdat er dan andere zaken van belang zijn zoals in de kroeg hangen, en ik nooit zin heb in om de 5 minuten van die reclame's die mij willen vertellen hoe ik het beste mijn was wit kan wassen..

Tropic Thunder vangt magistraal aan met wat fake trailers die de personages van de film introduceren. De film begint ook met een heerlijke openingsscène die je verlekkerd uit laat kijken naar de resterende speelduur. Helaas gebeurt dan in mijn ogen het onverwachte; de film kakt volledig in. Misschien is dit niet mijn humor, staan bepaalde acteurs mij niet aan of is de hele setting mijn ding niet. Het zou allemaal kunnen, zeker toen in de film de naam Tropic blunder voorbijkwam en ik me bedacht dat ik die beter bij de film vond passen

Overdrijven is echter ook een vak want zo dramatisch slecht is de film nu ook weer niet. De film bevat een aantal hilarische scene's en wist ook een aantal keren een brede grimas op mijn gezicht te toveren. Echter werd het aantal lachsalvo's beperkt gehouden doordat vele grappen ook pijnlijk onleuk waren en er soms te lang op een grap voortgeborduurd werd.
Daar komt bij dat ik met name Jack Black een vreselijk vervelend mannetje vind, omdat het figuur absoluut niet kan acteren. Overacteren is ook een vak en daar weet de heer Black met name in deze film meer dan genoeg van. Met name de rollen van Stiller, en Downey zijn wel vermakkelijk maar er had veel meer in kunnen zitten in plaats van bij Stiller Continue terug blijven vallen op Simple Jack. bij het begin misschien nog wel leuk maar daarna echt niet meer. De film is er ook een van het kaliber die zegt: kom we stoppen een 10 jarig kind in de film en laten hem zogenaamd grappig doen waardoor het publiek ongetwijfeld in een scheur ligt! Het zou ongetwijfeld kunnen werken hoor..maar niet bij mij!

Misschien gewoon helemaal mijn humor niet, maar in mijn ogen kroop de speelduur echt voorbij. Op alle fronten ''redelijk'' te noemen en nergens echt slecht maar de hoge beoordelingen snap ik verder niet. Nog wel extra kudo's voor de leuke rol van Cruise in Fatsuit, maar die heeft ook wel genoeg krediet gekregen.

2,5*

Dronken bastaard redt film

Aah de wild wild west films..Ze hebben me nog nooit echt aangetrokken maar na de vele positieve kritieken besloot ik True grit maar eens een aantal rondjes in mijn dvd speler te laten draaien..

En ook al wist de film bij mij weinig potten te breken, ik kan ook niet zeggen dat ik me ermee verveeld heb. Met name Jeff Bridges en Matt Damon weten hun acteerkwaliteiten in deze film sterk naar voren te brengen. Ook het acteerwerk van Hailee Steinfeld die de rol van de 14 jarige Mattie Ross vertolkt is gedeeltelijk indrukwekkend. Wat namelijk jammer te noemen valt is dat de hele rol van het meisje een beetje ongeloofwaardig overkomt. Het had in dit verhaal namelijk net zo gemakkelijk over een 25 jarige jonge vrouw kunnen gaan en waarschijnlijk was dit ook beter en geloofwaardiger geweest.

Het punt waarmee de film uniek probeert te zijn creëert namelijk ook tegelijkertijd zijn valkuil. Het komt niet geloofwaardig over. Dit ligt niet aan het meisje die de rol vertolkt zelf. Het ligt meer aan de manier waarop haar personage geschreven is. Ze komt veel te bijdehand over en is op vele momenten bloed irritant omdat het gewoon te onwerkelijk is dat een meisje van 14 dit soort kennis allemaal al heeft. Dan kan ze nog wel een trauma beleefd hebben en hierdoor sneller opgroeien een 14 jarig meisje met de intelligentie van Albert Einstein is way beyond me. Dit is tenzij de makers claimen dat zij hier een verre afstammeling van is..En dit lijkt me nu niet het meest sterke excuus om misschien een van de weinige maar toch ook zeker grootste minpunt van de film (in mijn ogen) te dekken.

Voor de rest valt er namelijk weinig aan het geheel op te merken. Er zijn zelfs uitschieters zoals het prachtige camera werk, het script zelf en het uitmuntende eerdere genoemde acteerwerk van de overige acteurs. Met name de rol van Jeff Bridges is memorabel. Hij zet een dronken schoft met een hart neer die precies de juiste snaar bij het publiek weet te raken. Wat ik overigens ook nog een nadeel vond was de lichtelijke anti climax van de film. Ergens wel mooi, maar een beetje saaitjes.

Jammer van de invulling van de hoofdrol van het meisje anders had dit daadwerkelijk een topper kunnen worden. . Nu is het op vele fronten goed maar loop je je teveel te irriteren aan het onwerkelijke gedrag van het 14 jarige kind.

3,5*

You're fired!

Wat een heerlijke film. Een aangename mix van actie en komedie die goed in balans is. Ik heb deze heel lang geleden gezien maar kon mij er nog maar weinig van herinneren. Hierdoor was het op een paar herkenningspunten na, weer net alsof ik deze voor de eerste keer zag. Aanvankelijk maakte ik mij zorgen dat het verhaal vol zou zitten met hulpeloos verouderde scènes, zoals het hacken van een systeem in Windows 95, maar dit bleek verassend genoeg mee te vallen. Ook de actie ziet er voor 90% nog steeds top uit. Sterker nog: soms zelfs beter dan moderne actiefilms die veel te sterk op CGI gebruik leunen.

Het slotakkoord gaat alle grenzen van de verbeelding voorbij en is volstrekt ongeloofwaardig, maar de regisseur komt er net mee weg omdat hij het hele gebeuren met een dikke knipoog in beeld brengt. Ik stoorde mij meer aan twee momenten waar de regisseur net iets beter over na had moeten denken. Ik doel hiermee op het waarheidsserum wat Harry toegediend krijgt en waarvan hij van het ene op het andere moment praktisch niks meer van blijkt te voelen, en hoe de terroristen Harry en Helen in de hotelkamer vonden was voor mij een beetje vaag (of ik heb niet goed opgelet). Ben je een fan van over de top actie knallers in lijn met de jaren 80 klassiekers? Dan is True Lies vandaag de dag nog steeds een van de beste titels die je op dit gebied kunt zien.

4,0*