Opinions

This time travel crap, just fries your brain like an egg...

Toen ik alle lovende berichten over Looper zag was ook ik inmiddels erg benieuwd geworden naar deze nieuwe tijd-reis film. Een concept wat goed kan werken, maar ook finaal de spijker mis kan slaan. Gelukkig is dat laatste hier (grotendeels) niet van toepassing. Looper is vrij sterk, maar moet het met name van zijn verhaal hebben!

Verwacht wel aardig wat actie maar geen achtbaanrit van bijna 2 uur lang, want dat is dit beslist niet. Er wordt hier tijd genomen om een verhaal te vertellen wat met name in het middenstuk sterk naar voren komt. Dit is meteen een van de nadelen van de film; het middenstuk wil iets te veel vertellen en er gebeurde wat mij betreft net iets te lang, iets te weinig. Het niveau van de film blijft hoog liggen (let met name op al het oog voor detail) maar had op dit punt wel meer vaart mogen gebruiken.

Andere nadelen had de film helaas ook waardoor ik de film nog steeds wel behoorlijk goed vindt, maar waardoor het niet de klassieker zal gaan worden die het had kunnen zijn. Zo vond ik het jammer dat er niet werd getoond hoe de ''rainmaker'' er in de toekomst uitzag en vond ik de eind scene een beetje minder. De keuze die Joe maakt om zichzelf neer te schieten zodat old Joe verdwijnt had gemakkelijk anders aangepakt kunnen worden door simpelweg old Joe zelf voor zijn harses te schieten. Ook vond ik het erg slecht dat Old joe een compleet gebouw leeg ruimt zonder ook maar één schot te missen en een aantal scene's later vanaf een paar meter afstand ineens 100 keer weet mis te schieten. Dit deed dan ook erg aan de geloofwaardigheid af, en maakte dat het niet helemaal in balans was met wat ik eerder zag.

Nadelen die alles bij elkaar ervoor zorgen dat we niet met een score van 4* sterren weten te eindigen. Hiervoor laat de film toch net iets teveel steekjes vallen.

3,5*

Bij het horen van de film the losers, haalde ik even mijn schouders op. Het schijnt gebaseerd te zijn op een comic waar ik nog nooit van gehoord had. Echter zag de trailer er bijzonder aardig uit dus besloot ik de film een kans te geven. En ik ben maar al te blij dat ik dat gedaan heb!
Want deze film mag zich met recht actie blockbuster noemen. We krijgen namelijk actie; en veel actie!
Vanaf het moment dat de film aanvangt tot de eindcredits over het scherm rollen is er onverbiddelijke kei harde actie. En dit beviel mij goed, zeer goed zelfs waardoor ik de film beloon met 4,5 sterren.

De film is simpel in zijn eenvoud en zou een dieper verhaal kunnen hebben, ook is het onrealistisch dat een klein team een klein leger aan manschappen gemakkelijk om kan leggen zonder zelf amper geraakt te worden.
But who cares? Daarvoor is het dan ook een actie film!
Weg met het realisme en de diepgaande complottheorieën a la Quantum of solace maar gewoon tonen wat er in het genre van actie films getoond dient te worden.
Dit is voor mij de film die From paris with love die eerder uitkwam dit jaar pretendeerde te zijn. Deze zat ook vol met actie maar wat ontbrak was grote actie, die deze film wel in overvloed biedt!
Een van de verassingen van het jaar wat mij betreft en een schande dat deze niet in de nederlandse bioscopen is verschenen.
Must see voor fans van goede ongecompliceerde actie films!

Klein minpuntje; De ietwat tegenvallende finale waarna ik na de ontploffing van het vliegtuig nog op een eindgevecht met Max en Clay had gehoopt, maar wie weet zien we dat in een eventuele 2e deel

Voor de liefhebber

Simpel maar doeltreffend zou je deze Australische horror uit 2009 kunnen noemen. Ik zag deze voorbij komen bij de IMDB suggesties en gezien de redelijk hoge score (wat natuurlijk lang niet altijd iets wil zeggen) besloot ik deze een kans te geven. Als liefhebber van het genre heb ik hier vervolgens best van kunnen genieten, al was het allemaal niet heel bijzonder. Als je de trailer bekijkt en hier een goed gevoel over krijgt, kun je deze blind kijken; je krijgt exact wat je er van kunt verwachten.

Eveneens zelfs een tikkeltje meer: naast de hoofdverhaal lijn loopt er nog een soort van sub plot door de film heen die zijdelings met de hoofdgebeurtenissen verbonden is. Klinkt tof, maar voelt puur als opvulling aan en voegt eigenlijk heel weinig toe. Voelde ook een beetje misplaatst aan, en leek ook meer in een drama thuis te horen. Ik had de rol van de twee personages waar dit sub plot betrekking op heeft ook groter verwacht naarmate de speelduur vorderde, maar het was puur om het leed van een van de indirecte slachtoffers die Lola gemaakt had door haar vriendje van haar af te pakken, te tonen. Omdat Mia (waar het hier uiteindelijk om draait) enkel als opvulling aanvoelt om de speelduur op te rekken en haar personage verder aan de oppervlakte blijft, voelen deze scene's een beetje misplaatst aan. Dit komt omdat de scene's geen duidelijk einddoel in zicht hebben wat iets toe had kunnen voegen aan het verhaal, en de uiteindelijke toevoeging is dan ook zeer miniem en vergeet baar.

Kijkende naar de kern, en waar het allemaal om draait stelt The loved ones absoluut niet teleur, al had het verhaal dus zonder de overbodige scene's van overige personages gemakkelijk binnen 50 a 60 minuten gestopt kunnen worden. Het had dan ook beter gewerkt als onderdeel binnen bijvoorbeeld een VHS productie. De kritiek echter ter zijde gezet is deze leuk om een keer gezien te hebben als liefhebber van het horror genre. Al ben je hem de dag erna wellicht alweer vergeten, is deze namelijk nog steeds beter dan 90% van de horrorfilms die de afgelopen maanden uitgebracht is.

3,0*

Leven na de dood

Dat er meer is na ons aardse bestaan, is iets wat in mijn ogen zeker is. Er zijn genoeg verhalen te vinden over ervaringen van mensen die voor een korte periode klinisch dood waren. Ervaringen verschillen echter, en wat er dan ook precies zal gebeuren en vooral na een langere periode, is iets waar niemand antwoord op weet. Ook Peter Jackson niet. Zijn interpretatie over het leven na de dood en vooral hoe deze is vormgegeven is helaas lang niet altijd geslaagd. Dit komt deels door effecten die (nu al) aan het verouderen zijn, maar deels denk ik ook dat dit komt omdat het niet bepaald een makkelijke opdracht is om het leven na de dood vertaald naar film te krijgen. Ik denk dan ook dat het soms beter was om de uitvoering meer subtiel te houden.

Meer interessant is wat er op aarde gebeurt en hoe de klopjacht op de moordenaar geopend word terwijl Susie vanuit het hiernamaals toekijkt. Het gegeven is fascinerend, maar naast een op hol geslagen fantasiewereld wat het hiernamaals moet representeren mistte deze film wel een bepaalde spanning, die alleen richting het einde even de kop opsteekt. Dit is op het moment dat Jack zich realiseert dat de buurman zijn dochter vermoord heeft en wanneer het zusje van Susie bij hem inbreekt Ook had ik het idee dat deze film zich constant wilde onderwerpen aan een PG-13 rating. Daarnaast vond ik het jammer dat de affaire met de detective die schijnbaar wel in het boek zat, uit de film geknipt is. Het einde was dan wel weer gaaf en liet mooi zien dat karma een bitch is!

Het is allemaal wel vrij aardig, maar ik kreeg het idee dat hier wel meer in had gezeten. Misschien moet ik toch maar een keer het boek gaan lezen.

3,0*

Psychose of bezetenheid?

Bovenstaande is de vraagstelling die aan de kijker voorgelegd wordt, en ook al hevelt het slotstuk overduidelijk naar één van deze twee in mijn ogen, de kijker mag zelf bepalen hoe hij het interpreteert. De kijker zelf een verhaal in laten vullen kan goed werken maar dit concept kon het geheel voor mij niet redden. Ik heb hulde voor hoofdrolspeelster Gretchen Lodge, en ik hoop dat ze door haar sterke acteerprestaties opgemerkt wordt en betere projecten aangeboden krijgt want Lovely molly gaat bij mij nu niet bepaald de geschiedenis boeken in als een van de betere films van de laatste tijd.

Om te beginnen is het verloop van de film erg traag en gebeurd er het grootste gedeelte van de tijd eigenlijk niets. Molly glijdt hier erg langzaam, met de nadruk op l-a-n-g-z-a-a-m af en dit wist gewoon geen enkele spanning te genereren of interesse te wekken omdat er gewoon te weinig gebeurd om het verhaal voor de kijker interessant te houden. Er komen wat nietszeggende handycam momentjes voorbij die de roots van de regisseur (die zijn carrière startte met The blair witch project) laten zien, maar deze voegen weinig toe. Ze hebben maar een erg beperkte rol in het verhaal, en de momenten dat er gebruik van wordt gemaakt voelt het meer aan als een gimmick of een toevoeging waar niks mee gedaan wordt dan dat het echt van belang is voor de kijker om te zien.

Als kijker voel je je een beetje als de omgeving van Molly; wat is er met haar aan de hand, wat veroorzaakt haar ''psychoses'' en wat veroorzaakt uiteindelijk haar mental breakdown? Het was sterker geweest als de kijker zag wat Molly zag in plaats van zonder nu te weten wat haar uiteindelijk tot waanzin drijft. Goed, als kijker trek je direct de conclusie dat alles betrekking op haar verleden en haar overleden vader heeft maar is Molly nu bezeten of gewoon blijven hangen in haar eigen psychose? En wederom komen we dus weer bij de vraagstelling van het begin van deze recensie uit.. Ik houd normaal wel van ruimte voor eigen interpretaties maar hier werkte het totaal niet voor mij. De film was nu een saaie, slaapverwekkende zit voor mij geworden omdat er te weinig gebeurde en het verloop veel te traag was.

1,5*

Worst Ex Ever

Prima docu, al had ik al vrij snel door wat hier gaande was vanaf het moment dat de twee vrouwen elkaar kortstondig ontmoette bij het appartement van Dave. Toen dit vermoeden steeds meer bevestigd leek te worden vond ik 90 minuten al snel te lang duren en hadden ze hier niet zo goed de vijfde aflevering van Worst Ex Ever van kunnen maken.. Alleen dan net een half uur korter.

3,0*

Overbodig

Ditmaal volgen we het inmiddels bekend geworden verhaal vanuit de verslaggeefster waar Pablo Escobar een relatie mee heeft. Of dit iets toevoegt? Voor mij persoonlijk niet omdat de film in grote lijnen Narcos volgt, en geen eigen smoel heeft. Ruimte genoeg om van deze Netflix serie af te wijken was er namelijk genoeg. Van Colombianen zelf hoorde ik dat de Colombiaanse serie El Patrón del Mal, veel dieper op het leven van Pablo inging dan dat de Netflix serie dit deed. Zelf heb ik deze serie niet gezien maar de makers hadden er voor kunnen kiezen om de nadruk meer op andere punten te leggen dan een focus te leggen op het verhaal zoals wij deze inmiddels al goed genoeg kennen.

Hoewel Javier Bardem een goede Pablo neerzette vond ik Cruz wat gebrekkig. Op de een of andere manier overtuigde zij mij nooit helemaal met haar rol, en nadat er in Narcos wel gewoon Spaans gesproken werd haalde de Engelse taal mij ook heel de tijd uit het verhaal. Amerikaanse films doen dit bijna constant, maar wanneer de Netflix serie dit anders deed, en je ook zelf een bezoekje aan Colombia gebracht hebt, gaat je dit toch meer storen. Na de aftiteling vroeg ik mij af of ik na deze film nog nieuwe dingen wist die ik eerst nog niet wist, maar die conclusie lijkt mij na deze review wel duidelijk.

2,0*

Spring maar achterop

Luca is met name leuk voor de kleintjes, maar als volwassene zonder kinderen beleefde ik hier een stuk minder plezier aan. Ja de zomerse vibe was heerlijk, en de animaties zagen er weer prima uit, maar met name het verhaal bevat te weinig verassingen en is daardoor te voorspelbaar. Het voelde alsof de makers een beetje op safe speelden.

Hoewel het uitgangspunt fris en origineel is mistte ik een bepaalde originaliteit die veel andere Pixar titels wel hebben. Ook het design van de "zeemonsters" leek iets te missen waardoor geen van de personages mij nooit echt wist te grijpen. Het personage die het meest fris en origineel aanvoelde (de oom van Luca), bleek slechts een kleine bijrol te spelen.

Hoe fantastisch Portorosso mij als vakantiebestemming ook lijkt vond ik het verhaal wat zich in de stad afspeelde een stuk minder interessant. Pixar kan beter dan alleen mooie plaatjes laten zien. Wanneer je je verwachtingen laag houdt en geen verassingen verwacht kan dit voldoende voor je zijn maar voor iedereen die op meer diepgang hoopt zijn er betere alternatieven beschikbaar.

3,0*

Ungatz

Lucky voelt aan als een unieke productie omdat de acteur die Lucky speelt, zich net als zijn personage op de eindigheid van het leven lijkt voor te bereiden. Niet lang na het filmen kwam Harry Dean Stanton ook zelf te overlijden, wat de film wel een beetje bijzonder maakt hierdoor. Het gevaar van overschatting kan hier alleen wel met gemak om de hoek komen kijken.

Zo is het interessant om te zien hoe Lucky door middel van zijn levenservaring tegen het leven aankijkt, alleen wordt hier simpelweg te weinig mee gedaan. In plaats hiervan komen er veel scene's voorbij die mij weinig deden zoals de zangpartij op de verjaardag die ik vooral als slepend en traag ervoer. De transitie van weerstand tegen de dood tot de acceptatie ervan vond ik wel sterk. Hoe eigenlijk een gesprek met een mede veteraan zijn gehele gemoedstoestand kan veranderen. Soms is er ook niet meer nodig. De kans bestaat daarbij dat je hierdoor zelf ook een stukje minder bang wordt voor de dood. Deze boodschap is echt het hart van deze titel, die magistraal veel kracht bijgezet krijgt door Harry Dean Stanton die echt samensmellt met zijn personage.

Hoewel bovenstaande Lucky zonder meer de moeite waard maakt, wil dit niet zeggen dat er geen behoorlijke investering van de kijker gevraagd wordt. Veel kijkers zullen het geduld niet op kunnen brengen om de gehele speelduur uit te zitten, omdat het verhaaltje veelal te rustig doorkabbelt zonder dat er daadwerkelijk heel veel gebeurt. Lucky bevat nog wel een aantal prachtige quotes en metaforen, maar als totale kijkervaring had er veel meer uit dit gegeven gehaald kunnen worden om het geheel aantrekkelijker te maken.

3,0*

Transcendence 2

En het begon allemaal zo slecht nog niet..Lucy verraste mij in zijn eerste helft namelijk vrij aardig. Er wordt hier geswitcht tussen een lezing van Professor Norman (gespeeld door Morgan Freeman) en de benarde situatie waar het hoofdpersonage van Johansson al gauw in beland. Norman spreekt over de theorie dat wij als mensen slechts 10% van onze hersencapaciteit zouden benutten en wat er zou gebeuren als we deze 10% zouden overstijgen. Tijdens deze lezing en de eerste benaderde momenten waar Lucy in beland, wordt je als kijker gebombardeerd met de meest uiteenlopende fragmentarische videobeelden die op de lachspieren kunnen gaan werken, maar tegelijkertijd heel goed aansluiten bij de sfeer die de film uitstraalt.

Tot zover mijn enthousiasme, want zodra de lezing stopt, en de twee personages van Johansson en Freeman met elkaar in contact komen te staan, verzandt het geheel in een warrig, ongeïnspireerd zooitje, die mij enorm aan Transcendence (2,5*) deed terugdenken. Zelfs de rol van Morgan Freeman (die ook in Transcendence speelt) is hier dan nagenoeg gelijk en iedere vorm van inspiratie lijkt hier vanaf dit punt te ontbreken. Er zit geen spanning meer in het verhaal omdat Johansson een soort onoverwinnelijke super computer wordt, die ook soortgelijke trucjes uithaalt als Depp al in Transcendence deed. Vijanden vormen geen enkele bedreiging en worden zonder pardon uit de weg geruimd. Het dieptepunt diende zich aan toen er zwarte draden uit het lichaam van Johansson begonnen te groeien, en er een reis werd gemaakt door de tijd. Een korte scene met een dinosauriër wiens animatie leek te zijn voltooid door een B-studio uit het jaar 2004, maakte het er allemaal niet beter op. Het filosofische geneuzel wekt bij het begin nog wel je interesse, maar richting de finale boeit het je geen ene sikkepit meer en is het veel te vergezocht en zweverig geworden.

Het concept van Lucy vond ik alleraardigst, en pakweg het eerste half uur vond ik zelfs goed, maar vanaf dit moment gaat de kwaliteit in zo'n sneltreinvaart naar beneden dat je je af vraagt hoe het kan dat regisseur Luc Besson ooit zo'n topper als Taken heeft voortgebracht. Transcendence vond ik al geen al te beste titel, maar Lucy, die hier verdacht veel op lijkt vind ik zelfs nog een tikkeltje slechter. Zonde van je tijd, en geld.


2,0*