Opinions

Alex Murphy opnieuw uitgevonden

De negatieve kritieken die je her en der hoort over deze reboot zijn niet van de lucht en overheersen over het algemeen wel degelijk getuige het lage gemiddelde (2,84 ster) hier op moviemeter. Zelf had ik geen nostalgische gevoelens bij het origineel omdat ik deze pas een aantal weken voor het eerst (!) gezien had, en ik weet dan ook niet of dit wellicht een rol had kunnen spelen bij mijn uiteindelijke beoordeling, maar voor mij zijn beide titels van een gelijkwaardig niveau. Zowel het origineel als deze reboot hebben zijn eigen voor en nadelen, en deze verschillen opvallend veel van elkaar. Wat ik vooral sterker vond in deze reboot was de storyline (uitstekend aangepast aan deze tijd en een compleet ander verhaal als in het origineel) en ik vond het een pluspunt dat het gezin van de hoofdrolspeler hier een aanmerkelijk grotere rol had. Dit gaf het geheel toch net wat meer diepgang en de nodige emotionele scene's mee. Ook de actie scene's maakten een diepere indruk, maar dit kan het origineel natuurlijk niet verweten worden. In de jaren 80' was deze film zijn tijd dan ook ver vooruit, dus dit kun je naar mijn mening dan ook niet per definitie, sterker of beter vinden.

Wat ik wel beduidend minder vond ten opzichte van de versie uit de jaren 80' was de mate van geweld in deze reboot en dan doel ik op de censuur van het geweld. Geweld maakt natuurlijk echt niet alles beter, maar in de wereld van Robocop hoort dit er wel een beetje bij. Een ieder die het origineel gezien heeft weet dat de film bepaald geen blad voor de mond nam en rauwe actie was ook wel in bepaalde mate kenmerkend voor de titel. Om een breder publiek te trekken is deze 2014 versie een stuk milder gemaakt wat voor mij toch een beetje afbreuk aan de sfeer deed op bepaalde momenten. Je hebt dan toch een beetje het idee dat je naar een gecensureerde versie van het verhaal zit te kijken. Ook slap vond ik de slot scené die er maar een beetje aangeplakt leek te zijn en wat mij betreft ook maar weinig toevoegde.

Als je de voor- en nadelen echter tegen elkaar afweegt is deze reboot zo slecht nog niet. Er is moeite gedaan om een nieuw verhaal te verzinnen, en het script heeft zich er ook zeker niet te gemakkelijk vanaf gebracht. Deze kun je gerust gaan zien.

3,5*

Frisse wind

Wat deze special echt heel goed doet is exact dezelfde sfeer neerzetten als de originele reeks uit de jaren 90, althans voor mijn gevoel. Ik zette er als kind niet speciaal de televisie voor aan maar kan mij nog goed herinneren dat ik Rocko’s Modern Life geregeld voorbij zag komen. Wel moet ik zeggen dat de reeks mij nooit echt greep en dat dit nu nog steeds niet het geval was. Ik dacht dat ik deze special nu meer zou waarderen omdat ik misschien wel meer van de grappen op zou kunnen pakken dan dat ik als kind deed, maar ik hield er eigenlijk hetzelfde gevoel aan over als vroeger. Geen straf om naar te kijken, maar de cartoon springt er ook nergens echt uit voor mij. Hiervoor vond ik de grapjes en personages simpelweg niet leuk genoeg.

Wel heel leuk gevonden vond ik de onderliggende boodschap, en alleen hierom is deze special het kijken al waard. Al met al een leuk initiatief van Netflix om deze special te introduceren, en ik heb nog wel een aantal suggesties voor ze. Zo zou een special van Cow and Chicken, of CatDog ook zeker geen onaardig idee zijn!

3,0*

Geniet maar drink met mate

Steffen Haars en Flip van der Kuil hebben voor mij persoonlijk een indrukwekkend rijtje films afgeleverd. Ik beoordeelde deze dan ook allemaal met minimaal een 7 of hoger. Hun nieuwste titel maakte mij dan ook gelijk weer enthousiast. Zeker na het zien van de nieuwe trailer die wederom erg grappig was had ik hier een rotsvast vertrouwen in.

Wat dan erg jammer is, is dat de trailer een knap gemonteerde versie -zoals bij de meeste komedies-, van alle grappige momenten uit de film is en dat er verder bar weinig te lachen valt. For starters is het hoofdpersonage veel te eendimensionaal. Het gaat hier duidelijk om een man die vanwege een ongelukkig leven aan de drank is geraakt en daardoor hoofdzakelijk eigenlijk alleen maar zielig is. Het ongemakkelijke hierbij is dat de film je zijn pijn soms ook wil laten voelen waardoor de film op sommige momenten opeens een vrij serieuze ondertoon heeft. Dit werkt in eerste instantie al niet omdat heel de stijl van de film eigenlijk al ''te simpel'' is om deze diepgang er bij een personage in te verwerken, en daarnaast is het personage van Ron ook niet bijster interessant. Je weet als kijker dat hij een bijstandsgerechtigde is die de hele dag zuipt, en een kutwijf als vriendin heeft, klaar. Dit was alsnog prima geweest als de film genoeg leuke grappen had gehad en Ron zelf ook een leuker en sympathieker personage was geweest. Het probleem is dus alleen dat hij dit absoluut niet is.

Naast het feit dat Ron veel te eendimensionaal is, is zijn tegenspeelster Bo Maerten (gespeeld door Bo Maerten), dit ook. Hoe zij aanvankelijk van geen enkele interesse tot oprecht geintreseerd in Ron raakt is volstrekt ongeloofwaardig, want het feit alleen dat haar partner haar bedrogen heeft laat haar echt niet gelijk voor Ron kiezen. Zeker niet als half mannelijk Nederland aan haar voeten ligt en Ron zelf niks speciaals heeft gedaan om haar hart te veroveren.

Ook zat ik mij geregeld te ergeren aan de bijrollen van Waldemar Torenstra en Chris Zegers die, naast het feit dat ze hun rol er beide veel te dik opleggen, ook gewoon gedurende de hele film totaal niet grappig waren. Met name Zegers wil het veel te goed doen maar kan het beter bij zijn reisprogramma's houden omdat hij gewoon voor geen meter kan acteren. Ook de bijrol van zanger Dennie Christian die compleet random met allerlei zangoptredens in beeld verschijnt is mij volstrekt onduidelijk. Waarschijnlijk wilden de makers iets compleet onverwachts doen wat totaal nergens op sloeg waardoor het grappig zou worden, maar niet alles wat je zomaar random in je film stopt wordt opeens leuk, puur omdat het random is.

Nee, wat mij betreft is Ron Goossens, Low Budget Stuntman een grote misser en hadden de makers dan ook beter een biertje minder kunnen drinken toen ze het script neerpende. Deze is in mijn ogen veel te overgewaardeerd, en hoewel humor altijd persoonlijk blijft vonden naast mij mijn twee aangeschoven kameraden dit ook gewoon rommel van de bovenste plank. Je kan je geld dan ook beter uitgeven aan een paar extra biertjes in de kroeg. Proost!

1,5*

Slaven van verlangen

Dit psychologische drama, met een flinke scheut sci-fi, is leuk in opzet, maar matig in uitwerking. Dit komt omdat er lang niet alles uit het concept van de wenskamer gehaald wordt wat erin zit, en het verhaal gedragen wordt door matige acteer prestaties van de cast. Deze matigheid valt met name in de eerste akte nog niet zo op, maar wordt steeds schrijnender wanneer de cast met steeds meer emotie moet gaan acteren. Olga Kurylenko doet het daarbij nog aardig, maar Kevin Janssens en Francis Chapman leggen het beide flink tegen haar af.

Met name de opzet trok mij wel echt naar het verhaal toe, en ik ben wel benieuwd wanneer er in een tweede deel opnieuw met het interessante concept gespeeld zou worden. Hier vallen namelijk enorm veel creatieve ideeën uit te halen. En ik doel dan even niet op de slappe pogingen die hier gedaan werden, zoals bijv. in het slot waar Kate zwanger van de kamer blijkt te zijn. Want hoe is dit mogelijk wanneer alles tot stof verdampt wat de kamer verlaat? Of zat hier soms een dieper, duivels plan achter?

Desalniettemin was dit een redelijke weg kijker, waarbij mijn grootste frustratie bleef liggen in het feit dat hier zoveel meer uitgehaald had kunnen worden.

2,5*

Vermakelijk formule werk

De film doet dan misschien weinig bijzonders, vermakelijk is het allemaal wel. Alle actrices en acteurs vervullen hun rollen verdienstelijk en er zit een weinig bijzonder maar vermakelijk verhaal in de film verwerkt. Denk alleen wel even het compleet belachelijke einde even weg: van een prikje met een stanley mes in je rug ga je echt niet meteen zo gemakkelijk dood.

3,5*

Down met Johhny

Meningen kunnen nogal eens uiteen lopen, maar bij sommige films kunnen deze meningen al helemaal extreem ver uit elkaar liggen. Dit bewijzen de reacties op moviemeter en het gezelschap waarmee ik de film aanschouwde in het geval van The Rum Diary des te meer. Een kameraad vond de film namelijk ronduit geweldig terwijl mijn overige vrienden de film matig tot slecht omschreven. Overigens val ik binnen de tweede categorie.

De film is namelijk wisselend in zijn succes. Sommige scene's zijn leuk gevonden en weten je wakker te schudden maar dit is wel na aanleiding van een voorgaand moment waarbij mijn ogen weer eens bijna dichtvielen. Er is best over het verhaal nagedacht en dit komt ook wel naar voren alleen is de uitwerking niet om over naar huis te schrijven. Dit laat mij wel degelijk begrijpen dat leden de film omschrijven als slopend en slaapverwekkend. De sfeer in de film voelt wel lekker en is authentiek neergezet met goede acteurs maar is gewoon niet intrigerend of vermakelijk genoeg. Kort gezegd is het geheel niet boeiend genoeg om de volle twee uur je aandacht bij te houden.

2,5*

Bekend terrein

De vergelijking met Misery is snel gemaakt wanneer je Run gezien hebt, maar daarnaast doet de film ook met regelmaat denken aan de miniserie the Act, en in wat mindere mate ook aan Bates Motel. Het verschil met bovenstaande voorbeelden en Run is dat al deze producties allemaal een andere benaderingswijze hebben, en dat daarbij de sterren van de hemel worden gespeeld door zowel Katy Bathes, Patricia Arquette als Vera Farmiga.

Wat Sarah Paulson doet voelt meer als een herhaling van zetten en brengt niks nieuws naar de tafel. Daarnaast vond ik haar personage ook veel te eendimensionaal en voorspelbaar waardoor zij mij niet echt intrigeerde. Los van het acteerwerk wat wel gewoon goed was, wordt haar rol nergens onderscheidend. Kiera Allen vond ik dan wel veel overtuigender spelen, maar het script waarmee zij moet werken benut haar acteertalent niet maximaal.

Wat Run heel goed doet is neerzetten hoe Chloe langzaam achter de waarheid komt, en de acties die zij neemt om tot die waarheid te komen. Het goede camerawerk en de aansprekende visuele stijl die je binnen no-time het verhaal in sleuren maken Run met gemak een publieksfavoriet voor het mainstream publiek die op zijn tijd “wel van een spannende thriller houdt”, maar voor de echte filmliefhebbers beslaat Run een te bekend terrein die teveel op safe speelt en onvoldoende verrassingen bevat. En hoewel er een beklemmende filmstijl gebruikt wordt, weet het allemaal toch maar mondjesmaat spannend te worden.

3,0*

Statham syndroom

Neeson maakte een aantal jaren terug een enorme klapper met verassings hit Taken. Een vervolg kon uiteraard niet uitblijven maar deze was echter al een heel stuk minder dan zijn voorganger. Neeson wou de moed niet opgeven (en het vervolg zal desalniettemin alsnog voldoende geld in het laatje hebben gebracht) en bleef dan ook de ene na de andere actie knaller/thriller met het thema anti-held op leeftijd, eruit knallen. Zo waren daar naast Taken 2 en 3 ook nog eens non-stop, A-team, Unknown en nu dus ook Run all night. Geen van zojuist genoemde voorbeelden zijn echter floppers te noemen, maar echt paradapaardjes op het CV van de acteur zijn het toch ook weer niet te noemen. Dit is ook voor Run all night het geval. Neeson speelt hier weer de anti-held die zich al grommend en brommend naar het slotstuk knalt, en ook al is hier beslist geen sprake van een happy end voor onze norse brombeer dit maakt de titel er niet opeens origineler door.

Run all night voelt namelijk geryceld aan en voelt als een straight to dvd movie die het witte doek alleen maar gehaald heeft omdat Neeson er toevallig in meespeelt. Echt uitmuntende actie scene's ontbreken, en hoewel het op bepaalde momenten wel aardig spannend weet te worden, zet het nooit echt helemaal goed door en weet het je als kijker geen moment op het puntje van je stoel te brengen.

Prima voor een rtl 5 film op een doordeweekse dag als je er toevallig voorbij zapt en toch niks beters te doen hebt, maar hier echt geld voor uitgeven voelt toch aan als een verspilling wat hoofdzakelijk komt doordat je het idee hebt dat je niks gemist hebt als je deze niet gezien hebt. Neeson krijgt wat mij betreft dan ook een beetje last van het Statham syndroom; ook deze acteur poept er zoveel films uit waarin hij soortgelijke personages speelt, waardoor uiteindelijk al zijn films op elkaar beginnen te lijken. Ik heb me best vermaakt met Run all night, maar was hem de volgende dag ook weer net zo goed weer vergeten.

2,5*

Moeilijke binnenkomer

Kon me maar moeilijk boeien, ook omdat de film een zeer rommelige start heeft. Mijn kameraad wist het eigenlijk perfect te verwoorden: de film geeft je het idee naar een spin-off van een televisie serie te kijken waar men de gebeurtenissen niet van kent maar wel geacht wordt te kennen.

Natuurlijk kan dit bij meerdere films de opzet zijn, maar bij Rundskop werd met name alleen de geschiedenis van het hoofdpersonage duidelijk uit de doeken gedaan. De illegale praktijken die gaande waren, werden enkel uitgelegd door middel van onduidelijke en vluchtige gesprekken tussen de personages waaruit je dan maar op moest maken waar het over ging.

Duidelijk was wel dat er over het verhaal was nagedacht en ik begrijp ook wel dat veel mensen deze film wél goed zouden kunnen vinden (de film is immers ook niet voor niets genomineerd voor een Oscar) maar mij greep hij echter niet. Het gevolg hiervan was dat ik alleen nog maar de hoofdlijn van de film kon volgen en er voor de rest geen moer meer van kon begrijpen. Op een enkele sterke scene na was dit voor mij vooral een onsamenhangend geheel waar ik me echt doorheen moest slepen om af te kunnen kijken. Dit kan aan het thema liggen (de Belgische hormonen maffia sprak me op voorhand al niet aan) maar het is vervolgens aan de makers om dit thema interessant te maken voor de kijker.

De beoordelingen suggereren dat dit voor het grote publiek dan ook zeker gelukt is, maar voor mij ging deze vlieger echter niet op. Dit komt omdat ik de film simpelweg als te saai ervaarde. Daarbij ontbrak ook nog eens iedere vorm van spanning en dit lijkt mij nou niet de bedoeling van zijn makers te zijn geweest.

2,0*

Herziening

Heeft Running Scared de tand des tijds doorstaan? Ik had het zo gehoopt. Dit was namelijk een van mijn favoriete films pakweg 10 jaar geleden waarbij bepaalde scene's me vandaag de dag nog steeds bijstonden. Hoewel de scene's die mij bijstonden (en nog een aantal meer) nu nog steeds gaaf uitpakten, waren er helaas ook een aantal negatieve zaken die mij bij de eerste kijkbeurt nog niet waren opgevallen. Onder meer de chaotische cameravoering en de 'hippe montage' die nu pijnlijk achterhaald en goedkoop aanvoelden, waren nu een doorn in mijn oog. Ook verhaaltechnisch viel het mij nu op dat er veel te veel toevalligheden waren en het verhaal net wat langer doorloopt dan goed voor de film is. Daarnaast waren de keuzes van het personage van Walker om de kinderen overal bij te betrekken, niet altijd even logisch. Ook een aantal veel te overdreven neergezette personages vielen mij ditmaal op en ook de laatste plottwist voelde goedkoop en cliché aan.

Tegen de missers stonden gelukkig nog steeds een paar hits, want zo waren de scene's met de pedofielen/vermeende kindermoordenaars nog steeds heel spannend en is de ijshockey scené nog steeds een onbetwist hoogtepunt in deze film. Daarnaast acteert Walker hier ook gewoon ijzersterk (al lijkt het wel of zijn personage voortdurend aan de coke zit), en is het ook leuk om Farmiga in haar jonge jaren terug te zien. Ook de obsessie die het personage van Karel Roden heeft met the Duke -een personage uit John Wayne’s "The Cowboys" uit 1972- vond ik goed en deze komt uiteindelijk tot een geweldig hoogtepunt. De film in zijn geheel, vormt dit echter niet meer.

3,0*

Feel the rush

Erg sterke titel voor zowel de liefhebber als de leek. Ik zag Rush in het bijzijn van mijn vader die een groot liefhebber van de Formule 1 is, en de rivaliteit tussen James Hunt en Niki Lauda halverwege de jaren '70 erg bewust heeft meegemaakt. Toen ik hem vroeg om mee naar deze film te gaan, hoefde hij dan ook geen twee keer na te denken voordat hij ja zij. Na afloop was mijn vader enorm te spreken over de invulling van de personages waarbij met name Hemsworth als Hunt volgens hem de meeste gelijkenissen vertoonde maar ook Lauda uitstekend werd neergezet door Daniel Brühl. Zelf heb ik vrij weinig met de formule 1 (verder dan de naam Schumacher reikte mijn namenkennis binnen deze wereld dan ook niet) maar ook zonder enige voorkennis vond ik de twee hoofdpersonages interessante persoontjes en raakte ik al gauw gefascineerd door ze.

Een veelgehoord kritiekpunt hier is dat de races zelf slechts fragmentarisch in beeld komen, en de personages wat aan de oppervlakte blijven. Zelf was ik het met dit laatste punt totaal niet eens. De film heeft veel te vertellen waardoor er bijvoorbeeld niet zo lang bij het huwelijk van Hunt stilgestaan wordt. Maar er wordt echter een uitstekend totaalbeeld van zowel Hunt als Lauda neergezet waarbij ik erg goed met de personages mee kon leven. En hoewel ik wel in het standpunt kan komen dat de races zelf niet heel uitgebreid in beeld komen vond ik dit ook niet vervelend omdat dit het uitgangspunt van de film ook helemaal niet was. Hoewel er wellicht meer races voorbij hadden kunnen komen, voelde het voor mij nergens als een gemis en wat we wel te zien kregen was voor mij dermate bevredigend genoeg om mij tevreden te kunnen stellen. Overdaad schaadt immers, en ik had er dan ook geen problemen mee dat de focus op de personages Hunt en Lauda zelf lagen want dit is dan ook het hart van de film.

Rush is één van de najaartoppers die je gezien moet hebben, of je nu wel of geen liefhebber van de Formule 1 bent.



4,5*