Opinions

Normal People

Mijn tweede Ghibli was net zoals Howl's moving castle, niet meteen de beste. Plotwise steekt Ocean Waves prima in elkaar en deed de plot mij ook wel enigszins denken aan het boek Normal People, van Rooney Mara. Waar de studio hier met name punten laat liggen is op het gebied van de uitvoering en een gebrek aan een meer uitvoerige blik in het leven van Rikako. Wat zat er nu echt achter haar gedrag? Ik kreeg hier wel een glimp van mee maar hier had meer over getoond kunnen worden. Ook was de animatie niet sterk genoeg om mij echt betrokken bij de personages te laten voelen waardoor het verhaal na verloop van tijd wat saai aan begon te voelen voor mij.

Grootste plus vond ik dan weer wel dat het verhaal uit het leven gegrepen was, zonder tierelantijntjes wat de film wel verfrissend maakte. Al had ik de uitvoering van dit verhaal nu liever met echte acteurs gezien.

2,5*

The good versus the bad

Ik heb M. Night Shyamalan nooit een geweldig sterk regisseur gevonden, en dat geldt ook voor zijn vroegere werk. En zo is Unbreakable hier ook geen uitzondering op. Hoewel ik absoluut toe moet geven dat het verhaal hier sterk gevonden is en er uitmuntend geacteerd word gebeurt er verder..nou ja, weinig.

Constant zat ik te wachten op meer diepgang, sensatie en met name scene's die de krachten van het personage van Willis illustreerden. Dit komt slechts in de laatste scene's wat meer naar voren maar ook deze beelden vallen tegen en hadden veel sensationeler gekund. Nu weet ik dat dit het doel van de film niet is, en dat het hier juist draait om het verhaal maar Shyamalan blijft teveel op het sterke idee leunen, en voegt er verder gewoon te weinig aan toe.

De ontknoping wist me wel te verassen, maar ook deze wordt veel vakkundiger gepresenteerd dan dat hij daadwerkelijk is. Hoe langer ik er over na ging denken hoe ongeloofwaardiger ik deze namelijk begon te vinden. Leuk idee van de tekentafel, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. De commotie om deze titel ontgaat mij dan ook volledig.


2,5*

This is how I win

Dat deze Netflix productie door de Safdie broertjes geregisseerd is, bleek al gauw onmiskenbaar omdat hun stijl enorm goed te herkennen is. Tenminste afgaande van een andere titel die ik van ze gezien heb: Good Time met Robert Pattinson. Hoewel ik Uncut Gems een tandje minder vind heb ik nog steeds genoten en is dit dan ook een van de weinige Netflix films, die met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

Wat de Safdie broertjes erg goed doen is de kijker in het diepe gooien. Wie de personages zijn en welke rol zij in het verhaal spelen wordt gaandeweg vanzelf wel duidelijk. Mits je op voorhand niet afhaakt omdat de regisseer stijl van de broertjes enorm chaotisch is. Hierdoor zal hun werk beslist niet door iedereen gewaardeerd worden maar ik persoonlijk hou er wel van omdat het verhaal hierdoor een rauw en realistisch randje krijgt. Natuurlijk niet in de laatste plaats vanwege de acteurs, en met name Sandler, die hun rollen zeer geloofwaardig neerzetten.

Hoewel ik het einde overigens wel passend vond, vond ik hem anderzijds, wel wat ongeloofwaardig en hierdoor wat teleurstellend. Phil laat behoorlijk veel geduld met Howard zien, waarom hem neerschieten terwijl hij het geld nu bij elkaar heeft? Wellicht door te laten zien dat er niet hem hem te sollen valt, maar door Howard te vermoorden verwacht ik niet dat het mogelijk voor hem zal zijn om zijn geld nog te kunnen krijgen. Er vanuit gaande dat de spullen die in zijn winkel lagen niet hetzelfde bedrag op zouden leveren. Het neerschieten was geloofwaardiger geweest als de weddenschap was mislukt doordat KG verloren had, of wanneer Julia op de een of andere manier een fout had gemaakt tijdens het maken van de weddenschap en Phil Howard neer had geschoten omdat hij zijn geld nu nog steeds niet bij elkaar had.

Buiten bovenstaande kritiek hebben de Safdie broertjes mij wederom positief weten te verassen. En dat laatste nummer bij de credits: perfect gekozen.

3,5*

Wezens van de zee

Of je Underwater nu goed vindt of niet, saai zullen de meeste mensen deze mix van actie, sciencefiction en horror niet snel noemen. De hel breekt in de eerste minuten al compleet los waarbij de vaart er al gelijk goed in zit. De personages en dialogen herbergen weinig verrassingen en het is duidelijk dat de regisseur hier mikt op de suspense. Al vertolkt de hele cast hun rollen prima, en zetten zij sympathieke personages neer. Wel voelen deze soms een beetje clichématig en oppervlakkig aan.

Wat ik er persoonlijk echt uit vond springen waren de setting, kostuums en wapens. Deze gaven een rauwe realistische feeling, alsof deze in de nabije toekomst ook zouden kunnen bestaan. Over de monsters die de crew teisteren heb ik gemixte gevoelens. Op sommige momenten zien ze er best tof uit maar op andere momenten lijken ze teveel rechtsreeks uit een video game te zijn gelopen. Dit wordt ruimschoots goedgemaakt met de kolos aan het eind. Wat een indrukwekkend bakbeest was dat. Alleen vroeg ik mij wel af waarom hij het hele onderwater station waar Norah invluchtte, niet meteen kort en klein sloeg. Het grootste nadeel vond ik echter dat de actie soms lastig te volgen was omdat de beelden soms erg donker en onduidelijk waren. Ik dacht dat dit kwam omdat ik deze in het vliegtuig bekeek, maar zie dit in meer berichten terugkomen.

Ik kan weliswaar nog voldoende haken en ogen aanhalen, maar het staat voor mij buiten kijf dat Underwater op zijn minst onderhoudend te noemen is. Mijn beoordeling is gebaseerd op een ruime 6,5 en rond ik naar boven af, al is het maar om het lage gemiddelde een klein beetje op te kunnen krikken.

3,5*

Pretentieloos vermaak

Ben het niet eens met sommige lage score's die sommige mensen hier aan deze film geven. De nieuwste telg uit de Underworld reeks presteerde bij mij namelijk ver boven verwachting. Ook na het zien van de trailer liep ik hier niet echt warm voor, maar bleek het voor de verandering eens een keer beter te zijn dan de trailer. Waar het eerste deel uit de reeks meer om het verhaal draaide en waar van actie minimaal sprake was, is het hier juist omgekeerd. Het verhaal speelt zich slechts af op de achtergrond en stelt ook weinig voor maar de actie is non-stop aanwezig. En eigenlijk vind ik dit helemaal niet verkeerd.

Natuurlijk kan men klagen over een gebrek aan verhaal maar een goed in elkaar gezette no-brainer is op zijn tijd best welkom. Het geheel doet behoorlijk denken aan de films uit de Resident Evil reeks al vind ik het Underworld universum wel meer charmes hebben dan zojuist genoemde. Niet in de laatste plaats door het personage van Beckinsale die echt ballen heeft en de vijand overtuigend ass kicked. Ook al is Alice (Jovovich) in de Resident Evil films ook niet voor de poes, kies ik toch duidelijk voor Selene.

Nadelen zijn er in de vorm van de speelduur, want de film duurt zowaar tekort. De actie is spetterend en leuk in beeld gebracht en ook al vindt ik dat een film niet perse diepgang nodig heeft om vermakelijk te zijn vindt ik echter wel dat dit gemakkelijk gekund had als er de ruimte voor was geweest. Het geheel had nu namelijk ook gemakkelijk opgerekt kunnen worden. Nogmaals heb ik geen problemen met pretentieloos vermaak maar het was nu gewoon erg jammer dat alles zo snel afgelopen was. Een langere speelduur in de vorm van meer aandacht voor het verhaal of nog meer actie was wat mij betreft beide goed geweest. Nu was het namelijk allemaal veel te snel voorbij!

Een serieus fiks minpunt vond ik de effecten in sommige scene's. Met name de Lycans zagen er met momenten een beetje goedkoop uit. Dit kwam met name naar voren tijdens de scene op de snelweg, dit kon anno 2012 toch echt niet meer..Verder heb ik mij echter prima vermaakt, Selene schopt namelijk kont!

3,5* .

De eeuwigdurende oorlog

Hoewel een herziening van een film(reeks) een tiental jaar later mijn mening drastisch kan laten veranderen, staat de Underworld reeks mij tot op heden nog op een positieve manier bij. Het vierde deel wat uitkwam in 2012 wist mij destijds ook nog positief te verassen dus de verwachtingen van dit zesde -en klaarblijkelijk nog niet laatste- deel, waren dan ook positief gestemd.

Helaas bleef het bij positieve verwachtingen, want van een positieve ervaring was helaas totaal geen sprake. Dit zesde deel van Underworld voelt leeg, goedkoop en slecht geregisseerd aan. De sets doen vaak aan Game of thrones denken, maar doen hier echter ten allen tijden aan onder. De hele reeks voelt als het ware een beetje uitgeblust, en als een herhaling van zetten aan.

Beckinsale zelf lijkt er ook totaal geen zin meer in te hebben -ligt het aan mij of ben ik de enige die vermoed dat ze tegenwoordig de nodige botox behandelingen ondergaan heeft?- en acteert zelfs een beetje stijfjes. Theo James, die een vaste aanstelling in de reeks lijkt te hebben gekregen lijkt de aandacht hiervan af te moeten leiden, maar helaas is deze acteur in mijn ogen veel te inwisselbaar om deze rol te vervullen. Pulver was wel een heerlijk secreet om naar te kijken maar haar personage was helaas wel heel erg eendimensionaal en met veel te weinig diepgang geschreven.

Daarnaast zit de film ook nog vol met slechte vondsten zoals de Eastern Coven, waarbij er opeens ook een vorm van magie bij het verhaal komt kijken In dit universum is natuurlijk alles mogelijk, maar hier kwam het met name heel geforceerd over. Daarnaast vond ik de battle tussen Selene en Marius, ook wel heel plots afgelopen en ook wel heel gemakkelijk gaan, toen Selene eenmaal haar witte haren had. Nog erger was het goedkope einde, die eigenlijk wederom liet blijken dat deze hele veldslag weer eens compleet nutteloos was geweest. Ik heb deze reeks nooit gekeken voor zijn diepgaande verhaallijn, zeker toen dit in de latere delen steeds minder belangrijk werd, maar hier was het toch wel een ongekend dieptepunt. Als dan al je actiescene's ook nog eens heel eentonig aan beginnen te voelen -op een handvol sterke momenten na die met name betrekking hebben op de gevechten tussen Selene en Marius- is hier voor mij nog maar weinig lol aan.

2,0*

Read this review until the end or you will die

Unfriended (Cybernatural vind ik zo'n stomme naam dus ik kies gewoon lekker voor de alternatieve titel) neemt een simpel gegeven wat iedereen wel een keer voorbij heeft zien komen via facebook, msn (in het verleden) of een andere vorm van sociale media: stuur dit bericht door naar 20 vrienden of je zal 7 jaar ongeluk hebben, of als je dit bericht niet doorstuurt wordt de ketting doorbroken en zal je binnen nu en 24 uur iets heel naars overkomen etc. Niemand geloofde er in, maar toen deze dingen de eerste keren verschenen (toch wel zeker minimaal 10 jaar geleden) was het iets wat je toch maar even deed want het was toch maar een ''kleine moeite'' uhu..

Unfriended speelt ook met ditzelfde idee (naast het veel aangehaalde cyberpesten wat eveneens een prominente rol speelt hier), al openbaart dit gegeven zich op een wat later punt in de film als de zes schoolvrienden waar het in deze film om draait, al de nodige hocus pocus voorbij hebben zien komen. Een van de vrienden haalt het dan toch wel uit haar hoofd als ze de laptop dicht wil klappen en het bericht in haar beeld verschijnt dat als ze dit doet al haar vrienden zullen sterven. En zo komen er nog wel meerdere variaties voorbij, waarbij de spanning steeds verder opbouwt. Echt eng is Unfriended verre van, maar wel heel onheilspellend en ik kreeg er dan ook een naar gevoel bij. De slotscène is een enorm cliché, maar Unfriended was mij op dit punt al zo hard meegevallen, dat ik dit op de koop toe nam. Dit was allemaal een heel stuk beter dan The Den, die een jaar eerder is uitgebracht en dezelfde benaderingswijze had. Na een sterke eerste helft, vond ik dat de tweede helft bij die film gruwelijk over de kop ging en ook veel te veel liet zien waardoor alle charme verloren ging. Daar was ik hier ook bang voor, maar er wordt door de regisseur een goede balans gevonden.

Tot slot een kleine opmerking; want hoewel ik te spreken ben over de originele manier waarop de film zich afspeelt (op een computerscherm, waarbij het natuurlijk ook het leukste is om de film op je eigen -je raadt het al- computerscherm te kijken) hoop ik niet dat dit een nieuwe trend gaat worden en dat er nog meer van dit soort films met dezelfde benaderingswijze gaan komen. Unfriended 2 is nu wel al aangekondigd, maar het lijkt mij een gegeven wat ze nu gewoon het beste hier bij moeten gaan laten omdat ik er vrijwel zeker van ben dat deze stijl in de meeste gevallen niet zal gaan werken. Ik vraag me dan ook sterk af of ze dit kunstje een tweede keer kunnen flikken...maar dit zal de tijd uitwijzen!

3,5*

De donkere krochten van het wereldwijde web.

Minder dan het eerste deel. Dit komt met name omdat dit 'vervolg', wat makkelijk op zichzelf kan staan, nooit eng weet te worden. Een groepje moordlustige hackers riep nu eenmaal niet zoveel angst bij mij op. Vooral omdat hun hackkunsten bovennatuurlijk goed waren. Denk aan binnen no time een metro plat kunnen leggen, straat camera's besturen en computer beelden vervormen op het moment dat een van de daders in beeld kwam. Of ging het dan toch om een groep bovennatuurlijke hackers?

Net als het origineel voegt het wel een extra dimensie toe om hier op je laptop naar te kijken. Het maakt de kijkbeleving veel intenser en je voelt je haast een vlieg op de muur binnen de vriendengroep. De opbouw vond ik overigens fantastisch en heel natuurlijk overkomen. Helaas wordt het veel ongeloofwaardiger wanneer de aap uit de mouw is en verliest de film niet alleen zijn mysterie, maar ook zijn charme. Hoewel uitzitten geen probleem voor mij was omdat er genoeg gebeurt, en het tempo hoog lag, moet ik zeggen dat ik hier meer van had verwacht op het gebied van horror. Ik vond dit dan uiteindelijk ook meer een cyber thriller die geen straf om naar te kijken is, maar waar je ook niks aan mist.

3,0*

There's more than meets the eye

Unknown wist bij mij gemengde gevoelens op te roepen. Zo is de film absoluut geen 2e Taken te noemen, en is de film meer verhaal technisch gericht en hierdoor tevens minder vlot. Dit is geen probleem als het allemaal interessant op de kijker overgebracht kan worden maar hier wordt het eerder slepend. Dit is meteen ook het grootste mankement van de film. Het geheel komt maar zeer traag op gang en weet absoluut geen hoge ogen te gooien. Het komt allemaal over alsof je het al veel vaker -en bovendien beter- gezien hebt.

Naarmate de prent echter vordert en het verhaal zich begint te ontrafelen wordt het geheel wat interessanter. Maar dat is pas als de film toch zeker een dik uur bezig is. Jammer en een gemiste kans voor de makers! In het 2e gedeelte krijgt men op enkele momenten heel even die taken feeling terug en wordt je er weer aan herinnerd wat die film zo goed maakte. Maar helaas vooral ook wat deze film minder goed maakt.

Laat ik er geen misverstanden over laten bestaan. Unknown vermaakt en is in zijn geheel best te behappen maar zal de volgende dag alweer vergeten zijn. Dit zorgt ervoor dat de film bij het grote publiek al snel ''unkown'' zal worden en blijven omdat je hem eigenlijk alweer vergeten bent op het moment dat je de zaal verlaten hebt.

3,0*

Is ze het of is ze het niet?

Unsane is op zijn sterkst wanneer nog niet helemaal duidelijk is of de hoofdrolspeelster nu echt gek aan het worden is, of dat zij daadwerkelijk in gevaar is. Lang hoef je hiervoor niet in het duister te tasten, en de film is allesbehalve subtiel om te tonen hoe de vork in de steel zit. Het verhaal barst vervolgens bijna uit zijn voegen van de ongeloofwaardigheden waardoor al snel iedere vorm van spanning wegviel bij mij. Dit verhaal was geloofwaardiger geweest als het op de een of andere manier toch allemaal in haar hoofd gezeten zou hebben. Ik had lange tijd de hoop gehad dat de regisseur mij op het verkeerde been wilde zetten, en mij aan het slot nog met een onverwachte twist om de oren zou slaan, maar dit bleek helaas niet zo te mogen zijn.

Enig lichtpuntje was het acteerwerk van hoofdrolspeelster Claire Foy omdat zij mij aanvankelijk wel echt in het verhaal meetrok. Jammer dat zij geen beter materiaal gekregen heeft om mee te werken.

2,0*

Eindstation reeds gepasseerd

Een op hol geslagen trein, naar mijn mening heb ik dit nog nooit in een film verwerkt gezien. Waarom komt alles me dan toch zo bekend voor? Net zoals bij de vorige film van Scott (The taking of Pelham 1,2,3) voelde deze film bijzonder onorigineel aan. Dat komt voornamelijk door de standaard personages en het verhaaltje om de trein heen. Denzel washington is een goed acteur, maar zijn rol is in deze film bijzonder vlak en lijkt verdomd veel op zijn rol in Pelham. Chris Pine is een verassende nieuwkomer maar ook zijn personage voelt bijzonder clichematig aan.

Waar ik me overigens aan stoorde was het belachelijk einde. Er wordt met de auto langs de trein gereden om hem stop te zetten. Dit plan hadden ze voorheen ook al 100 x eerder kunnen bedenken aangezien dit de meest voor de hand liggende oplossing zou zijn geweest. Niet meteen de moed opgeven toen het bij de eerste keer niet lukte. En zo zijn er nog wel meer punten te noemen zoals een klein subplot waar helemaal niks mee gedaan werd.

Nee, ook al hebben we in deze film te maken met een trein, dat doet niet af dat we met een uitgekauwde variant op de speed reeks te maken hebben..en dat was in de jaren 90 misschien nog origineel maar nu toch echt niet meer. Nu hoeft een film van mij niet altijd origineel te zijn, maar vermaken deed de film mij ook niet. Onderstaande beoordeling komt nog voort uit het feit dat de film een leuke presentatie heeft doordat je als kijker veel van de situatie volgt via verscheidene nieuwskanalen. Ook komt nergens naar voren dat de film gebruik heeft gemaakt van CGI. Knap staaltje werk op die punten maar daar is dan ook alles mee gezegd.

2,0*

Wel aardig filmpje met Samuel en Carie (Matrix) Anne Moss.
Het duurde even voor de film op gang kwam, het begin vond ik namelijk nogal saai.
Veel bla bla en er gebeurde weinig om spanning binnen de film te creëren. Later in de film zat dit echter wél goed (Met name het laatste halfuur) en kwamen er tevens een aantal heftige scene's voorbij. Samuel L. Jackson (Inmidels een oude rot in het vak) acteert uitmuntend en komt sterk over als ondervrager. Carrie zet een stereotype FBI-agente neer die constant met zichzelf in tweestrijd ligt; wat laat ik de ondervrager wel doen en wat niet? Verder geen storende rol, maar weinig boeiend. Ik heb de versie gezien die tijdens de aftiteling van de film niks liet zien over het onschadelijk maken van de bommen en waar je als kijker dus in het ongewisse gelaten wordt. Dit zou je als negatief kunnen ervaren maar ik houd er zelf wel van als alles niet meteen als hap, slik weg voer voor de kijker klaar ligt.

Al met al en prima film, met een paar schokkende scene's maar die verder weinig potten bij mij weet te breken..geen film waar ik nog lang over na blijf denken, maar gewoon ''leuk'' om een keer gezien te hebben. 2,5

Opgewaardeerd

Upgrade is een aardige Sciencefiction-Thriller die makkelijk wegkijkt. Daarnaast is er een mooie balans tussen bloederige actie en een aardige verhaallijn. Heel origineel voelt het allemaal niet aan, maar de film bevat genoeg aangename details, en op sommige momenten zelfs de nodige humor, om je aandacht erbij te houden. Al is dit wel een productie die over tien tot twintig jaar vermoedelijk alweer hulpeloos verouderd zal zijn. Dit is toch iets wat je vaak ziet met verhaallijnen die zich in de nabije toekomst afspelen en die propvol zitten met futuristische snufjes.

Wat er voor mij persoonlijk het meest uitsprong waren de acteer prestaties van Logan Marshall-Green die even overtuigend een verlamd persoon neer wist te zetten als een vechtmachine op het moment dat zijn lichaam wordt aangestuurd door een computersysteem. Het moment waarop STEM zijn lichaam voor de eerste keer volledig overneemt, was voor mij het hoogtepunt. Erg tof gedaan en geen gemakkelijke scène om te spelen. De ontknoping vond ik dan helaas wel weer een beetje voorspelbaar omdat ik hier inmiddels al talloze variaties van voorbij heb zien komen. Ik had het origineler en gaver gevonden als Grey zelf de controle had gehouden om STEM aan en uit te zetten, maar dat hij simpelweg niet had gewild dat de chip bij hem verwijderd zou worden.

Ondanks aangehaalde punten heb ik een prima tijd gehad met Upgrade. Wanneer je een liefhebber bent van het werk van Neill Blomkamp (Chappie, District 9) is dit een titel die je dan ook zeker niet aan je neus voorbij moet laten gaan.

3,5*

Eendagsvlieg?

Jordan Peele's Get out beoordeelde ik met een nette 4 sterren, dus logisch dat ik naar het tweede project van deze regisseur uitkeek. De uitgebrachte trailer vond ik fantastisch, en toen de eerste reviews ook nog eens positief bleken was ik overtuigd: dit ging de tweede klapper voor Peele worden.

In de eerste akte van de film leek het ook die kant uit te gaan. Het eerste shot creëert gelijk mysterie en het duurde dan ook niet lang voor de spanning zich gestaag op begon te bouwen. Ik was volledig in mijn nopjes totdat Red haar mond opentrok en er een stem uitkwam die eerder komisch, dan angstaanjagend was. Helaas bleek dit een teken aan de wand want naarmate Us vorderde kwamen er veel meer irritatiepunten voorbij.

Het tweede punt waar ik mij sterk aan irriteerde was het tweede gezin wat bij het verhaal betrokken werd en wat gelijk als slachtvee ingezet werd. Dit werkte totaal de verkeerde kant uit. Deze scène moest de moorddadige precisie van de dubbelgangers in beeld brengen waarbij het hele gezin in luttele seconden werd omgelegd. Dit zorgde ervoor dat het overleven van het Wilson gezin volstrekt ongeloofwaardig werd. Zeker als zij dan ook nog eens met gemak de dubbelgangers van de Tyler familie om weten te leggen. Terwijl deze klonen het gezin binnen een oogwenk killen maar een kloon Adelaide bijvoorbeeld ook vast ketend aan het bed, in plaats van dat ze haar dan ook niet gelijk om wil brengen. Voor alle mensen die de film nog niet gezien hebben en tussen de spoilertags door moeten lezen: de dreiging was dus niet consistent en gaf het Wilson gezin veel te veel mogelijkheden om aan alle horror te ontkomen. Ik gunde het dit gezin om te overleven, maar het had veel meer impact gehad als twee of drie leden van het gezin door hun klonen vermoord werden, als ze echt zo meedogenloos waren. En oké, richting het slot dood Red de echte Adelaide, en lijkt het erop dat Pluto Jason vermoord (of was het toch andersom?), maar hun dood had meer impact gehad op een veel vroeger moment tijdens de klopjacht, en de klonen dan ook meteen als een grotere dreiging neergezet. Een echte impact bleef nu volledig uit.

Helaas houdt het bij deze kritiek niet op want het compleet absurde slot zorgde voor nog meer irritatie. Dit kwam met name omdat er te weinig aandacht aan details was besteed om het plot meer sluitend en geloofwaardig te maken. Het feit dat het slot volledig over de top is vind ik positief, dit was bij Get Out ook het geval. Maar, dit betekent niet dat je als regisseur niet na hoeft te denken hoe een slot kan overkomen op je publiek. Even een greep uit de vele ongeloofwaardigheden:
- ik begrijp dat de klonen het resultaat zijn van een mislukt overheidsprogramma. Maar wat was het doel van dit programma, wat is er met de wetenschappers gebeurd, en hoe kan het zo zijn dat in al die jaren de kloon van Adelaide de enige kloon is die aan de rand van de buitenwereld komt in de jaren 80? Dan nog niet te schromen over vraagstukken zoals hoe er al deze tijd eten voor deze enorme groep klonen kan zijn, en ze beneden ook deels dezelfde attributen als beneden hebben (Red kreeg beneden hetzelfde Michael Jackson shirt als Adelaide boven)
- Dat Adelaide een revolutie kan starten begrijp ik. Maar hoe kan het zo zijn dat haar invloed zo groot is dat ze met gemak miljoenen klonen met zich meekrijgt die zich achter haar willen scharen? of hebben ze beneden ook televisies waarbij ze de andere klonen oproept om in actie te komen?
- Waarom nam Adelaide in eerste instantie niet de beslissing om de onderwereld te verlaten zodra ze van haar boeien verlost werd? Ze hoefde immers alleen een roltrap op om weer in de bewoonde wereld te komen. Waarom kiest ze ervoor +/- 30 jaar beneden te blijven terwijl ze op ieder moment had kunnen vluchten? En hoe wist zij dat haar kloon hier juist op dit moment was? Waarom gaat haar kloon überhaupt terug naar de plek waar ze niet bij in de buurt wil komen?

Bovenstaande punten zijn slechts een greep aan vragen die het plot bij mij opriep, waardoor het slot dat Adelaide eigenlijk Red was en andersom me geen zier meer kon schelen. Ik had dan ook geen behoefte meer om precies na te gaan hoe de vork precies in de steel zat bij Jason die ook gewisseld leek te hebben met kloon Pluto.

De plot rammelde teveel aan alle kanten wat wel heel jammer was, want er zaten genoeg toffe elementen in. Dit is voor mij ook de reden om alsnog een beoordeling van 2 sterren te geven. Het gegeven an sich is namelijk erg sterk, als hier meer zorg en aandacht aan was besteed. Ook de Hands Across America-keten waarbij een kloon pas in deze positie mag gaan staan als die zijn of haar dubbelganger heeft gedood was geniaal en enorm duister tegelijk. Shahadi Wright Joseph was écht creepy als haar kloon Umbrae en Winston Duke bracht de nodige humor, al werd deze op den duur wat vervelend en misplaatst.

Ik zie nog steeds potentie genoeg in deze regisseur maar met Us is hij niet doordacht genoeg te werk gegaan. Het verhaal had namelijk alle potentie in zich om wél een topper te worden. Ook al behandeld het publiek deze film nu wel zo. Ik zie dit nu als een behoorlijke misstap van de regisseur en hoop van harte dat zijn volgende project weer net zo'n topper als Get out mag gaan worden en dat Peele geen eendagsvlieg blijkt te zijn.

2,0*

Van zomerkamp naar drama

Op 22 Juli van dit jaar was het precies tien jaar geleden dat de aanslag op het Noorse eiland Utøya plaatsvond. De film duurt net zo lang als dat de aanslag zelf duurde en neemt je voor 72 minuten mee in de belevingswereld van de jongeren die op het eiland verbleven tijdens de aanslag. De verwarring, wanhoop, paniek, pure doodsangst maar vooral ook de overlevingsdrang, worden sterk in beeld gebracht. Dit wordt nog eens kracht bijgezet door het gebruik van een Shaky-cam waardoor je je als kijker ook onderdeel van de gebeurtenis voelt.

Toch kunnen de heftigheid van de gebeurtenissen de eentonigheid niet helemaal voorkomen, doordat er alleen op de beleving van de jongeren ingezoomd wordt en je geen idee hebt wat er zich aan het land, of vanuit het perspectief van de zieke geest van de dader afspeelt. Mede hierdoor heb ik juist interesse in de miniserie 22 Juli: Norway's Darkest Day die later deze maand op Netflix verschijnt omdat deze de aanslag wel vanuit verschillende perspectieven toont. Dit voelde bij deze film nu soms als een gemis, al begrijp ik wel dat het juist het punt van de regisseur was om de aanslag alleen vanuit het perspectief van de jongeren te laten ervaren. Ik heb er een beetje een dubbel gevoel bij en zie dit aangehaalde punt zowel als voor- en nadeel.

3,5*