Opinions

The end is near

Althans zo voelt het bij het bekijken van dit derde deel. Bride of Chucky en Seed of chucky heb ik nog niet gezien maar ik hoop niet dat deze twee vervolgen in lijn met dit derde deel, en het in 2013 uitgekomen Curse of Chukcy liggen.Dit derde deel begon een beetje flauw te worden en hoewel de introductie van de pop nog wel in lijn lag met het tweede deel, en de opbouw eveneens van een gelijkwaardig niveau was, viel met name de finale enorm tegen. De aanloop hiernaar duurde te lang en de investering die je hierin deed, betaalde zich ook helemaal niet uit.

''Good Guy'' Chucky is hier nog steeds knap tot leven gewekt maar de Kent Military School setting roept verwachtingen op die totaal niet worden waar gemaakt. De finale ziet er een beetje inspiratieloos uit en voelt veel minder creatief aan dan dat bij het tweede deel het geval was.

2,0*

Long time no see

Ik kan mij redelijk goed vinden in de recensie van Spoelworm. Voor de volwassen kijker is deze comeback net te kinderachtig, en ik kan mij goed voorstellen dat kinderen de meeste van de grappen zullen ontgaan. Wat dat betreft is dit wel een vreemde eend in de bijt. De film wil in de eerste plaats duidelijk mikken op de dertig plusser, maar daarnaast ook de harten van het kindpubliek veroveren. Want dit blijft toch een Disney productie.

Om een paar grappen heb ik smakelijk kunnen lachen, maar om echt maximaal te kunnen genieten was dit voor mij toch veel te veel een kinderfilm en hadden ze zich beter volledig op de dertig plusser kunnen richten. Een aantal creatieve vondsten brachten een glimlach op mijn gezicht, maar veel personages vond ik tegelijkertijd ook een beetje flauw, zoals Bob the Viking, Jimmy the Polar Bear en een mislukte mengelmoes van personages nadat sweet Pete door zijn eigen machine geraakt word. Het zal mogelijk hebben gewerkt op papier, maar komt lang niet altijd even geslaagd over op het scherm.

Soms mocht de humor wat mij betreft ook wel wat meer het randje over, maar je merkt dat de grappen toch altijd binnen de Disney perken moeten blijven. Ik vond het overigens wel onverwacht en leuk om te zien dat er ook veel personages buiten de Disney stal een cameo hadden. En dit ging om meer onverwachte cameos dan je vantevoren in een productie als deze zou verwachten.

Voor mij bleef de nostalgische factor echter het grootste genot opleveren, omdat ik de escapades van de Rescue Rangers als kind ook altijd met veel plezier gevolgd heb. Al scoorde Knabbel en Babbel nooit zo hoog als Darkwing Duck bij mij (leuke cameo van dit personage overigens!), eindigden het gezelschap en hun mede Rangers, toch vrij hoog in de lijst van mijn favoriete Disney personages.

3,0*

Terug naar de politieacademie

Het is voor mij maar moeilijk voor te stellen dat ik meen ergens gelezen te hebben dat regisseur en een van de hoofdrolspelers Dex Shepard, 7 jaar aan CHiPs gewerkt heeft. Na een dergelijk periode had ik namelijk wel een sterkere comedy verwacht. Maar zo flauw en niet leuk als de trailer is, blijkt de gehele film te zijn.

Er zijn enkele momenten dat CHiPs héél even grappig is, maar wat veel vaker voorkomt is dat grappen doodslaan doordat ze gewoon te veel inspiratie missen en/of niet goed uitgevoerd worden. Grappige scene's weten ook nooit echt goed door te pakken en blijven vervolgens ook een beetje in het luchtledige hangen. Chemie tussen de hoofdrolspeler Dax Shepard en Michael Peña is er overigens wel, maar niet op een manier dat ze samen het publiek aan het lachen kunnen krijgen. Peña lijkt hiervoor meer talent te hebben dan zijn medespeler, maar Peña blijkt de film niet te kunnen dragen omdat hij zijn scene's met Shepard moet delen die veel te onnatuurlijk, eentonig en te geforceerd acteert. Maar toegegeven; hoe Shepard acteertalent Vincent D'Onofrio voor deze totaal niet leuke comedy heeft weten te strikken vind ik dan wel weer knap

1,5*

Alledaags niemendalletje..
Allereerst heb je als kijker vanaf de eerste minuut al door dat de verhalen van Chloe zwaar overtrokken bullshit zijn..in het begin van de film zag je al dat ze viel voor Catherine (waarom is mij een raadsel, want dat mens is echt godsgruwelijk lelijk [) en valt het op dat Chloe haar verhalen steeds maar groter blijft maken om Catherine weg te drijven van haar echtgenoot; oh ja ik had hem ook nog getrokken en oh ja we hebben ook nog sex gehad. Verder was het personage van Julianne Moore oliedom; wetende wanneer de 2 zogenaamd een meeting zouden hebben ze er mee confronteren i.p.v. zich alleen maar laten te leiden door de zwets verhalen van Chloe..
Het acteerwerk was wel sterk in de film en de geografie van de film zat tevens goed in elkaar. Jammer dat het verhaaltje verder niks om het lijf heeft. Van de lesbische scene had ik overigens óók meer verwacht Al met al een fikse tegenvaller..

2,0

Niet om aan te zien

Ten opzichte van de personages in deze film kun jij als kijker gelukkig wel een keuze maken die redelijk is, die er simpelweg op neerkomt om deze film wel of niet te gaan zien. Helaas ben ik voor de optie gegaan om deze titel wel een kans te geven maar als jij ervoor kiest om je avond niet te laten bederven suggereer ik dan ook om Choose vooral aan je neus voorbij te laten gaan.

Het gegeven is nog wel aardig gevonden, maar de uitwerking laat werkelijk op alle fronten te wensen over. De killer is lachwekkend en boezemt geen angst in, zogenaamde schok momenten voelen zeer geforceerd en amateuristisch aan, en acteer prestaties zijn van een dusdanig matig niveau dat je je kunt afvragen hoeveel tijd er nu daadwerkelijk aan de casting is besteed. De film wordt verder op geen enkel moment spannend of eng, en het verhaal had nog beter in elkaar kunnen worden gezet door je kleine neefje of nichtje van acht. Kies dus wijs, en sla deze vooral over.

0,5*

Power changes everything

Als je me vraagt of Chonicle een originele film is kan ik deze vraag geenszins met een ja beantwoorden. Als we het echter over een geslaagde uitwerking gaan hebben wordt het al gauw een heel ander verhaal.

Het thema van bovennatuurlijk krachten en zijn verkrijging hiervan is natuurlijk al gauw uitgekauwd en ook in deze film ontkom je hier niet aan. De film heeft echter twee troeven in handen. Namelijk die van de found footage en de invulling van zijn script die naarmate de film vordert steeds meer vaart krijgt en geen last heeft van de overdreven eind goed al goed slot stukken van de meeste ''superhelden'' films. Want ook al zit je hier naar een uitgekauwd thema te kijken: het voelt aan als een verfrissing voor het genre, net zoals dat kick-ass dit een aantal jaren geleden was. De film komt fris en gewaagd over -gedeeltelijk natuurlijk ook door de found-footage hantering- en is op sommige momenten nog onverwachts grof ook.

De speelduur van de film is wat aan de korte kant, maar dit stoort desalniettemin nergens. Er gebeurt vrij veel in de film zodat je na een klein anderhalf uur ook wel de tijd nodig hebt om alle opgedane indrukken te kunnen verwerken omdat de film helemaal geen anderhalf uur lijkt te duren. (en ja opmerkelijk genoeg kun je dit beschouwen als een complimenteuze opmerking)

Chronicle is veelbelovend maar wel gevoelig voor uitmelken als er een tweede deel komt . Hier wordt namelijk al over gespeculeerd. De ideeën om de ultieme spidey villian terug te laten keren (hoe onwaarschijnlijk ook) kunnen dan wel hoge verwachtingen oproepen, zijn opkomst in de derde Spider-man film kon de hooggespannen verwachtingen immers ook niet waarmaken..Zie speculatie

Echter moeten we niet teveel op de zaken gaan vooruitlopen en is Chronicle een bijzonder leuke en gewaagde film te noemen . Want of er nu wel of geen vervolg komt: deze film staat in ieder geval als een huis!

4*

Klassieker in wording?

Voor mijn studie ga ik in 2015 een half jaar in Brazilië wonen, en welke film is er beter om mij te introduceren in de Braziliaanse filmwereld dan Cidade de Deus? Dit is een klassieker binnen de cinema en heeft een torenhoge notering in de top 250 op Moviemeter. Naast het feit dat het mij opviel hoe schrikbarend weinig ik nog maar heb opgevat van de taal aldaar ( ik volg een Portugees taalprogramma) viel mij eveneens op dat dit niet helemaal geworden is wat ik ervan verwacht had. Ook al keek ik deze in de trein met een herfstzonnetje die meerdere malen mijn zicht bleef belemmeren en wat hoogst irritant was geloof ik niet dat dit mijn beoordeling dusdanig beïnvloed heeft dat ik Cidade de Deus beneden verwachting vond presteren.

Allereerst voelt Cidade de Deus wat langdradig aan. Er gebeurt erg veel en er worden veel verhalen verteld maar deze begonnen na verloop van tijd (op de verhalen van de twee hoofdrolspelers na) wat veel op elkaar te lijken. Ook worden ze wat eentonig en herhalend, en wisten ze hierdoor mijn aandacht niet vast te houden. Dit kan ook doordat ik het idee had dat het verhaal soms een beetje warrig verteld werd. Het staat allemaal wel in verband met de twee hoofdrolspelers en laat alle verhalen op een knappe wijze samen komen maar het liet op mij geen diepe indruk achter. Wellicht kan dit met mijn stemming te maken hebben en had ik een andersoortig verhaal verwacht dat wat meer recht toe recht aan was, maar ik raakte de draad op een gegeven moment aardig kwijt. Ik ging mensen door elkaar halen en zag na verloop van tijd verbanden ook minder goed omdat mijn aandacht meerdere malen verslapte. Nu is dit dus geen toegankelijke film en wellicht iets waar ik wat meer de tijd voor had moeten nemen, maar voor mijn eerste kijkbeurt viel het geheel echter tegen.

Wat ik wel erg goed vond was de acteerprestaties van de onbekende acteurs die op alle fronten uitmuntend was, en het sfeertje van Rio wat je als kijker bijna kon proeven. Verhaaltechnisch zitten hier ook meerdere lagen in, wat een tweede kijkbeurt ook gelijk een heel ander licht laat schijnen op de zaak. Ik zelf ben echter niet overtuigd van de film in zijn geheel, hoewel ik bepaalde aspecten goed vond had ik het gevoel dat de schoonheid van het verhaal mij ontging wat waarschijnlijk toch te maken heeft met een bepaalde toegankelijkheid. Ik weet het dus niet allemaal hiermee, even een tijd laten bezinken en wellicht daarna nog een kans geven. Cidade de Deus is namelijk misschien net als je eerste biertje toen je 15 was, als je eenmaal gewend bent aan de smaak wordt het vanzelf lekker. Voor nu houd ik mijn beoordeling even in het midden.

3,0*

Wie is de zwakste schakel

Alleen Chazia Mourali ontbrak nog in deze relatief interessante film, waar om de twee minuten iemand doodging. Sterk vond ik hier dat je geen enkel idee had wie het nu zou gaan overleven, omdat er eigenlijk geen echte hoofdrolspeler was. Dit komt echt zelden voor en dit vond ik echt heel knap gedaan. Wat minder knap was waren de simpele zielen die de kring vulden, want echt snugger waren ze het grootste deel van de tijd niet. De meesten waren ook behoorlijk kortzichtig trouwens. Er werd niet door iedereen even overtuigend geacteerd en er waren genoeg mensen bij waarbij ik mij afvroeg waarom ze in godsnaam niet veel eerder weggestemd waren.

Verder toch wel knap wat hier eigenlijk door deze regisseur wordt neergezet. De hele film zit je eigenlijk slechts naar een discussie te kijken en toch ben je benieuwd hoe deze zich ontwikkeld en wie er nu uiteindelijk overblijft. De uitkomst was verrassend. De eindscène die daarna echter volgt, zet het hele verhaal op zijn kop en dit bedoel ik niet positief. Dit haalde een beetje de hele film onderuit, dus je kunt dan ook het beste die laatste minuut gewoon afzetten. Helaas net geen 3 sterren hierdoor.

2,5*

Als mosterd na de maaltijd

Laten we wel wezen: The Vampire's Assistant komt voornamelijk te laat waardoor je sowieso geen al te groot publiek meer kunt bereiken. Ongeacht of er al eerder of later filmplannen waren voor deze reeks ten tijde van het uitkomen van het eerste Harrry potter deel waar de film tevens gelijkenissen mee vertoont. Echter doet deze film sterker denken aan de Twilight reeks, en dit is alleszins in de positieve zin van het woord omdat die hele reeks niks meer is dan poep in mijn ogen.

Naast deze trilogie, moest er schijnbaar nog een alternatief universum uit de grond gestampt worden die wederom zijn hele eigen kijk heeft op vampiers. Twilight ging al flink de schreef over wat mij betreft en gebruikte de vampiers alleen als kapstok voor een hoop zoetsappige tienerromantiek, die me echt mateloos wist te irriteren. Deze prent doet het anders en ''probeert'' wat meer traditioneler te werk te gaan. Vampiers slapen weer gewoon in kisten, kunnen niet tegen daglicht en..daar houdt het ongeveer wel weer mee op..Hoe men in deze film bijvoorbeeld in een (half)vampier veranderd wordt: leuk alternatief hoor, maar het werkt niet en kwam uitermate knullig op me over.

Ook deze film zet de vampiers in een alternatief daglicht wat mij flink tegen het hoofd wist te stoten. Houd het bij je roots en ga hier niet teveel aanpassingen in maken. Uitzondering op de regel is de krachtige True blood reeks die dit wel voor elkaar weet te krijgen maar voor de rest heb ik het nog niet vaak op andere manieren positief terug gezien. Daarnaast is de film veel te kiddy, passen de acteurs niet bij hun rollen en is het allemaal net iets te vrolijk en kleurrijk in mijn ogen. Het verhaaltje is tevens veel te rommelig en laat je aan het einde nou niet bepaald reikhalzend naar een 2e deel uitkijken. Dus naast te laat uitgebracht kan ik nou niet bepaald stellen dat hij sowieso positief door mij ontvangen wordt. Nu heb ik de boeken nooit gelezen (had zelfs nog nooit van de reeks gehoord) maar schijnbaar zou de film je dan nog slechter moeten bevallen..Ik wens die groep mensen alvast succes bij het bekijken van deze prent want het is niet moeilijk te geloven dat de boekenreeks ongetwijfeld sterker in elkaar steekt dan dit misbaksel. Onderstaande beoordeling gaat nog uit naar de voorstelling van de ''freakshow'' deze was aardig opgezet en nog enigszins vermakelijk.

1,5*

Alle remmen los

Normaliter ben ik geen groot fan van dit soort titels, maar toen ik Clash of the titans op een luie zaterdag alsnog besloot een kans te gunnen viel mij dit met name in de tweede helft van het verhaal alleszins mee. Goed, we hebben hier niet te maken met een titel die nog niet eens in de buurt komt van een film zoals bijvoorbeeld 300, die ook wel enigszins in dezelfde categorie als deze film valt te scharen, maar toch was dit allesbehalve slecht.

Over de start van het verhaal was ik wel gelijk sceptisch; er word amper de tijd genomen om iets degelijks neer te zetten en de film raast in sneltreinvaart door de levensgeschiedenis van onze hoofdpersoon heen. Ik vond dit eerste deel warrig op mij als kijker overkomen en de storyline verdiend dan ook absoluut geen Oscar nominatie voor het beste schrijfwerk. Ik kon mijn aandacht hier ook maar moeilijk bijhouden. Maar net toen ik begon te gapen en het eigenlijk wel voor gezien wilde houden barstte de actie los en net die wist mij wel te boeien.

Deze begint als halfgod Perseus (Sam Worthington) met een klein reisgezelschap zijn reis start met het uiteindelijk doel om Hades (Ralph Fiennes) te stoppen met alle gevaren die hij daarbij op zijn pad tegenkomt. Hoewel deze titel makkelijk in meerdere delen opgesplitst had kunnen worden hebben de makers besloten om dit niet te doen en gewoon meerdere grote vijanden in een deel te proppen. Het nadeel hiervan is dat er per gevaar wat de groep op hun pad tegen komt maar weinig screentijd gereserveerd staat, maar het voordeel is dat het tempo hier wel constant erg hoog ligt. Er valt dan ook genoeg te zien! Wat ik jammer vond waren de effecten op bepaalde momenten en een scené met heksen die totaal uit de toon vielen met betrekking tot de rest.

Dat er inmiddels een tweede deel uitgekomen is verbaast mij niks omdat er hier nog genoeg geld mee valt te verdienen. Ik sta er net als dit eerste deel niet om te trappelen om deze een kans te geven, maar zal zodra de gelegenheid zich voordoet dit gevolg ook zeker niet aan de kant leggen.

3,0*

Meer bloed of geen abbo

A Classic Horror Story is een van de meest originele horror titels die ik dit jaar gezien heb, en dan met name vanwege de sterke maatschappelijke kritiek die er gegeven wordt. Dit geeft een extra dimensie die uniek is voor het genre.

Juist daarom is het zo jammer dat men het sterke concept in de uitwerking van het verhaal veel te kort doet. Hoewel mijn interesse aanvankelijk nog wel gewekt was merkte ik dat ik mij gaandeweg steeds meer door het verhaal heen moest gaan worstelen vanwege de onsamenhangendheid en ieder gebrek aan spanning. Hoewel de regisseur mooie beelden kan schieten valt hem op het gebied van regisseren dus nog wel het een en ander bij te brengen.

Het valt te prijzen dat Netflix een podium biedt voor creatieve filmmakers die geen standaardwerk leveren wat op de automatische piloot geschreven is. Daarnaast zie ik het ook als een pluspunt dat het om een niet-Amerikaanse productie gaat. Het is alleen een zonde dat zoveel potentie aan een matige uitvoering verloren gaat. Of zouden Italianen gewoon echt slecht in het maken van horrorfilms zijn?

2,0*

Een wolf in schaapskleren

Toen Netflix slechts een paar dagen voor de release van Clinical de trailer bekendmaakte werd ik gelijk heel enthousiast over deze titel. Op de dag van release had ik deze dan ook gelijk s'avonds opgezet. En Clinical stelde niet teleur, althans zo leek het... Tot op het moment dat het verhaal toch wel een beetje langdradig aan begon te voelen, en de link tussen Alex en Nora toch wel heel obvious werd.

Vanaf dit punt ging het van kwaad tot erger en ging het al snel bergafwaarts met deze thriller/horror die letterlijk met de minuut slechter en ongeloofwaardiger begon te worden. De finale is daarbij de kers op de bedorven taart want hoe ze hiermee aan durven te komen met zo'n grandioze opzet en eerste sterke helft was mij een raadsel. Het leek dan ook bijna zo te zijn dat hier twee regisseurs aan het werk waren geweest. De eerste leek precies te weten waar hij mee bezig leek te zijn totdat zijn opvolger de regisseer klus voor de tweede helft van de film oppakt en op ieder front compleet verprutst.

Wat mij betreft is dit een enorme zonde want Clinical begon zo veelbelovend en was in zijn eerste helft dan ook enorm sterk. Hoe de tweede helft dan ook zo vakkundig om zeep geholpen kan worden is voor mij echt onbegrijpelijk. Hoewel de eerste helft een aantal sterke en beklemmende momenten kent brengt de rest het totaal zo ver naar beneden dat je deze beter over kunt slaan.

1,5*

Vrienden voor het leven?

Je kunt van de Nederlandse film zeggen wat je wilt, maar in een genre zijn wij aardig sterk: de drama film. Cloaca is hier een goed voorbeeld van. Ik moest aanvankelijk wennen aan het theatrale aspect (de personages praten heel uitbundig alsof ze op de bühne staan), maar ik stoorde mij er geen moment aan. Het hele verhaal voelde ook fris en origineel aan, en ik vond het lastig in te schatten op welke manier dit verhaal zou eindigen. Alle personages waren ook evenredig interessant en werden door alle acteurs even sterk neergezet. Op sommige momenten lagen de emoties er nét te dik bovenop en had het spel wat meer ingetogen mogen zijn, maar over het algemeen was het acteerwerk dik in orde.

Waar de film met name punten laat liggen is de afwerking, want ik had graag ook de nasleep willen zien na de zelfmoord van Pieter. Ook liep de seksuele relatie tussen Maarten en de dochter van Joep, op een anticlimax uit. Want welke wending had het verhaal genomen op het moment dat Joep hiervan op de hoogte was gesteld? Ik begrijp dat het einde de ruimte open laat voor een eigen interpretatie, maar het verhaal eindigde nu net wat te abrupt.

3,5*

Is goodness something that can be chosen?

Dit is één van die titels aan klassiekers die al jaren op mijn lijstje staat maar die ik al een eeuwigheid voor mij uitschuif om te gaan bekijken. Toen ik A Clockwork Orange op HBO Max voorbij zag komen, besloot ik dan ook om mijn kans te grijpen.

En dat viel gelukkig niet tegen. ik had de zorg dat alles veel te sterk verouderd zou zijn geraakt maar het tijdloze thema houdt het geheel verassend goed overeind. Daarnaast was deze film op sommige fronten zijn tijd zelfs ver vooruit en ogen bepaalde shots ook vandaag nog vrij modern. Natuurlijk is het inkomen maar na een half uur was ik wel gewend dat ik naar een dik 50 jaar oude productie aan het kijken was. Waar ik eerder aan moest wennen was het overacteren en het taalgebruik wat samen voor een theatrale sfeer zorgde die in eerste instantie erg onwennig voor mij was. Daarnaast was er soms ook sprake van haast slapstick achtige elementen. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden. Ook grepen lang niet alle dialogen mij altijd even aan.

Ondanks het voor mij toch behoorlijk hoge instapniveau merkte ik al snel dat ik naar iets bijzonders aan het kijken was. De film heeft een haast magnetiserende aantrekkingskracht en het vage, niet in een hokje te plaatsen sfeertje, is juist ook wat maakt dat ik door wilde blijven kijken. Deze film volledig begrijpen kun je denk ik haast niet in een kijkbeurt. Het zou dan ook zomaar kunnen dat mijn eindbeoordeling bij een eventuele herziening nog zou kunnen stijgen. Welke conclusie ik er voor nu uitgetrokken heb is dat je tot op zekere hoogte kan kiezen wat voor een soort persoon je wilt zijn. De aard van het beestje kan daarbij beïnvloed of gemanipuleerd worden maar bij sommige mensen kan je niet veranderen wie iemand diep van binnen is. De psychopaat blijft een psychopaat.

3,5*

Look closer..

Prima drama waarvan het thema wellicht niet heel vernieuwend is, maar juist omdat het zo alledaags is komt het wel sneller binnen. Veel mensen hebben op een bepaald punt in hun leven wel eens met dergelijke relatie problematieken van doen gehad, zij het als direct betrokkenen, of iemand in hun directe omgeving die hiermee te kampen had, waardoor je al sneller een binding met de personages krijgt. Een binding krijgen is sowieso al een stuk gemakkelijker als je je bedenkt dat naast dit feit je cast ook nog eens louter uit grote namen bestaat. Portman, Roberts, Owen en Law sieren dan ook de cover.

Ik heb mij in ieder geval de volle 104 minuten prima weten te vermaken met deze titel. Het toont als het ware de schaduwzijde van de utopie van de perfecte relatie die in veel Hollywood titels neergezet wordt. Het is een zwartgallige, maar tegelijkertijd frisse blik op de schaduwzijde van de relatie en laat dan ook zien dat lang niet overal alles koek en ei hoeft te zijn. De film neemt zijn tijd om dit te tonen in wat langere, uitgesponnen scene's. Hoewel niet iedereen dit zal bekoren, vond ik het een krachtig ingebracht element wat de titel mijns inziens alleen maar sterker maakte. één van de betere drama films, die ik de afgelopen tijd gezien heb.

3,5*

Our lives are not our own. From womb to tomb, we are bound to others. Past and present. And by each crime and every kindness, we birth our future.

Cloud Atlas die zes verschillende verhalen in verschillende tijden en plaatsen verteld, is een ambitieus project van de Wachowski broertjes en Tom Tykwer. De verhaallijn beloofd erg veel diepgang en met zijn speelduur van maar liefst bijna 3 uur komt die diepgang er dan ook. Misschien zelfs wel iets te veel. Want je aandacht ga je nodig hebben bij deze film en dit is niet altijd even gemakkelijk.

Het eerste gedeelte ging het allemaal nog wel prima, want hoewel je constant wel erg goed op moet blijven letten om de verhalen te kunnen blijven volgen gebeurd er genoeg interessants op je scherm. Er zitten hier ook een aantal sterke scènes in met een aantal onverwachte wendingen zoals een scène waarin iemand compleet onverwacht van een gebouw af gesodemieterd word je raakt als kijker benieuwd naar alle verhaallijnen en hoe deze zich gaan ontwikkelen. De verhaallijnen waren in mijn ogen niet altijd allemaal even snel duidelijk (ook omdat het er zoveel zijn) maar interessant bleef het wel. Tot na verloop van tijd als de film pakweg zijn eerste 1,5/2 uur er op heeft zitten. Je kent op dit punt de personages en hun verhaallijnen en dan heb je als kijker nog een klein uur te gaan. Er gebeurd in de tweede helft ook een stuk minder en sommige verhaallijnen werden naar verloop van tijd ook wat warriger. Een kanttekening wil ik ook plaatsten bij de verhaallijn van Sonmi-451. Deze was wel erg pakkend, maar op het moment dat ze meerdere malen ontsnapt verloor haar verhaal wat mij betreft dan ook flink aan kracht. Ook de achtervolging op de weg met haar redder kwam te overduidelijk uit de computer met veel ondermaatse effecten

Er is ook veel ruimte voor filosofische uitspraken, waarvan er veel erg mooi zijn, maar echter wist ik het op een gegeven moment wel en mocht de film wat mij betreft dan ook afgelopen zijn. Je ziet stukje bij beetje hoe de personages met elkaar verbonden zijn, maar de link is niet heel wereldschokkend en met name leg je die dan ook omdat je dezelfde acteurs in een andere rol, op een andere tijd en plaats herkend. Niet per se direct vanwege de verhalen zelf. Cloud Atlas had zeker de potentie om een klassieker te worden en bevat een aantal sterke scènes, maar kan helaas niet de bijna 3 uur durende speelduur blijven boeien. Hiervoor wil de film in zijn tweede deel toch net iets te kunstzinnig en dubbelzinnig overkomen. Voor mij werd het op een gegeven moment echter gewoon te langdradig en had ik moeite om mijn aandacht er nog bij te kunnen houden. Gemengde gevoelens, dus ik kies voor de gulden middenweg met mijn beoordeling.

3,0*

familiegeheimen

Op voorhand had ik geen enkele verwachting van dit Summer of 84 achtige verhaal, maar waar ik door bovengenoemde hevig teleurgesteld werd, was de uitvoering hier een stuk redelijker. Ik werd nooit echt verrast en de finale was wel wat langdradig, met betrekking tot het tussenstuk wat plaatsvond voordat Tyler zijn vader betrapte,maar de film werd gelukkig nooit echt saai of vervelend om naar te kijken.

Wel had ik graag nog meer over het dubbelleven van Don willen zien en over de relatie die hij met zijn broer had, en dan vooral hoe zijn broer nu echt verongelukt was. Ook vond ik het jammer dat een laatste confrontatie tussen Tyler en zijn vader uitbleef voordat hij deze neerschoot.

Hoewel The Clovehitch Killer nooit echt spannend of eng werd, en vrijwel vanaf het begin al duidelijk werd hoe de vork in de steel zat, blijft dit een solide thriller die makkelijk wegkijkt (en met momenten aardig fucked up is).

3,0*

Herziening

Knalde een aantal jaren geleden al de bioscoopzaal binnen, maar zelfs nu een aantal jaren later op een miniem beeldschermpje achter in de auto onderweg naar mijn vakantiebestemming liet de film weer een diepe indruk op me achter. Cloverfield is simpel van opzet en kwam uit in de tijd dat het found footage materiaal nog niet uitgekauwd was. De opzet van de found footage wordt goed benut, en er viel me direct op dat deze opzet een aantal jaren later nog steeds staat als een huis.

Wil je een doldwaze achtbaanrit? Dan krijg je die doldwaze achtbaanrit. Cloverfield stelt zowel liefhebbers van de rampenfilm als die van de monster movies tevreden en doet beide genres eer aan. Ook prettig is dat de film geen typisch happy ending voor de kijker in petto heeft. Kanttekening vond ik dat ''het wezen'' op momenten wel een beetje CGI aandeed. Dit was me de eerste keer niet opgevallen maar dit had toch zeker wel een tikkeltje beter gekund.

Echter ben ik een kniesoor die hier op let, en voor de rest is Cloverfield dan ook een film die je dan ook gewoon moet zien. Thrills gegarandeerd. Tip is trouwens om de featurette I saw it! It's alive! It's huge van de limited edition te bekijken. Dit gaf een nieuwe blik op het wezen wat de stad teistert en liet mij de film ook door een andere bril bekijken.

4,0*

If complexity does not beat you, paradox will

Het blijft interessant hoe meningen toch altijd weer zo kunnen verschillen. Omdat ik bijna alleen maar negatieve geluiden over The Cloverfield Paradox hoorde ging ik hier echt met flinke tegenzin in. Hoewel ik de negatieve feedback wel kan plaatsen, vond ik dit vervolg in zijn totaliteit beter dan 10 Cloverfield lane, die met name door zijn finale de gehele film een negatief nasmaakje gaf. Men vloog hier totaal uit de bocht, en niet op een positieve manier. Het origineel uit 2008 blijft nog steeds onbetwist de beste, maar dit derde deel is wat mij betreft zeker weer een stapje in de goede richting.

Wat ik zo sterk vond aan Paradox (Ja, STERK ja ) is dat er weer een heel andere sfeer wordt neergezet ten opzichte van de voorgaande twee delen. Ik hoor klachten dat men het jammer vind dat er geen aliens voorkomen hier terwijl ik juist het hele paradoxaal gegeven verfrissend en interessant vond. Zitten er gaten in de plot? Sure, maar dit is bij de hoogst geprezen films vaak nog wel het geval. Als je wilt muggenziften kun je altijd wel iets vinden.

Wel snap ik de kritiek over een aantal scene's die totaal niet verklaard worden. Allereerst heb ik het dan over Volkov die opeens raar begint te doen. Natuurlijk snap ik dat het niet prettig is als er opeens een aantal kilo wormen in je maag zit, maar hier leek het aanvankelijk echt of hij werd aangedreven door een mystieke kracht. Ook de afgehakte maar behulpzame hand sloeg nergens op en werd totaal niet uitgewerkt. Raar dat dit soort zaken door de regiekamer komen want voor dit soort zaken hoef je echt geen oplettende kijker te zijn om hiervoor een plausibele verklaring te willen krijgen.

Echter vind ik dit niet betekenen dat de hele film hierdoor als een grote figuurlijke ramp moet worden gezien. Ja er zijn onwaarschijnlijkheden die totaal niet uitgelegd worden en ja, het had soms ook wel wat spannender gekund. Vermakelijk blijft deze Paradox wel en het word allemaal nog een stuk interessanter als je de verbanden met het origineel weet te gaan leggen zoals op deze site gedaan word:

The Cloverfield Paradox Ending Explained & How It Connects the Entire Series | Den of Geek - denofgeek.com

Dit soort voorbeelden geven aan dat The Cloverfield Paradox echt niet gemaakt is om even snel te cashen en dat de kijker aan het denken wordt gezet om na te denken over de link met het origineel. Daarnaast zorgen de paradoxale werelden voor bijna eindeloze mogelijkheden binnen het Cloverfield universum. Ik kijk dus maar wat graag uit naar deel 4 (en 5, en 6? etc.)

Paradox krijgt wat mij betreft een nette 6,5, maar omdat het moviemeter systeem (nog steeds) niet met halve punten werkt ga ik toch voor de 3 sterren.

3,0*

Inkakken is bijpakken

Cocaine Bear levert een vermakelijk concept op papier op, maar weet dit niet goed te vertalen naar de praktijk. Ik heb het vermoeden dat de uitvoering een stuk sterker was geweest wanneer deze, net zoals het idee van een doorgesnoven beer, compleet over de top was gegaan. Niet zoals nu, er maar ergens tussenin zwevend.

Het resultaat is een slechte film, met een paar sterke scenes. Deze vallen helaas gemakkelijk weg in alle middelmatigheid aan scènes die een verhaal vertellen die op geen enkele manier weet te boeien. Met regelmaat neemt het verhaal zichzelf ook veel te serieus, en dan met name richting het slot. Dit past niet goed in het veel te belachelijke verhaal die je van het begin af aan vooral niet te serieus wilt nemen. Met regelmaat treedt hierdoor verveling in, en hoewel een enkel tal scènes mij positief wakker wisten te schudden was dit niet genoeg voor een positieve totaalbeleving.

Op internet las ik terug dat het niet uitgesloten is dat er een spirituele opvolger in de vorm van cocaine shark gaat komen naar aanleiding van het nieuws over cocaïne die in de oceaan gevonden is. Liefhebbers die een titel in de categorie van een Sharknado kunnen waarderen zullen hier ongewtijefeld enthousiast van kunnen worden, maar voor mij is cocaine shark een film zijn die ik na het zien van het ongebalanceerde cocaine Bear op voorhand al over wil gaan slaan.

2,0*

Vergeet-me-nietje

Het leven na de dood: een eindeloos fascinerend thema, waar Pixar in Coco hun eigen unieke invulling aan geeft.Het resultaat is behoorlijk goed, al vond ik Coco wel pas goed op gang komen toen boven water kwam dat Ernesto de La Cruz Héctor om het leven gebracht had. Hoe de relatie tussen Coco en haar vader vervolgens getoond werd was prachtig en ook behoorlijk emotioneel. Het geeft de film een ziel.

Wel vond ik Coco een beetje traag op gang komen en konden de personages en het verhaal me in eerste instantie ook nog niet helemaal grijpen, hoe mooi het er allemaal ook uitzag. Het verhaal leek me in eerste instantie ook veel te dun, en hoewel dit later ruimschoots goedgemaakt werd neemt dit niet weg dat de eerste helft wel wat meer spanning had kunnen gebruiken.

Alle voors en tegens tegen elkaar afgezet verdiende Coco zeker mijn investering in de eerste helft, om mij vervolgens op een positieve manier te verassen in de tweede helft. De boodschap dat we onze dierbaren nooit mogen vergeten is daarnaast een belangrijk en mooi gegeven, dat ook nog eens op een mooie manier onderstreept wordt met de titelsong ''Remember me''. Pixar heeft weer een klein pareltje afgeleverd waarbij ik mij een stuk beter kan vinden in alle lof, ten opzichte van, bijvoorbeeld, het bejubelde Inside out.

3,5*

Are you confused yet?

Het uitgangspunt van Coherence is behoorlijk geniaal. Een voorbijgaande komeet die tijdelijk meerdere realiteiten naast elkaar laat bestaan. Het gaat hierbij niet zozeer om één, of enkele andere realiteiten die naast elkaar bestaan, maar om een bijna eindeloze hoeveelheid aan realiteiten. Het duurde even voordat ik zelf doorhad dat het niet slechts om enkele realiteiten ging maar toen dit eenmaal helder was maakte dit wel meteen veel zaken duidelijk(er).

Deze realisatie zorgt er ook meteen voor dat ik Coherence eigenlijk nog een keer moet zien zodat ik alles wat er gebeurt beter kan plaatsen, maar dit is niet meteen iets waar ik nu gelijk om sta te springen. Coherence is rommelig gefilmd (iets te rommelig) en veel zaken worden ook behoorlijk onduidelijk in beeld gebracht. Er wordt een constante focus gevraagd waarbij de gesprekken tussen alle aanwezigen niet altijd even relevant of interessant zijn om te volgen. Daarnaast zijn ook veel scènes vrij donker waardoor het moeilijk is om te zien wat er nu precies gebeurt. Dit zal deels expres gedaan zijn om het bestaan van de meerdere realiteiten subtiel te houden, maar ongetwijfeld ook vanwege budgettaire redenen.

Enfin, de subtiliteit is eveneens een van de krachtigste punten van deze Mindfuck. De titel laat veel ruimte ter discussie over en je raakt dan ook niet snel uitgepraat over het unieke uitgangspunt en, nog belangrijker, hoe deze is neergezet. Je wordt dus ook sterk gestimuleerd om het allemaal een tweede keer te bekijken. In mijn geval alleen niet te snel achter elkaar, hier vond ik Coherence simpelweg te vermoeiend voor.


3,0*

Rode oogjes

Het creatieve idee achter Collateral Beauty valt te prijzen, maar het opgedrongen sentiment en de onsympathieke personages (wie gaat er nu zo met vrienden om), waren dealbrekers voor mij. Ook het spel van Smith ligt er hier veel te dik bovenop. Hij wil met deze rol te duidelijk laten zien dat hij een veelzijdig acteur is maar veel potten breekt hij er uiteindelijk niet mee. Meer dan getormenteerd voor zich uitkijken doet hij het grootste gedeelte van de tijd niet en hoewel ik wel sympathie voor zijn personage had, vond ik het acteerwerk te veel aan de oppervlakte liggen waardoor ik nooit op kon gaan in zijn rol.

De rest van de cast vervult zijn rollen verdienstelijk, maar stijgen nooit boven de middelmaat uit, zelfs een acteerkanon als Helen Mirren niet. Claire, Whit en Simon hebben alle drie hun eigen problemen, waarbij vooral de situatie van Simon met gemak de hele film over had kunnen nemen. Breng het dan gewoon niet in. En ook hier: enorm veel geforceerd en aangedikt drama waarbij ik met het meest irriteerde aan de situatie tussen Whit en zijn dochter. Een groot cliché waarbij het glazuur zowat van mijn tanden sprong.

Punten voor het idee achter deze film en de boodschap achter de bijkomstige schoonheid, want deze vond ik in essentie wel sterk. Jammer alleen dat de hele uitwerking wat mij betreft meteen de prullenbak in kan verdwijnen.

2,0*

Verzameldrang

Dit vervolg op het in 2009 uitgekomen The Collector, is van hetzelfde laken een pak. Dit wil zeggen dat het verhaal van ondergeschikt belang is, en dat de nadruk puur ligt op de boobytraps die in de schuilplaats van de verzamelaar verscholen liggen. Een verzamelaar die net als in het origineel, nog steeds geen gezicht of fatsoenlijk achtergrond verhaal krijgt. Alles wat je weet is dat hij een moordlustige gek is, die graag verzameld en een entomoloog is, (wat net voor de credits prijsgegeven word).

Wat rest is veel ranzigheid en geweld, in een totaal ongeloofwaardige setting, die ook nog eens bol staat van de slordigheden: eigenlijk totaal in lijn met het eerste deel dus. Hij komt het meest in de buurt van Saw, maar doet dan wel op alle vlakken onder aan die film. In 2012 zal de film wellicht al overbodig aangevoeld hebben, maar anno 2018 doet hij dit nog meer.

Eindigend met een positieve noot moet ik wel zeggen dat het allemaal wel voorbij is voordat je het in de gaten hebt. Met 80 minuten duren sommige afleveringen van een tv serie bijna even lang, en aangezien het hier om een speelfilm gaat, zie je dit ook goed terug in het tempo. De boobytraps waar het reddingsteam tegenaan loopt zijn vermakelijk genoeg en wat er allemaal gebeurd is zo absurd dat je je aandacht er gemakkelijk bij kunt houden. Het slot zet de deur voor een vervolg weer wagenwijd open maar ik vermoed dat, als deze er nog ooit komt, rest van de wereld deze verzamelaar alweer lang en breed vergeten is.

2,5*

Mwa..mátig.. Niks tegen martelingen in films An sich maar geef dan wel wat meer background informatie van de killer weer. Enigste wat volgens mij duidelijk werd is dat hij steeds mensen in datzelfde huis vermoord. (terugdenkende aan het koppel die in het begin van de film in contact met de killer kwamen) Verder vond ik het hele vallen idee wel aardig gevonden, maar bijzonder onwerkelijk. Om maar enkele voorbeelden te noemen: Als Arkin bij het huis inbreekt hoeft hij maar een slot te openen. Later als hij het huis uit wil vluchten zitten er ineens 4 sloten op de deur die ineens allemaal op slot zijn. Aan de reactie op zijn gezicht af te lezen zaten die sloten er bij zijn binnenkomst nog NIET. Beetje onwerkelijk dat de killer al die sloten er opgezet heeft in de 5 minuten dat Arkin binnen was en alweer wilde gaan Mochten ze er wel gezeten hebben; Waarom laat de killer slechts een slot gesloten zitten als hij mensen in het huis gevangen houdt.. doe ze dan allemaal op slot?
Verder leek er geen enkele val in het huis geplaatst te zijn in het begin dat Arkin binnenkomt, en later zitten er ineens van die vlijmscherpe draden die je in een vorig shot niet zag? Ook beetje onwerkelijk dat hij die lijntjes met zulke uiterste precisie zo snel gelegd zou hebben. Verder waren de effecten doorgaans goedkoop (Vooral de scene met de kat) Stoorde ik me gruwelijk aan de verplichte gruwelijkheden die bij de martelingen zaten en zeer geforceerd overkwamen. En dan nog maar niet te spreken over de ''onverwachte'' Eindscene. Hoe vaak hebben we dat wel al niet bij (betere) films gezien? En dan nog de zogenaamd hippe MTV achtige shots die in de film zaten (de grauwe flitsende beelden); ze kwamen een beetje simpel en amateuristich over. Te gemaakte martelporno film die met wat meer oog voor detail, een sterker achter grond verhaal van de killer en wat minder cliche's was deze film een stuk sterker geweest. Vind het begrijpelijk dat deze film een straight to dvd release heeft gekregen. Het home alone idee voor volwassenen vond ik erg interessant, de uitwerking stond mij echter tegen. Het uiterlijk van de killer vond ik dan weer wel gaaf..Tevens matige acteerprestaties over het algemeen. Een krappe 2,5. Net een voldoende dus.

Style over substance

Wat Colombiana uit probeert te stralen is vooral klasse. Er wordt flitsende actie gepresenteerd aan de kijker waarbij het verhaal meer leek te moeten worden dan een kapstok waar de actie aan opgehangen moest worden, en het is precies hier waar de film dan ook behoorlijk op zijn plaat gaat.

Dit onderdeel is namelijk te vlak uitgewerkt en overduidelijk op de automatische piloot geschreven. Dit is niet erg als de rest van de film maar goed is, maar wel storend als het te veel tijd in beslag laat nemen. Dit begint al meteen bij de introductie, er wordt veel te veel tijd genomen voor de jeugd van Cataleya wat ook gemakkelijk in 5 minuten verteld had kunnen worden. Het draait immers om het verhaal als Cataleya eenmaal opgegroeid is. dit wekte bij mij met momenten irritatie in de hand omdat er veel beter meer tijd in andere zaken gestoken had kunnen worden. Het wordt namelijk al snel duidelijk dat deze film het niet van zijn verhaal, maar van de actie zou moeten hebben. De scene's die deze film op dit gebied levert zijn namelijk goed en bevredigend maar het had de film goed gedaan als ze dit nog meer naar de voorgrond hadden laten treden. De verhaallijn is namelijk nodeloos voorspelbaar en het was interessanter geweest als er meer aandacht aan de ''hitlist'' van Cataleya was besteed. Nu ging dit met momenten te vlot en gemakkelijk en had ik hier persoonlijk graag meer van gezien.(met uitzondering van de moord in de gevangenis)

Colombiana is aardig doordat er een aantal actie scene's wel echt uit weten te springen, maar het is jammer dat je als kijker constant het gevoel bekruipt dat hier meer in had gezeten.

3,0*

Love is in the air

Echt een enorm leuke sciencefiction thriller die zichzelf niet al te serieus neemt en ook lekker veel humor bevat. Het script zit slim in elkaar en kent de nodige plotwendingen, al is het jammer dat de plot zoals ik hem omschreven zag staan op de streamingsdienst, gelijk al zoveel weggeeft. Ten tijde van de release was de plot naar mijn idee nog wat meer in nevelen gehuld. De omschrijving op Moviemeter kan overigens ook wel wat beter, maar die geeft in ieder geval de plot niet gelijk weg

Hoewel ik het plot dus liever niet op voorhand had geweten, zaten er gelukkig alsnog voldoende verassingen in het verhaal. De speelduur is echt precies goed en de grote variatie in genres is perfect in balans. Hoewel het in de basis om een sciencefiction thriller gaat zit hier ook veel actie en humor in, en voelt de film soms ook op een goede manier een klein beetje campy aan. Wat ik met name verassend vond was hoe spannend het verhaal wist te blijven terwijl ik ook met grote regelmaat een lach niet kon onderdrukken. De humor gaat nooit het randje over waardoor scary movie vibes gelukkig achterwege blijven, en het ook allemaal lekker spannend blijft.

Companion is verassend leuk én is een bijzonder leuke optie voor een date night die in eerste instantie de indruk wekt dat het om een romantische titel gaat, alvorens compleet over de kop te gaan. Op de best mogelijke manier denkbaar.

4,0*

Poging 2

Een tweede poging, voor mij althans, want ik vond het eerste deel van The Conjuring niet bijster origineel en interessant. Origineel is dit vervolg nog steeds niet, maar interessanter gelukkig wel. Dit komt met name doordat er meer dreiging heerst doordat Ed en Lorraine Waren voor een grotere uitdaging komen te staan. Een groot kritiekpunt bij mij op het origineel was dat de hoofdrolspelers onderzoekers van het paranormale waren dus precies weten hoe zij dienen te handelen in iedere situatie. Dit nam de machteloosheid en de paniek die ik als kijker had moeten voelen al gauw weg, omdat hulp ten allen tijden nauw nabij was. Dit had bij mij tot gevolg dat ik mij al gauw niet meer ongemakkelijk voelde bij de zoveelste dichtslaande deur, krakende trap, of flitsende foto camera.

In dit vervolg heerste dit probleem met name in de eerste helft nog steeds wel een beetje maar begon de dreiging wel steeds meer te groeien. De angstaanjagende demonische entiteit die Lorraine zelf constant terroriseerde droeg hier sterk aan bij en zeker toen dit in de finale dan ook steeds meer op de voorgrond begon te treden. Wat dan wel weer jammer was van de sterke opbouw was dat de demonische entiteit waar het uiteindelijk om draaide, opeens wel erg gemakkelijk verslagen werd. Je weet daarnaast gewoon vanaf het begin af aan dat The Conjuring reeks om Ed en Lorraine waren draait, en dat geen van beiden toch zal sterven, omdat de mogelijkheid voor vervolgen wel moet blijven bestaan. Dit is en blijft een van de grootste mankementen van deze hele reeks die toch wel een beetje samen blijft hangen met de kritiek die ik op het eerste deel had.

Toch vond ik dit deel wel een stuk beter te verteren dan het eerste deel wat komt omdat er meerdere sterke scares inzitten. Ik ben me meerdere keren het leplazerus geschrokken, en bepaalde momenten waren erg onverwacht en goed in beeld gebracht. Op voorhand was ik erg teleurgesteld achter de reden van het bezeten meisje en de verschijningen die zich aan het gezin openbaarden maar toen hier vervolgens een diepere laag in bleek te zitten was ik juist weer aangenaam verrast. Het zijn met name deze elementen die dit vervolg voor mij beter laten zijn. De scares zijn effectiever, en er lijkt meer inspanning in de opzet van het verhaal te zitten. (ook al is deze in zijn opzet nog steeds één enorm cliché.) Daarnaast was die demonische non gewoon rete eng en vond ik The Crooked man (hoewel niet eng) echt enorm sterk gevonden. Een 4* geven vind ik voor deze titel net wat te veel, maar aangezien ik geen 3,75* uit kan delen kom ik uit op onderstaande beoordeling.

3,5*

Geen eigen smoel

Had hier meer van verwacht. Hoewel een van de speerpunten in deze nieuwste van horror regisseur James Wan, absoluut de spanningsopbouw is, werd ik maar weinig aan het schrikken gemaakt als puntje bij paaltje kwam. Dit komt onder andere omdat er een te veilig sfeertje gecreëerd wordt.

Ed en Lorraine Warren raken bij een gezin betrokken die geterroriseerd wordt door een duistere aanwezigheid, en omdat dit koppel bekend staat om hun paranormale onderzoeken, en hoe hiermee om te gaan neemt dit al gelijk een heel groot deel van de angst weg. De onderzoekers komen dan wel voor hun heftigste taak ooit te staan, het is en blijven onderzoekers van het paranormale en dus weten zij precies hoe te handelen in iedere situatie. Dit neemt de machteloosheid en de paniek die je als kijker voelt al gauw weg, omdat hulp ten allen tijden nauw nabij is. Dit had bij mij tot gevolg dat ik mij al gauw niet meer ongemakkelijk voelde bij de zoveelste dichtslaande deur, krakende trap, of flitsende foto camera.

Ook vond ik dat The conjuring te erg een eigen smoel mistte. Dit is een van de zovelen haunted house verhalen die weliswaar prima te pruimen is, maar niks nieuws doet ten opzichte van andere films binnen het genre. Ik vind de gemiddelde beoordeling dan ook een beetje overtrokken. Hoe anders was dit bij Insidious die een stuk origineler was en op dit onderdeel ook een stuk beter bij mij scoorde. Hier wist het verhaal mij maar weinig te verbazen en was de uitkomst dan ook geen verassing voor mij. Ik ben niet negatief over de titel, omdat ik zeker wel een vermakelijke avond gehad heb maar vind wel dat deze horror niet veel nieuws brengt t.o.v. andere titels binnen het haunted house genre. Ik had van deze regisseur dan ook iets meer creativiteit verwacht.

3,0*

Handjeklap met de duivel

Omdat ik met name het eerste deel uit deze reeks altijd al overgewaardeerd heb gevonden hield ik mijn verwachtingen voor dit derde deel laag. De kritieken waren immers niet mals.

Als horrorliefhebber moet ik zeggen dat de film wel uitgepakt is zoals ik op voorhand gedacht had. Ja, dit is het minste deel uit de reeks, maar desalniettemin zitten er een aantal sterke elementen in. Ik vond het jammer dat het verloop in de rechtbank niet voorbij kwam, al kon ik dit vanuit het standpunt van de regisseur ook wel begrijpen: het zou dan al snel geen horror film meer geweest zijn. Dit staat los van het feit dat het waargebeurde verhaal uitstekend in het Cojuring universum past en daarnaast vond ik het verhaal wat hier omheen verzonnen werd ook niet onaardig. Qua scares valt het tegen, maar met name in de eerste helft komen er desalniettemin wel een paar aardige schrikmomenten voorbij.

Richting het slot wordt het vooral te bombastisch aangepakt. Ook in een van de eerste momenten met de krassen die het jongetje in de muur zet lijkt het soms net een kermisattractie en legt de regisseur het er veel te dik bovenop. Ed en Lorraine Warren blijven een leuk duo om naar te kijken maar steeds wanneer zij in gevaar komen weet je gewoon dat ze toch altijd overal zonder al te veel kleerscheuren uitkomen, wat toch steeds weer de nodige spanning wegneemt. Over weggenomen spanning gesproken: die occultistische dame bleek uiteindelijk ook maar vrij anticlimactisch.

Onder aan de streep valt dit te kwalificeren als een redelijke horror, maar echt verast werd ik nergens en mis je er niks aan wanneer je deze overslaat.

2,5*