Opinions

Eindeloze nacht

La Nuit du 12 trapt ijzersterk af vanwege het degelijke acteerwerk, en de sterke sfeer en authenticiteit. Hoewel bij het begin al aangegeven wordt dat het hier om een onopgeloste moordzaak gaat, heeft dit in eerste instantie geen invloed op het pakkende verhaal. Dit veranderd enigszins richting het slot toe, wanneer de rek er een beetje uit lijkt, en de zoveelste misplaatste aanwijzing mij inmiddels ook behoorlijk op de zenuwen begon te werken.

Dat de zaak geen oplossing kent is weliswaar realistisch en niet per definitie een belemmering voor mijn kijkervaring, maar het gevoel dat de rek er uit is heeft meer te maken dat er richting het slot onvoldoende gebeurtenissen plaatsvinden om de aandacht vast te houden. Dit ten opzichte van de eerste helft waar de verhoren plaatsvinden, en je als kijker al net zo in verwarring bent als de rechercheurs, omdat iedereen de dader wel zou kunnen zijn.

Het is juist krachtig dat hier geen slotconclusie uit naar voren komt, alleen de verveling begint in te slaan op het moment dat men drie jaar vooruit in de tijd gaat en er te lang stil wordt gestaan rondom dialogen tussen een van de rechercheurs en de rechter die de zaak onderzoekt over het heropenen van de zaak. Ik miste een andere invulling richting het slot die een sterker einde aan de film had kunnen geven. Bijvoorbeeld een grotere focus op de impact die de onopgeloste zaak op de betrokkenen heeft of desnoods nog meer aanwijzingen over wie de dader had kunnen zijn, om zo het tempo er enigszins in te kunnen blijven houden

3,0*

Cashtime

Het Conjuring universum is de laatste jaren steeds populairder geworden onder het publiek, en hier wordt gretig gebruik van gemaakt door de ene na de andere matige horror te produceren. Helaas is het ook niet anders met The Nun, een origin story die barst van de potentie, maar simpelweg onvoldoende aandacht heeft gekregen en te snel in elkaar lijkt gedraaid. Toegegeven: er waren meer dan een handvol momenten die ik enorm sfeervol vond, en de setting is perfect voor een horrorfilm, maar tegenover de sterke punten staan zoveel missers dat teleurstelling in de regel toch wel overheerst.

Om te beginnen, de uitwerking van het verhaal is ronduit slecht gedaan en met name het ontstaan van Valak had men beter naar de achtergrond kunnen verplaatsen door de personages er over te laten vertellen, dan er nu beelden van te laten zien. Het was gewoon op geen enkele manier serieus te nemen op de manier hoe het nu werd geïntroduceerd. Ook stond het verhaal bol van de belachelijkheden zoals het afleggen van de geloften van zuster Irene, middenin de strijd met Valak. Diezelfde Valak lijkt overigens moeiteloos iedereen om het leven te kunnen brengen, terwijl de drie hoofdrolspelers steeds door het oog van de naald weten te kruipen. Zoals ik in de alinea hierboven aangaf, waren er weliswaar meer dan een handvol sfeervolle momenten, en er was zelfs zo nu en dan een moment dat ik lichtelijk schrok, maar steeds als ik dacht dat het de goede kant op leek te gaan was de verdere uitvoering van een creepy scène compleet belabberd. Hierdoor viel al gauw iedere vorm van spanning weg.

Een ding is zeker, titels binnen het Conjuring universum staan al lang niet meer garant voor kwaliteit en hoewel ik de eerste Conjuring ook al niet bepaald fantastisch vond, leek er met deel twee en de eerste twee Annabelle films, een stijgende lijn te komen, die vervolgens steeds meer met de grond gelijk lijkt te worden gemaakt door een reeks van steeds matiger wordende producties. Echt dramatisch slecht wordt The Nun weliswaar nergens, maar over de gehele lijn is deze gewoon wel erg....matig.

2,5*

Zo slecht dat het (bijna) leuk wordt

Voorop gesteld mag worden dat hoofdrolspeelster Paz de la Huerta niet serieus te nemen valt, want wat een grap is deze actrice. Haar acteerprestaties zijn een lachtertje en dat de regisseur haar als een serieuze kandidaat zou hebben gezien voor deze rol lijkt me zeer onwaarschijnlijk. Dit omdat zelfs de GTST cast in aanmerking zou kunnen komen voor een Oscar vergeleken met het acteerwerk van deze dame. De rest van de cast doet ook niet veel bijzonders maar valt volledig in de schaduw van deze lachwekkende vertoning.

Dan de rest, en tja...wat kan ik ervan zeggen..is gewoon pulp, maar dan niet van het niveau van een Planet Terror productie, maar slechte pulp. Nurse balanceert op het randje van zo slecht dat het bijna leuk wordt, maar bereikt dit niveau uiteindelijk niet. Hiervoor is de film veel te slepend en ontbreekt iedere vorm van spanning. Er gebeurt eigenlijk helemaal niet zoveel en hierdoor zat ik me tijdens het kijken hoofdzakelijk gewoon te vervelen. Iets in mij bleef nieuwsgierig naar de ontknoping maar toen deze zich uiteindelijk had aangediend vroeg ik mij af waarom ik hier mijn tijd aan had moeten besteden. En dan te bedenken dat ik deze film ook nog eens had opgezet op Halloween avond!

1,0*

Het dagboek van een seksverslaafde

De stijl van von Trier moet men echt weten te waarderen. Deze is vrij traag en word op een bepaalde artistieke wijze in beeld gebracht. Persoonlijk vond ik Nymphomaniac hierdoor niet altijd even toegankelijk. Dit heeft voor mij tot gevolg dat ik zijn films heel taai vind om doorheen te komen. Dit was zo bij Antichrist en Melancholia, en ook bij Nymphomaniac is dit niet anders.

Dan eerst mijn mening over het eerste deel. De opzet is interessant genoeg. Sex sells, en dit is dan ook precies de reden dat ik toch weer nieuwsgierig werd. Zoals leatherhead een aantal posts boven mij al aangeeft ligt het pijnpunt vooral bij de interactie tussen Joe en Seligman. Persoonlijk vond ik de vergezochte vergelijkingen zoals het vissen en pianospel die werden afgezet tegen het seksgedrag van Joe, echt mateloos irritant. De regisseur leek hier echt quasi-interessant te willen doen: zo van, kijk mij eens arthouse maken! Daarnaast vond ik Gainsbourg en Skarsgård en de setting waarin ze verkeerde ook niet interessant genoeg om zoveel tijd mee te vullen. De delen over het verleden van Joe waren dan ook gelijk een stuk interessanter ook al hadden deze het pijnpunt dat ze met momenten te traag waren voor de minimale diepgang die ze mee kregen. Zo had ik graag meer willen zien van de relatie tussen Joe en haar moeder. Dat deze afstandelijk was, werd wel snel duidelijk, maar meer kwam je ook niet te weten. Wat dan vervolgens overblijft zijn een aantal seksscènes die voor preuts Amerika natuurlijk absoluut not done zijn, maar voor de gemiddelde nuchtere Nederlander niet zo wereldschokkend zijn.

Het tweede deel vond ik daarentegen dan wel weer een stuk sterker. Er komt nu meer vaart in het verhaal en je merkt dat er richting een einde toegewerkt wordt. Zelfs het oeverloos gezever tussen Seligman en Joe begon steeds meer afgekaderd te worden en kreeg richting het einde steeds meer inhoud. De vergezochte vergelijkingen van Seligman maakte alles nog steeds veel te vaak langdradig, maar het was in ieder geval een stuk beter te doen in verhouding tot het eerste deel. Wel vond ik in dit tweede deel de overgang van de jonge Joe naar de hedendaagse Joe, terwijl Jerôme aanvankelijk nog steeds door LaBeouf gespeeld werd en in de laatste scene’s toch maar weer gespeeld werd door weer een oudere acteur, een beetje ongelukkige en vreemde keuzes. Ook de laatste scène waarbij Joe Seligman neerschiet omdat hij haar probeert te verkrachten is een beetje drastisch. Ik bedoel, ze had hem ook gemakkelijk van het bed af kunnen trappen want het was niet zo dat ze hem niet met gemak had aangekund. De enige reden dat ze hem meteen neerschoot had dan misschien toch te maken met het feit dat Joe vanwege deze reden als een slecht mens gekwalificeerd kan worden? Of als een vrouw die inmiddels zo van seks verafschuwt is dat ze het niet kan verdragen dat de enige man die ze ooit als vriend zag haar ‘’verraadde’’ nadat ze net haar levensverhaal op tafel had gelegd. Wie zal het zeggen..

Stof tot discussie zal Nympomaniac zeker op kunnen roepen, het is alleen jammer dat de zit waar je doorheen moet zo lang is. Met name het eerste deel neigt echt tot afzetten en het zou me dan ook niks verbazen als de meeste mensen uit mijn vriendenkring hier niet doorheen kunnen komen. Je kunt Nymphomaniac dan ook het beste in 4 sessies van een uur kijken. Het tweede deel heb ik zelf in ieder geval in tweeën gehakt, waarbij ik merkte dat ik het hierdoor toch wat beter te behappen vond.
Nu ik inmiddels beide delen heb afgerond moet ik zeggen dat ik van het tweede deel wel weer meer enthousiast werd al vond ik het wel jammer dat Stacy Martin hier slechts een minimale rol speelde. Ik zag haar toch wat liever naakt dan Charlotte Gainsbourg


3,0*