Opinions

Als de morgen is gekomen

En alles wat 'k heb mee gemaakt al lang verleden is

Als de morgen is gekomen

Verlaat je mijn verleden en ben jij degene die ik mis

Het refrein uit dit nummer van Jan Smit vat Before Sunrise treffend samen. Evenals een ode aan de liefde, the one that got away (mogelijk, want ik heb de twee vervolgen nog niet gezien) en je afvragen wat had kunnen zijn als Jesse en Céline in dezelfde stad hadden gewoond.

Het feit dat de twee zich al snel realiseren dat hun wegen zullen scheiden wanneer het ochtendgloren aanbreekt maakt hun ontmoeting nog intenser. Het laat hun gevoelens voor elkaar al snel tot ongekende hoogtes stijgen. Dit in tegenstelling tot elkaar tegenkomen in een meer reguliere setting waarbij de kans groter is dat de rem wat langer op de gevoelens kan blijven staan. De manier waarop dit gebeurt en hoe de twee naar elkaar toegroeien is op een prachtige, maar ook heel realistische manier gedaan. En kan daarnaast heel herkenbaar aanvoelen afhankelijk van de ervaringen uit je eigen leven.

De authenticiteit van de dialogen, in combinatie met filosofisch tintje, zijn ook een genot om te aanschouwen. Als een vlieg aan de muur heb ik genoten van de speelse gesprekken. Neem alleen al voor mij het persoonlijke hoogtepunt waarop Jesse aan Celine vraagt om met hem mee te gaan:

Jesse:

Alright, I have an admittedly insane idea, but if I don't ask you this it's just, uh, you know, it's gonna haunt me the rest of my life

Celine:

What?

Jesse:

Um... I want to keep talking to you, y'know. I have no idea what your situation is, but, uh, but I feel like we have some kind of, uh, connection. Right?

Celine:

Yeah, me too.

Jesse:

Yeah, right, well, great. So listen, so here's the deal. This is what we should do. You should get off the train with me here in Vienna, and come check out the capital.

Celine:

What?

Jesse:

Come on. It'll be fun. Come on.

Celine:

What would we do?

Jesse:

Umm, I don't know. All I know is I have to catch an Austrian Airlines flight tomorrow morning at 9:30 and I don't really have enough money for a hotel, so I was just going to walk around, and it would be a lot more fun if you came with me. And if I turn out to be some kind of psycho, you know, you just get on the next train. Alright, alright. Think of it like this: jump ahead, ten, twenty years, okay, and you're married. Only your marriage doesn't have that same energy that it used to have, y'know. You start to blame your husband. You start to think about all those guys you've met in your life and what might have happened if you'd picked up with one of them, right? Well, I'm one of those guys. That's me y'know, so think of this as time travel, from then, to now, to find out what you're missing out on. See, what this really could be is a gigantic favor to both you and your future husband to find out that you're not missing out on anything. I'm just as big a loser as he is, totally unmotivated, totally boring, and, uh, you made the right choice, and you're really happy.

Celine:

Let me get my bag.

Fantastisch! Én met een dieper aangesneden laag over een uitdaging die veel huwelijken trotseren. Niet alle dialogen spraken mij altijd evenveel aan maar gelukkig waren deze momenten sterk in de minderheid. Bitterzoet, en een aanrader voor iedereen die van een tijdloos liefdesverhaal houdt. Want dat deze film uit 1995 stamt? Daar merkte ik vrij weinig van.

4,0*

Vlieg aan de muur

Je zou er maar 9 jaar op gewacht moeten hebben: het vervolg op Before Sunrise uit 1995. Het is haast een luxepositie te noemen dat ik de trilogie nu pas voor de eerste keer ervaar, want een van de sterkste punten van deze trilogie zit hem juist in de langere tussenliggende periodes. Jesse en Celine zijn daadwerkelijk 9 jaar ouder geworden. Een uniek gegeven waar de regisseur bij Boyhood ook al gebruik van maakte. Deze werd namelijk over een periode van maar liefst 12 jaar gefilmd.

Bijkomend voordeel is dat Richard Linklater 9 jaar na heeft kunnen over een uitwerking van het script voor dit vervolg. Grotendeels is dit goed gelukt. Hoewel de opzet hoe de twee elkaar opnieuw weerzien, een beetje geforceerd aanvoelt, duurde het niet lang voor ik weer helemaal het verhaal ingezogen werd. Ik veranderde wederom in die vlieg aan de muur.

Hoe snel ik het verhaal ingezogen werd, raakte ik er ook weer uitgetrokken. Het plotselinge einde voelde een beetje als abrupt ontwaken uit een droom. Dit slot voelt in die zin veel meer als een cliffhanger aan ten opzichte van het origineel. Je hebt nu namelijk geen idee hoe het weerzien tussen de twee deze keer geëindigd is.

Hoewel er naast de lichtelijk geforceerde opzet enkele andere punten waren die mij licht irriteerden, maakt Before Sunset mij nog nieuwsgieriger naar het sluitstuk van deze trilogie. Met lichte irritaties doel ik op het feit dat Jesse aanvankelijk een net iets te grote focus lijkt te hebben op het in bed krijgen van Celine, met de in mijn ogen geforceerde seksuele toespelingen die Jesse maakt. Ook de plotselinge woede-uitbarsting van Celine in de taxi vond ik niet helemaal in lijn met haar personage overkomen.

Vanwege het misschien nog wel sterkere abrupte einde en de verdere inhoud van de gesprekken tussen Jesse en Celine die ik weer net zo sterk vond als in het origineel, geef ik een vergelijkbare beoordeling. Benieuwd naar het sluitstuk, waar ik naar het zien van dit vervolg, alleen maar nog hogere verwachtingen over gekregen heb.

4,0*

Prachtig, vormgegeven prent die de strubbelingen van een individu in onze dagelijkse samenleving goed weergeeft. Maar niet van zomaar een willekeurig persoon. Ben is namelijk anders; Ben heeft autisme en leeft volledig geïsoleerd in zijn eigen ''game'' wereldje.

Gedurende de film worden de beelden van de film gespiegeld aan hoe ben zich voelt in de realiteit. Dit is erg goed gedaan, zonder dat het de sfeer teniet doet. Sterker nog; Het draagt juist bij aan de sfeer en helpt je om je beter in de gedachtegangen van Ben te verplaatsen.

De film neemt autisme en pesten samen, een combinatie die in het dagelijks leven helaas nog steeds veel te vaak voorkomt.

Maar dit maakt de film enkel alleen maar tastbaarder.

De film is dichtbij. Iedereen heeft weleens bij een pispaaltje in de klas gezeten of was er zelf een.

Iedereen ziet in deze film wat pesten voor een gevolgen kan hebben en hoe ver de jongeren hier vandaag de dag in kunnen gaan.

De regisseur van deze film had genoegen kunnen nemen door een film te maken met het thema pesten en autisme erin verwerkt maar dit doet hij echter niet.

De film bevat tevens een solide verhaal, en heeft zelfs een anti-climax die je als kijker overdonderd, emotioneert en doet verbazen allen gelijktijdig.

Tevens snijdt de film een ander interessant thema aan, namelijk de onwetendheid in de psychiatrie. Als mensen niet weten waar ze mee te maken hebben krijgt men al gauw een stempel opgedrukt en blijft men zeulen van instelling naar instelling waar men steeds weer met een andere diagnose uitkomt. Erg goed gedaan.

Niks dan lof over deze film verder, en eigenlijk zou deze film als voorlichting op alle middelbare scholen in het land vertoond moeten worden want pesten maakt meer kapot dan je lief is..

4,5 sterren

De zooi van Oss

Eerst Rundskop en nu dit weer. De lokale films weer eens een kans geven pakt voor mij nou niet bepaald positief uit. Want al is de bende van Oss over het algemeen toch een stuk minder populair dan eerdergenoemde; sterk, of goed vond ik die film ook in de verste verte niet.

Het Brabantse accent vond ik bij het begin van de film nog wel leuk omdat ik zelf ook Brabander ben. Ook de decors waren prima in orde en geven een redelijke authentieke sfeer voor die tijd weer. Hiernaast is ook het acteerwerk nog wel redelijk in orde. Echter ben ik dan wel klaar met het opnoemen van de positieve punten want als het Brabanste accent het speerpunt uit je film moet zijn omdat je kijker toevallig ook uit Brabant zou kunnen komen is er toch echt iets mis met de rest van je productie.

Je krijgt namelijk te maken met een saaie, slepende verhaallijn die op momenten ook behoorlijk onduidelijk is doordat sommige scene's erg vluchtig ogen. Het wordt nergens een keer spannend, en voor het hoofdpersonage valt weinig sympathie op te brengen. De bende van Oss is dus inderdaad een grote bende, maar dan wel op het gebied van regie, verhaallijn, personages en spanningsboog. Waar belachelijk hoge beoordelingen aan films zoals De bende van Oss en Rundskop vandaan komen zal mij dan ook een raadsel wezen want aan mij zijn dit soort films overduidelijk niet besteed.

1,0*

Het beste voor Kees?

Dat is nog maar de vraag. En wat mij betreft ook erg moeilijk te beantwoorden. Hoewel ik bij deze man kan zien dat er ongetwijfeld sprake is van een vrij ernstige stoornis in het autistisch spectrum, sluit ik niet uit dat deze slachtofferrol hem door de jaren heen ook deels is aangepraat. De beste man is namelijk toch alweer 44 jaar, wat natuurlijk geen gebruikelijke leeftijd is om nog thuis te wonen. Wellicht lijkt mijn opmerking uit de lucht gegrepen, maar ik spreek uit persoonlijke ervaring als ik zeg dat een stoornis iemand ook deels aangepraat kan worden. Nu zeg ik niet dat dit ook het geval is in de situatie van Kees, maar mocht dit het geval zijn dan geeft dit de docu toch een wat wrange nasmaak.Er is dan namelijk sprake van aangeleerde hulpeloosheid en dus ook aangeleerd gedrag waardoor kees nu nog steeds niet volledig zelfstandig kan leven, puur omdat hij te beschermend is opgegroeid en nooit is losgelaten. In hoeverre is er in het verleden namelijk ooit geprobeerd Kees echt zelfstandig te laten worden? Naast het nu hebben van een eigen chalet geeft de docu hier geen antwoord op, en naar mijn mening is dit wel een hele interessante vraag.

Terug naar de docu zelf; in het begin zijn er veel komische momenten die gemakkelijk als leedvermaak kunnen worden gezien, maar ik vind het goed dat het verhaal van Kees naar verloop van tijd ook wat serieuzer word zodat de kijker ook een andere kant van hem te zien krijgt. Toch moet ik hierover wel eerlijk toegeven dat dit deel een stuk saaier en wat meer uitgerekt aanvoelt, ook al bedraagt de speelduur in zijn totaliteit slechts 88 minuten. Talloze keren wordt namelijk dezelfde vraag gesteld; hoe kan Kees zich staande houden als zijn ouders er straks niet meer zijn? Hier wordt veel over vergaderd en over gepraat, en hoe lullig dit ook klinkt, op een gegeven moment weet je het wel en wil je gewoon meer van de persoon Kees zien. Niet om hem uit te kunnen lachen maar om meer te zien van de dagelijkse obsessieve patronen die zijn leven beheersen.

Een ding is duidelijk; het verhaal is nog niet afgelopen en er komt een dag dat zal moeten blijken hoe Kees zich staande zal moeten kunnen houden zonder zijn ouders. Hier kan dan ook met gemak een vervolgdocumentaire over worden gemaakt. Hopelijk voor Kees is die dag echter nog ver weg. Want aangeleerde hopeloosheid of niet, een ding is zeker; op dit punt in zijn leven zal het een hele opgaaf worden voor Kees om zich zonder zijn ouders te redden.

3,0*

Wtf did I just watch?!?

Het is op zijn minst opzienbarend te noemen dat er op het finaal geflopte Skyline uit 2010 een vervolg is gekomen. Ik verwachtte het zelf dan ook totaal niet, totdat ik Beyond Skyline op Netflix voorbij zag komen. In dit ''vervolg'' eigenen de makers zichzelf als het ware een tweede kans toe omdat ook dit verhaal zich tijdens hetzelfde moment afspeelt, alleen dan op andere locaties.

Zelf behoorde ik tot een van de weinigen die wel te spreken was over het origineel en het lage gemiddelde schrok mij dan ook niet af. Toch kan ik me in dit lage gemiddelde helaas wel een stuk beter vinden, dan dat bij het origineel het geval was. Dit vervolg heeft een aantal toffe ideeën en momenten, maar hier tegenover staan helaas ook een groot aantal missers en scenes die totaal niet uit de verf komen. Ook de special effects hielpen niet bepaald mee, en ik had dan ook vaak het idee dat deze slechter waren dan bij het origineel.

Soms had ik niks op de effecten aan te merken, dit ging dan met name om de close up shots. Met name de shots van veraf van -met name- instortende gebouwen en neerstortende ruimteschepen waren niet om aan te zien en haalde me regelmatig uit het verhaal. Sowieso moest ik wel even moeite doen om in te komen omdat ik tijdens de introductie die enorm cliché was, moeite had om de film niet gelijk af te zetten. Naarmate ik doorzette werden er wel een aantal leuke ideeën geïntroduceerd en het hoge camp gehalte pakte op sommige momenten ook positief uit, zoals een karate gevecht met een Alien. Zo slecht, dat het weer leuk werd. Ik wil wel de nadruk op sommige momenten blijven leggen want vaker niet dan wel zat ik hoofdschuddend naar het scherm te kijken. De film zat ook vol met oneffenheden zoals Rose die eerst in een rap tempo ouder word, en die in de laatste scène opeens wel op een normale manier ouder lijkt te worden.

Mits je geen hoge eisen aan Sci-Fi stelt, soms belabberde effecten en een plot met al net zoveel gaten als een gatenkaas op de koop toe kunt nemen, dan kun je Beyond Skyline gerust een kans geven. Persoonlijk vond ik het wel gaaf om de potentie zo nu en dan door te zien schemeren, al wordt het niveau van het eerste deel -op het moment van schrijven vreemd genoeg nog steeds een 4,3 op IMDB- bij lange na niet behaald.

2,5*

Magere vangst

Ik ben niet erg bekend met het werk van Tim Burton, maar de omschrijving van Big Fish sprak mij wel meer dan genoeg aan om een kans te geven. Helaas was de vangst minder groot dan ik dacht toen ik de hengel uitsloeg, want met name het einde heeft er nog maar net voor gezorgd dat het geheel nog net op een voldoende kon uitkomen, omdat ik deze wel erg sterk en sfeervol neergezet vond. De aanloop hiernaartoe is veelal saai en langdradig, en ook veel minder over de top dan ik dacht. Ik dacht naar sprookjes voor volwassenen te gaan kijken maar naar mijn idee lijkt het toch meer gericht op een jonger publiek. Ik betrapte mezelf dat hoe langer ik in de film zat, steeds meer het idee kreeg teleurgesteld te worden omdat de omschrijving van het verhaal wel hoge verwachtingen bij mij los wist te maken, maar deze verre van waar wist te maken.

Echt slecht is het ook allemaal niet, want alles ziet er visueel erg goed uit, en het einde is zoals ik hierboven al opmerkte naast sterk en sfeervol, ook erg ontroerend. Je moet je echter afvragen of de investering het einde waard is, want ikzelf heb me ook met genoeg momenten weten te vervelen. Dit komt omdat verhalen niet echt ergens toe leiden en vooral ook gewoon veel te langdradig, braaf en zoetsappig zijn. Het moge duidelijk zijn dat deze titel niet voor iedereen is, net zoals dit natuurlijk in zijn algemeenheid voor iedere film geldt, maar naar mijn idee is Big Fish wel te overgewaardeerd.

3,0*

Avengers light

Zo inspelend op de hype van superhelden als de pest, en Big Hero 6 pikt dan ook graag een graantje mee. Het is echter wel slim ingespeeld, want ook al hoor ik de vergelijking met The Incredibles vaak gemaakt worden (en dat het dus vanwege die reden niet origineel zou zijn) computer animaties met betrekking tot superhelden die hun weg naar het grote publiek weten te vinden, zijn er volgens mij niet al te veel dus voelde Big Hero 6 voor mij toch als een redelijk frisse wind. Daarnaast was Big Hero 6 al een Marvel original comic, dus de vergelijking met The Incredibles wordt alleen maar gemaakt, omdat dit toevallig ook een animatie met hetzelfde onderwerp was. Big hero 6 is ook beslist niet minder (en zelfs een stukje beter) dan het alom geprezen Frozen, wat ook echt niet zo geweldig is als iedereen beweert.

Het hart van de film is beslist Baymax wat een enorm origineel personage is, en daarnaast ook nog eens vaak erg grappig is. Ik hoorde vaak veel kritiek over de overige personages, maar ook deze vond ik allerminst storend. Het grootste nadeel bevond zich wat mij betreft in de verhaallijn, en dan heb ik het vooral over de verhaallijn die betrekking heeft op de villain en zijn motieven die -voorzichtig gezegd- nogal overtrokken, vergezocht en ongeloofwaardig waren. Natuurlijk zal het de oorspronkelijke doelgroep niet eens opvallen, maar als volwassene vond ik dit een beduidend teleurstellend element. Volgende keer de aandacht iets gelijkwaardiger over de gehele film verdelen scriptschrijvers!

Echter, is Big Hero 6 in zijn totaliteit dik de moeite waard, al is het maar vanwege een van de sterkste personages van 2014, de vele vermakelijke grapjes, en de ontroerende scène aan het einde. You got me there Disney!

3,5*

I'm the dude

Om maar positief te beginnen; wat een heerlijk vindingrijk verhaal heeft deze film. Constant verrassend, niet voor de hand liggend en goed geacteerd. Met name het eerste deel van de film zat ik erg geboeid te kijken. Naar het tweede deel helaas wat minder, omdat de humor wat eentonig begon te worden. De buiten bewust zijn -lees droomscene's- waren daarnaast wellicht leuk voor de regisseur om hier zijn artistieke vrijheid in kwijt te kunnen, maar bij mij zorgden ze voor afleiding en brachten zij mij uit het verhaal waardoor ik mijn aandacht er minder bij kon houden.

Hierdoor kon ik het verhaal niet zo goed meer volgen en raakte ik de draad met betrekking tot bepaalde details enigszins kwijt. Hierdoor begon ik de film in zijn totaliteit ook minder te vinden en kan ik hem wellicht wat minder waarderen waardoor deze ''maar'' een 7 als beoordeling van mij krijgt. Nog steeds een hele goede score, maar in het licht van de grote klassieker die dit zou zijn is het wellicht wat aan de lage kant. Wellicht waardeer ik hem beter als ik hem over een bepaalde tijd nog een keer ga bekijken, en is het een titel die beter wordt als je hem vaker dan een keer gezien hebt. Who knows..maar nu ga ik eerst even een potje bowlen.


3,5*

Adriaan zonder Bassie

Het plot van Billy lijkt verassend veel op dat van The Beaver van Jodie Foster, ook al niet zo'n geweldige titel uit 2011. Net zoals dat Foster het hier beter bij acteren had kunnen houden, had Maassen zich ook beter op cabaret kunnen blijven focussen. Ik vind de beste man een erg sterk cabaretier en in TBS zelfs een talentvol acteur, maar regisseren kan hij niet.

Het was frappant dat op het moment dat Gerard van Billy Onthand werd, er hetzelfde bij Maassen leek te gebeuren. Humor is zijn sterkste wapen en toen dit wegviel viel ik net zoals het publiek bij de zangoptredens van Gerard, in slaap. Op den duur moest ik me echt door de film heen gaan worstelen met de hoop op een ommekeer of sterk slot maar alle effort ten spijt, die tijd was ik kwijt. Billy is een verspilling van tijd waarbij ik aanvankelijk nog wel kon lachen om de grappen die Billy maakte, maar wanneer dit wegvalt is de film meteen zijn enige goede selling point kwijt.

1,0*

I am going to kill your play

Look at me i've won the Oscars! Een betere marketing kun je als film eigenlijk niet hebben. Het winnen van de Oscars staat namelijk garant voor tienduizenden mensen die je film alleen al om die reden willen gaan bezoeken. Soms is dit volledig terecht, maar in het geval van Birdman gaat die vlieger toch echt niet op. Wil niet zeggen dat hier helemaal geen sterke elementen te vinden zijn, want Birdman is namelijk vakkundig in elkaar gezet. Ook de acteerprestaties zijn van een absurd hoog niveau en de cameravoering is briljant. Deze speerpunten hoeven er echter nog niet voor te zorgen dat de film maar meteen de hemel in geprezen hoeft te worden. Wat Birdman namelijk nekt voor mij is zijn dodelijke saaiheid.

Een film hoort voor mij in de eerste plaats te vermaken of interesse op te wekken, maar geen van beiden is hier van toepassing. Het verhaal is veel te afstandelijk en zweverig. De personages bleven ook te nietszeggend, en wisten mij nooit te raken waardoor er geen empathie ontstond. Ik had ook veel meer verwacht van het alter ego Birdman zelfs, maar deze verschijnt zelf maar in één scené. Ook wordt er aangegeven dat het genre eveneens humor zou moeten bevatten, maar ik heb niet een komische noot weten te ontdekken. Daarnaast is de film muziek irritant, en op momenten zelfs ongepast.

Op papier is de gedachte die achter het verhaal zit de grootste kracht van de film, en met een betere/andere uitwerking had dit ook kunnen werken, maar nu komt het gewoon niet over. Ik begreep niks van het slot, en hoewel ik moet toegeven dat de gedachte erachter zeer sterk is (na de uitleg hierover op hebben gezocht op het internet) zorgt dit er nog niet voor dat je met een goed idee al gelijk een goede film hebt als je uitwerking ruk is. Dan kun je een cast hebben die de sterren van de hemel heeft of wel 100 Oscars winnen, als je als film in de eerste plaats niet weet te kunnen vermaken of intrigeren is het voor mij al snel afgelopen.

2,5*

Take control

Black Box is gelukkig net wat beter dan The Lie, maar goed zou ik deze scifi thriller, die niet zou hebben misstaan in een seizoen van Black Mirror, ook zeker niet willen noemen. Black Box vergelijken met Black Mirror kan als een compliment gezien worden, maar ook deze serie heeft zonder meer zwakkere afleveringen er tussen zitten, waar Black Box er dan een van geweest zou zijn.

Een bezwaar vind ik dat naast The Lie, dit ook weer aangekondigd wordt als een horror terwijl het sciencefiction element hier sterk overheerst. Sterker nog, er zit naar mijn mening slechts één horror element in, en zodra deze verklaard is, verdwijnt de "horror" volledig naar de achtergrond. De opzet greep mij aanvankelijk meteen beet, maar verloor mijn interesse zodra uit de doeken gedaan werd hoe de vork in de steel zat en deze twist perse verder uitgebouwd diende te worden en toe te bouwen naar een overwegend happy end.

Tot nu toe heeft Amazon mij met zijn Welcome to Blumhouse films blij gemaakt met een dode mus. Mijn enthousiasme voor de laatste twee films zijn dan ook tot een minimum gedaald. Ik had liever kwaliteit in de vorm van één goede Amazon Original Horror gehad, dan een heleboel kwantiteit aan middelmatige titels. Ik hoop oprecht dat mijn voorgevoel met betrekking tot de laatste twee films er alsnog naast zit.

2,5*

Levenskeuzes

Gek op games zoals The Walking Dead van Telltale? Dan kun je je geluk op bij Bandersnatch. Zou je denken.. want hoewel deze Black Mirror productie (waarom word deze als afzonderlijke film gereleaset trouwens?), aanvankelijk imponeert, is de frisheid er al gauw af.

Neemt niet weg dat Netflix hier een indrukwekkende prestatie heeft neergezet. Dit is een erg gaaf experiment wat een enorme impact op het medium kan gaan hebben in de toekomst. Wel staat deze nieuwe vorm van kijken overduidelijk nog in de kinderschoenen, want de verschillende eindes en zijpaden ten spijt: je moet steeds wel heel veel zelfde scènes doorspitten, waardoor de zin om andere eindes en zijpaden te bekijken al snel verdwijnt. En wat hebben alle verschillende eindes dan nog voor zin? Daarnaast kreeg ik ook vaak het gevoel dat ik een bepaalde richting in gedwongen werd, en de nieuwe beelden die verschillende zijpaden me opleverden, waren vaak te minimaal om mij geboeid te houden.

Wellicht heb ik nog niet voldoende met Bandersnatch geëxperimenteerd, maar nadat ik na twee keer kijken voor 90% dezelfde beelden voorgeschoteld kreeg, was ik er al snel klaar mee. En ik heb daarbij toch echt de focus op zoveel mogelijk verschillende keuzes proberen te leggen. Tot slot is het verhaal vergelijkbaar met een van de middelmatigere afleveringen van de serie, wat ook niet bijdraagt om het verhaal meerdere keren te doorlopen.

Alle kritische noten even terzijde: want voor een eerste poging pakt Bandersnatch helemaal niet zo verkeerd uit. Ook de makers konden niet voorzien hoe dit experiment uit ging pakken, getuige het feit dat zelfs zij niet alle eindes vrij kunnen spelen. En hoewel ik in de serie betere verhalen voorbij heb zien komen, kwamen er ook zeker episodes voorbij die minder boeiend waren dan dat ik hier gezien heb. Hopelijk is dit dan ook het startschot voor meer interactieve producties, die mij hopelijk niet weer steeds voor 90% dezelfde film laten zien.

Wat zal ik morgen als avondeten nemen trouwens? Wordt het pasta of toch lasagne?

3,0*

Neder fiction

De film kenner zal het ongetwijfeld al opgevallen zijn. Black out speelt overduidelijk leentjebuur bij Tarantino wat je duidelijk terug ziet in de dialogen en de aparte karakters. En hier blijft het niet bij omdat de film ook meerdere malen aan Lock Stock doet denken. In sommige gevallen pakt dit goed uit, in anderen helaas wat minder. Een positief voorbeeld wat ik kan noemen is de malafide rus Vlad, die heerlijk tekeer weet te gaan en een apart en vermakelijk typetje neerzet. Waar ik dan weer minder over te spreken was, waren de bijrollen van Willie Wartaal en Kempi. Overduidelijke gevallen van niet kunnen acteren maar er toch iets te veel hun best voor willen doen.

Overall is het allemaal best genietbaar door de verrassend aardige verhaallijn, die soms helaas wel net iets teveel boven zichzelf uit probeert te stijgen. Het komt allemaal wel over als een aardige poging en op sommige momenten is het dit dan ook, maar op een volgend moment kun je je weer zomaar zitten ergeren als de film weer iets te veel zijn best zit te doen om leuk gevonden te worden door zogenaamd creatieve vondsten in de film te stoppen. Ook hiervoor geldt; deze schieten net zo vaak mis als dat ze raak schieten.

Voor Nederlandse maatstaven valt er echter weinig te klagen, zeker als ik het vergelijk met de laatste werkjes die ik de laatste tijd gezien heb. Omdat ik zit te twijfelen tussen 2,5 en 3,0 sterren geef ik Black out het voordeel van de twijfel.

3,0*

Beproefd concept

Op nog een grote speler in streamingsland zat ik naast Netflix, vooralsnog niet bepaald te wachten, maar de gratis proef periode in Nederland van Disney + is een mooie aanleiding om nog een aantal Disney/Marvel producties mee te pikken die niet op Netflix verschenen zijn. Black Panther was een van de titels die ik in de bios overgeslagen heb en na het kijken van de film op Disney + weet ik ook waarom: het is behoorlijk overhyped allemaal.

Het mag geen geheim heten dat Black Panther vooral zo hoog scoort vanwege het feit dat er hier eens een keer een andere cultuur centraal staat dan de Amerikaanse, en dat de meeste acteurs in de film een kleurtje hebben. Strip je dit echter weg dan blijft er gewoon een Marvel formule film over, die zich buiten het culturele aspect alleen nog enigszins onderscheidt op het gebied van de villain. Deze is in een groot deel van de Marvel producties vrij zwak, maar Erik Killmonger werd goed neergezet, omdat zijn motieven tot op zekere hoogte heel begrijpelijk waren en ook de nodige diepgang kregen. Ook al was hij in de uitvoering van zijn acties vaak wat kort door de bocht

Al het overige is standaard formule werk van Marvel, met o.a. de val en wederopstanding van een held , de welbekende veldslag aan het slot, en vooral heel veel overmatig CGI gebruik. Wanneer ik een titel van Marvel opzet zie ik weinig echt slechte films, die onder de 6 of 7 scoren, maar slechts zelden wordt ik echt verrast met films die boven een 7 uitkomen. Enerzijds is het positief dat Marvel solide kwaliteit levert, maar anderzijds een zonde dat ze maar zelden boven de middenmoot uitkomen. Met Black Panther is dit niet anders en of de acteurs nu wel of geen kleurtje hebben: dat neemt niet weg dat het nog steeds de hoogste tijd wordt dat Marvel zich opnieuw uit gaat vinden en daar is het aanbrengen van wat meer culturele diversiteit, echt niet genoeg voor.

3,5*

Chadwick Forever

Enige tijd geleden haalde regisseur James Cameron in een interview aan dat het verschil in visuele effecten tussen de Avatar franchise en Marvel producties groot is. Na het zien van Avatar: The Way of Water en het bekijken van Black Panther: Wakanda Forever, kan ik alleen maar concluderen dat hij hierin gelijk heeft.

Het onderstreept maar weer eens dat Marvel ten opzichte van sommige andere partijen, hun titels in een rap tempo uitbrengt en dit zie je met name terug in de visuele effecten. Zelf haal ik dit in mijn reviews wel vaker aan, maar wanneer je The Way of Water en een Marvel productie kort na elkaar bekijkt, wordt dit wel erg pijnlijk duidelijk. Typerend hierbij is dat juist een aantal onderwater scènes er in Wakanda Forever heel middelmatig uitzien. Ook zonder Avatar in het achterhoofd valt dit sterk op.

Maar even terug naar de film zelf. Los van het feit dat dit vervolg een emotionele lading met zich meedraagt vanwege het overlijden van Chadwick Boseman, is Wakanda Forever van een vergelijkbaar niveau als het origineel. De speelduur is weliswaar veel te lang waardoor verveling op de loer ligt, maar net als in het origineel is de villain die ten tonele verschijnt redelijk goed uitgewerkt, en komen er een aantal vermakelijke actie momenten voorbij. Ook de introductie van Iron Heart vond ik leuk gedaan, al merk je wel goed dat het personage nog de kans moet krijgen om echt goed uit de verf te komen.

Letitia Wright is een waardige opvolger van Chadwick Boseman, en ze neemt het stokje op een mooie en respectvolle manier over. Ook het eerbetoon aan Boseman vond ik sterk gedaan, al had deze nog meer impact kunnen maken wanneer deze ondersteund zou zijn geweest door het prachtige “Lift me up” van Rihanna. Een beetje jammer dat dit nummer nu pas afspeelt bij de credits. Tot slot vroeg ik mij wel nog af wat Martin Freeman hier nog deed? Zijn personage heeft echt niks aan het verhaal toegevoegd. In tegenstelling tot de rol van Angela Bassett die een onverwachte impact op mij maakte.

Al met al een waardige opvolger van het origineel, maar ondanks de emotionele impact is dit geen film die het origineel zal doen ontstijgen.

3,5*

Wie heb ik aan de lijn, hallo, hallo?

Pure horror zoals Sinister (van dezelfde regisseur) kun je dit niet noemen. Eerder een horror met fantasy elementen. Echt eng is The Black Phone namelijk al snel niet meer, zodra je er achter komt dat er sprake is van geesten die het ontvoerde kind willen helpen. Ethank Hawke zet weliswaar een bijzonder verknipt en verontrustend personage neer, maar echt angstaanjagend wordt zijn rol nergens.

Fans die Stranger Things uitgekeken hebben en op zoek zijn naar een snelle fix die vergelijkbaar is, komen hier naar alle waarschijnlijkheid het meest aan hun trekken. De horror is voor fans van die serie waarschijnlijk alsnog voldoende aanwezig, terwijl de meeste aandacht naar de personages gaat. En in plaats van de eighties, zit het seventies sfeertje er goed in. Alleen de draken uit seizoen 4 moet je er zelf even bij denken.

Jammer vond ik wel dat het slot teveel over de top heen ging en dan heb ik het met name over het gemak waarmee een kind de nek van een moordenaar weet te breken. Ook maakte de regisseur gebruik van een aantal momenten die je van mijlenver aan zag komen zoals een voortijdige ontsnapping die nét niet goed afloopt en de broer van de moordenaar die het jongetje in de kelder van zijn eigen huis vind. Vlak voordat zijn hoofd ingeslagen wordt met een bijl. Erg voorspelbaar, en niet creatief.

Ik zit te twijfelen tussen 3,0* en 3,50* maar het creepy masker van de grijper geeft voor mij de doorslag. Ben alleen wel weer eens een keer toe aan een horror die echt oprecht eng is

3,5*

Geen film maar kunst.

Hoog waren de verwachtingen voor Black swan. De kritieken hier op Moviemeter logen er niet om en de film is sowieso praktisch niet op slechte kritieken te betrappen. De mensen die deze film slechte kritieken toebedelen begrijpen de essentie van de film waarschijnlijk ook helemaal niet..want als je de essentie begrijpt kun je de film niet anders zien als een waar kunstwerk die je nog voor lange tijd bij zal blijven en meerdere malen wil gaan bekijken om het sterke verhaal wederom voor je ogen te zien ontrafelen. Het thema schizofrenie is misschien niet bijster verrassend of origineel de uitvoering is simpelweg verpletterend te noemen! Zoals Cassel zijn personage ook spreekt over de uitvoering van zijn versie van het zwanenmeer Eigenlijk spreekt hij voor de gehele film!

De film zelf is een grote voorstelling met Nathalie Portman die werkelijk een verbluffende performance weggeeft. Ik durf zelfs te zeggen dat dit een van de sterkste performances is die ik in mijn hele leven gezien heb. Meerdere malen liepen de rillingen dan ook over mijn rug zelfs toen ik de bioscoopzaal al geruime tijd verlaten had..

Ballet als thema klinkt misschien niet aantrekkelijk (vooral voor mensen die hier geen barst om geven, waarvan ik er een ben) maar zelfs de grootste ballet hater zal verstommen bij de verbluffende prestatie die deze film neerzet.

Mijn recensie is misschien niet optioneel genoeg doordat de film me heeft gegrepen en vervolgens niet meer uit zijn greep los kon laten. Het maakt me echter niet uit en belemmert me niet om deze film met de volle 5 sterren te beoordelen en zeer hoog in mijn top 10 te laten eindigen..

Film van wereldformaat en een ware klassieker die iedere zichzelf respecterende filmkijker gezien MOET hebben.

5,0*

Marvel moe

Het Marvel Cinematic Universe is weer een hit rijker. Deze maal is het de tijd voor Natasha Romanoff om de show te stelen en de Disney kluis weer van een aardig geldbedrag te voorzien. Of het nu door middel van Premier Access op Disney+ of door middel van bioscoopbezoeken gebeurt: Black Widow laat nu al zien het zoveelste kassucces van Marvel te zijn.

Soms baal ik een beetje van de torenhoge inkomsten die dit soort titels op blijven leveren. Zoals James Gunn onlangs in een interview zei lijken de ideeën een beetje op waardoor de meeste superheldenfilms als behoorlijk saai te bestempelen zijn. Ook ik schaar mij achter deze mening. Alles wat Marvel produceert heeft een solide kwaliteit maar het wordt over het algemeen nooit heel bijzonder. En dat is ook bij Black Widow het geval. Zo nu en dan verast Marvel mij positief waardoor ze interessant voor mij blijven, maar over de gehele linie wordt ik vaker teleurgesteld dan verast en slechts 'middelmatig' vermaakt.

Hoewel Natasha Romanoff op zich interessant genoeg is om een verhaal omheen te bouwen voegt met name de wat saaie, voortkabbelende verhaallijn weinig toe. Er worden wat interessante elementen de mix in geslingerd, maar deze komen niet altijd even sterk uit de verf. Naast Scarlet Johansson zetten zowel Florence Pugh als David Harbour leuke personages neer, maar de regisseur haalt nooit het onderste uit de kan om de acteurs echt te laten shinen. Voeg hier de zoveelste nietszeggende slechterik, een misplaatste Rachel Weisz en een bulk ongeloofwaardigheden aan toe, die wordt begraven onder een eindeloze stroom aan actie. En dit is wat Black Widow van de ondergang redt omdat deze, buiten de cameravoering die de acties soms wat rommelig maakt, je bioscoopbezoek waard maakt. Want €21,- betalen om de nieuwste Marvel gewoon op je eigen tv te zien? Ik vind het je reinste geldklopperij.

Schijnbaar blijft Marvel relevant omdat ze met groots opgezette actie spektakels het publiek toch wel aan zich weten te binden, maar ik begin echt te snakken naar meer diversiteit en originaliteit binnen het superheldensegment.

3,0*

Goed, maar langdradig

Blackfish is een spraakmakende documentaire die bij mij het nodige ongeloof op wist te roepen. Er is sprake van barbaarse praktijken als we het hebben over de behandeling van de Orka's in de waterparken die, hoewel door de jaren heen wel verbeterd is, nog steeds tot eenzelfde conclusie lijdt: gevangenschap van deze dieren is not done en zou pertinent wereldwijd moeten stoppen. Dat de gevangenschap van deze dieren uiteindelijk tot frustratie agressie lijdt vind ik dan ook niet minder dan logisch en een typisch voorbeeld van een actie die een bepaalde reactie oproept.

Alles wat in de documentaire verteld werd had echter ook in een rapportage van een half uur a 3 kwartier verteld kunnen worden, want ik vond de documentaire (hoewel slechts 83 minuten) toch een beetje langdradig aanvoelen. Natuurlijk is het allemaal heel erg wat er verteld werd en krijg je als kijker ook genoeg schokkende beelden te zien die dit kracht bijzetten maar op een bepaald ogenblik weet je het (heel bot gezegd) wel. Ik sluit echter af dat Blackfish een krachtige en heftige documentaire is, die zeker iedere liefhebber van aquaparken gezien zou moeten hebben. Hopelijk gaan die mensen in het vervolg wel twee keer nadenken voordat ze een kaartje kopen.

3,0*

Spookverhaal voor bij het kampvuur

Dit vervolg uit 1999 wat tegelijk een remake is van het origineel maakt ongeveer de verwachtingen na die ik op voorhand had. Ik kende het verhaal in grote lijnen nog uit het origineel, en wist wat ik ongeveer kon gaan verwachten. Toch mistte er wel een bepaalde spanning omdat schrikmomenten of vaak te voorspelbaar waren, of niet meer brachten dan een hard geluid. Met een goede geluidsinstallatie kun je de eerste keer dan nog wel opschrikken, maar na een aantal keer weet je het dan ook wel en beginnen langzaam aan alle scènes steeds meer op elkaar te lijken.

In de laatste 20 minuten leeft de film wat op en komen er wel een aantal toffe momenten voorbij, maar mijn aandacht was op dit moment al zo ver verzwakt dat ik moeilijk terug het verhaal in kon komen. Resultaat is een middelmatige horror film die alsnog wel zijn momenten heeft maar je nooit echt bij de kladden weet te grijpen.

Oh ja, als je je stoort aan horror clichés, kijk deze dan vooral niet. Dit werd mij zelf al duidelijk wanneer de personages doodleuk het bordje ''no entry after nightfall'' passeren voor ze het beruchte bos in gaan en hier geen enkele vorm van aandacht aan besteden. Hebben ze dan echt helemaal niks geleerd van het origineel?

2,5*

Verassend!

Niet verwacht dat ik deze film vermakelijk zou vinden bij het zien van zijn kaft, maar never judge a book by it's cover..Hoewel ik een goedkope B-film verwachtte is Blind dating namelijk verrassend leuk gedaan, en net als de grappen net iets te flauw beginnen te worden zorgt de film dat hij zichzelf herpakt en ook aandacht schenkt aan het verhaal. Deze is natuurlijk opgesteld volgens de succesformule (dus weet je al vanaf moment een hoe het allemaal begint en hoe het vervolgens eindigt) maar succesformules hoeven niet erg te zijn als ze goed werken. Het genre is nu eenmaal voorspelbaar en hier moet je als kijker toch rekening mee proberen te houden.

Wat ik ook goed vond was dat er wel tamelijk respectvol met het thema van blind zijn omgegaan werd omdat het ook geen onderwerp is waar je anderhalf uur lang de spot mee moet gaan drijven. De titel neigt in zijn laatste deel zelfs meer naar een serieuzere titel waar de platvloerse grappen wat meer naar de achtergrond verdwenen. echter voelde het als een juist gemaakte keuze van de makers. Blind dating is verder echt geen hoogstaande titel en zal weinig verassingen veroorzaken, maar doet wat hij moet doen. Namelijk een leuke vlotte komedie, waarbij je als kijker precies weet wat je kunt verwachten, en dat is ook weleens lekker.

3,0*

This place sucks

In de basis heeft Blink Twice een prima opzet. Het begint allemaal best aardig, met een fijne vibe, waarbij je merkt dat er onder het oppervlak iets broeit. Wat ik vooral jammer vond was dat de personages van Channing Tatum en kornuiten zo eendimensionaal en oppervlakkig bleven. Het verhaal is eigenlijk heel rechttoe, rechtaan en daarom is het jammer dat hier niet meer diepgang in werd aangebracht.

Als eenmaal duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit – dit is overigens geen hogere wiskunde en zie je al van mijlenver aankomen – is de manier waarop wraak genomen wordt een beetje inspiratieloos. Men had hier goed los kunnen gaan door bijvoorbeeld in een soort Quentin Tarantino stijl een waar feestje van te maken, maar nu deed het mij allemaal vrij weinig. Daarnaast duurt de opbouw hiernaartoe ook net wat te lang.

De laatste scène vond ik wel weer tof, maar ik had graag meer van dit soort momenten gezien. Nu waren deze in de minderheid in combinatie met veel te veel ongeloofwaardigheden. De meest ver gezochte vond ik nog wel dat Frida eerder op het eiland was geweest zonder zich hier in eerste instantie iets van te kunnen herinneren. Ook al was hier een verklaring voor: dan nog vond ik dit te ongeloofwaardig overkomen.

2,5*

Bekend verhaal.

Blitz levert weinig verassingen. Statham past niet echt goed in de film want op de opening na worden zijn vuisten maar weinig gebald. En dat is precies wat het probleem is met Blitz. Als men Statham zegt, dan zegt men actie en dit blijft in Blitz bijna in zijn geheel afwezig. Niet dat een film dan meteen slecht is, maar ook op dit gebied is het van een koude kermis thuiskomen. We hebben het allemaal al eens vaker en beter gezien, en nergens neemt de film risico's of doet hij iets creatiefs of vernieuwend.

Krappe voldoende.

2,5*

Scarface light

Aardige misdaad film die helaas net te veel aan de oppervlakte blijft. Dit komt omdat het opbouwen van een gigantisch drugs imperium het hoofdpersonage wel erg gemakkelijk afgaat, waardoor ik het niet zo snel als waarheid aannam terwijl het wel een autobiografie betreft.

De nodige spanning en sensatie ontbraken volledig waardoor smokkel acties en uit de hand lopende ontmoetingen mij weinig wisten te deren. Natuurlijk moeten Hollywoodfilms altijd met een vrachtwagen zout genomen worden, maar toch ging het mij veelal te vluchtig en had het beter gewerkt als er meer tijd in bepaalde scene's gestoken zou zijn. Het lijkt nu over het algemeen meer een feel-good movie te zijn die er in het laatste half uur nog de nodige drama ingooit om te ontroeren. Prima, maar zorg dan wel dat er een binding ontstaat met het hoofdpersonage.

Niet dat er overigens iets mis is met een feel-good movie verder; Johnny Depp bewijst dat hij een dergelijke rol met gemak kan dragen en er met flair mee wegkomt. Het sfeertje in de film voelt lekker en geeft goed weer hoe het leven van Jung er op een bepaald moment uit moet hebben gezien. De film ademt de jaren 70' uit en met al zijn exotische locaties zijn er nog meer dan genoeg leuke plaatjes ook.

Ondanks de stevige kritiek in voorgaande alinea's ben ik dus zeker wel over de film te spreken. Het punt is echter dat de opkomst en ondergang van een drugsrijk nu net iets te zwart/wit op mij overkomt waardoor de film aardig is maar nog niet eens in de buurt van een film als Scarface kan komen. het realisme ontbreekt wat bij bij films zoals (met name de eerste twee delen) van de Pusher trilogie juist de speerpunten waren. De film boet absoluut niet in aan vermaak, maar laat verder ook weinig indrukken achter waardoor je de film een dag later ook alweer vergeten bent.

3,0*

You always hurt the ones you love

10 kudo's voor Gosling zijn performance op de gitaar die eigenlijk een prima samenvatting van het verhaal hier is. Deze wordt mooi verteld door middel van een wisseling tussen heden- en verleden en heeft ook zeker zijn krachtige en mooie momenten. Verwacht echter geen verassingen hier. Er is gekozen voor een alledaagse situatie die veel koppels vandaag de dag overkomen, en heeft dan ook een open einde die de eigen invulling aan de kijker over laat. De rauwheid en het realisme zijn de speerpunten hier, en het grandioze acteerwerk van Gosling en Williams doet hier nog een schepje boven op. Het laat ons zien dat we nooit de ontmoeting met de persoon die we liefhebben moeten vergeten, en dat soms, hoe graag men ook wil, mensen toch uit elkaar kunnen groeien en aan de sleur waar hun relatie in geraakt is verloren kunnen gaan.

Blue Valentine is perfect zoals hij is, maar voelde in mijn ogen wel wat overgewaardeerd aan. Er wordt mooi geacteerd, maar echt een bijzonder verhaal wordt hier niet verteld. Je hebt het allemaal al eens vaker gezien, gehoord, of wellicht zelf in een relatie meegemaakt, wat juist de kracht, maar ook gelijk weer de zwakte is van de film. Hierdoor biedt hij namelijk zoals eerder vermeld, geen verassingen. Daardoor kan het verhaal soms een beetje slepend aanvoelen, en verwacht je op een bepaald punt toch een verdieping van het verhaal of meer gefilosofeer over de liefde, dan het standaard gekibbel waar de twee hoofdpersonages in terecht komen. Deze verdieping blijft echter uit en ook al blijft Blue Valentine zeker de moeite waard om een keer gezien te hebben, echt onderscheidend is het allemaal niet.

3,0*

Fuck This Game

Typisch om te zien dat het middelmatige, buitenlandse regiedebuut van Halina Reijn binnen de Nederlandse media nagenoeg overal bejubeld lijkt te worden. De originele, onverwachte ontknoping vond ik weliswaar geweldig waardoor ik hier maar liefst een hele ster voor uitdeel, maar de verdere productie is niet meer dan één ster waard en een verspilling van mijn tijd geweest.

Voor de ontknoping zich aandient zit je namelijk alleen maar naar een kibbelende vriendengroep te kijken. En hoewel er tussen het gekibbel nog genoeg gebeurtenissen plaatsvinden, maken deze geen enkele impact omdat iedere vorm van spanning ontbreekt. Hierdoor zat ik mij het gros van de tijd stierlijk te vervelen. Wat overblijft is een geweldige ontknoping, maar alleen een beetje jammer dat die ontknoping onderdeel is van een film die verder gewoon compleet kut is. Dit is zonde, want met een bekwaam regisseur achter het roer die voor een betere uitwerking richting de ontknoping had kunnen zorgen, had dit zomaar eens een moderne klassieker kunnen worden.

Dit was de tweede grote regisseerklus van Halina Reijn, en na het eveneens zwaar matige Instinct, hoop ik dan ook maar dat er niet nog al te veel werk vanuit haar hand gaat komen.

2,0*

Is this the real life?

Als je je bedenkt hoeveel (mini)series er vandaag de dag uitgebracht worden, is het eigenlijk wel bijzonder te noemen dat Bohemian Rhapsody niet in serie formaat gegoten is. Al helemaal wanneer je je realiseert hoeveel er over Freddie Mercury te vertellen valt. De film voelt als het topje van de ijsberg van alles wat er in het leven van de veel te jong overleden artiest gespeeld heeft en floreert met name als het aankomt op de muziek en de vertolking van Rami Malek. Waar ik zijn vertolking aanvankelijk nog discutabel vond, vind ik hem een stuk geloofwaardiger overkomen toen hij zichzelf eenmaal van zijn lange manen ontdaan had.

Over de eindscène is al veel gezegd en geschreven maar ook voor mij was dit een ongekend hoogtepunt. Erg zonde dat ik dit nooit in de bioscoop ben gaan beleven want het kippenvel liep nu al meerdere keren over mijn rug. Het gevoel wat ik hieraan overgehouden heb was wel een beetje dubbel. De film eindigt op het hoogtepunt van Queen, maar vertelt hiermee niet het hele verhaal. Hier zal een bewuste keuze in gemaakt zijn om het publiek met een goed gevoel naar huis te willen laten gaan, maar gewaagd is het niet. Eerder op safe spelen.

Ook was ik benieuwd naar het leven van de andere bandleden, die nu hoofdzakelijk fungeerden als figuranten in het leven van Freddy. Ik begrijp dat hier geen tijd voor was, maar juist daarom had een mini serie formaat hier uitstekend kunnen werken. Al hadden veel kijkers dan anderzijds ook nooit die laatste 20 prachtige minuten op een groot bioscoopscherm kunnen ervaren. En dat is ook nog steeds heel veel waard.

4,0*

Griezelen voor het hele gezin

In tegenstelling tot moviemeter staat op IMDB vermeld dat The Boogeyman een 13+ rating heeft. Hoewel ik mij goed kan voorstellen dat dit voor de meeste dertienjarige nog te schokkend zal zijn zal hier voor de gemiddelde horrorliefhebber weinig aan zijn. Hiervoor is het verhaal veel te generiek en voelt het te vaak als een spookhuishorror aan. Net als bij een spookhuis wordt hier namelijk gebruik gemaakt van effectief, maar simplistisch schrikgedrag. Hiermee bedoel ik te zeggen dat je in eerste instantie kan schrikken wanneer je iets in een spookhuis plots ziet bewegen, totdat je ziet waar je eigenlijk van schrikt. Al snel is de rest van je bezoek dan niet zo eng meer.

Hetzelfde geldt voor The Boogeyman. Er komen een aantal scenes voorbij die helemaal niet verkeerd worden opgebouwd, maar steeds wanneer het monster uiteindelijk uit de spreekwoordelijke kast komt blijft er nog maar weinig van de spanning over. Al snel verdwijnt de spanning zelfs helemaal en veranderd dit (bijna) in een familiefilm.

Het dubbelzinnige einde die de kijker de vraag stelt of het monster toch nog in leven is, of dat het deze keer wel haar verbeelding is, voelt aan als een mislukte poging om horrorliefhebbers toch nog een beetje tevreden te stellen. Wat overigens ook niet hielp waren bepaalde ongeloofwaardigheden. De meest storende vond ik de wortels van het kwaad die overal in huis verschenen waar het monster zich genesteld had, zonder dat de verdere buitenwereld hier ook maar enige aandacht aan leek te besteden.

2,5*

Een stuk minder slecht als ik verwacht had.
Er werd in mijn omgeving nogal negatief gesproken over Eli in de zin van een erg tegenvallende film. Met lage verwachtingen de film gaan kijken en toen viel hij me alleszins mee. Zowiezo zitten er goede vondsten in de film verwerkt zoals Eli die blind bleek te zijn en de bijbel die in braille geschreven was. ook is mila kunis altijd een aangenaam pluspunt om naar te kijken natuurlijk

Ook qua actie bevat de film een aantal aardige scene's; niet meer dan dat want ze zijn niet heel speciaal en duren nooit echt lang. En er zit een religieus tintje aan de film tja..ik heb geloof dat er meer is maar heb zelf niet al te veel met het christendom..gelukkig wordt al het gewauwel over de bijbel een beetje in de perken gehouden. Al is het met vlagen irritant te noemen.

Als we alle punten samen pakken is de film goed te behappen maar wel een stuk minder als de andere post apocalyptische film; The road. Deze film gaf een beter beeld van een verlaten wereld neer en greep je meer bij de strot omdat je met de personages meeleefde.
Hier kon het me geen barst schelen hoe het met iedereen zou eindigen. Desalniettemin hebben we hier te maken met een redelijke film, die waarschijnlijk niet lang zal blijven hangen maar wel leuk is om een keer te bekijken. 3,0