Opinions

Ik sluit me aan bij het bovenstaande bericht. Het eerste seizoen was al ongeloofwaardig, dit seizoen gaat er flink overheen qua ongeloofwaardigheid. Hint: er zijn zoveel karakters met een motief om Sara te vermoorden, maar degene die het minste motief heeft (een stomme ruzie) is uiteindelijk de dader. Of toch niet? Want de laatste vijf minuten laten (net als de laatste minuten van het vorige seizoen) een plotwending zien die alles 180 graden omdraait. Alles maar om een reden te hebben voor een derde seizoen dat zonder twijfel nog meer ongeloofwaardig is. De koe moet uitgemolken worden tot het bot. 1*.

Geregeld lees ik een blog van een Amerikaanse expat in Japan en daar waren meerdere bezoekers die ook expat in Japan zijn die deze serie aanhaalden en het een feest van herkenning noemden. Ik denk dat deze serie op hen net zo'n aantrekkingskracht heeft als De Luizenmoeder op menig ouder van een schoolgaand kind. In Japan is de omgang op kantoor waarschijnlijk stukken extremer dan in het westen, maar wellicht zijn er ook veel kantoormensen in Nederland die hier veel in herkennen. Vervelende bazen zijn er natuurlijk overal.

Voor mij werkt dit principe van "ik herken het, dus is het grappig" helaas niet. Er moet iets meer mee gedaan worden. Ja het pandabeertje gaat grunten om haar frustratie te kunnen venten, maar erg scherp zijn haar teksten dan niet en de grap van een pandabeertje dat heel lief is maar ineens gaat grunten is er na de eerste keer er wel vanaf. Dat er veel leukere dingen met metal gedaan kan worden bewijst een serie als Detroit Metal City, die ik wel hilarisch vond.

Heb je zelf een vervelende baas, dan is dit misschien wel leuk, maar aan mij is dit niet besteed. Gelukkig zijn er maar 10 afleveringen die slechts 15 minuten duren. 1*.

Gekeken omdat dit in hetzelfde straatje als Squid Game zou moeten zijn, maar dit is toch een stuk matiger. Deze serie heeft enkele melodramatische momenten, zoals in de tweede en in de laatste episode, waarin we speeches zien die emotioneel zouden moeten overkomen, maar over de top aanvoelen, en waarbij de serie alle (geveinsde) scherpzinnigheid laat varen. Ik ben niet onder de indruk van hoe men de hoofdrolspeler in de tweede aflevering laat overleven, noch van hoe doortrapt het spel in de laatste aflevering zou moeten zijn. Deze serie belooft een "wauw, wat een vindingrijkheid" gevoel, maar maakt het niet waar. 2*.

Tikkeltje beter dan het vorige seizoen. Nog steeds melodramatisch op momenten, teveel flashbacks met dramatische muziek. Ook wat minder "games" dan het vorige seizoen, maar het afsluitende spel is heel erg passend. Natuurlijk moet het laatste spel eindigen met de hartenkoningin[/i] gezien de link met Alice in Wonderland in een spel dat wel erg psychologisch doortrapt blijkt te zijn. Het einde lijkt wat dat betreft ook passend te zijn en ondanks enkele kleine vraagtekens hoezo droomt hij over andere overlevenden als hij die niet kende voordat de catastrofe plaatsvond, voelt het einde redelijk bevredigend aan. 2,5*.

Eerste anime uit het Monogatari-universum gebaseerd op het eerste boek uit de gelijknamige boekenreeks. Echter, qua chronologie komen eerst de filmreeks Kizumonogatari en de miniserie Nekomonogatari (Kuro), die beiden op Moviemeter te vinden zijn. En dan zijn er nog meerdere andere series in het universum.

Bakemonogatari, wat een samentrekking is van "bakemono" (monster) en "monogatari" (verhaal), had ik al eens eerder gezien; de rest heb ik maar links laten liggen omdat series me wat minder gingen interesseren. Het uitbrengen van de Kizumonogatari films deed me van gedachten veranderen. Over het algemeen schijnt de volgorde van uitzenden de beste volgorde te zijn, dus die volg ik dan maar, om te beginnen met de herziening van Bakemonogatari.

Wie ooit begonnen is met anime kijken zal ongetwijfeld net als ik het eerst als erg verfrissend ervaren hebben, maar na wat meer gezien te hebben ontdekken dat ook anime vele clichés heeft; ze zijn alleen anders dan de Hollywood clichés. Het fijne van deze serie is dat het de clichés onderkent, op een rijtje zet en ermee speelt, waardoor het clichématige er een beetje vanaf gaat.

Om zelf een kleine selectie te maken: setting is een school, de hoofdpersoon verwerft een soort van harem, waarvan de meest prominente dame een tsundere is (een meisje dat koud en hard is, maar later eigenlijk warm en vriendelijk blijkt te zijn) wiens kledingsstijl aangemerkt kan worden als "zettai ryouiki" (kousen over de knie waardoor er slechts een klein gedeelte huid tussen kousen en rok zichtbaar is), en wiens haarkleur paars is onder het motto van dat in anime alle mogelijke kleuren van de regenboog natuurlijke haarkleuren zijn. Verder een dame met kattenoren, wat door veel Japanners kennelijk als erg sexy beschouwd wordt, en met grote borsten die onderhevig zijn aan het Gainax Bounce Effect, genoemd naar de studio Gainax die als specialiteit de natuurlijke bewegingen van grote borsten heeft. Kortom, in het algemeen is er de nodige fanservice.

Maar zoals gezegd worden deze clichés onderkent, met name door het personage Senjougahara, die zelfs naar haar eigen stemactrice verwijst. Los van alle clichés is het een aardig verhaaltje over allerlei bovennatuurlijke zaken met behoorlijk snedige en vermakelijke dialogen. De animatie is prima, niet al te weelderig omdat het merendeel van de serie statisch is en uit de genoemde dialogen bestaat, maar zodra er sprake is van actie ziet het er goed uit. Wel moet gezegd worden dat het één en ander duidelijk uit de computer komt. In latere animaties weet men dit toch vaak wat beter te verhullen.

Tenslotte vertoont de serie quotes uit het boek, die zo kort zichtbaar zijn, dat ze nauwelijks te lezen vallen. Je kan er voor kiezen om telkens het beeld op pauze te zetten, maar het geheel is prima te volgen zonder die quotes tot je te nemen. Ik vond het in ieder geval vermakelijk. 4*.

Erg goed. Mijn vriendin werkt zelf in de culinaire sector en vond het zeer overtuigend, ze kon haast niet geloven dat de personages door acteurs gespeeld worden in plaats van door echte chefs. Haar enige aanmerking is dat er teveel personeel is voor zo'n kleine zaak, dat zou in werkelijkheid niet rendabel zijn.

Wat interessant is aan deze serie is dat het een keer niet gaat om een Michelinrestaurant, maar om een klein low budgetrestaurant. (Verbaal) misbruik in de keuken wordt genormaliseerd op televisie, maar de hoofdpersoon, ook al is hij nog zo'n uitstekende chef, is een keer niet een bullebak, maar iemand die respectvol met zijn personeel omgaat en ze de ruimte geeft voor hun eigen inbreng.

Dat hij in de één na laatste episode vol Gordon Ramsey gaat, kon ik in ieder geval goed begrijpen. Door één iemand, die stiekem tegen hem in ging, wordt het restaurant overspoeld door klanten, terwijl het restaurant daar nog niet klaar voor is en die persoon loopt vervolgens ook in de weg. Een andere werknemer is ondertussen bezig met zijn eigen hobby in plaats van te doen waarvoor hij ingehuurd wordt. Helemaal begrijpelijk dat hij tegen ze uitvalt, maar blijkbaar vinden de makers van de serie dat hij fout zit, want na afloop zitten die twee over hem te bitchen zonder enige zelfreflectie en biedt hij zijn verontschuldiging aan. Het enige wat ik een beetje apart vond aan het plot.

Die scène, waarin alles dus in het soep loopt, is visueel één van de sterkste scènes uit de serie omdat het één superlang shot betreft. Sowieso veel longshots, wat ik erg gaaf vindt. Verder in de laatste episode ook een lange monoloog in de stijl van Breaking Bad/Better Call Saul waarin we de hoofdpersoon beter leren kennen. Erg sterk, sowieso zijn de karakters erg sterk.

Tenslotte bevat de soundtrack erg veel alternatieve muziek, wat me heel erg goed bevalt. 4*.

Ik had hier toch andere verwachtingen bij. Aanvankelijk dacht ik dat dit een wat minder serieuze serie zou zijn dan Breaking Bad, waarin episodisch de strapatsen van clown Saul Goodman gevolgd zouden worden. Echter, de recensies in de Nederlandse kranten betreffende het laatst uitgebrachte seizoen (namelijk seizoen vijf) lijken unaniem juichend te zijn, waarin gesteld wordt dat het zelfs nog beter is dan Breaking Bad. Dat maakte me toch nieuwsgierig naar deze serie, al verwachtte ik dat de eerste seizoenen nog vrij saai zouden zijn, een langzame opbouw waarbij de aanhouder die het volhoudt tot ver in de volgende seizoenen pas de vruchten zou gaan plukken.

Van de week dan eindelijk dit eerste seizoen gezien en ongetwijfeld zit er een kern van waarheid in, dat het alleen maar beter gaat worden, maar ik vind dit seizoen al behoorlijk intrigerend. Inderdaad veel strapatsen van Saul, maar ik bewonder de creativiteit ervan. Anders dan Walter White, maar op zijn manier net zo doordacht en soms onverwacht. En Saul lijkt ook diepere lagen te hebben in deze serie, en die zijn zeker de moeite waard. Tevens krijgen we Mike al te zien en de wijze waarop zijn karakter ontplooid wordt bevat momenten met name de ontboezeming over zijn zoon die wat mij betreft tot de beste televisiemomenten geschaard kunnen worden. Heel erg sterk geacteerd ook.

Tenslotte mag genoemd worden dat er soms erg inventieve shots in zitten. Het is niet van het niveau van de betere speelfilms, maar het zorgt er wel voor dat op visueel vlak één van de betere series is. Erg benieuwd naar de volgende seizoenen. 3,5*.

Toch wel minder dan het eerste seizoen. Hier ligt er meer nadruk op de advocatuur en de intriges bij HHM en minder op de trucjes van Slippin' Jimmy, die het vorige seizoen voor mij zo leuk maakten. Enerzijds is het interessant om te zien hoe de relaties tussen de McGill broers zich ontplooit, maar anderzijds is het niet erg vlot.

Meest interessant en tekenend voor hun relatie is de flashback aan het begin van de laatste episode aan het sterfbed van moeder McGill, die om de afwezige Jimmy roept en geen aandacht voor de aanwezige Chuck lijkt te hebben. Ik vind Chuck niet erg sympathiek naar Jimmy toe in deze serie, ondanks al zijn succes terwijl Jimmy maar aanrommelt is het duidelijk dat hij een grote wrok koestert richting Jimmy en dit soort scènes maken duidelijk waar de oorsprong ligt: Jimmy was duidelijk de favoriet van hun ouders ondanks dat Chuck degene was die alles volgens de regels doet. En dat maakt Chucks houding ook wat begrijpelijker.

Maar goed, desondanks voelt het allemaal wat saaier aan dan het vorige seizoen. Het hoogtepunt wat mij betreft was de scène waarin Jimmy zich onmogelijk maakt teneinde ontslagen te worden. Leuk geëdit en met leuke vondsten.

Vanwege het lagere gehalte aan vermakelijkheid en omdat het wat langzamer lijkt te gaan een ster minder dan het vorige seizoen. 2,5*.

Na een leuk eerste seizoen, viel het tweede seizoen me een beetje tegen. Hoewel dit derde seizoen een andere toon heeft dan het eerste seizoen, is dit weer meer op niveau, met name omdat de sfeer meer en meer tegen die van Breaking Bad begint aan te schurken. Logisch, uiteindelijk moeten we personages die niet in Breaking Bad voorkomen`kwijtraken', terwijl meer en meer personages uit die serie hun entree maken.

Voor dit seizoen betekent dat de exit van broer Chuck, en de entree van Gus Fring. Met het eerste wordt de verhaallijn van Chuck naar een logisch eindpunt gebracht. Maar met name het laatste is sfeerverhogend omdat Gus één van de meest charismatische en tegelijk angstaanjagende personages is die ik heb gezien. Interessant om te zien hoe Mike aan hem gelieerd raakt, waarbij de scènes met de schoen bijzonder innovatief zijn. Een veel minder belangrijk personage uit Breaking Bad die dit seizoen z'n entree maakt is Huell Babineaux, een bijpersoon waar ik altijd een zwak voor heb gehad, zo stom als hij is.

Ook sterk is de grotere rol voor Nacho, die net als eerder Jesse in Breaking Bad steeds meer het hart van de serie lijkt te gaan spelen, de persoon die verstrikt in het geheel raakt en die moeite heeft met de donkere zijden van de drugshandel. Het leidt tot een verhaallijn die op bevredigende wijze verklaard hoe Hector Salamanca in de rolstoel terecht komt.

Kortom, het wordt allemaal ernstiger, gevaarlijker, en dat draagt flink bij aan de beleving. 3,5*.

Dit seizoen zet door waar in het vorige seizoen al een aanzet toe werd gegeven: Jimmy wordt eindelijk echt Saul, en Mike raakt steeds meer betrokken bij de operaties van Gus. Verder de introductie van het personages Lalo, die tegelijkertijd een beetje een clown lijkt te zijn, maar waar je al proeft dat onder de oppervlakte een genadeloze en zeer slimme gangster schuilt. Helaas zal hij uiteindelijk moeten verdwijnen, want hij komt niet in Breaking Bad voor, maar ik hoop op nog veel vuurwerk met hem in de laatste seizoenen.

Ook Kim zal uiteindelijk moeten verdwijnen, maar dat zal waarschijnlijk tot het laatst bewaard worden. Ze is toch een beetje Sauls Skyler, maar omdat ze bereid is tot op zekere hoogte het spel mee te spelen, maakt haar veel boeiender. En eerlijk gezegd ook niet irritant zoals Skyler. En in wezen is ze echt een goed persoon, waardoor haar verhaallijn de moeite waard is.

De sfeer gaat zelfs nog meer dan in het vorige seizoen richting Breaking Bad, maar wat tegenvalt zijn enkele elementen in het plot die ik erg ongeloofwaarlijk vind. Ten eerste dat de revalidatie van Hector gestaakt wordt. Gus wil hem in een rolstoel houden, maar ik koop het gewoon niet dat de Salamanca familie zelf niet ook medische hulp kan inschakelen voor zijn revalidatie, laat staan geen second opinion inroept. En zelfs in een verpleeghuis zal men hoe dan ook met revalidatie aan de gang gaan, domweg omdat hoe meer hij revalideert, hoe makkelijker zijn verzorging is.

Ten tweede geloof ik niets van de naïviteit van Werner. Je wordt ergens heen geleid met een zak over je hoofd, je krijgt fors betaald voor de klus en je krijgt nota bene een flinke waarschuwing van Mike, die wat mij betreft duidelijk genoeg was. Tenslotte is het raar dat hij zijn 'ontsnapping' überhaupt kon plannen. Zijn telefoongesprekken worden gemonitord nota bene door iemand die Duits verstaat, hoe zo was het mogelijk dat Mike en/of Gus niet hadden zien aankomen dat hij aan het plannen was zijn vrouw te ontmoeten?

Ook omdat het aan het einde van het seizoen is, drukt het toch een beetje de lol, waardoor ik op een halfje lager uitkom dan het vorige seizoen. 3*.

We zitten inmiddels diep in de kartelwereld en dat zorgt voor de nodige spanning. De achtste episode biedt een aantal van de sterkste momenten op televisie, en de daarop volgende twee episoden doen er wel iets maar niet veel voor onder. Lalo is een erg gaaf karakter; hij komt erg onbekommerd over, maar ondertussen straalt hij ontzettend veel gevaar uit en dat gaat in het komende seizoen ongetwijfeld nog heel veel sterke momenten opleveren. Een prachtige tegenspeler voor Gus en Mike, die op hun manier net zo interessant zijn. Ik kijk er sterk naar uit hoe de puzzel uiteindelijk afgemaakt gaat worden en hoe dit ingepast wordt met Breaking Bad. Dit seizoen is uiteindelijk het beste van de serie tot nu toe, maar in afwachting van het laatste seizoen, waar ik nog meer van verwacht houd ik het op 3,5*.

Het was een beetje lastig om weer in deze serie te komen na het vorige seizoen een tijd geleden gezien te hebben. Wie was wie ook al weer? Niet lastig met de hoofdpersonages, maar wel met de vele bijpersonen.

De eerste helft van de serie is helaas wat aan de zwakke kant en weet niet altijd te boeien. Het is pijnlijk om Nacho te zien sterven, maar het was vrij onvermijdelijk en de uitwerking ervan voelt goed aan.

De ommekeer komt met de finale van de eerste helft van het seizoen, aflevering 7, Plan and Execution. De moord op Howard had ik zo niet aan zien komen, maar is zo ongelooflijk sterk. En sowieso is Lalo één van de meest angstaanjagende schurken uit de televisiewereld, ontzettend sterk gespeeld door Dalton.

De tweede helft heeft weer de intensiteit die de laatste eerdere seizoenen ook hadden, en komen alle lijntjes samen, zowel van de hoofdlijn van deze serie, als de lijn van Saul als Gene en van Breaking Bad met een aantal scenes met Cranston en Paul, waarbij de laatste wel iets te oud voor zijn rol lijkt te zijn geworden.

Uiteindelijk een bevredigend einde van een interessante serie. 3,5*.

Weer eens herzien. Destijds na het vijfde seizoen afgehaakt en sindsdien nog wel eens een episode gezien als ik weer eens in het vliegtuig zat en er te weinig tijd was om nog een film te zien. De herziening van dit seizoen maakt toch pijnlijk duidelijk dat de serie op een gegeven moment erg afgegleden is.

Voor zover ik de andere seizoenen die ik heb gezien kan herinneren bevat dit seizoen bevat niet de beste afleveringen, maar toch is het leuk om weer eens te zien. Geen klef gedoe met vriendinnetjes, hier draait het nog echt om wanhopige single nerds, die hun taal doorspekken met vakjargon. Nooit echt hilarisch, maar wel erg gevat en daardoor zeker grappig genoeg.

Zelf heb ik natuurkunde gestudeerd en ik kan relateren aan veel gewoontes en obsessies van de personages. Ik heb wel eens het idee dat veel mensen die geen technische opleiding gedaan hebben het idee hebben dat elke natuurkundenerd een Sheldon is. In mijn ervaring zou iedere natuurkundenerd een Sheldon willen zijn, de meesten zijn echter een Leonard: iemand met typische nerdobsessies, maar zeker geen contactgestoorde autist. Niet iemand met een binair brein, maar een echt mens met diepe gevoelens.

Sheldon is in ieder geval het leukste personage en sommige (maar zeker niet alle!) theoretische natuurkundestudenten delen zeker sommige trekjes zoals superioriteitsgevoelens ten opzichte van andere natuurkundigen (met name experimentele natuurkundigen). Zeker onder snaartheoreten waartoe Sheldon behoort lijkt de opinie dat alleen hun werk er toe doet wijdverspreid. De serie neemt dit soms op de tak, zeker in vervolgseizoenen, wat ik hoogst vermakelijk vind.

Opvallend is dat het personage Sheldon in de eerste episoden nog niet helemaal zijn identiteit gevonden had. Zo aseksueel hij in de volgende seizoenen is, is het moeilijk voor te stellen dat hij in de pilot overweegt zijn sperma te doneren.

Uiteindelijk een aardig eerste seizoen waarin geen enkele aflevering er echt uitspringt, maar waar het ook nergens echt inzakt. 3,5*.

Ook het tweede seizoen is weer aardig. Niet echt dijen kletsen van het lachen, maar de constante stroom aan snedige opmerkingen vol technische en wetenschappelijke referenties is erg vermakelijk. Plus een aantal stereotypen die erg dik aangezet zijn en daarom vermakelijk zijn. Met name Sheldon, die laat in het seizoen eindelijk voor het eerst zijn catchfrase "Bazinga!" gebruikt, maar ook Howard, die ontzettend oversekst is en onvermijdelijk steeds een blauwtje loopt.

Ook dit seizoen is redelijk constant in kwaliteit. Leukste aflevering is misschien "The Cooper–Nowitzki Theorem" waarin Sheldon een vrouwelijke bewonderaar blijkt te hebben, maar de andere episoden blijven niet ver achter. Verder in de serie een aantal fijne nerd-momenten, zoals het zoeken naar het America's Next Top Model huis met hypermoderne technologie en Sheldons flowchart om vriendschappen aan te gaan.

Een tikkeltje beter misschien dan het vorige seizoen, maar niet genoeg om een hogere waardering te krijgen. 3,5* dus.

Een hoop komedieseries draaien om de romantische spanning tussen de hoofdpersonages, die veel om elkaar draaien zonder dat ze door hebben dat hun gevoelens eigenlijk wederzijds zijn. Zodra ze elkaar dan eindelijk weten te vinden, is dat vaak het moment waarop de neergang van de serie inzet. Op het moment dat ze zich gaan verloven is de dood eigenlijk al ingetreden en vertoont de serie de laatste stuiptrekkingen.

De eerste twee seizoenen van The Big Bang Theory zijn erg grappig, maar toen ik de serie voor het eerst zag ben ik al na het vijfde seizoen afgehaakt en heb slechts sporadisch afleveringen van latere seizoenen in het vliegtuig gezien die pijnlijk onleuk zijn. Zelfs zonder de laatste seizoenen volledig gezien te hebben kan ik concluderen dat de serie al lang en breed dood is en nu slechts als een zombie door het leven strompelt. Maar dit is al het seizoen waarin de serie besmet is geraakt met de ziekte ze uiteindelijk zou overlijden.

Dit alles dus door relaties. Allereerst Leonard en Penny, al gaat de relatie gelukkig aan het einde van het seizoen weer kapot, waarna we wel nog een erg matige aflevering krijgen waarin Sheldon een soort rol van hun kind speelt. Te makkelijk. Ook Sheldon ontmoet een vrouw, Amy, waarvan ik herinner dat ze in het komende seizoen aanvankelijk erg grappig was als een vrouwelijke Sheldon, wat helaas ook later verandert.

Maar nog pijnlijker is dat Howard aan de vrouw raakt. Howard, de oversekste nerd, die allerlei briljant stompzinnige, maar vooral hilarische ideeën verzint in pogingen om aan de vrouw te komen, maar nooit succes heeft. Hiermee wordt natuurlijk een gigantisch potentieel aan humor om zeep geholpen.

In het algemeen is het wat minder scherp, minder woordgrappen met technische termen, minder nerdy weirdness en dus meer relatiegezeur. Jammer. Toch een aantal leuke momenten zoals Sheldons pogingen Penny met chocolade te conditioneren en de optredens van Wil Wheaton. Maar in het algemeen een stuk minder dan de vorige twee seizoenen met als gevolg een ster minder voor dit seizoen: 2,5*.

R.I.P. Howard Wolowitz.

Op het moment van schrijven het hoogst gewaardeerde seizoen van de serie op deze site gezien het gemiddelde. Voor mij wederom een teleurstelling, ondanks dat het seizoen voortvarend begint met in de eerste aflevering Howard die een robot arm gebruikt om te masturberen en in de tweede aflevering Sheldons Robot Avatar, wellicht zelfs de beste episode uit de hele serie. Dit zijn het soort episoden die ik het leukst vind: een stel nerds die met gekke technologische ideeën komen om hun leven makkelijker te maken. Met een oversekste en perverse Howard.

Aan die Howard komt dus in dit seizoen een einde, aangezien hij zich verlooft met Bernadette, en hij prompt een stuk saaier en vooral minder grappig wordt. Hier slaat dus de eerste regel van dit bericht op. Ook het nieuwe karakter Amy begint leuk zoals ze geïntroduceerd was, namelijk een vrouwelijke versie van Sheldon zonder enig gevoel voor sociale normen. Mooi om die twee met hun eigen wereldbeeld tegen de rest van de wereld te zien, waar helaas in dit seizoen al snel een einde komt omdat Amy toch over een libido blijkt te beschikken en vriendschappen met de andere dames wilt sluiten. Dit vrouwenclubje is toch een beetje een suf groepje en past eigenlijk ook totaal niet bij het personage van Penny.

De hoogtepunten van dit seizoen mogen hoger zijn dan die van het vorige seizoen, maar de dieptepunten zijn helaas lager. Over het algemeen een stuk meer relatieperikelen (zeker met die vervelende zus van Raj) en minder nerdy stuff. Eindconclusie: eenzelfde score als het vorige seizoen, 2,5* dus.

Niet de eerste keer dat ik door een huwelijk een komedieserie heb zien afglijden, omdat het alleen maar om het voorbereiden van het huwelijk gaat.

Dit seizoen draait dus ook om een komend huwelijk, namelijk dat van Howard, die ze nooit aan de vrouw hadden moeten laten gaan. In plaats van dat hij met vreemde ideeën tevergeefs achter de vrouwen aangaat, krijgen we dus dat huwelijksgezeik. En in plaats van grappen rondom technologie, wetenschap en science fiction krijgen we meer en meer van die typische Amerikaanse humor die zich richt op ongemakkelijke situaties (bijvoorbeeld het vrijgezellenfeest, maar ook het schilderij van Amy).

Personages die leuk waren zijn het al lang niet meer. Howard heb ik al genoemd, maar het geldt net zo goed voor Amy, wiens persoonlijkheid haaks lijkt te staan op hoe ze geïntroduceerd werd: in sociaal contact geïnteresseerd, de hele tijd stompzinnig dwepen met Penny en pogen dieper contact met Sheldon te krijgen (toegegeven, de aflevering dat Amy overdracht en suggestie gebruikt om bij hem sterkere gevoelens op te wekken was wel aardig). Raj is al helemaal niet leuk meer met de hele tijd grappen over dat hij geen homo is maar wel zo overkomt.

Het moge duidelijk zijn. Net als de vorige keer dat ik de serie zag haak ik ook deze keer na dit seizoen af. 1*. Het in een vliegtuig incidenteel zien van een aflevering van volgende seizoenen maakt me duidelijk dat het na dit seizoen alleen nog maar erger is geworden.

Een dystopische science fiction serie die zeer interessante premissen bevat, en waarbij de implementatie van de science fiction technologie niet onwaarschijnlijk is.

Helaas is de uitwerking in alle afleveringen van dit seizoen nogal overdreven. In de eerste episode lijkt het me ondenkbaar dat de regering ingeeft voor de eisen van een terrorist, zelfs als de koninklijke familie bedreigd wordt omdat het precedenten schept De hele setting van de tweede episode reflecteert onze huidige samenleving, maar de hele implementatie is behoorlijk overtrokken. En ten slotte zie je het al mijlenver aankomen dat de hyperparanoïde hoofdpersoon gelijk blijkt te hebben.

Weinig subtiel dus. Desondanks is de algehele sfeer aardig, met name van de laatste episode. 3*.

Interessant. Mijn promotor zat er al jaren op aan te dringen dat ik deze serie zou gaan kijken omdat hij zelf een groot fan is van de natuurkundige Werner Heisenberg en de overeenkomst tussen hem en de hoofdpersoon die zich ook Heisenberg noemt sterk vindt. Deze is natuurlijk de trots om iets wetenschappelijk te kunnen ook al is het niet zo goed voor het algemene belang. In het geval van de echte Heisenberg betreft het het Duitse atoombom project waar hij de leider van was en waar hij stiekem erg trots op was (wat hij na de oorlog natuurlijk niet te duidelijk kon verwoorden), en bij de Heisenberg in deze serie betreft het natuurlijk het koken van de perfecte crystal meth.

Een vriend van me merkte op dat deze serie de monoloog weer terug bracht op televisie. Volgens hem nog niet helemaal goed te zien in dit seizoen, maar in latere seizoenen zal dat kennelijk tot grotere hoogten gebracht worden (met de "I'm the one who knocks" monoloog waarschijnlijk als absoluut hoogtepunt, mijn promotor heeft dat zelfs geciteerd in zijn nieuwste wetenschappelijke boek). Hier toch ook al een beetje zichtbaar in de vorm van de monoloog van de hoofdpersoon over waarom hij geen behandeling voor zijn kanker wil. Als dit nog maar een voorbode is voor wat er nog moet komen, kijk ik uit naar nog vele geweldige monologen.

Niet alles in dit seizoen is even interessant, we moeten natuurlijk nog een beetje kennis maken met de meeste personages, maar het hoofdpersonage weet al wel te intrigeren, met name zijn vindingrijkheid. Hoogtepunten zijn de momenten waarin hij door middel van chemie tegenstanders uitschakeld, maar dat hij doorhad dat er een scherf uit het kapot gevallen bord ontbrak in de derde aflevering was natuurlijk iets waar veel mensen niet op zouden komen. Ik in ieder geval niet.

Een seizoen dat nog niet echt geweldig is, maar wel al vlagen van genialiteit laat zien. 3*.

Een tikkeltje minder dan het vorige seizoen. Wat meer de focus op het gezinsleven en wat minder op de scheikunde, waar de hoofdpersoon het vorige seizoen een aantal leuke trucs mee had.

Wel is het interessant om zijn transitie als crimineel te aanschouwen. Nog steeds komt hij zacht over, van wat ik verder over de serie heb begrepen, wordt dat later wel anders. Hij is natuurlijk begonnen als erg sympathiek persoon. Ik ben benieuwd of hij in de volgende seizoenen op dusdanig graduele wijze gewetenlozer gaat worden dat hij nog steeds als sympathiek gezien blijft worden. Net zoals je een kikker kan koken door heel langzaam het water te verwarmen.

Nog een puntje: ik heb begrepen dat deze serie het stijlmiddel van de monoloog nieuw leven inblaast. Daar was vorig seizoen wel wat van te zien, maar dit seizoen valt dat ook een beetje tegen. Op naar het volgende seizoen dus maar. Een halfje minder dan het vorige seizoen. 2,5*.

Een flinke stap vooruit ten opzichte van het vorige seizoen en ook ten opzichte van het eerste seizoen (dat ik iets beter vond dan het tweede), met name door de tweede helft van het seizoen.

De eerste helft is op zich wel aardig, maar het draait met name om familieperikelen, al worden de intermezzos met de Mexicaanse broers behoorlijk spannend gebracht. Ze zeggen aanvankelijk niets, wat bijdraagt aan hun angstaanjagende uitstraling.

Het kantelpunt in het seizoen is de confrontatie van de broers met Hank, waarna het seizoen in een stroomversnelling lijkt te komen wat plotontwikkelingen culminerend in de geweldige cliffhanger waarmee het seizoen afgesloten wordt.

Ook komen in de tweede helft van het seizoen eindelijk de geweldige monologen op gang, waarover een vriend me al had verteld. Waar het er in de eerste seizoenen en de eerste helft van dit seizoen er slechts enkele waren, voelt het in de tweede helft aan alsof je de ene sterke monoloog nog niet verwerkt hebt wanneer de volgende zich alweer aandient. Dit maakt een episode als Fly ook interessant, ondanks dat de episode qua plotontwikkeling toch een beetje als een filler aanvoelt.

Tenslotte is de karakterontwikkeling van Jesse ook interessant te noemen, waarbij hij eerst nietsontziend overkomt wanneer hij de afkickkliniek verlaat, maar later toch een geweten blijkt te hebben en bereid is daar heel ver voor te gaan. Het is interessant te zien dat met name kinderen het beste in hem naar boven halen (wat eigenlijk ook al blijkt uit de Peekaboo aflevering in het vorige seizoen. Wel moet ik zeggen dat ik qua karakter Walter juist weer niet helemaal begrijp zoals hij zich hecht aan Jesse. Ik ben het eens met Gus en had hem allang gedumpt, maar wellicht heeft Walter verborgen motieven die in de volgende twee seizoenen duidelijk worden.

Een ster meer dan het vorige seizoen, 3,5* dus. Als het volgende seizoen op dezelfde manier doorgaat als de tweede helft van dit seizoen, zie ik er voor dat seizoen nog wel een halve ster bovenop komen.

Wederom een goed seizoen dat het wat minder van de monologen moet hebben en wat meer van de plotlijnen. Meest interessante personage is Gus en we krijgen wat meer zicht op zijn achtergrond (hoewel er na afloop van dit seizoen nog vele vragen open blijven). In ieder geval interessant om te zien hoe geslepen hij is, wat zich ook uit in zijn poging Walt en Jesse uit elkaar te drijven.

Ook interessant is om te zien hoe Walt het gedurende het grootste gedeelte van het seizoen het allemaal niet in de hand lijkt te hebben met de nodige onhandigheden, maar aan het einde een bijzonder complex plan uitgewerkt blijkt te hebben om Gus te elimineren. En getuige de vergiftiging van het kind van Jesses vriendin is hij blijkbaar ook tegelijkertijd definitief totaal gewetenloos geworden. Erg interessant.

De ontwikkeling van Hank mag ook als interessant bestempeld worden, het is duidelijk dat het laatste seizoen de strijd tussen hem en Walt zal vertonen, twee bijzonder briljante mannen. Waarbij mijn sympathie volledig naar Hank uitgaat, gezien Walts transitie tot gewetenloze schurk.

Spannend, maar door een lagere hoeveelheid monologen uiteindelijk niet beter dan het vorige seizoen. Eenzelfde waardering dus: 3,5*.

Ik heb meerdere briljante series of films gezien waar men niet een goed einde aan kon breien, maar deze serie weet heel erg bevredigend te eindigen zonder voorspelbaar te zijn. Ik had wel mijn ideeën over waar het naar toe zou gaan: Walter wordt de absolute drugslord, waarna zijn arrestatie door Hank volgt, maar het bleek toch anders te eindigen. De dood van Hank had ik namelijk niet zien aankomen. De betreffende aflevering, Ozymandias, werd door één van mijn vrienden omschreven als het beste uur dat ooit op televisie is uitgezonden. Voor mij is dat overdreven, maar intens is die aflevering zeker.

Het personage Walter White is natuurlijk één van de meest interessante personages zeker als je zijn ontwikkeling van modelburger tot drugscrimineel aanschouwt. De kracht van de serie zit hem natuurlijk in dat we hem aanvankelijk sympathiek vinden en daarom met hem meeleven. Voor mij geldt dat wat minder, maar dat neemt niets af van dat hij erg interessant is. Op internet zijn er hele discussies wat nu het punt is waarop hij in Heisenberg transformeert, maar dat vind ik maar een onzindiscussie, want het is niets meer dan een schuilnaam. En bovendien denk ik dat dit altijd al in hem zat, want zijn oerzonde lijkt eerzucht te zijn en het is duidelijk dat hem dat in alles drijft.

Wie mij een beetje kent van moviemeter, weet dat het audiovisuele aspect voor mij één van de belangrijkste criteria is, terwijl plot en karakters wat minder belangrijk zijn. Laat die laatste twee criteria nu juist de belangrijkste kracht van deze serie zijn. Ik onderken dit, en daarom kom ik op 3,5* uit, maar dit verklaart hopelijk ook een beetje waarom ik niet hoger kom. Als seizoen is dit wellicht het beste, al is het verschil met het vorige niet groot.

Ja, die is natuurlijk fout en slecht, maar wel vermakelijk. Een beetje een slap aftreksel van Jane Austen verhalen, waarbij het vooral om de huwelijksmarkt lijkt te gaan (de serie zit vol met aristrocraten, maar politiek speelt geen ènkele rol). Opmerkelijk is ook de diversiteit van de acteurs. Dit werkt grotendeels, ik krijg een beetje een gevoel dat dit niet veel met het verleden te maken heeft, maar meer een hedendaagse blik is op dat verleden, waarin iedereen een baron of een hertogin kan zijn. Het is even wennen, maar op al snel voelt het voor mij ook als de gewoonste zaak van de wereld, zoals het eigenlijk zou moeten zijn. Het moment waarop het niet werkt is het moment waarop gereflecteerd wordt dat die situatie niet vanzelfsprekend is en teruggedraaid kan worden.

Diepgaand is het dus allemaal niet, maar het lijkt wel aardig weg, de aankleding is fraai, sommige personages zijn best snedig, andere wat saai (zoals de hoofdpersone). 2,5*.

Ook voor mij is dit seizoen minder. Het plot is eigenlijk in wezen hetzelfde: twee karakters vinden elkaar duidelijk leuk, maar moeten obstakels overwinnen om tot elkaar te komen. Deze obstakels bestaan voornamelijk uit psychologische barrières die de karakters door hun verleden zelf opgeworpen hebben. Verder is dit seizoen duidelijk minder "stomend" dan het vorige en zijn de hoofdpersonages in dit seizoen ook wat saaier/vervelender, waardoor ik een halfje lager uitkom. 2*.

Niet onaardig. Een serie die een beetje doet denken aan series als Breaking Bad of Death Note in de zin dat de hoofdpersoon (of in dit geval één van de hoofdpersonen, de professor) hoogintelligent is, die een ingenieus plan heeft, en op alle zetten van de tegenstander een antwoord lijkt te hebben. Net als de hoofdrolspelers lijkt de professor hier een beetje last te hebben van hoogmoed zoals hij met de hoofdinspecteur aanpapt. En helemaal handig gepland heeft hij het toch ook niet helemaal. Ik had dus wat mensen achter de hand gehouden buiten de Munt om de losse eindjes zoals die auto vast te knopen in plaats van zelf op veldwerk te gaan.

Verder een leuke rest van de kast die we steeds beter leren kennen. Berlin is wel mijn favoriete personage, lekker sarcastisch en ook de meest gevaarlijke.

Verdere kanttekeningen plaats ik bij de volgende seizoenen. Dit was in ieder geval wel het beste seizoen, daarna werd het helaas minder. 2,5*.

Het eerste seizoen was redelijk, maar hier zakt het toch wel in. Allereerst hebben we een Tokyo jumps the shark moment als ze met motor en al de Munt binnen rijdt. Verder vind ik het niet ongeloofwaardig dat Raquel voor de professor valt, maar wel volkomen ongeloofwaardig dat ze hem laat lopen na een bullshitverhaal over dat de overheid precies hetzelfde doet, en dat dit een rechtvaardige opstand is, idealen zus en zo, terwijl hij eigenlijk gewoon een ordinaire bankrover is. Natuurlijk juich ik voor hem vanwege zijn genialiteit, maar uiteindelijk is het niets anders dan blablabla om de zaken te verbloemen. Tenslotte krijg ik geen moment het gevoel dat dingen echt vervelend worden. Bij zo'n overval stijgen de spanningen natuurlijk, en dat krijgen we ook te zien, er zijn explosieve situaties, maar de bom barst uiteindelijk nooit echt en dat vind ik ook niet echt geloofwaardig. Kortom, minder dan het eerste seizoen, maar vermakelijk was het wel. 2*.

Na het tweede seizoen waren alle lijntjes wel afgewerkt, dus dit derde seizoen had voor mij niet echt gehoeven. Maar goed, het was natuurlijk een vette koe, waar nog steeds melk uitgeknepen kan worden, dus wel begrijpelijk dat men dit seizoen ook geproduceerd heeft.

Exit Berlin natuurlijk, die wel in flashbacks nog terugkomt, wat jammer is, want hij was toch wel mijn favoriete personage van de vorige twee seizoenen door zijn sarcasme en luchthartigheid in crisissituaties. Zijn vervanger is erg cynisch, maar niet echt grappig, dus dat is wel een achteruitgang.

Verder hier ook leuke ideeën, maar toch voelt het erg als een herhalingsoefening aan, en zijn er hier ook de nodige ongeloofwaardige gebeurtenissen (zoals even een hoop Pakistani kopen die wel eventjes de beveiliging van het leger van een Navopartner kraken). En ook hier worden de gijzelnemers nooit echt gevaarlijk. Veel blaffende honden, maar gebeten wordt er niet of nauwelijks. Elk moment waarop je de serie je laat denken dat de gijzelnemers iemand zouden kunnen ombrengen, gebeurt er uiteindelijk niets of kan men het slachtoffer weer opkalefateren. Het grootste lichtpuntje is wel die dame in overheidsdienst die duidelijk een waardige tegenstander is van de professor. Ik had dat graag al in de vorige seizoenen gezien. 2*.

Met dit seizoen daalt de serie verder af in de ongeloofwaardigheid. De hele ontsnapping van Lissabon in de eerste plaats. Er moet weer een tunnel gegraven worden, wat in het eerste siezoen een heel seizoen kostte, maar nu vrij makkelijk gedaan wordt. En verder voelen alle verwisseltrucs zo geforceerd aan dat het verder de geloofwaardigheid niet ten goede komt.

Ook voelen grote gedeelten van het plot repetitief aan. Naast die tunnel bijvoorbeeld ook hier een coup tegen de leider van de gijzeling waarna hij weer de leiding overneemt om orde op zaken te stellen. En natuurlijk een superirritante Arturito.

Tenslotte te pas en te onpas een flashback om toch maar weer geliefde karakters die eerder omgekomen zijn in beeld te brengen en vooral te pas en te onpas een liedje. Het begint erg te irriteren.

Positief is dat er wat meer actie lijkt te zijn met het ontsnapte beveligingshoofd. Wel doet het een beetje denken aan films een mix van Alien en Die Hard zoals hij door de ventilatorgangen kruipt om de bendeleden één voor één uit te schakelen.

Uiteindelijk toch een tikkeltje minder dan het vorige seizoen, met name door de liedjes. 1,5*.

Gelukkig is deze serie nu ten einde. Dit seizoen zat vol met vervelende flashbacks. Berlin was denk ik mijn favoriete personage, maar er wordt wel erg geforceerd om hem toch ook in dit seizoen te kunnen krijgen. Verder voelde het steeds meer ongeloofwaardig aan. De motieven blijven zwak. Ze presenteren zich als een soort Robin Hoods, maar het lijkt toch meer om het eigen gewin te gaan en als je de hele aandelenmarkt en daarmee de hele economie op het spel zet, naai je gewoon de gewone burger, die toch altijd het grootste slachtoffer van een crisis is. 1*.

Ook ik keek vroeger graag naar de originele Sabrina serie. Naar aanleiding van deze serie weer eens op youtube gekeken naar een "hoogtepunten" compilatie, maar die serie spreekt me dus totaal niet meer aan. Gewoon veel te flauw. Dus interessant om te horen dat deze Sabrina serie veel duisterder zou worden.

En inderdaad, deze serie heeft een behoorlijk onheilsspellende sfeer en er zijn meerdere gebeurtenissen die vrij angstaanjagend en/of luguber zijn. Erg positief. Sabrina zelf is een interessant karakter, die vol overgave de strijd aangaat tegen diverse misstanden en dan is het een enorme anticlimax dat ze in de laatste episode zich totaal lijkt over te geven aan de duivel, die ze eerder wilde bestrijden. Het voelt aan als karaktermoord, ook gezien hoe wulps ze ineens lijkt te zijn gedurende de laatste minuten.

Filmisch verre van geweldig. Om de een of andere reden heeft de regisseur ervoor gekozen om alleen het centrum van het beeld scherp te stellen, de randen zijn vaak onscherp. Dit is echt bijzonder irritant en zorgt voor een flinke puntenaftrek.

Enerzijds dus een aardige atmosfeer, maar anderzijds dus behoorlijk slecht geschoten, waardoor ik normaal op iets als 2,5* zou uitkomen. Het einde sorteert natuurlijk al voor op een tweede seizoen, maar dit seizoen kan ik alleen op zichzelf beoordelen en in het licht van wat ik heb gezien, valt de conclusie van dit seizoen behoorlijk tegen, waarvoor ik een halfje aftrek. 2* dus.

Eindelijk aan deze serie begonnen en wellicht hebben we Prins Philip ermee gejinxt, aangezien hij vandaag overleden is. An sich ben ik niet geïnteresseerd in koningshuizen en natuurlijk staat het Britse koningshuis dan nog verder van me dan het Nederlandse. Maar het Britse koningshuis heeft natuurlijk veel meer status dan het Nederlandse omdat het veel langer bestaat en natuurlijk is de huidige koningin zelf een instituut gezien de lange periode dat ze op de troon vertoeft. Ik hoop van harte dat ze de 100 jaar gaat halen.

Wat er allemaal precies waar is in deze serie weet ik niet, maar het is intrigerend. De serie is zelf degelijk gemaakt. De kleding, de paleizen, het acteerwerk, het is allemaal heel erg overtuigend. Mooiste episode is Assassins vanwege de interactie tussen Churchill en de schilder. Qua beelden biedt de serie veel contrast in licht, maar verder niet veel opzienbarends. Het is degelijk. De muziek daarentegen soms teveel aanwezig. Wat wil je ook met componisten gelieerd aan Zimmer, één van mijn minst favoriete filmcomponisten. Desondanks ga ik zeker de volgende seizoenen kijken. 3*.

In dezelfde lijn van het vorige seizoen. In dit seizoen ligt de focus op de relatieperikelen van de koningin, waar ik eigenlijk niet mee bekend was, dus dat was wel interessant. Een aantal episodes springen eruit: Marionettes waarin doorschemert hoever het koningshuis van het gewone volk afstaat. De toespraak van de koningin waarin ze het over het monotone bestaan van de arbeider heeft doet haast denken aan de radiosketch Dagafsluiting van de Mannen van de Radio. Ook mooi in die aflevering is het commentaar van Philip op het nieuwe kapsel van de koningin, iets wat hij echt gezegd schijnt te hebben. Dear Mrs. Kennedy vanwege Jackie Kennedy, die ongeveer net zou oud was als de koningin. En tenslotte Vergangenheit waar het dubieuze verleden van Edward VIII uit de doeken gedaan wordt. Natuurlijk bij dit alles is het de vraag hoeveel werkelijk echt zo gebeurd is, maar het komt allemaal smeuïg over. De acteur die Edward VIII speelt is overigens geweldig, zo tragisch als hij kan kijken terwijl hij zijn decadente leventje leidt. De episode over het (school)verleden van Philip spreekt me dan weer wat minder aan, maar is wel functioneel. Uiteindelijk kom ik op hetzelfde cijfer uit als het vorige seizoen: 3*.

Nieuw seizoen, nieuwe cast. Ik moet er wel even aan wennen, maar het is al snel okee. Er zijn wat accentverschillen. Elizabeth is wat afstandelijker en minder empatisch, Philip komt wat meer als een aristocraat over. De nieuwe Mountbatten is geweldig, wat een stem heeft die man! De enige acteur die ik bleek te kennen was Bonham en daardoor voelde haar rol een beetje vreemd aan: bij dat gezicht moet ik denken aan zoveel andere rollen. Maar zij went ook al snel.

Los van dat ik dus even moet wennen aan de nieuwe cast, lijdt dit seizoen een beetje aan het euvel dat de gebeurtenissen die uitgebeeld worden en de personages niet het meest aansprekend zijn. Volgend seizoen komen Diana en Thatcher pas om de hoek kijken. Hoewel prime-minister Wilson me meer ligt als politicus als Thatcher is de laatstgenoemde natuurlijk veel interessanter. Aberfan is denk ik de meest indrukwekkende episode, Moondust over de zielsroerselen van Philip is een goede tweede. Coup is interessant vanwege de rol van Mountbatten, maar het paardengeneuzel van de koningin is dan weer totaal niet aan mij besteed. Leukste scène van het seizoen is waar Anne ondervraagd wordt door familie over Camilla. Geweldig snedig is ze.

Uiteindelijk een tikkeltje minder dan de vorige twee seizoenen. 2,5*.

Beste seizoen tot nu toe, want het meest smeuïg. Met name de rollen van Thatcher en Diana spreken aan en zijn bijna perfect neergezet, maar soms een beetje te dik aangezet. De echte Thatcher sprak (althans aan het begin van haar carrière als PM) niet zo langzaam als Anderson in de eerste afleveringen (dit verbetert in de latere episodes), terwijl Corrin veel meer dan de echte Diana met de camera flirt tijdens het beruchte "Whatever love means" interview. Maar goed, het stoort me helemaal niet, voor een serie als deze werkt het wellicht juist zelfs wat beter.

Ik kan me verder voorstellen dat de echte Charles niet bepaald blij is met hoe hij uitgebeeld wordt. Wellicht niet helemaal waarheidsgetrouw (wat natuurlijk de commotie over het ontbreken van disclaimers veroorzaakte), maar van wat ik over dat huwelijk gelezen heb, komt het op mij over alsof tenminste de sfeer goed getroffen is. Maar goed, Camilla en hij krijgen nu natuurlijk opnieuw een golf van haat over zich heen en wat mij betreft hebben ze daarvoor al afdoende betaalt in de nasleep van Diana's dood (voorzover het redelijk is om van ze te verlangen dat ze betalen, zoveel ongelukkige huwelijken waarbij de schuld voornamelijk bij één persoon ligt en die ermee wegkomt, waarom zou hij dan wel moeten betalen?)

De interacties tussen koningin en Thatcher zijn natuurlijk ook interessant, alleen al hun eerste scène samen waarbij Thatcher duidelijk maakt dat over het algemeen vrouwen ongeschikt vindt voor hoge functies. Hun interactie in de achtste aflevering, 48:1, levert wel het enige moment waar wat mij betreft de serie iets teveel vrijheid qua interpretatie neemt. De Elizabeth zal ongetwijfeld haar privé mening hebben, maar ik vind het zo moeilijk om te geloven dat ze die mening moedwillig laat lekken na zoveel jaar juist alles gedaan te hebben om vooral niets te doen om zo onpartijdigheid uit te stralen. Ook schijnt ze niet werkelijk met Fagan, de inbreker in Episode 5 gesproken te hebben, waar ze heel erg empathisch lijkt te zijn, terwijl ze dat weer helemaal niet is ten opzichte van haar eigen familie. Een beetje tegenstrijdig in karakter, wat volgens mij komt door de vrijheid die de serie neemt in die vijfde episode.

Los daarvan weet de serie dus erg te boeien. Leukste episode is de tweede, The Balmoral Test waar Thatcher compleet niet weet wat de etiquette in het vakantieverblijf van de koninklijke familie weet, en juist te chique gekleed gaat in verkeerde momenten. Ook ongeloofwaardig natuurlijk, ik kan me niet voorstellen dat men haar niet van te voren van de etiquette op de hoogte stelde, maar vermakelijk is het wel. Maar eigenlijk springt geen enkele episode (ook de tweede niet) echt boven de rest uit, in tegenstelling tot voorgaande seizoenen, lijkt alles sterk te zijn. Om die reden krijgt dit seizoen mijn hoogste waardering tot nu toe voor deze serie. 3,5*.

Nieuw seizoen, nieuwe cast. Staunton is een degelijke Queen. Pryce is sterk als Prince Philip, Debicki is een mindere Diana dan Corrin, maar nog steeds erg overtuigend. West lijkt totaal niet op Charles, maar acteert wel goed en op een gegeven moment maakt het niet veel uit hoe gelijkend hij nu is.

Verder draait dit seizoen vooral om (de ontbinding van) het huwelijk van Diana en Charles, minder om Elizabeth. Meest interessante moment wat dat huwelijk betreft is in de negende episode, de autopsie van de relatie, die enigszins doet denken aan de film Before Midnight, maar met een omgekeerd verloop. Meest interessante episode was over Al Fayed.

Ik heb het idee dat dit seizoen wat minder uitsproken sterke momenten kent, maar ook niet veel zwakheden, waardoor ik op 3* uitkom.

Geregisseerd door Yuasa, dus ik keek hier best wel naar uit. En dan valt het helaas toch tegen, want qua plot voelt het aan alsof het een dertien in een dozijn anime is, en qua animatie zijn er maar enkele vlagen van de gekte van Yuasa die ik zo gaaf vind. Die momenten zijn met name in de eerste episode te vinden tijdens het bacchanaal. Voor de rest ziet het er weliswaar verzorgd uit, maar het eigenzinnige stempel van Yuasa zelf ontbreekt een beetje voor mijn gevoel.

Verder dus een plot dat niet ongewoon aanvoelt. Het is af en toe behoorlijk grafisch, en het is niets ontziend wat betreft het afslachten van familie en geliefden van de hoofdpersoon, wat op zich wel gaaf is, maar niet uniek getuige Berserk om maar iets te noemen. Tijdens die slachtpartijen wordt daar helaas vaak overdramatische muziek geplaatst en daar kan ik al helemaal niet veel mee.

Kortom, een teleurstelling, al is het ook weer niet helemaal om te huilen . Hopelijk krijgt Yuasa hier wel veel centjes voor waarmee hij vervolgens een eigenzinniger en sfeervoller werk kan afleveren. 2,5*.

Emily in Paris, het is een grote verzameling van stereotypen. Over Fransen, maar voor de niet-Amerikaan komt de Amerikaanse hoofdpersone natuurlijk ook als één groot Amerikaans cliché over: spreekt de taal niet, check. Laat anderen zich aanpassen aan haar, want in de laatste aflevering spreekt ze nog nauwelijks Frans, check, een gruwelijk slecht gevoel voor stijl, check (al moet gezegd worden dat de gemiddelde Amerikaanse vrouw een nog slechter gevoel voor stijl heeft).

Maar vooral de hele insteek dat zij het wel eventjes beter doet op haar Amerikaanse manier irriteert. En dat terwijl ze niet echt een gestructureerd werkplan heeft behalve een beetje de influencer uithangen en clichéfoto's op instagram gooien, waarbij kennelijk elk shot raak is. Het werkt in het plot van deze serie uitmuntend, en dat zal de gemiddelde millenial dus wel aanspreken: want wat een droomleven is het. Mijn vriendin was er ook jaloers op, maar dit is natuurlijk niet het echte leven.

En toch weet het allemaal wel te vermaken. Dat komt wellicht ook omdat de makers een hoop succesvolle concepten op één hoop hebben gegooid. Er zijn talloze films over Amerikanen in Parijs deze serie voorgegaan, gooi daarbij een beetje Sex and the City en een vleugje The Devil Wears Prada, en een theelepeltje Franse cuisine, en dan heb je een mix waarbij er voor bijna iedereen wel iets vermakelijks is. In mijn geval zijn dat het duo Julien en Luc, waarbij de vooral de laatste een heerlijke Franse seksist is.

Maar goed, de elementen in deze mix zijn verder ook weinig origineel. Ik kom uit op 1,5* omdat het toch weet te vermaken, maar het is alles behalve verheffend.

Vervolg op een serie die alles behalve goed is, maar die toch verslavend werkt. Accenten liggen toch wel anders. Emily heeft nog steeds meest wanstaltige kleding, maar lijkt wel de ergste cultuurshock achter de rug gehad. Duidelijk minder sprake van foute sexistische Fransen en juist meer drama. Het zal vast naar aanleiding van de kritieken zijn, dat Fransen te clichematig uitgebeeld werden. Wat mij betreft een achteruitgang, want in de cultuurshock zat juist een hoop humor. Ook het instagramaccount van de hoofdpersone kreeg de nodige kritiek, want ongeloofwaardig, waardoor ook dat minder aandacht krijgt. De hele focus op je image bouwen via instagram ergert me sowieso, dus dat vind ik niet zo'n erge omissie. Maar over het algemeen was het eerste seizoen toch wat leuker. Daarom een halfje minder voor dit seizoen. 1*.

Deze serie zakt steeds verder af. Waar het eerste seizoen nog wel grappige momenten had met foute Fransen en arrogante Amerikanen, drijft het nu meer af richting een soap waar veel draait om relaties tussen de personages. De hoofdpersone is nog steeds onuitstaanbaar en doet een hoop domme dingen. De outfits lijken ook per seizoen alleen maar verschrikkelijker te worden. Parijs zou elegantie moeten uitstralen, de (niet Franse) karakters in deze serie zien er alleen maar trashier uit. Op naar het volgende seizoen dan maar, waar ik gezien mijn leefsituatie niet aan zal kunnen ontkomen. 0,5*.

Een serie die het vooral moet hebben van de sfeer enerzijds gevoed wordt door fin de siècle vormgeving en anderzijds door de horror elementen. Tja, Freud is een beetje een merkwaardige mix tussen hypnose, wetenschap, occulte zaken en horror. Visueel ziet het er in ieder geval fraai uit voor een serie, hoewel zeker niet spectaculair en het plot weet verder wel te boeien, maar het voelt wel allemaal erg vergezocht aan. 2,5*.

Nog niet het origineel gezien, noch House die dezelfde creators heeft blijkbaar. Wel tegelijk bezig met het kijken van Grey's Anatomy, wat een serie is die ook over chirurgen gaat, maar die een andere toon aanslaat. Wel hebben beide series de volgende opmerkelijke overeenkomst: de chirurgen zijn tegelijk internist en radioloog, wat vrreemd is. Ook heb ik veel ziektegevallen in deze serie ook al gezien in Grey's Anatomy. Dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat men bij de laatstgenoemde serie afgekeken heeft, maar dat men uit de werkelijkheid dezelfde gevallen als interessant voor tv heeft geselecteerd. Maar toch voelt het een beetje als copy paste.

In ieder geval draait het hier minder om soapachtige aspecten, maar meer om een briljante dokter die echter autisme heeft en die barrière dus moet overwinnen. Het is een interessant en origineel uitgangspunt en wordt aardig uitgewerkt. Verder zijn de karakters hier vriendelijker; iedereen heeft goede bedoelingen, niemand is inherent onaardig, wat voor een goed gevoel zorgt, maar niet helemaal realistisch is. Meer onrealistische zaken: het ziekenhuis dat er wel erg gestileerd en clean uitziet, en het belachelijke 3D moment waarin een geval gesimuleerd werd. Volledig ongeloofwaardig. Verder wordt er een tussenshot van buiten het ziekenhuis de hele tijd gerecycled (tot en met het laatste seizoen op het moment van schrijven, dus seizoen zes). Een beetje goedkoop.

Wat verder niet helemaal bevalt zijn de flashbacks naar de jeugd van de hoofdpersonage. Ik begrijp dat het moet omwille van het drama, maar die momenten irriteerden me. Maar over het algemeen best aardig. 2,5*.

Aangenaam tweede seizoen. Minder focus op het verleden van de hoofdpersoon, waarbij met name de flashbacks in het vorige seizoen me irriteerden, dus dat is een plus. Verder een hoop mooie karakters die weliswaar niet geheel geloofwaardig zijn, maar die wel bij vlagen weten te ontroeren met hun goede bedoelingen. 3*.

De laatste tijd meerdere seizoenen van deze serie en The Good Doctor gezien, die een bepaalde overeenkomst hebben: in beide series draait het om chirurgen die echter ook tegelijk internist en radioloog lijken te zijn, wat een beetje vreemd is. Deze serie ziet er iets realistischer uit. Het ziekenhuis ziet er veel minder gestileerd uit, meer als een echt ziekenhuis; ook de personages zijn wat realistischer, kunnen soms echt gemeen zijn, terwijl in The Good Docter iedereen alleen maar goede bedoelingen heeft. Grey's Anatomy drijft daar zelfs een beetje in door, want het personage Alex is wel over de top gemeen, wat overigens in latere seizoenen bijtrekt.

Verder is het soapgehalte in deze serie groot, waarbij met name de mannen erg pathetisch overkomen. Ik begrijp werkelijk niets van de aantrekkingskracht van "Dr McDreamy" op de hoofdpersone in deze serie. Hij is gewoon een predator in dit seizoen en dit speelt duidelijk in pre me-too tijden, want de hoofdpersone krijgt de meeste schuld van hun ongepaste relatie, terwijl hij de leidingsgevende is. In latere seizoenen is hij wat mij betreft nog steeds een toxisch persoon. De hoofdpersone is overigens vrij saai; ik kan niet echt iets bijzonders aan haar karakter ontdekken, noch qua personage noch qua dokter. Pompeo, die de hoofdpersone speelt, is ook maar een matig actrice. Onbegrijpelijk dat zij deze hoofdrol gekregen heeft, terwijl er veel betere actrices rondlopen zoals Heigl en Oh. Laatstgenoemde speelt het op één na beste karakter van deze serie (al komt dat meer tot uiting in latere seizoenen). Beste karakter is zonder enige twijfel de Nazi.

Al met al een redelijke soap in ziekenhuissetting, maar met kanttekeningen. 2*.

Een langer seizoen, maar meer van hetzelfde. Dit is grotendeels een soap in een ziekenhuissetting, daarop ligt de grootste focus, want aan audiovisuele aspecten wordt weinig gedaan, hooguit een zeurderig liedje aan het einde. Ook dit seizoen weer veel pathetische mannen en slecht acteerwerk van de hoofdrolspeelster. Iedereen raakt zo'n beetje met elkaar romantisch verwikkeld. Kortom, het drama is allemaal niet hoogstaand, maar het is wel redelijk vermakelijk om te zien. 2*.

Het soapgehalte wordt voor mijn gevoel wat hoger opgevoerd in dit seizoen. Er is haast geen personage met een rustig priveleven. Wat dit seizoen wat zwakker maakt dan de vorige twee is het uitstapje van het karakter Addison naar Los Angeles, wat een voorschot is op de spin-off rondom dit personage. We krijgen aldaar nieuwe karakters te zien die allemaal volop in drama's verwikkeld zijn, maar ik heb totaal geen binding met ze, waardoor deze episodes behoorlijk vervelend aanvoelen. 1,5*.

Een indrukwekkende en beklemmende serie. Ik krijg het idee dat de samenleving die geschetst wordt nog het best vergeleken kan worden met de Islamitische Staat. Misschien iets minder barbaars in de uitvoering van de doodsvonnissen dan IS, waar mensen levend verbrand werden, maar nog steeds behoorlijk bruut. De executies behoren tot de meest schokkende scènes van de serie. Het doet ook vragen in mij opkomen hoe ik mezelf zou gedragen als ik daar zou leven. Waarschijnlijk in de pas lopend uit angst. Wat dat betreft heb ik niet echt een hoge dunk van mezelf.

Wat mij betreft slaagt de serie er erg goed in om de terreur weer te geven van een samenleving die nietsontziend is en waarbij iedereen in de gaten gehouden wordt, alsmede de angst en beklemming die daarmee gepaard gaat. Ik weet niet of de overgang van de VS naar de Republiek van Gilead echt geloofwaardig is, wellicht zijn er genoeg gekkies met wapens die in verweer zouden komen (dat is ook hun argument voor vrij wapenbezit), maar aan de andere kant lijkt het me juist dat de overlap tussen die gekkies en de religieus conservatieven groot is.

Vrouwen zijn in dergelijke samenleving vaak het grootste slachtoffer, want beschouwd als niet meer dan een baarmoeder op benen. Het is dan ook voor de hand liggend dat het hoofdpersonage een vrouw is, en wel één van de klasse van vrouwen die het meest mishandeld en onderdrukt wordt. Interessant om te zien dat de Bijbel makkelijk misbruikt kan worden om alles wat je maar wilt om de macht te handhaven te rechtvaardigen, en dat is precies wat er gebeurt in de serie. Ook interessant om te zien dat de vrouwen van alle andere klassen niet gelukkig kunnen zijn in deze samenleving, hoewel ze het misbruik zelf in stand houden, met name de klasse van tantes. Slechts de hoger geplaatste mannen varen er redelijk wel bij mits ze niet teveel buiten de paden van de samenleving treden. Acteerwerk is in ieder geval meer dan dik in orde, met name door de hoofdrolspeelster Moss.

Wat me uiteindelijk weerhoud van een echt hoge score is dat er soms toch een mindere aflevering tussen zit, met name de aflevering over de echtgenoot van de hoofdpersone, en dat de beklemmende muziek soms afgewisseld wordt door wat te platte popmuziek. En toch ook dat het visueel niet van hetzelfde niveau is als in de beste films. 3,5*.

Net als in het vorige seizoen is de dreiging van Gilead een beetje weg, waardoor de hoofdpersone uitgebreid plannen kan maken om wraak te nemen. Het voelt een beetje onwaarschijnlijk aan want er werken zoveel mensen mee, en er hoeft maar één verrader bij te zitten en het plan valt in duigen. Maar goed, als je daar niet teveel over nadenkt en in plaats daarvan meegaat met het plot, is het behoorlijk interessant.

Voor mijn gevoel minder flashbacks, wat fijn is. Die van Aunt Lydia leek me wel erg interessant, maar bleek behoorlijk tegenvallend. De psychologische uitleg van een mislukte date opgezet door een alleenstaande moeder als verklaring voor haar karakter voelt te makkelijk aan.

Een tikkeltje minder dan het vorige seizoen, ook omdat de climax is toch vooral een "one up" (of beter gezegd "eighty-five up") van die van het vorige seizoen is. 3*.

Een seizoen met één van de beste eindes ooit, misschien wel het beste. Er wordt lang naar toe gewerkt, de hoofdpersone weet uiteindelijk in Canada terecht te komen, met de nodige rechtbankscènes waar ik nooit zo dol op ben. Wat sterk is, is hoe de serie weergeeft hoe sommige slachtoffers van het Gileadregime hun trauma's verwerken. Namelijk niet. Het gebeurt zo vaak in films of in series dat mensen een trauma op lopen, er wat therapie overheen gooien en het leven is weer prachtig. Maar zo gaat het niet in de werkelijkheid, zeker als de politieke realiteit om de hoek komt kijken.

Natuurlijk gaat Fred vrijuit om politieke redenen. Ik ben normaal geen fan van het spelen van eigen rechter, maar in zo'n situatie is er natuurlijk geen sprake van recht. Je kan vragen stellen bij de plausibiliteit van het scenario (maar die is in mijn ogen al in seizoen 2 overboord gegooid), maar het voelt zo bevredigend te zien dat de hoofdpersone toch zijn executie weet te organiseren, nota bene in handmaid-stijl met voormalige handmaids. Haar fluisterende "run" is werkelijk angstaanjagend.

Het is tenslotte ook interessant het karakter Joseph te horen over dat het makkelijker is een conflict te escaleren dan te de-escaleren, zeker in het licht van de Oekraïne-Rusland oorlog die momenteel gaande is.

Net als de vorige twee seizoenen is dit seizoen niet altijd even geloofwaardig, maar het is interessant hoe de serie omgaat met de psychologie van de slachtoffers van een geweldadig regime en hoe het je laat instemmen met een gruwelijke executie. Hierdoor uiteindelijk een tikkeltje beter dan het vorige seizoen. 3,5*.

Duidelijk het minste seizoen, wat alleen al duidelijk is aan de laatste aflevering. Het eerste seizoen is het sterkst, want gebaseerd op het boek. De seizoenen daarna bouwen duidelijk op naar een geweldige climax zoals ontsnappingen, vliegtuigen en standrechtelijke executies. Dat blijft hier achterwege. Wel een opbouw, maar waarnaartoe? Naar een scenario dat doet denken aan het uitgangspunt van het eerste seizoen.

Sterk blijft het acteerwerk, de dynamiek tussen June en Serena Joy en hoe verzorgd de beelden ogen. Maar bijvoorbeeld de actie van Nick in de laatste aflevering vind ik een beetje karaktermoord. Hij is altijd erg beheerst en nu ineens niet? Sowieso is het strenge en de spanning er wel grotendeels van af bij Gilead. Commanders die makkelijk naar de grens gaan om met Amerikanen te praten, waar zijn de Eyes om alles in de gaten te houden en te reporteren?

2,5*.

Typische komedieserie waarbij het vergelijk met Friends inderdaad om de hoek ligt, maar voor mijn gevoel zijn de punten waarop die serie me irriteerde hier zwakker. Het hoofdpersonage hier, Ted, heeft inderdaad trekjes waar ik me ook in kan herkennen, vooral wat betreft hopeloos verliefd zijn op iemand. En dat is ook iets wat hij deelt met Ross uit Friends, die ik echter niet kan uitstaan omdat hij zo vaak stomme dingen doet waarbij bij mij plaatsvervangende schaamte ontstaat, maar wat de gemiddelde Amerikaan blijkbaar heel erg grappig vindt. Ted is helaas ook niet vrij van dat soort strapatsen zoals met Robin naar bed willen voordat zijn relatie netjes verbroken is, maar voor mijn gevoel is hij toch wat handiger dan Ross, waardoor dit soort momenten toch wat minder vaak optreden.

Verder is de serie een beetje hit and miss waarbij sommige episodes minder zijn (met name als Ted in de Ross-mode schiet), maar waarbij sommige episodes erg vermakelijk zijn. Dit laatste komt dikwijls door mijn favoriete personage, Barney, die ofwel erg vergezochte maar briljante versiertactieken heeft, ofwel één van de andere personages (meestal Ted) op geweldige wijze beet neemt. Ik heb jaren geleden ooit meegedaan aan Internationale Suit Up Day, aardig om nu te weten dat dit dus voortkomt uit deze serie naar aanleiding van Barney die een groot fan van maatpakken is.

Bij vlagen dus echt leuk, al kijken de mindere episoden an sich ook nog wel aardig weg. 2,5*.

Ook dit seizoen wat ongemakkelijke momenten door de stupiditeit van Ted waardoor ik eigenlijk steeds zat te wachten op de onvermijdelijke breuk met Robin. Hoe die uiteindelijk tot stand komt is eigenlijk niet door een stupiditeit, maar op een bitterzoete wijze. Jammer, maar wel mooi gedaan.

Barney blijft nog steeds mijn favoriet in deze serie, met name in episoden als Atlantic City met de Chinezen en in Aldrin Justice met een voor mij onverwachte maar leuke bijrol van Jane Seymour. Wat mij betreft had hij nog wel prominenter aanwezig mogen zijn.

Uiteindelijk een tikkeltje beter dan het vorige seizoen, maar niet voldoende om een hoger cijfer te krijgen dan dat vorige seizoen. 2,5* dus.

Meer van hetzelfde. Af en toe een erg leuke aflevering, zoals Slapsgiving, maar inderdaad ook de aflevering met de 2 minute date is erg goed. Ook momenten waar het gewoon standaard komedie is, met af en toe wat dramatische momenten. Barney blijft het leukste karakter, en wat dat betreft is ook de aflevering The Bracket een hoogtepunt, dus ik zou het niet erg vinden als er wat meer focus op hem komt. Hij is nu éénmaal niet de hoofdpersoon, dus dat zal er wel niet in zitten. Ook voor dit seizoen 2,5*.

Misschien qua humor het beste seizoen tot nu toe en humor is waar het uiteindelijk om gaat; de dramatiek zoals rondom Teds huwelijk in de eerste paar episodes kan me in dit soort series over het algemeen gestolen worden.

Dit seizoen kent een aantal erg leuke en sterke afleveringen, zoals Intervention, The Naked Man, The Stinsons en The Three Days Rule. Vaak met een onnavolgbare en hilarische Barney, die ik ondanks de hints in het seizoen niet graag zie veranderen of "groeien".

Tikkeltje leuker, al is het niet voldoende om echt tot uitdrukking te komen in een ander cijfer ten opzichte van de vorige seizoenen. 2,5* dus.

Voor mijn gevoel nog steeds op hetzelfde niveau als de vorige seizoenen. Af en toe een wat mindere aflevering, af en toe een uitschieter, met name als men met het medium speelt. Lily is soms wat irritant als ze zich nadrukkelijk met de levens van anderen bemoeit, aan de andere kant is Barney soms weer heerlijk op dreef als player, met name in de geweldige aflevering The Playbook. Heel erg intelligent geschreven en voor dit soort episodes kijk ik toch deze serie. Ook voor dit seizoen 2,5*.

Inderdaad minder. Lily die een piratengezicht opzet en op overdreven wijze uitspraken doet zoals die aburefan al citeerde, is teveel over de top. Veel geneuzel over babies en relaties. Zoey is lichtelijk irritant, in tegenstelling tot de Captain (leuke rol van Kyle MacLachan), die weer helaas slechts sporadisch opduikt. Verder draait er hier veel om de vader van Barney, met een overdreven emotionele Barney en dat is niet hoe ik hem het grappigst vind. Een halfje minder dan de voorgaande seizoenen. 2*.

Weer wat sterker dan het vorige seizoen, inderdaad door afleveringen die door aburefan werden aangehaald en door minder hoog gehalte aan joligheid waarin de personages zich geforceerd en overdreven raar gedragen zonder dat het echt leuk wordt. The Broath is wellicht mijn favoriete aflevering van het seizoen, in ieder geval Barney op zijn best, maar The Ducky Tie komt in de buurt. 2,5*.

Inderdaad weer wat minder. Veel flauwigheid zoals de prenup aflevering, die over de top is, de overdreven wijze waarop Robin op Patrice reageert en de gestoorde vriendin Jeanette. Het is soms een beetje over de top. Toch ook wel mooie momenten, zoals wat Ted voor Robin over heeft. De grappige momenten komen met name van Barney met zijn jinx (The Final Page) en zijn vrijgezellenfeest (Bro Mitzvah). En de Captain is altijd win. Maar het is allemaal wat magertjes. 2*.

Een seizoen dat draait om een bruiloft, maar waar soms toch naar het verleden teruggegrepen wordt, zoals in de Slapsgiving episode, die één van de sterkere episodes is met Marshalls training om een perfecte bitchslap te kunnen geven. Maar ook de nodige flauwigheid, zoals Barney die zijn ouders probeert te koppelen en de scène waarin Ted afscheid neemt van zijn gevoelens voor Robin, waarbij ze als een ballon wegvliegt is te idioot voor worden en verpest het hele idee, waardoor het seizoen eigenlijk op hetzelfde niveau blijft hangen als het vorige seizoen.

Maar het meest opmerkelijk is natuurlijk het einde, waar de serie de kijker toch een flinke slap geeft. Na acht voorgaande seizoenen wordt dit seizoen dan eindelijk de moeder geintroduceerd, en er wordt echt alles aan gedaan om haar zo passend mogelijk bij Ted te maken, wat resulteert in een erg leuk personage. En een seizoen dat grotendeels naar een bruiloft van Robin en Barney toewerkt. En dan in de laatste episode gaat dat huwelijk stuk, overlijdt de moeder, wat natuurlijk pijnlijk is, zo leuk als ze is, en gaat Ted alsnog achter Robin aan. Wow! Ik snap de kritiek dat het afgeraffeld wordt, maar ik vind het ergens ook wel een erg moedig einde. En ja de hele serie gaat toch vooral om Ted en Robin en niet om de moeder.En bovendien, dit is het leven, het loopt niet altijd zoals we het zouden willen zien, vriendschappen verwateren, relaties gaan stuk, mensen gaan dood. Het hoort bij het leven.

Uiteindelijk heb ik toch iets meer positieve gevoelens over het einde dan negatieve, waardoor ik toch op een halfje hoger uitkom dan bij het vorige seizoen. 2,5*.

Tja, ergens interessant om te zien, altijd interessant te zien hoe oplichters te werk gaan en hoe ze denken. In dit geval krijg ik sterk een Donald Trump gevoel (naar wie ook regelmatig verwezen wordt in de serie): ik heb sterk het idee dat zowel hij als de hoofdpersone van deze serie zelf in hun luchtkastelen geloven.

Ik heb alleen sterke twijfels over het format van verhaal. Het wordt op een gegeven moment wel erg repetitief met scenes waarin de hoofdpersone de niet-functionerende creditcard wijt aan de systemen van de organizaties die ze oplicht en waarin ze een wire-transfer belooft. Dit soort scenes blijven zich maar herhalen. Ook het accent van de hoofdpersone gaat op een gegeven moment zo sterk irriteren, dat een serie gewoon te lang aanvoelt. Dit had veel beter een film kunnen zijn, waarin men veel meer had kunnen weglaten. 2*.

Een klein pareltje. Geregisseerd door Masaaki Yuasa, die ook bekend is van de film Mind Game en de series Ping Pong, die ik zelf nog niet gezien heb, en The Tatami Galaxy, die op het moment van schrijven nog niet op deze site staat. Hij heeft nog veel meer projecten op zijn naam staan, maar dit is zijn meest bekende werk afgaand op het aantal stemmen op een site als AniDB.

Kaiba valt wat dat betreft ook onder Yuasa's hits, en terecht. Zoals bij de meeste projecten van Yuasa zijn de karakterontwerpen erg apart, flink afwijkend van de standaard ontwerpen met de grote ogen. Feitelijk zien de ontwerpen, niet alleen van de karakters, er behoorlijk abstract uit. Dat is in deze serie erg op z'n plaats, omdat het universum waarin het speelt behoorlijk vervreemdend en surreëel is, alleen al door de premisse dat het menselijk geheugen en karakter opgeslagen kan worden en in een ander lichaam geplaatst kan worden.

Een interessant uitgangspunt, maar wat ook aardig is, is de reis die de hoofdpersoon Kaiba door het universum maakt. Ik ben er dan ook van overtuigd dat Galaxy Express 999 de grootste inspiratiebron voor deze serie vormde. Dit is een serie (ook nog niet op deze site), waarvan ook een filmversie is (die ik in tegenstelling tot de serie wel heb gezien) over een jongetje die per intergalactische trein (ja dat kan dus) van planeet naar planeet reist, en die ook de inspiratiebron voor de serie Kino no Tabi was.

Het reisgedeelte van Kaiba is duidelijk het sterkste gedeelte. Op elke planeet ontmoet de hoofdpersoon enkele andere karakters waardoor hij meer over het universum leert. Deze ontmoetingen zijn prachtig, en laten veel aspecten van het menselijk leven zien. De andere karakters die de hoofdpersoon ontmoet zijn niet gelukkig, of eindigen niet gelukkig, wat het algehele melancholische sfeertje versterkt. Ook de muziek mag genoemd worden, er zijn slechts enkele nummers die voorbijkomen, maar ze zijn prachtig en roepen ook een gevoel van melancholie op. Naast de reeds genoemde vormgeving is het uiteindelijk de melancholische en surreële sfeer die de serie zo sterk maakt.

De laatste paar afleveringen vinden plaats op de planeet waar het begon. In andere woorden, de reis is dan allang ten einde, en dan wordt het allemaal wat meer introspectief, ook omdat de hoofdpersoon dan eindelijk zichzelf terugvindt. Het werkt allemaal wat minder dan de reis en de ontmoetingen tijdens de reis, waardoor het qua sfeer wat inzakt. Uiteindelijk zorgt dat ervoor dat ik deze serie niet de maximale score geef. Maar met 4,5* mag duidelijk zijn dat ik dit nog steeds een meer dan bijzondere serie vind.

Ik woon in Wenen, waar je doodgegooid wordt met alles wat met Sisi te maken heeft. Interessant genoeg lijken de Oostenrijkers die ik ken niet erg geïnteresseerd te zijn in deze serie. Mijn directe collega zegt dat deze serie hetzelfde doet als de Sissi films van Romy Schneider: de huidige tijdgeest projecteren op het leven van Sisi. Ik kan me daar wel in vinden. Franz Josef wordt als een pacifist uitgebeeld, die zijn land de moderniteit in probeert te krijgen met een treinproject. In werkelijkheid stortte hij zich onbezonnen en vol overgave in oorlogen en verkoos hij de koets over de trein. Maar als hij als zodanig uitgebeeld zou zijn in deze serie, zou hij waarschijnlijk veel minder de tegenwoordige kijker aanspreken en men zou zich wellicht afvragen wat Sisi in hem zag. De werkelijke Sisi was naar verluid ook niet zo verliefd op hem als andersom, terwijl in de serie ze als superverliefd uitgebeeld wordt. De werkelijkheid zou waarschijnlijk hier ook niet zo goed verkopen. Tenslotte heb ik helemaal niets gevonden over dat de broer van de keizer actief tegen hem geplot zou hebben. Maar een serie heeft een antagonist nodig.

Deze serie beeldt dus net zo min als de Sissi films de werkelijkheid uit, maar gaat uit van een verhaal dat is aangepast aan de huidige tijdgeest. Dat kan nog steeds een goede serie opleveren. Maar de serie dwaalt voor mij dusdanig ver af van de werkelijkheid, met name in het plot rondom de broer, dat het me toch wat stoort. Verder heeft de serie erg weinig episodes, waardoor de cliffhanger aan het einde voor het gevoel wel erg snel komt.

Qua vormgeving ziet de serie er in ieder geval wel erg fraai uit, men heeft duidelijk geen kosten of moeite gespaard. 2,5*.

De minste in de Monogatari reeks en toch helaas noodzakelijk om het verhaal te volgen.

Opmerkelijk genoeg is de hoofdpersoon maar weinig pervers vergeleken met de andere series. Niet heel erg, want soms was het dusdanig overdreven dat het stoorde. Voor het grootste gedeelte gaan de afleveringen volgens een vast patroon: Koyomi en een van de vele meisjes in zijn 'harem'

(elk komt aan de beurt) onderzoeken een bepaald spookverhaal en de conclusie is steevast dat er een rationele verklaring is. Niet heel erg boeiend. Het geheel lijkt nog meer dialooggedreven dan de andere series en het moet gezegd worden dat zolang zijn pittige paarsharige vriendinnetje afwezig is (ze heeft alleen een hoofdrol in de tweede aflevering), die dialogen niet heel erg boeiend zijn.

De laatste twee episodes (en misschien eigenlijk de laatste drie) lijken wel belangrijk te zijn voor het vervolg en zijn ook gelijk een stuk boeiender. Al moet ook gezegd worden dat deze afleveringen nog steeds niet op het niveau van de beste afleveringen uit de andere serie zitten, zeker wat animatie betreft. Het is allemaal nog statischer dan in de vorige series, alleen de soundtrack is op hetzelfde niveau (want uit de andere series overgenomen).

Met andere woorden: deze serie bevat heel veel filler en helaas toch ook wel episoden die wel belangrijk zijn voor het grote verhaal, dus te vermijden is dit niet als je het hele Monogatari verhaal wilt weten. Maar goed, de episoden duren hooguit 15 minuten en er zijn er maar twaalf, dus zoveel tijd verspil je er ook niet aan. 1*.

Interessante serie. Hoewel ik het nauwelijks kijk, vind ik eigenlijk basketbal de meest aantrekkelijke teamsport om te zien. Er worden veel meer punten gescoord dan bij voetbal en het is veel dynamischer dan American Football, waar het spel heel vaak stil ligt.

Je kan erover discussiëren, maar als je online polls bekijkt wie de grootste ooit in basketbal was, zie je toch vaak dat Jordan de meeste stemmen krijgt. Niet alleen scoorde de man veel punten, kampioenschappen en most valuable player awards, maar verdedigen kon hij ook getuige zijn defensive player of the year award die hij een keer won. De parallellen met Cruijjf zijn toch wel opmerkelijk. De drang om te winnen, het opjagen van teamgenoten puur om als team beter te worden, het altijd het publiek willen vermaken (Jordan die over een last minute bal die er net niet inging zegt dat het wel de mensen op het puntje van de stoel houdt vs Cruijff die als Ajax flink voorstond wel eens expres de bal op de lat mikte zodat de mensen wat hadden om over te praten). Maar ook de filosofie van spelen: de driehoeksaanval doet erg denken aan tiki-taka (toegegeven, Jordan heeft dat niet uitgevonden, maar van de voorloper van tiki-taka, het totaalvoetbal kan je ook discussiëren of dat uit Cruijffs koker kwam of van Michels).

Het interessante aan Jordan is om te zien hoe hij zich elke keer weer weet op te laden. Vaak omdat een tegenstander door de media wordt opgehemeld en hij wil laten zien dat hij toch echt beter is. Of omdat iemand hem niet met voldoende respect bejegent. Het grappige is dat hij kennelijk ook zichzelf kon wijsmaken dat iemand respectloos tegen hem was (terwijl daar helemaal geen sprake van was), puur om zichzelf in de stemming te krijgen.

De structuur van de serie houdt het interessant door als rode draad het laatste Bulls seizoen van Jordan te volgen, maar de hele tijd terug te gaan in de tijd waardoor we zien over de hele serie ook een overzicht van de belangrijkste personages en van Jordans gehele carrière voorgeschoteld krijgen. De eerste aflevering behandelt de jeugd van Jordan, de tweede die van Pippen, de derde van Rodman, de vierde van Jackson en elke aflevering behandeld één of meer seizoenen van Jordans carrière.

Verder komen de belangrijkste mensen in Jordans leven uitgebreid aan het woord op zijn eigen gezin na, wat wel een beetje vreemd aanvoelt. Zijn moeder komt uitgebreid aan het woord, ook broers, maar je krijgt bijna het gevoel dat er alleen basketbal in zijn leven is en verder niets, geen gezinsleven omdat er totaal geen referentie is naar zijn gezinsleven totdat hij zelf tussen neus en lippen naar verwijst. Enkel komen op het einde zijn kinderen kort aan het woord.

In ieder geval veel menen die aan het woord komen, inclusief Bill Clinton en Barack Obama die niet als ex-president omschreven worden, maar als respectievelijk toenmalig gouverneur van Arkensas (naar aanleiding van Pippens jeugd die in Arkensas opgroeide) en als voormalig inwoner van Chicago. De laatste is wel interessant, aangezien hij ingaat wat Jackson betekende voor de emancipatie van de zwarte gemeenschap (weinig tot zijn teleurstelling, al weet hij het wel erg genuanceerd te zeggen), maar ook hoe er van zwarte mannen die de top bereikt verwacht wordt dat ze perfect zijn en dat is natuurlijk niemand. Bij Jordan komt dat naar voren hoe de media omgaat met zijn gokverslaving, wat in mijn ogen wel erg overdreven werd.

En tenslotte moet ik toegeven dat ik die Dennis Rodman wel een erg mooi figuur vindt, gewoon lekker zijn eigen plan trekken, gekke kapsels, make-up, pruiken en/of rare hoeden op, een kilo metaal in zijn gezicht, en het kan hem helemaal niets schelen. Compleet het tegenover gestelde van wat ik ben, maar zo kleurrijk en daarom erg interessant.

Naar het einde toe wordt helaas de muziek een beetje dramatisch, maar al met al is dit een zeer boeiende serie die ik in sneltreinvaart bekeken heb, wat ook genoeg zegt. 4*.

Luis Miguel is geloof ik de crush van mijn schoonmoeder, die een jong meisje was toen hij in opkomst was. Dat sijpelt natuurlijk ook een beetje door naar de volgende generatie, waardoor Luis Miguel regelmatig voorbijkomt in de playlist thuis. In ieder geval is de zanger een icoon in Mexico, als je enkel refereert naar "El Sol" (de zon), weet iedereen dat je het over hem hebt, en als een gevolg heeft in Mexico zowat iedereen met een netflix aansluiting de serie gezien.

Het leven van Luis Miguel is natuurlijk ook interessant vanwege de grote vraag die ook centraal staat in deze serie: wat is er gebeurd met zijn verdwenen moeder? De serie laat dat zien in twee door elkaar gevlochten verhaallijnen: één omtrent de opkomst van Luis Miguel als kindsterretje, en een latere lijn waar hij zijn carrière als volwassen artiest vorm probeert te geven. De eerste lijn bouwt op naar de verdwijning van de moeder, in de tweede naar een mogelijke ontrafeling.

De antagonist in de serie is de vader van Luis Miguel, die egoistisch en manipulatief is. Voor mij het meest interessante personage, die af en toe aan Tony Montana uit Scarface doet denken in zijn zelfzuchtigheid, maar soms ook aan het Andy Kaufman typetje Tony Clifton. Soms dus een beetje karikaturaal dus, vooral met zijn vele "coño!" uitspraken.

Luis Miguel zelf wordt neergezet als iemand met de beste bedoelingen die soms een fout maakt, maar wel in staat is om daarop terug te keren. Over dat hij daarbij zijn dochter drie jaar niet wenst te zien wordt relatief luchtig heen gesprongen.

Uiteindelijk is dit gebaseerd op de werkelijkheid, maar niet de werkelijkheid. Luis Miguel zal vast wel meer schaduwkanten hebben dan in de serie wordt vertoont. De vader is dood en kan zichzelf niet meer verdedigen, al zegt het erg veel dat hij volgens Wikipedia valselijk beweerde dat Picasso een portret van hem heeft gemaakt.

Qua productiekwaliteit is de serie dik in orde. De beelden zijn verzorgd en het zingen van de acteurs is in orde met name van de acteur die de jongste versie van Luis Miguel speelt. Er zal weliswaar flink in de studio aan gewerkt zijn, wat de echte Luis Miguel niet tot zijn beschikking had. Diverse livebeelden van hem zijn beschikbaar en dat is behoorlijk indrukwekkend.

Al met al onderhoudend en van een degelijk niveau, maar voor mij zeker niet overweldigend. 2,5*.

Ook dit seizoen gezien, wat eenzelfde structuur als het vorige heeft waarbij afwisselend gebeurtenissen uit twee perioden van het leven van Luis Miguel getoond worden. Qua plot wel minder dan het vorige seizoen, want geen sprake van een intrigerende vraag zoals in het vorige seizoen wat er gebeurd is met de moeder. Hier draait het gewoon om de levensverwikkelingen van de zanger, die er verder niet sympathieker op geworden is. Sterker nog, het is verwonderlijk dat de echte Luis Miguel hier toestemming voor gegeven heeft en zelfs producer is, want hoe egocentrisch hij hier naar voren komt is niet fraai. Maar goed, wel redelijk interessant om te zien hoe zijn entourage met hem omgaat, waarbij sommige mensen flink misbruik van zijn vertrouwen maakte (vooral het mannetje dat op het Jacobse typetje van Kees van Kooten lijkt).

Minder dan het vorige seizoen dus. 2*.

Het einde van de Luis Miguel serie. De echte Luis Miguel heeft al aangekondigd dat de serie niet overeenkomt met de realiteit, wat in overeenstemming lijkt te zijn met het feit dat hij erg weinig over zijn leven prijs wil geven. Ik vroeg me vorig seizoen al af waarom hij dan toestemming voor deze serie gegeven had, vooral omdat de serie hem niet bepaald van zijn gunstigste kant laat zien. Het vermoeden dat ik had wordt in dit seizoen bevestigd: geldnood. Het is grappig om te zien hoe meta deze serie wordt zodra het de mogelijkheid om een Netflix serie te produceren bespreekt. Er wordt zelfs een acteur gevonden die de rol speelt van Diego Boneta, de acteur die Luis Miguel speelt. In de serie klemt Boneta de acteur die hem speelt met de arm om de hals voor een foto. Precies zo'n foto bestaat van Boneta omklemd door de echte Luis Miguel.

Voor de rest heb ik het idee dat de serie wel degelijk het leven van de echte Luis Miguel redelijk trouw volgt. De meeste gebeurtenissen die de serie laat zien zijn al jaren bekend, wat dat betreft vertelt de serie niet iets nieuws. Luis Miguel geeft niet echt iets extra prijs. En verder heeft ook dit seizoen last van hetzelfde manco als het vorige: er is geen mysterie zoals in het eerste seizoen dat als een rode draad door het seizoen loopt. Het betreft niets meer dan de verdere verwikkelingen van Luis Miguel en die zijn niet fraai: veel alcohol, veel mensen die hij vertrouwt die hem belazeren, en veel betrouwbare mensen die om hem geven, maar door hem weggeduwd worden omdat hij ze niet vertrouwt. Het is behoorlijk pathetisch. Je eigen dochter en broertje meer dan 10 jaar niet meer zien bijvoorbeeld.

Ik ben door deze serie dus niet bepaald fan van de persoon Luis Miguel geworden. Zijn muziek? Ja die is wel aardig, maar met name zijn boleroalbums zit vol met werk van andere artiesten van vele decennia terug zoals Los Panchos en die originelen liggen me eigenlijk veel beter. Afgezien van het eerste seizoen is deze serie uiteindelijk vooral voor de echte diehard-hardcore Luis Miguel fan, die geïnteresseerd is in zijn leven. Wie buiten deze categorie valt, kan zich beter beperken tot het eerste seizoen (of de serie helemaal overslaan). 2*.

Vier afleveringen gezien. De eerste aflevering was wel aardig omdat de grens opgezocht werd. Gevolg: de nodige aandacht, maar de vervolgafleveringen halen dat niveau niet en meer dan gezapig wordt het niet. Ik heb me er niet toe kunnen aanzetten om de andere afleveringen te zien en dat is natuurlijk een erg slecht teken. 0,5*. Mocht ik me de serie toch ooit afkijken zal dit cijfer natuurlijk opnieuw geëvalueerd worden.

Niet 100% geslaagd, maar wel een stuk interessanter dan het gros op anime gebied.

Lupin III is gebaseerd op een manga en heeft al diverse anime incarnaties gehad, die variëren wat stijl en toon betreft. De meest bekende is waarschijnlijk de Miyazaki film, die vooral erg Miyazaki aanvoelt. Waar Lupin zich bijzonder hoofs gedraagt tegenover de dame in nood. De schrijver van de manga, die Monkey Punch genoemd wordt, vond de Miyazaki film erg fraai, maar verklaarde wel dat zìjn Lupin de dame waarschijnlijk verkracht had.

De Lupin van deze serie verkracht niemand, maar komt voor mijn gevoel (doch zonder ooit de manga gelezen te hebben) veel meer in de buurt van de Lupin van Monkey Punch. De serie is duisterder, serieuzer, en meer "op volwassenen gericht". De personages voelen dan ook veel minder onschuldig aan dan in de Miyazaki film.

Met zoveel andere series is deze vierde Lupin serie een goed begin om kennis te maken met Lupin? Zonder ooit een andere serie gezien te hebben (alleen de Miyazaki film, die overigens ook prima als eerste kennismaking kan dienen) kan ik die vraag met ja antwoorden. Dit betreft namelijk een reboot, waarbij Lupin III en de andere belangrijke personages uit het Lupin universum zoals scherpschutter Daisuke Jigen, samoerai Goemon Ishikawa XIII en inspecteur Zenigata ook elkaar voor het eerst ontmoeten. Opmerkelijk genoeg is de hoofdpersoon van deze serie niet Lupin, maar dievegge Fujiko Mine, wiens naam "De toppen van de berg Fuji" betekent, ongetwijfeld een woordspeling op haar borstomvang. Met name haar verleden staat centraal in deze serie, maar natuurlijk ook Lupins pogingen om haar te veroveren.

Wellicht heeft het feit dat Fujiko en niet Lupin de hoofdpersoon van deze serie iets te maken met dat de regisseur van deze serie zelf een vrouw is, die wel degelijk haar sporen heeft verdiend aangezien zij ook de vrouw achter de anime Michiko & Hatchin is, een serie goed ontvangen is (al moet ik toegeven dat ik hem zelf niet heb gezien).

Maar de andere namen die bij deze serie betrokken zijn, zijn nog groter. Bijvoorbeeld Shin'ichiro Watanabe, de regisseur van Cowboy Bebop en Samurai Champloo, series die bekend staan om hun eigenzinnige en sterke muziekkeuze. Hier is Watanabe ook verantwoordelijk voor de muziek en dat is te horen, want de soundtrack is behoorlijk jazzy wat uitstekend past bij de atmosfeer.

Maar met name de naam Takeshi Koike, die onder andere verantwoordelijk is voor de ontwerpen, viel mij op. Ook al is hij niet de regisseur van deze serie (wel van de twee vervolgfilms), het voelt voor mij aan alsof hij het meeste zijn stempel op de serie heeft kunnen zetten. De stijl is behoorlijk afwijkend van wat tegenwoordig standaard is in anime en dat voelt zo ontzettend verfrissend. En het past behoorlijk bij de algehele atmosfeer, die dus wat duisterder is.

De opening sequence zet de toon. Een hypnotiserende monoloog van Fujiko over meevoerende muziek terwijl we een soort James Bond achtige openingsbeelden te zien krijgen met veel beelden van een naakte Fujiko. Zo krijgen we haar nog diverse malen in de serie te zien. De sfeer is sterk, zeker naar het einde toe wanneer het behoorlijk surrealistisch wordt.

De serie wordt dan ook steeds interessanter naarmate de afleveringen vorderen. De eerste afleveringen hebben een wat meer onbevangen sfeer, bevatten meer slapstick en lijken behoorlijk los van elkaar te staan. Pas aan het einde blijkt te samenhang. Dat is toch wel het grootste manco van de serie; zeker aan het begin voelt het plot niet coherent genoeg. De uiteindelijke ontknoping stelt ook een beetje teleur. Er wordt naar een bepaalde climax toegewerkt, en die climax valt toch wel wat tegen.

Kortom niet perfect en zeker de herziening heeft ervoor gezorgd dat ik een halfje minder geef dan ik de eerste keer gegeven zou hebben. Maar nog steeds stukken interessanter dan de meeste andere anime die populair is, al is het maar vanwege de stijl en de sfeer. 4*.

Terug naar de tijd dat sterke drank nog een office supply was en waar mannen ongestraft de rokken van het vrouwelijk personeel konden optillen om te kijken wat voor kleur ondergoed ze droegen. De serie weet in ieder geval de tijdsgeest goed te pakken te krijgen voor zover ik dat kan beoordelen als iemand die ruimschoots na de zestiger jaren geboren is.

De aankleding mag passend zijn, visueel is het verder wat matig; er wordt met name geregistreerd. De serie moet het dus met name hebben van het acteerwerk, de dialogen en alles wat onder het oppervlak broeit. De gelaatsuitdrukkingen van de acteurs tijdens dialogen zijn haast net zo belangrijk als wat ze zeggen, een blik zegt in deze serie vaak meer dan woorden en dat is erg prettig.

Het acteerwerk is sterk, en er zijn een aantal interessante personages. Natuurlijk Draper, wiens verleden zich gaandeweg ontvouwd. Campbell is interessant omdat ik hem een ontzettend irritant figuur vind; behoorlijk egocentrisch, pratend tijdens pitches alsof hij de wijsheid in pacht heeft, terwijl je kan zien hoe incompetent hij is. Erg sterk neergezet door de acteur.

Toch genoeg momenten die wat saaitjes zijn (en daar gaat het gebrek aan wat extra's op visueel gebied parten spelen), maar ook genoeg momenten die echt sterk zijn, met name als Draper filosofisch is over adverteren. Zoals in de eerste aflevering, hoe hij op de slogan van Lucky Strike komt. Of later als hij Rachel Menken duidelijk maakt dat liefde een concept is dat adverteerders hebben geïntroduceerd om kousen te verkopen. Dat zijn voor mij de meest interessante momenten.

Op naar het volgende seizoen. 3*.

Meer van hetzelfde, waarbij bepaalde verhaallijnen een soapachtig karakter krijgen, met name rondom Don. Desalniettemin is kwaliteit van het plot en met name het acteerwerk veel hoger, waardoor het woord "soap" niet op z'n plaats is. Laten we het erop houden dat er een overvloed aan drama is. In ieder geval mooie bitterzoete momenten, zoals de dialoog tussen Pete en Peggy aan het einde van het seizoen.

Interessant is met name de karakterontwikkeling. We krijgen weer wat meer van Dons verleden te zien, Pete begint langzaamaan volwassener te worden, en Peggy begint zich steeds meer te ontplooien.

Cinematografisch niet echt op een hoger niveau dan het vorige seizoen, daarom ook voor dit seizoen 3*.

Tikkeltje beter dan het vorige seizoen, al is het maar vanwege de geweldige grasmaaier scène. Iets dat ik niet zag aankomen, maar wat een geweldige televisie. Maar ook wat beter omdat sommige karakters, met name Peggy en dochter Sally wat meer ontwikkeling tonen. De eerste bijvoorbeeld door wiet te roken, de tweede omdat ze een wat prominentere en dwarse rol krijgt.

Ook de lijn rondom Sal is interessant, vooral hoe Don, die achter Sals geaardheid komt, er mee omgaat. Eerst alsof het hem niets uitmaakt, maar later is hij keihard wanneer Sal niet ingaat op de avances van een klant die om die reden dreigt weg te lopen. Eén van de vele "Me Too" momenten in de serie, natuurlijk typisch voor die jaren, maar interessant genoeg zijn hier louter mannen in het spel. Ook typisch voor die jaren was natuurlijk Roger in blackface, maar dat was iets wat ik weer niet verwacht had en wat me zelfs een beetje schokte. Momenten waarop ik geshockeerd word vind ik overigens vaak erg interessant, en dit is geen uitzondering.

Verder de nodige soap elementen zoals het Roger die opnieuw trouwt, en de huwelijksproblemen van Don en Betty die eindelijk resulteren in een scheiding. Interessanter zijn de verwikkelingen rondom het kantoor en met name hoe Don een gambiet uit zijn hoed weet te toveren om onafhankelijk te worden. Dit soort momenten, waarop Don zijn genialiteit laat zien, zijn vaak sterke momenten.

Een tikkeltje beter dus dan het vorige seizoen, maar niet genoeg om tot een significant hoger cijfer te komen. Dus ook 3* voor dit seizoen.

Beste seizoen tot nu toe met sterke momenten waarin Dons genialiteit naar voren komen zoals hij hij rondom de Honda opdracht erin slaagt de concurrent een hoop geld te laten verspelen, maar ook de anti-tabak advertentie. Het is nog onduidelijk hoe dat gaat uitpakken, maar het is een prachtig moment waarin na een dramatische wending voor het bedrijft hij het initiatief pakt en er juist een kans in ziet.

Verder gebeurt er heel erg veel wat betreft karakterontwikkeling. Dochter Sally begint echt een sterk karakter te worden, de saaie Lane ontpopt zich inderdaad als een prachtig persoon vol gevoelens, en ja de scene waarin hij en Don een Gojira filmvoorstelling bezoeken is geweldig, en Peggy gaat flink de confrontatie aan met Don, waarbij het prachtig is om te zien hoe de onderlinge waardering alleen maar sterker lijkt te worden.

Ook in dit seizoen de nodige soapachtige liefdesperikelen, waarbij elke nieuwe relatie eigenlijk hetzelfde patroon als de vorige lijkt te volgen. Zo gelukkig als Roger met Jane leek te zijn in het vorige seizoen, in dit seizoen smacht hij weer naar Joan, die zelfs zwanger van hem wordt en dat als een koekoeksjong besluit te houden. Betty's nieuwe huwelijk lijkt dezelfde problemen te hebben als haar vorige met Don, waarbij het toch wel definitief duidelijk wordt dat Betty een heel erg moeilijk persoon is. Don verlooft zich met zijn secretaresse Megan die nu nog geweldig is, maar zal dat over enige tijd ook zo zijn? Of gaat het dezelfde kant op als Roger en Jane? Geliefde Faye die in de kou achter blijft verwoordde het erg sterk dat Don alleen het begin van iets leuk vindt. Ik was enigszins verrast dat hij niet voor Faye koos aangezien zij hem emotioneel aan leek te kunnen. Het zal denk ik te maken hebben met dat zij minder goed met kinderen om kan gaan dan Megan.

Wat wel hartverwarmend is, is dat Trudy eindelijk spontaan zwanger wordt. Waar Pete zijn bedenkingen bij het huwelijk met haar leek te hebben in het eerste seizoen, zijn ze in de loop van seizoenen echt een leuk stel geworden en dan is dit een mooie kers op de taart.

Al met al het meest interessante seizoen van Mad Men dat ik heb gezien, en dus nu eindelijk een halfje extra ten opzichte van de vorige seizoenen: 3,5*.

Het vorige seizoen was tot nu toe mijn favoriet. Dit seizoen is niet minder, maar smaakt wel wat minder, puur omdat de gehele tendens lijkt te zijn dat iedereen vast zit in zijn of haar bestaan, met name in zijn of haar relatie, en dat voelt nogal zwaar aan. Hoe gelukkig Don aanvankelijk was in zijn huwelijk met Megan, nu zij haar eigen carrièrepad heeft gekozen, lijkt hij zich verloren te voelen. De huwelijken van Roger and van Joan zijn definitief voorbij. Betty valt in haar nieuwe huwelijk in dezelfde patronen als met Don, Pete is niet meer zo gek op zijn vrouw nu die moeder geworden is, Peggy vertrekt bij de firma en Lane pleegt zelfs zelfmoord. Het is allemaal nogal wat. Het leven is soms zoals wat de karakters overkomt, maar hier valt er wel erg veel ongeluk samen.

Toch zijn er een aantal geweldige momenten, die wellicht meer memorabel zijn dan de hoogtepunten uit de vorige seizoenen. De zang en dans van Megan op Dons verjaardags, de LSD scène met Roger die denkt dat het hem niets doet, en dan gebeuren er een aantal subtiele maar rare dingen, Peggy die "Pizza House" naar Don schreeuwt over de telefoon als ze niet lastig gevallen wil worden met zijn huwelijksperikelen. Verder is het mooi om te zien hoe na eerder Peggy nu ook Sally zich steeds meer begint te ontwikkelen.

Uiteindelijk prefereer ik het vorige seizoen, maar dit doet er niet veel voor onder en krijgt dan ook 3,5*.

Mad Man zoomt diep in op de personages en heeft hierdoor sporadisch nogal een soapgehalte, in dit seizoen neemt wat mij betreft dit soapgehalte een niveau aan waarbij ik me onprettig voel. Wat een rotzooi speelt er in de levens van de karakters: De scheiding van bed en tafel van Pete en Trudy, zijn demente moeder, Ted die een affaire met Peggy heeft, maar vooral Dons affaire met de buurvrouw, hetgeen het meest prominent in beeld komt omdat hij natuurlijk het belangrijkste personage van de serie is. Ik heb een hoop sympathie voor Dons echtgenote Megan, maar blijkbaar slaagt de serie er wonderwel in me te identificeren met Don, want bij elke scène dat hij weer vreemdgaat, voelt het aan alsof ik zelf de bedrieger ben en dat is een afschuwelijk gevoel. Ik krijg het overigens ook bij Ted als ik zie hoe erg zijn vrouw van hem houdt. Ik wil geen moralist zijn en mensen moeten hun leven leiden op hun eigen wijze, zeker fictionele karakters, maar het overspelgehalte is hier gewoon dusdanig groot dat ik er ongemakkelijk van word.

De serie is voor mij het sterkst wanneer Don zijn genialiteit wat betreft marketing en zijn gevoel voor hoe die wereld in elkaar zit laat zien. Dit is hier voornamelijk te zien rondom Chevrolet, maar voor de rest lijkt hij een stap terug genomen te hebben en het werk vooral aan Peggy over te laten. Ook de mooie en/of grappige momenten zijn helaas spaarzaam. In de categorie "mooi" is het meest uitgesproken moment Don die een erg ongemakkelijk maar persoonlijk verhaal over Hershey chocolade vertelt. En in de categorie "grappig" natuurlijk Roger die Burt Peterson voor de tweede keer ontslaat. Omdat deze momenten spaarzaam zijn, en het soapgehalte hoog, is de zin om het volgende seizoen te kijken helaas niet heel groot meer, maar aangezien het volgende het laatste seizoen is, zal ik er toch aan beginnen. 2,5* voor dit seizoen.

Aardig einde van deze serie met een aantal mooie momenten, zoals Bert die na zijn dood in Dons verbeelding een musical nummer opvoert. Of Roger en Peggy in het lege gebouw, waarbij zij op rolschaatsen danst terwijl hij orgel speelt. Kort daarop gevolgd door Peggy die met zonnebril en peuk in de mond als een rockster haar nieuwe kantoor betreedt.

Verder ook een paar mooie gevoelige momenten, zoals hoe Sally omgaat met de ziekte van haar moeder Betty, of het moment waarop Peggy Stan corrigeert wanneer hij stelt dat sommige moeders nooit aan kinderen hadden moeten beginnen. Eén van de weinige momenten waarop het verleden van Peggy op duikt, Don had zo ontzettend gelijk toen hij seizoenen geleden zei: "You will be shocked how much it never happened."

En verder een aardige verdere ontwikkeling van Don die zijn Ohm moment heeft, waarna de serie hevig hint met de beroemde Coca Cola reclame dat hij toch altijd een reclameman zal zijn en hij eigenlijk tijdens zijn Ohm moment de inspiratie voor die reclame kreeg.

De echte maker van die reclame schijnt na anderhalf seizoen afgehaakt te zijn met kijken omdat het meer een soap werd dan dat het om het vak ging. Ik begrijp die kritiek en het soapachtige karakter werd me menig moment iets te veel gedurende de hele serie. Dit seizoen is in ieder geval weer wat fijner dan het vorige, dus een halfje meer. 3*.

Een ontzettend aangename serie van Koreeda over twee vriendinnen waarvan één maiko (geisha in opleiding) wordt en de ander de kokkin in het huis waar waarin geisha's opgeleid worden. Al is het moeilijk om echt hoofdpersonen aan te wijzen; de kokkin heeft soms een voice over, maar er is behoorlijk veel focus op de andere personages in het huis, zoals de "moeder" die de supervisie over het huis heeft, haar tienerdochter, die geen maiko is, en de gevestigde geiko (zoals geisha's in Kyoto genoemd worden) Momoko.

Het hele uitgangspunt is natuurlijk een recept voor de nodige conflicten en frustraties en hoewel die wel degelijk onder de oppervlakte sluimeren, barst het nergens uit en straalt de hele serie ontzettend veel harmonie uit. Karakters kunnen bijvoorbeeld soms jaloers op elkaar zijn, maar het wordt nooit lelijke jaloezie, men misgunt elkaar niets, hooguit plaagt men elkaar. De kokkin stapt altijd vrolijk uit bed, verwondert zich over ingrediënten, kookt de heerlijkste gerechten, en brengt daarbij iedereen in de beste stemming. Het is volstrekt onrealistisch, maar omdat de serie problemen niet uit de weg gaat, komt ze weg met het gebrek aan realisme. Alle harmonie maakt dat de serie net zo goed smaakt als de gerechten van de kokkin er smakelijk uitzien.

Het levert diverse mooie, maar ook grappige momenten op. Mijn favoriete episode is de één na laaste waar geiko Momoko fan van horrorfilms blijkt te zijn en een verhaal regisseert waarin de maiko's als zombies optreden. Zo grappig om die schattige meisjes als zombies te zien en als poppen geregisseerd worden door een meedogenloze Momoko. De serie had wat mij betreft nog wel 100 episodes langer mogen duren, maar de laatste episode sluit de serie op een prachtige, perfecte wijze af.

De muziek van Yoko Kanno is passend en speels en de scenes worden prachtig in beeld gebracht, al is de cameravoering nu ook weer niet vernieuwend. Wellicht de belangrijkste reden waarom ik niet tot de allerhoogste score kom, maar vanwege de sfeer en alle kwaliteit die van deze serie afdruipt is 4,5* wel het minste dat ik kan uitdelen.

Vooral aardig vanwege Cranston die een heel andere rol laat zien dan wat we van hem gewend zijn de laatste jaren: namelijk een complete idioot. Dit leidt tot een aantal hilarische scènes waarbij de man kennelijk geen enkele gêne heeft zoals de scène waarin hij relaties uitlegt aan zijn zonen in episode 12, de rolschaatsscène in episode 13 en met name de autowasscène in episode 15.

De serie heeft vaak een aantal leuke ideeën en kan in zekere zin gezien worden als een Amerikaanse versie van Flodder, want het gezin is best asociaal. Het grootste probleem is echter dat de verhaallijnen van de individuele episodes vaak niet afgerond aanvoelen. Het stopt soms een beetje abrupt. Daarom blijft de serie voor mij op 2* steken.

In een bepaald opzicht wat beter dan het vorige seizoen: de verhaallijnen in de afzonderlijke episodes voelen wat completer aan. Daar staat dan weer tegenover dat Bryan Cranston niet de epische momenten heeft zoals in het vorige seizoen. Dus ook voor dit seizoen 2*.

Meer van hetzelfde in het gezin van Malcolm; de situatie van oudste broer Francis is dan weer wel verschillend na zijn verhuizing naar Alaska. De verhaallijnen omtrent hem zijn te flauw voor woorden. Eigenlijk wordt hij als een soort van slaaf gebruikt en ondanks dat dit komedie is, voelt het te onrealistisch aan om leuk te zijn. 1,5*.

Dit seizoen is wat beter dan het vorige, omdat oudste zoon Francis Alaska heeft verlaten en op een ranch terecht gekomen is. De situatie daar is nog steeds flauw met zijn compleet stompzinnige en goedgelovige baas Otto, maar het voelt wat minder vervelend aan. Dewey begint steeds leuker te worden getuige met name aflevering 20 Baby: Part 1. Net als de eerste twee seizoenen 2*.

Meer van hetzelfde ten opzichte van het vorige seizoen. Francis zit nog steeds bij Otto, die nog steeds weet te irriteren. En ook in dit seizoen is Dewey een van de leukere karakters. 2*

Het laatste seizoen is vaak het seizoen waar de inspiratie op is, waar de serie zo zwaar over het hoogtepunt is dat men niet anders dan stoppen kan. Bij deze serie is het laatste seizoen opmerkelijk genoeg juist het beste. Ook hier geen verhaallijn rondom Francis, wat alleen maar goed is. Cranston is op zijn best, want zijn rol als vader Hal is haast stompzinniger dan ooit, de (goedaardige) manipulaties van Dewey zijn ook sterk dit seizoen (met name in de één-na-laatste aflevering Morp) en de finale is onverwacht sterk met de monoloog van moeder Lois. 3*.

Niet goed. Het is allemaal teveel over de top. Je ziet mijlenver aankomen wat er allemaal mis gaat. En hoezeer ik ook fan ben van Atkinson, zijn personage is helaas ook over de top met alles wat opzij moet alleen om een bij te pakken te krijgen. Tot het uit elkaar halen van een auto toe. Voor mij helaas te flauw. Gelukkig duren de episodes maar kort en is het geen hele film, want ik had dit niet in één zit kunnen zien en dat zegt al genoeg. 1*.

Een serie gebaseerd op het leven van Marie Antoinette, die voor zover ik het zie behoorlijk waarheidsgetrouw is. Kennelijk komt er nog een seizoen, want de serie eindigt voordat de revolutie uitbreekt. We zien hoe Marie Antoinette aankomt in Frankrijk, haar plaats in het hof moet veroveren, koningin wordt, worstelt met een seksloos huwelijk en onderdeel is van de hofintriges, waarbij de makers niet haar karakterfouten proberen te verhullen. Qua plot moeten we het dus met name hebben van vertellen van de geschiedenis en het drama van de hofintriges, verder is er niet bepaald een grote boodschap.

Visueel is de serie in ieder geval zeer verzorgd. De kostuums zijn schitterend en het camerawerk is meer dan degelijk. Niet het meest kunstzinnig, maar zeker veel meer dan simpel registreren. 3*.

Leuk. Gekeken vanwege Ed O'Neill, die ik natuurlijk nog ken uit Married with Children, maar omdat ik zelf een latina vriendin heb, ook vanwege Sofía Vergara, die volgens vriendinlief soms echt reageert als haar eigen moeder.

Ik had er van te voren niet teveel verwachtingen van, maar dat bleek alleszins mee te vallen. Allereerst is deze serie grappig genoeg om leuk te zijn zonder lachband. De manier waarop gefilmd wordt doet een beetje denken aan The Office, waar er ook vaak ingezoomd wordt op het gezicht van een karakter als een ander karakter iets ongemakkelijks zegt. En ongemakkelijke situaties zijn er genoeg, want de serie is af en toe prettig politiek incorrect, met name O'Neills karakter richting zijn Colombiaanse vrouw en zijn homofiele zoon, maar ook vanwege de sociale onhandigheid van het personage Phil. En verder is het homostel Mitch en Cam af en toe hilarisch, met name de laatstgenoemde. Sowieso is er een fijne chemie tussen de personages. 3*.

Toch een tikkeltje minder dan het vorige seizoen. Alex is zo langzaamaan veel minder manipulatief geworden, waardoor er een standaard nerd overblijft. Sowieso is het gezin Dunphy (zeker in vergelijking met de andere twee gezinnen) het meest standaard en daardoor afgezien van vader Phil wat minder leuk. De tweeling die Lily speelden zijn vervangen door een wat ouder meisje waardoor Lily nu ook dialogen kan hebben. Er zijn maar weinig begenadigde kindacteurs, en dit meisje is er helaas geen, maar desondanks levert het aardige situaties op. 2,5* uiteindelijk voor dit seizoen.

Waar het vorige seizoen een tikkeltje minder was, valt dit seizoen weer wat meer mee. Met name Luke begint leuk te worden zoals hij getransformeerd is van lieve maar domme jongen tot iemand die regelmatig over de grens gaat en ermee wegkomt. Verder is het meer van hetzelfde, met een erg mooie en gevoelige laatste aflevering. 3*.

Ik vind dit juist het minste seizoen tot nu toe. Het wordt allemaal flauwer, soms nogal over de top met name rondom de bruiloft. De eerdere seizoenen waren ook wat meer politiek incorrect. En waar het vorige seizoen nog een mooie emotionele uitsmijter had, kan ik me een dergelijke episode dit seizoen niet herinneren. 2*.

Connection Lost is inderdaad het hoogtepunt van dit seizoen. Maar mijn vriendin merkte wel op dat dit hoogstwaarschijnlijk gesponserd door Apple was en ik vrees dat ze daar wel eens gelijk in kan hebben. Verder valt dit seizoen toch ook weer tegen. Het is gewoon soms een beetje teveel over de top met afleveringen waarbij alles wat fout kan gaan natuurlijk ook fout gaat waardoor je veel al kan uittekenen. Net als het vorige seizoen 2*.

Chronologisch gezien het vervolg op Nisemonogatari, qua uitzending zat daar nog wel de miniserie Nekomonogatari (kuro) tussen, die op Moviemeter staat. Kortom, een van de vele anime uit de Monogatari reeks, en ook zeker meer van hetzelfde. Verdeeld in groepen van vier tot zes afleveringen; elke groep heeft een andere hoofdpersoon, en bijna elk personage krijgt op deze manier haar eigen verhaallijn. Enige uitzondering is Suruga Kanbaru, die het hoofdpersonage is van Hanamonogatari, een miniserie die gezien kan worden als spin-off van deze serie en die op het moment van schrijven in het toevoegproces van Moviemeter zit.

De formule is onderhand wel duidelijk. Veel dialogen, vreemde achtergronden, minimalistisch wat betreft bijpersonen (klasgenoten worden bijvoorbeeld of niet afgebeeld waardoor het lijkt alsof een personage alleen in de klas zit, of schematisch weergegeven.) En verder af en toe wordt er met clichés gespeeld door bijvoorbeeld referenties naar andere anime. Ook af en toe andere stijlen, zoals één van de introliedjes waarbij de karakters afwisselend in de stijl van deze anime en in jaren 80 animestijl afgebeeld worden. Of het gedeelte uit het levensverhaal van Shinobu dat fraai door middel van rolprenten uitgebeeld wordt. Helaas zijn dit soort momenten enigszins spaarzaam zijn.

Ook daardoor is het frisse dat Bakemonogatari dan nog wel had er nu toch echt wel vanaf. Verder schittert het personage Senjougahara toch in de meeste afleveringen door afwezigheid, terwijl zij wat mij betreft degene is die het scherpst en dus het meest vermakelijk is gedurende de dialogen. Ze is alleen te zien in de eerste en de laatste verhaallijn, maar in de laatste valt zelfs zij een beetje tegen omdat ze daar de klant van de hoofdpersoon is, en in die hoedanigheid niet in staat is om hem zich ongemakkelijk te laten voelen, en die ongemakkelijkheid is juist hetgeen wat haar zo vermakelijk maakt.

Leuk voor de fans van de reeks, vooral omdat ieders favoriete personage wel uitgelicht wordt. Ikzelf begin er een beetje naar het einde uit te kijken. 3*.

Alleen zijn de minderbedeelden in de VS heel erg vaak niet blank. Ik heb zelf lang genoeg in de VS gewoond om te zien hoe racistische aspecten een rol spelen in hoeverre de politie zich inzet om een verdwijningszaak op te lossen. Er is zelfs een HBO serie over: Black and Missing. Het is wellicht ook interessant om de wikipedia pagina over het missing white woman syndrome te lezen. Er is namelijk ook veel meer media aandacht voor verdwenen blanke vrouwen (met name als ze knap zijn), dan voor mannen en niet-blanke vrouwen. De slachtoffers van Dahmer zijn dan ook nog eens zowel man en niet-blank. Wat Dahmer betreft, misschien had hij dit patroon door, misschien speelde het geen rol voor hem. Maar het lijkt me duidelijk dat er zowel bij media als politie er minder aandacht aan niet-blanke mannelijke slachtoffers geschonken wordt. En deze serie lijkt dat patroon te bevestigen.

Zelf in diverse amateurorkesten gespeeld en bevriend met enkele musici die in een professioneel orkest spelen, dus een interessante serie om eens te zien.

In ieder geval komt er een hoop onzin in voor: Een dirigent die afgeserveerd wordt en op hetzelfde concert wordt de opvolger gepresenteerd. Vervolgens blijft die dirigent rond het orkest hangen. Een dirigent van de New York Philharmonic heeft het gemaakt en kan zo bij elk ander orkest terecht.

Verder Mahlers 8e symfonie die plotseling voor volgende week gepland wordt alleen om een extra hobo in te passen. Die symfonie ineens plannen is logistiek gewoon onmogelijk, omdat zoveel extra mensen ingehuurd moeten worden (drie koren en acht solisten), en zowel orkesten, koren als solisten vaak minstens een jaar van te voren alles plannen en dus niet voor volgende week beschikbaar zijn. En dan wordt de volgende dag de hele symfonie die ruim een uur duurt vervangen door de Hongaarse Mars van Berlioz die zo'n vijf minuten duurt.

En tenslotte het concert in de laatste aflevering waar de concertmeester ineens moet soleren en de dirigent viool gaat spelen om het gat op te vullen en plotsklaps vervangen moet worden door zijn voorganger die in het publiek zit. Eén viool minder maakt echter niet heel veel uit, er is altijd een plaatsvervangende concertmeester die de hele partij van de concertmeester heeft voorbereid om in te springen als er iets met de concertmeester gebeurt. En ineens een andere dirigent op de bok zonder een repetitie is heel erg verwarrend voor het orkest, ook al is het een oude bekende. Tempi zijn anders, je wilt minstens één keer met de dirigent gerepeteerd hebben. Volstrekt ongeloofwaardig dus.

Niettemin is het leuk om eens een serie in deze setting te zien, en het is nog best wel aangenaam om te kijken. Niet echt grappig, maar ik heb de meeste afleveringen wel met een glimlach gekeken, en met name de nieuwe dirigent Rodrigo gespeeld door Gael García Bernal heeft wel wat omdat hij verre van conventioneel is. 2,5*.

Aangeraden door mijn promotor, die me eerder ook al Breaking Bad aanraadde. Volgens hem was dit zelfs beter. Daar ben ik het niet mee eens, maar dit is wel degelijk erg onderhoudend, ondanks het door anderen al eerder aangehaalde gebrek aan een jaren 80 vibe, wat inderdaad wat jammer is.

Een aantal markante figuren in deze serie. Natuurlijk Escobar zelf; ik kan dan ook erg genieten van oneliners als "plata o plomo!" Maar Gacha ("El Mexicano") lijkt nog meer larger than life te zijn. Ik heb een vriend die claimt dat geweld de oplossing van alles is, en als het niet werkt, dan heb je gewoon niet genoeg geweld gebruikt. Nucleaire wapens lossen uiteindelijk letterlijk alles op. Dit lijkt een filosofie te zijn die Gacha in deze serie ook lijkt te volgen, tot aan bazooka's aan toe.

Wat ik me afvraag bij dit soort criminelen is in hoeverre hun ego ze helpt of ze in de weg staat. Er zat duidelijk een steekje los bij die Escobar, die volgens mij veel verder had kunnen komen als hij veel minder een kort lontje en veel meer een low profile had gehad. Maar misschien is een dergelijke stoornis die met een bepaalde brutaliteit gepaard gaat juist een voordeel om aan de top te komen. Of misschien toch niet, gezien het Cali kartel waarbij de leiders juist een low profile opzochten.

Wel jammer is dat de criminelen weinig karakteruitdieping krijgen zoals Walter White in Breaking Bad. Een gevolg is dan ook dat mijn sympathie meer ligt bij de bestrijders van het kartel, waarvan de denkwereld soms erg interessant is. Wat geeft iemand de moed om tegen de drugscriminelen in actie te komen, wetende dat de kans erg groot is dat er een aanslag op je gepleegd gaat worden? Hoe kan je dit soort criminelen bestrijden zonder zelf over de schreef te gaan? Is dat überhaupt mogelijk? Of is dit letterlijk oorlog waar er geen regels meer zijn?

Met enthousiasme ga ik in ieder gevan het tweede seizoen tegemoet. Voor dit seizoen 3*.

Direct vervolg op Bakemonogatari die ook op deze site te vinden is. De miniserie die hierna uitgebracht is, maar die een directe prequel van Bakemonogatari is, is Nekomonogatari (Kurio en is te vinden op Moviemeter.

De titel van Nisemonogatari is net als de voorganger een woordspeling; een samentrekking van twee woorden, namelijk "nisemono", wat iets als "namaak" of "oplichting" betekent, en "monogatari", oftewel "verhaal" of "sprookje". Het eerste woord slaat op twee personages, namelijk Kaiki,

die letterlijk een oplichter is, en zusje Tsukihi, die zonder het te weten een soort van bovennatuurlijk koekoekskind is.

Over het algemeen gaat Nisemonogatari verder waar Bakemonogatari is gestopt. Zowel qua plot als qua fanservice. Het laatste gaat wel erg ver, en wat mij betreft ontspoort het zelfs een beetje want sommige momenten zijn gewoon incestueus te noemen. Dit gaat ten koste van de puntige dialogen, waardoor ik het allemaal wat minder fris vond overkomen dan Bakemonogatari; dit ondanks de animatie die er iets op vooruitgegaan lijkt te zijn.

Al met al dus wat minder dan de voorganger. 3*.

Ja, inderdaad een sterke serie. Het ziet er allemaal gelikt uit en verhaaltechnisch zit het ook goed in orde. Afgezien van een saaie tweede aflevering, waarbij het met name draait om de introductie van de belangrijkste personages, zit de spanning er goed in. Afgezien van de VIPS, die wel erg matig waren was het acteerwerk prima, waarbij het voor mij een feest was om de oude acteur te zien, die ook de meester in Kim Ki-duks Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring speelde.

Verder dus veel sadistische spelletjes met veel aandacht hoe men psychisch daarmee omgaat. Wat dat betreft is de zevende aflevering het absolute hoogtepunt. Het einde is een beetje jammer. Als je een spel gewonnen hebt, zou je niet door toedoen van het spel gewond moeten raken zoals gebeurt met het meisje, dat eigenlijk had moeten winnen. Het laatste spel was ook een beetje lauw, en de open deur naar een tweede seizoen had voor mij ook niet gehoeven. Niet perfect dus, maar over het algemeen meer dan goed. 4*.

Een serie waarbij zowat elke flashback een seksscène is, en die dusdanig leunt op plottwists dat je grote gedeeltes van het plot erdoor kan voorspellen. De serie suggereert dikwijls iets, maar als de serie het niet expliciet laat zien, dan is het niet zo. Bijvoorbeeld, de serie suggereert duidelijk dat de rechter een affaire heeft met zijn assistente, maar ondanks alle seksscènes zien we ze nooit met elkaar in bed. Uiteindelijk blijkt ze lesbisch. Of op een gegeven moment wordt de suggestie gewekt dat Dario vermoord is door Esteban, we zien een lichaam, maar we zien niet dat hij het is, en natuurlijk blijkt hij springlevend te zijn.

Het verloop van affaire van de hoofdpersone met Dario is al erg twijfelachtig, want na wat hij allemaal flikt kan ik me niet meer voorstellen dat ze überhaupt nog gevoelens voor hem heeft. Naarmate de serie verder vordert, wordt het allemaal steeds onwaarschijnlijker, wat uitmondt op een bijzonder vergezocht einde wat een vervolg suggereert. Voor mij hoeft dat absoluut niet meer. 1*.

Het eerste seizoen van de serie die de Monogatari reeks moet beëindigen. Zoals gebruikelijk in alle delen uit de reeks veel dialogen met abstracte achtergronden. Ook hier is het nieuwe, het frisse dat Bakemonogatari had er wel vanaf, maar ten opzichte van de mindere delen in de reeks is het verhoudingsgewijs wat sfeervoller en is er wat minder nadruk op perversiteiten, en dat vind ik persoonlijk wat prettiger.

Ik beschouw mezelf niet echt als een fan van deze reeks, maar het is best vermakelijk en dit seizoen doet zeker uitkijken naar de uiteindelijke ontknoping, waar het denk ik zal draaien om wie de persoon Ougi Oshino nu werkelijk is. 3,5*.

Hier had ik toch iets meer van verwacht. Het seizoen dat alle vragen zou beantwoorden, met name de vraag betreffende de identiteit van Ougi Oshino. Dat vragen beantwoorden niet altijd zaligmakend is, blijkt dat ik genoeg films met een open einde kan waarderen. Vaak valt het zelfs een beetje tegen als alle vragen beantwoord worden. Het voelt te gemakkelijk aan, of het mysterie is ervan af, terwijl juist het mysterie de boel zo spannend maakten.

Dat is helaas ook een beetje van toepassing op deze serie. Hoewel ik met name de ware identiteit van Ougi niet zag aankomen, was het wel erg passend binnen het universum. Misschien om die reden dat ik niet geheel overdonderd ben. Of omdat ik een grootser complot had verwacht.

Qua animatie is met name de eerste eerste episode het interessantst met allerlei vreemde stijlen. Animatie van de vervolgepisoden blijft nog steeds van een hoog niveau, maar het spel met stijlen is er dan helaas wel van af. Toch voelt de animatie aan als een verademing na het matige Koyomimonogatari. Muzikaal ook weer minimaal, maar erg sfeergevend.

Verder qua dialogen een wat interessanter deel uit de reeks, deels vanwege de ontknoping, maar nog meer omdat het personage Hitagi Senjougahara hier weer een wat prominentere rol krijgt. Zij blijft toch mijn favoriete personage in de reeks vanwege haar spitsvondigheid en vreemde manieren tijdens de sociale interactie met andere karakters.

Bovengemiddeld maar niet het beste binnen de Monogatari reeks. Degenen die aan het universum willen proeven, kunnen het beste Bakemonogatari of Kizumonogatari proberen, die wel de beste delen uit de reeks vormen, en die ook beiden redelijk op zichzelf gekeken kunnen worden. Voor dit slotstuk 3,5*.

Een spinoff van Bridgerton, die om de koningin lijkt te draaien. Ik ging er aanvankelijk van uit dat Bridgerton een soort fantasie over het verleden was, maar de koningin blijkt gebaseerd te zijn op koningin Charlotte, de echtgenote van koning George III. Het plot is eigenlijk niet veel anders dan het plot van de twee Bridgerton seizoenen: twee karakters zijn tot elkaar aangetrokken, maar de echte connectie komt pas als ze erin slagen de psychologische muren te slopen, die ze zelf vanwege hun verleden opgeworpen hebben. Niet erg verrassend dus. Maar goed, het is allemaal fraai vormgegeven en de hoofdpersone is behoorlijk snedig, wat ook redelijk vermakelijk is. 2,5*.

Voor de tweede keer gezien, en deze kijkbeurt was niet minder dan de eerste.

Ik heb zelf geschaakt, al ben ik nooit echt goed geweest en veel analyses van partijen gaan ver boven mijn pet, maar toch vind ik het erg mooi dat het schaken op deze manier zo onder de aandacht wordt gebracht. De keuze voor een vrouwelijke hoofdrol zal hopelijk ook voor meer animo onder vrouwen en meisjes zorgen; op mijn schaakclub waar ik vroeger lid van was, was er slechts één vrouw. De serie moedigt louter aan, ook gezien dat de meeste opponenten erg galant zijn als ze verliezen van de hoofdpersone. Iets dat bepaald niet realistisch is.

Ik heb deze serie eerst gezien met mijn vriendin en later met mijn ouders, die allen nog minder van het spel begrijpen dan ik. Maar de serie heeft voor iedereen wel wat, zoals de kledingstijl of de oude auto's. Niettemin is de presentatie zo dat je niet zelf schaak hoeft te spelen of te begrijpen om de spanning te voelen. Toch is er heel veel aandacht aan details, zoals het indrukken van de schaakklok met dezelfde hand als waarmee je zet. Oud-wereldkampioen en wellicht de grootste schaker ooit Garry Kasparov was een adviseur voor de serie en blijkbaar heeft men goed naar zijn advies geluisterd.

Maar er zijn veel meer subtiele details. De hoofdpersone wordt bespot door haar klasgenotes omdat ze niet dezelfde schoenen heeft. Later wanneer ze geldt heeft, zien we haar op dezelfde schoenen rondlopen. We hebben niet gezien dat ze ze gekocht heeft, het wordt niet breed uitgesmeerd, maar het is een leuk detail. Of de kledingkeuze, zoals de outfit die ze helemaal op het einde aanheeft: gekleed als het schaakstuk de witte dame.

Wat aardig is aan het plot is dat het verwachtingen creëert, maar dan iets anders doet. Ik was ervan overtuigd dat de adoptiemoeder haar uit zou zuigen, maar ze bleken juist een erg sterke band te krijgen. Ik verwachtte dat ze compleet in de put terecht zou komen door alle alcohol en pillen, ze weet er juist vanaf te komen. Iemand verzuchtte op internet: eindelijk eens een serie waarin een meisje niet misbruikt wordt. Je verwacht het zo vaak, dat het ineens verfrissend is als het eens niet zo dramatisch uitpakt.

Verder fraai gefilmd en gestileerd, het enige dat jammer is, is dat de serie maar 7 afleveringen heeft. 4,5*.

Interessante serie, waarbij met name de stilering me erg bevalt. Het spel met licht en kleuren is soms erg fraai om te zien en de aankleding is onberispelijk. Sowieso is het acteerwerk in deze serie prima, maar met name de hoofdpersone wordt erg sterk door Paulson neergezet, die een breed spectrum aan emoties weet te gebruiken: streng, charismatisch en kwetsbaar, en de afwisseling van die emoties komt natuurlijk over. Ondanks dat dit een prequel zou moeten zijn heeft haar rol maar weinig met het oorspronkelijke karakter uit One Flew Over the Cuckoo's Nest te maken. Wat mij betreft had het niets uitgemaakt als ze een totaal andere naam had gekregen, want de serie is spannend genoeg op zichzelf. 3*.

Erg leuk! Ik kan altijd wel genieten van series, films of boeken waar men wat betreft wetenschap de vrije fantasie de loop laat nemen zonder het compleet serieus te nemen. Zoals in bijvoorbeeld The Hitchhiker's Guide to the Galaxy of Futurama.

Zeker de laatste serie wordt hier veel genoemd en terecht. Toch gaat dit voor mijn gevoel wat verder, wat minder op de personages gericht (hoewel zeker Rick een geniaal personage genoemd kan worden in meerdere opzichten), en wat meer gericht op knotsgekke situaties, en is duidelijk een stuk perverser. Ik vind het hoogst vermakelijk. Sterkste episodes: nr. 4 M. Night Shaym-Aliens! en nr. 10 Close Rick-Counters of the Rick Kind. Voor het hele seizoen 4*.

Rick and Morty blijkf een leuke serie waarin op fantastische wijze met science fiction gespeeld wordt zonder het een moment serieus te nemen.

Dit seizoen is wel een tikkeltje minder dan het vorige seizoen. Een aantal mindere afleveringen zoals Get Schwifty en Interdimensional Cable 2: Tempting Fate, terwijl ik een soortgelijke episode als de laatstgenoemde in het eerste seizoen wel kon waarderen.

Niettemin een aantal geweldige afleveringen, met name de laatste. En het dagverblijf voor de Jerry's was natuurlijk ook briljant. 3,5*.

Beste Rick and Morty seizoen tot nu toe. Er zit gewoon ontzettend veel creativiteit in deze show, en in dit seizoen zijn er in tegenstelling tot de vorige twee seizoenen nauwelijks zwakke episodes. Toch een aantal episodes die eruit springen: de opener is een knaller, sowieso vind ik de Rick citadel een erg interessant idee. Die keert net als Evil Morty, die me ook intrigeert, terug in Episode 7. En tenslotte de Pickle Rick en de Vindicators episode. De fillers episode is deze keer the Morty Mindblowers Episode, maar komt eigenlijk in de buurt van de eerder genoemde afleveringen. En dat is een goed teken. 4,5*.

Na het vorige seizoen dat wat mij betreft het beste tot dan toe was, is dit toch weer een stap terug. De eerste seizoenshelft is weliswaar erg goed (alleen de vierde episode viel wat tegen), de tweede helft voelt minder geïnspireerd aan, waarbij eigenlijk alleen de achtste en de laatste episodes echt gaaf waren. Maar wat ook tegenvalt is dat de meeste episodes behoorlijk los van elkaar staan. Alleen in de laatste episode is er echt sprake van ontwikkeling in de personages en hun onderlinge verhoudingen. En dat had best meer mogen wezen. Het is gaaf om te weten dat Beth gekloond is en dat Tammy en Birdperson terugkeren, maar het ontbreken van Evil Morty en de Citadel van de Ricks is dan weer wat teleurstellend. 3,5*.

Ik had een beetje gemist dat dit seizoen al uit was. Dat geeft toch wel aan dat de serie aan het afvlakken is; het nieuwe is eraf en het voelt niet meer zo origineel aan. Eerste twee episodes zijn erg sterk, de derde is al wat minder, de vierde is het absolute dieptepunt van het seizoen. Bijzonder slecht. De volgende drie episodes en de één na laatste episode zijn redelijk tot goed. Maar ik ben het er ook mee eens dat soms iets te gemakkelijk een einde aan een episode gebreid wordt, door middel van een deus-ex machina bijvoorbeeld.

Duidelijk is dat dit wederom een voornamelijk episodisch seizoen is. Pas bij de laatste achtste aflevering wordt de grote lijn weer opgepakt gevolgd door een spetterend optreden van Evil Morty in de laatste episode. Die grote lijn mag wel wat meer. Maar wat ook een beetje ongemakkelijk aanvoelt is dat men veel inspiratie uit parodieën lijkt te vinden, met name uit mecha-anime, samurai-anime en Hellraiser. Parodie was altijd wel onderdeel van deze serie, maar dit seizoen voelt het wat prominenter aan. Mijn angst is dat de serie op een gegeven moment net als South Park louter aan het parodieëren slaat, voor mij was dat de doodsteek van South Park.

Uiteindelijk geef ik dit seizoen hetzelfde als het vorige, maar ik vrees dat de aftakeling zich ingezet heeft. 3,5*.

Kitch zonder grote spanningsbogen. Veel special effects, maar het ziet er allemaal overdreven, kitcherig uit en soms weet het niet eens te overtuigen.

Verder valt me op dat deze serie eigenlijk niet echt een spanningsboog heeft die zich over het gehele seizoen uitstrekt. In elke aflevering staat de hoofdpersoon voor een probleem of uitdaging en in plaats dat dat probleem zich uitdiept per episode, wordt het probleem eigenlijk elke aflevering opgelost waarna het volgende probleem voor de volgende aflevering gepresenteerd wordt. Dit hoeft geen probleem te zijn als de afleveringen episodisch zijn (en sommige van mijn favoriete series zijn episodisch), maar dat is deze serie nu ook weer niet. Kortom, het is het allemaal net niet. qua plot. Verder een aantal flauwe culturele verwijzingen, zoals Kain en Abel en Musen en wat allemaal nog. Het is allemaal onderdeel van onze folklore, dus voelt het allemaal niet verrassend aan en diep uitgewerkt wordt het nergens.

Het acteerwerk van de hoofdrolspeler is ook behoorlijk dramatisch. Monotoon, zonder enige emotie. Die heeft zijn karakter wel degelijk, maar zelfs al zou dat niet zo zijn, dan komt de hoofdrolspeler eerder als een robot over dan een eeuwiglevend personage, die door zijn ervaring boven emoties staat. Wel leuk was de toevoeging van Stephen Fry overigens.

Samenvattend is deze serie duidelijk niet aan mij besteed. 1*.

Aardig. De serie heeft weinig pretenties en het onderwerp leent zich natuurlijk voor de nodige absurdistische situaties. Verder een prima chemie tussen de hoofdrolspelers. De humor is behoorlijk droog, is een beetje hit en miss, maar wel met meer hit than miss. De serie doet uiteindelijk een beetje denken aan Braindead, maar die film gaat wel flink verder wat smerigheid betreft, en is een stuk sterker qua humor, en intenser dan deze serie. Nochtans is dit aardig tijdverdrijf. 2,5*.

Meer van hetzelfde en dat smaakt best goed. Deze serie is redelijk absurdistisch, de hoofdpersonages zijn droogkloten met veel passieve aggressie. Diepgaand is het natuurlijk niet en onzinnig is het dan weer wel, maar dat is allemaal niet belangrijk omdat de serie zichzelf totaal niet serieus neemt. Het dramagehalte is erg laag en dat is erg prettig. 3*.

Het minste seizoen tot nu toe. Het einde voelt een beetje aan alsof men al zag aankomen dat de serie gecanceld zou worden, want het voelt een beetje afgeraffeld aan, zeker met de twee losgebroken Servische zombies, wiens einde nogal lukraak aanvoelt, terwijl ze prima materiaal voor een volgend seizoen hadden kunnen zijn. Het karakter Sheila wordt ook een beetje onzinnig met haar gedrag tijdens de sollicitatie van haar man voor de Ridders van Servië, terwijl het duidelijk is dat het goed zou zijn als hij de betrekking krijgt. Het einde voelt niet eens super open aan, waardoor ik er vrede mee heb dat er geen nieuw seizoen meer komt. 2*.

Ook voor mij jeugdsentiment. Scrubs heeft alles wat een serie leuk kan maken. Een sympathieke hoofdpersoon die erg grappige dagdromen heeft, een aantal excentrieke maar erg grappige bijpersonages (met name Dr. Cox en de Janitor) en een setting in de vorm van een ziekenhuis die een onophoudelijke bron is voor leuke en/of interessante situaties, waardoor de serie nooit in de fout valt dat het op een gegeven moment alleen maar om de relaties gaat.

De serie heeft natuurlijk ook serieuze momenten, maar in tegenstelling tot de meeste andere ziekenhuisseries die ik ken is dit natuurlijk een komedie. En toch, als ik aan mensen die daadwerkelijk in een ziekenhuis werken vraag wat ze van deze serie vinden is het antwoord unaniem: de meest realistische ziekenhuisserie als het gaat om het uitbeelden van de verhoudingen tussen chirurgen, dokters, verpleegsters en de leiding. Toch best ironisch, gezien het serieuze karakter van de andere series.

In ieder geval is dit eerste seizoen erg vermakelijk. Sommige karakters hebben hun hoogtepunt nog niet bereikt (zoals de Janitor), maar desondanks zijn er nauwelijks zwakke momenten aan te wijzen. 3,5*.

Een beetje gemengde gevoelens bij dit seizoen. Enerzijds beginnen de karakters wat meer gestalte te krijgen, maar aan de andere kant voelen de laatste paar episodes een beetje blasé aan. Maar over het geheel nog steeds één van de betere komedies met een fijne chemie tussen de hoofdrolspelers. 3*.

Deze serie is me door meerdere mensen aangeraden als de beste comedy ooit. Ik zie de aantrekking ervan, net als een serie als How I Met Your Mother behandelt de serie zaken uit het dagelijkse leven die we allemaal herkennen, maar waar we niet altijd aandacht aan besteden. Echter, het perspectief is nogal mannelijk, ik heb het idee dat andere series het wat meer vanuit een gemengder perspectief bekijken.

Ik moet zeggen dat ik nog niet geheel onder de indruk ben. Kramer springt er als karakter het meeste uit, want die is onvoorspelbaar en voldoet niet aan de gebruikelijke normen, maar staat niet voldoende op de voorgrond om de serie omhoog te trekken. 2*.

In dezelfde lijn als het vorige seizoen. Er is een aardige wisselwerking tussen de personages, maar heel scherp voelt het niet aan voor me, ik vind het niet super grappig, ik moet er meer van grinniken, en er springen ook geen afleveringen echt bovenuit. 2*.

Twee jaar terug de film gezien, waarover ik klaagde dat het wat te lang duurde. Deze serie, die natuurlijk veel langer duurt, beviel me gek genoeg wat beter. Ik herinner me de film niet heel goed meer, maar van wat ik me voor de geest kan halen, focust die film vooral op Selena zelf, terwijl deze serie veel meer in gaat op haar familie en andere bandleden en dat is ook interessant. Wel worden de interacties tussen familie wel erg harmonieus neergezet. Er zijn soms ruzies en meningsverschillen, maar het wordt allemaal zo rationeel uitgesproken, dat het een beetje ongeloofwaardig overkomt. Een ander verschil met de film is een grotere focus op de nummers en hoe ze geschreven werden, wat me ook wel aanspreekt, ook omdat ik in de tussentijd ook wat meer met de muziek van Selena kennis heb gemaakt, met als effect dat de serie me ook meer stimuleert om naar haar muziek te luisteren. Over het algemeen bevalt deze serie me dus beter dan de film. 3*.

Het tweede seizoen gaat door waar het eerste is geëindigd, met een focus op de hele familie van Selena in plaats van op haar alleen, in tegenstelling tot de film. De moord op Selena komt natuurlijk in dit laatste seizoen aan bod. Helaas wordt dat iets te dramatisch aangezet, gezien de soundtrack en de melige flashbacks. Wel interessant is dat de serie een beetje een blik in het leven van de familie de jaren na de moord biedt. Meestal is het einde zodra men aangekomen is bij de dood van de artiest. Door het einde wat minder dan het vorige seizoen. 2,5*.

Interessant. Ik woon in de VS, maar had evengoed nog nooit van deze mevrouw gehoord. Maar interessant te zien hoe iemand vanuit niets een imperium opzet. Als ik later haar geschiedenis teruglees is het wel een beetje jammer dat er nogal wat historische inconsistenties in blijken te zitten. Met name dat de concurrent Addie, die in werkelijkheid Annie Turnbo Malone heette, een lichtere huidskleur had en om die reden niet met de hoofdpersone wilde werken. Beide dames hadden blijkbaar in werkelijkheid dezelfde kleur en dit voelt aan als het opzoeken van een raciaal conflict dat er helemaal niet was. Biraciale mensen worden een beetje in een slecht daglicht gezet en dat zit me niet helemaal lekker.

Verder het cliché van de vreemdgaande echtgenoot van de succesvolle zakenvrouw. Geen idee of dit echt zo gegaan is, maar hij verwijt haar alleen maar oog voor de zaak te hebben en zo presenteert de miniserie haar ook. Dat voelt onterecht aan als ik over haar lees, want ze was blijkbaar erg sociaal en politiek begaan, en de serie gaat daar maar marginaal op in. En voor een serie over haar gaat men vreemd genoeg ook maar weinig in op het product dat ze verkocht, wat het precies deed en waarom het specifiek werkte voor zwart haar.

Audiovisueel is het redelijk interessant. Een aardige muziekkeuze, inclusief de huidige popmuziek, wat evengoed werkt. Verder is de editing bij vlagen interessant. Wel erg jammer is dat bij dialogen beide personages niet altijd tegelijk in focus zijn, wat erg irriteert.

Aardig om eens gezien te hebben, maar na afloop heb ik een beetje een nare nasmaak en dat kost punten. 2*.

Ja leuk. Ik heb nooit veel The Simpsons gekeken, af en toe een losse aflevering, maar zelfs dat gebeurde niet vaak. Ooit eerder gepoogd de serie van het begin te kijken en als gevolgd dit seizoen gekeken, maar toen al snel in het tweede seizoen afgehaakt. Waarschijnlijk niet grof genoeg, zo in de ban ik was van South Park in die tijd en teveel interesse in andere (film)projecten. De Simpsonsfilm beviel me wel redelijk goed.

Maar nu stelde mijn vriendin, die nota bene een hekel aan animatie heeft, voor om aan The Simpsons te beginnen, dus ik kon die kans om deze serie een herkansing te geven niet laten lopen. Inmiddels kijk ik ook geen South Park, want toen die ergens rond het 13e seizoen alleen maar films gingen parodiëren, was de lol er snel van af. En waarschijnlijk ben ik inmiddels ook wat volwassener geworden, want ik zie veel meer nu in dit seizoen. Het is niet erg grof, soms wel degelijk politiek incorrect, maar wat minder "in your face" en die subtiliteit kan ik wel waarderen. En wat ook helpt is dat de Simpsonfamilie uit echte mensen lijkt te bestaan. Met name Marge is een prachtmens. Maggie herinnert me weer aan mijn jongste nichtje. Verder is het niveau redelijk constant. Geen grote uitschieters, maar ook geen diepe dalen. 3*.

Een seizoen dat voor mijn gevoel wat grotere uitschieters en diepere dalen heeft dan het vorige seizoen. Er zijn een aantal geniale afleveringen zoals Two Cars in Every Garage and Three Eyes on Every Fish en One Fish, Two Fish, Blowfish, Blue Fish, toevallig allebei afleveringen waarin vissen een rol spelen, maar daar staat een aflvering als Itchy & Scratchy & Marge tegenover, waar de conclusie te makkelijk is. Bart vs. Thanksgiving is verrassend dramatisch. Interessant. Uiteindelijk geef ik dit seizoen dezelfde waardering als het vorige. 3*.

Erg aardig. Inderdaad een jaren 80 vibe, maar zonder ouderwets aan te voelen. De sfeer is in ieder geval erg prettig, de soundtrack is sterk, en het is makkelijk om met de hoofdpersonages mee te leven. De meesten zijn toch een beetje nerdy outcasts, met name de kinderen, en daar herken ik veel van mezelf als scholier in. Maar het meest aansprekende karakter is toch Sheriff Jim Hopper, die enerzijds vrij laconiek oogt, maar eigenlijk erg doortastend is en het hart op de juiste plek heeft. Dat laatste kan over veel personages gezegd worden, want zelfs het populaire vriendje van de zus van het centrale personage Mike lijkt toch een goede inborst te hebben.

Het plot voelt ook retro aan, het betreft een sterke mix van fantasy, horror en science fiction, maar dan wel van jaren 80 films uit die genres. Spanningbogen worden kundig opgebouwd, er is sprake van een sterke montage (zoals bijvoorbeeld de scene waarin de zus van Mike seks heeft, terwijl tegelijkertijd haar vriendin Barbara door de Demogorgan opgepeuzeld wordt in de Upside Down).

Ook fijn dat het allemaal niet eindeloos duurt, acht afleveringen zijn wel te behappen, waarna er een aardig einde aan het seizoen gebreid wordt. Duidelijk niet einde verhaal, maar de laatste aflevering weet wel te bevredigen. 3,5* voor dit seizoen.

Had het eerste seizoen Alien invloeden in de vorm van de Demogorgon, dan lijkt dit seizoen meer in de richting van Aliens te gaan. Immers we hebben nu te maken met een hele troep demo-dogs. Helaas voelt dit seizoen wel wat voorspelbaarder aan. Het is duidelijk dat je Will aan warmte moet blootstellen om zijn "demonen" te lijf te gaan. Je ziet het al van verre aankomen dat Eleven wederom de dea ex machina zal zijn. Waar het eerste seizoen me nerveus van de spanning maakte, slaagt dit seizoen daar totaal niet in.

Verder worden er een aantal personages geïntroduceerd die niet erg functioneel lijken te zijn zoals Max en Kali Volgens Hermans mag er in een klassiek verhaal nog geen mus van het dak vallen zonder dat het een gevolg heeft. Volgens die logica hoop ik dat er meer met deze personages gedaan wordt in het volgende seizoen. 2,5* voor dit seizoen.

Per seizoen wordt het minder. In dit seizoen lijkt men vooral geïnspireerd te zijn door zombiefilms en door The Terminator. Vooral het eerste heeft een invloed op de spanning. Vaak geldt toch dat hoe minder vaak een bedreiging daadwerkelijk in beeld is, hoe gevaarlijker het voelt. Zombies zijn toch vaak wat meer zichtbaar en ook al zijn de creaturen in dit seizoen niet daadwerkelijk zombies, hier gebeurt iets soortgelijks wat de spanning dus niet ten goede komt.

De kast is allemaal wat ouder en minder schattig en dat helpt natuurlijk ook niet. Aardig is dat Erica, het zusje van Lucas, een prominentere rol heeft. Natuurlijk een ontzettend irritant kind, maar ik kan er wel om lachen. Wat minder leuk is, is het afgrijselijke liedje dat in de laatste episode voorbij komt. Werkelijk verschrikkelijk en als je erover nadenkt kost het ook nog eens Hopper het leven, omdat hij net toen hij op het punt stond om de boel op te blazen onderbroken werd door de "Terminator"; hij had slechts één extra seconde nodig gehad, en dat liedje kostte natuurlijk veel meer.

Ik gok er overigens op dat hij niet daadwerkelijk dood is. We hebben geen lijk gezien, dus volgens de filmwetten is hij niet echt dood, en in de laatste scenes werd er gesproken over een Amerikaan in gevangenschap van de Russen, die duidelijk elders contact met de Upside Down hebben gemaakt, dus mijn gok is dat hij vlak voor de explosie de Upside Down in is gevlucht en later door de Russen gepakt is.

We gaan het zien tijdens het onvermijdelijke volgende seizoen. Dat mag wat mij betreft beter worden dan dit, anders haak ik echt af. 2*.

Weer een wat leuker seizoen ondanks dat de cast wel erg groot wordt. Of juist door de nieuwe karakters, want er zitten er een paar erg leuke bij zoals de pizza-stoner en Yuri de smokkelaar. Veel draait ook om het nieuwe karakter Eddie, die met zijn kapsel erg doet denken aan Eddie van Halen (al kan zijn naam ook afgeleid zijn van het Iron Maiden monster), maar ondanks dat ik ook een metalhead ben, heb ik juist niet zoveel met hem. Maar over het algemeen weten de ook de minder uitgesproken karakters te interesseren. Er is alleen soms iets teveel klef gedoe met "I love you".

Het aardige van dit seizoen is dat het last lijkt te hebben van het probleem van Jerommeke, maar dat de ontknoping uiteindelijk toch anders uitpakt. Wat ik met het probleem van Jerommeke bedoel is het probleem dat Willy Vandersteen had na het creëren van Jerommeke in Suske en Wiske: toen éénmaal de onverslaanbare sterke man op het toneel verschenen was en zelfs een vriend van de hoofdpersonen werd, is het haast onmogelijk om een spanningsboog op te bouwen, want zodra er een probleem is, kan Jerommeke dat subiet aanpakken. Vandersteen loste dit op door Jerommeke bij aanvang van een verhaal ergens op reis te sturen zodat de hoofdpersonen het zelf moeten oplossen.

De Jerommeke van Stranger Things is natuurlijk Eleven en we hebben al in het tweede seizoen gezien dat ze is weggestuurd om op het moment supreme aan het einde alles te redden. Ik zag een beetje eenzelfde scenario aankomen hier, maar uiteindelijk is haar rol toch wat kleiner en veel minder beslissend dan ik had verwacht. En dat was welkom.

Verder natuurlijk veel jaren 80 referenties. Zelfs zonder A Nightmare on Elm Street gezien te hebben, kan ik de referenties eraan waarderen als ook het feit dat de de Freddy Krueger acteur ook een rol in deze film heeft. Het bezoek aan de psychiatrische kliniek doet natuurlijk aan The Silence of the Lambs denken. En natuurlijk talloze muzikale momenten waarbij Kate Bush, Pass the Dutchie en Metallica's Master of Puppets de meest prominente zijn. Al met al vermakelijk dus. 3,5*.

Aardig komedieserie. Het thema 70s is aardig, er is chemie tussen de acteurs en er zitten een aantal leuke karakters in, waarbij met name vader en moeder Forman mijn favorieten zijn. Hoe irritant haar karakter ook is, Mila Kunis is indrukwekkend, zeker voor iemand die nog maar veertien was. Alleen Prepon overtuigt niet altijd, met name in dramatischere momenten. Ik til er niet te zwaar aan, over het algemeen is er een fijne interactie tussen haar karakter en dat van de Grace. De serie is wellicht nog een beetje zoekend, ook gezien het feit dat Donna in één aflevering een zusje heeft, die we verder nooit meer terug zien. Niettemin zitten er veel leuke momenten in, met name scènes waarin iemand een vertelt of denkt hoe de andere karakters op iets reageren, waarbij je die karakters ziet, maar met de stem van de verteller. Er wordt af en toe gespeeld met het medium en dat bevalt me altijd erg goed. 3*.

Ook dit seizoen is leuk. De eerste episode is een kopie van de pilot, maar dan met de rol van ouders en jeugd omgekeerd. Beste karakters blijven Red en Kitty; Donna's ouders zijn een beetje over de top stompzinnig en in dit seizoen wordt ook Leo geïntroduceerd, waar ik om dezelfde reden niet zo'n fan van ben. Gelukkig is zijn rol in dit seizoen nog relatief klein.

Over het algemeen wordt er nog steeds aardig gespeeld met denkbeeldige situaties en soms met cameraperspectieven zoals Forman die in de laatste episode door zijn benen naar zijn en Donna's ouders kijken, nadat hij zijn broek heeft laten zakken. Maar toch heb ik het idee dat het frisse er een beetje vanaf lijkt te gaan. Desondanks ook voor dit seizoen 3*.

Tikkeltje minder dan het vorige seizoen. De Halloween special is werkelijk verschrikkelijk. Veel parodie op bekende films, maar er zit totaal geen lijn in. De breuk tussen Eric en Donna wordt ook maar matig voorbereid. De één na laatste aflevering hebben ze even een meningsverschil, de laatste aflevering breken ze ineens op.

Afgezien van deze punten is de serie voornamelijk in dezelfde spirit als de vorige twee. 2,5*.

Ik kon ook voor de film kiezen, maar heb uiteindelijk toch voor de serie gekozen. Interessante serie hoor, typisch Sono met veel bizarre personages, kleurrijke beelden en onverwachte gebeurtenissen. Toch ben ik niet helemaal overtuigd, er zitten voor mijn gevoel teveel lijnen in die afgeraffeld worden of die nergens naar toe leiden. Om maar iets te noemen, de Draculaclan verdwijnt op een gegeven moment helemaal uit beeld, waardoor de hele strijd tussen de clans compleet irrelevant aanvoelt. Verder personages die lukraak doodgaan, zoals Yamada.

De film heb ik even doorgescand en de belangrijkste verschillen zijn dat de serie na de grote climax in de zevende episode doorgaat met een beschouwend gedeelte (wat door sommige mensen in online recensies als saai aangemerkt wordt; ik vond het daarentegen wel wat hebben), terwijl de film daar dus ophoudt met een alternatief einde. Ik zal de film wellicht nog wel eens in z'n geheel kijken, maar achteraf heb ik geen spijt om voor de serie gekozen te hebben. 3,5*.

Twee jaar woon ik nu in de "Big Easy", dus was het wel eens tijd om aan deze serie te beginnen. De setting is dus kort na Katrina en de serie volgt diverse bewoners van New Orleans terwijl ze hun leven weer proberen op te pakken.

Ik heb de stad alleen post-Katrina mogen aanschouwen en kan dus slecht vergelijken, maar mijn indruk is dat op dit moment in veel wijken wat infrastructuur betreft de meeste sporen van de orkaan verdwenen zijn. De vele gaten in de straten die er helaas nog steeds zijn, zijn voor zover ik heb begrepen slechts deels het gevolg van Katrina en met name het gevolg van een stad die in feite op moerasgrond gebouwd is en flink aan het zakken is omdat er voortdurend water weggepompt moet worden. De stad was ooit boven zeeniveau, nu grotendeels er onder.

Het wordt in de serie genoemd dat vier maanden voor aanvang van het nieuwe orkaanseizoen de stad nog niet klaar is voor een nieuwe orkaan. Het is treurig om te zien dat de geschiedenis zich nu herhaalt met Puerto Rico wat een territorium van de VS is. Het orkaanseizoen staat op aanbreken, de eerste storm van het jaar raast inmiddels al over de Golf van Mexico, maar dat eiland is nog steeds een ravage en alle politici in de VS lijken het eiland alweer vergeten te zijn. Ik heb overigens niet de illusie dat New Orleans momenteel wel "hurricane proof" is. Nog steeds functioneert hier slechts de helft van de pompen, waardoor elke keer als het flink regent (en dat gebeurt een aantal keer per jaar, daar heb je geen orkaan voor nodig) sommige straten overstromen. Ik ken meerdere mensen wiens auto ondergelopen is tijdens een flinke regenbui.

Qua demografie zijn de gevolgen van de Katrina helaas nog wel zichtbaar. De zwarte meerderheid is flink geslonken na de orkaan en is nog steeds niet op hetzelfde niveau als voor de orkaan. Dat de orkaan is aangegrepen door de machthebbers om van een gedeelte van de zwarte bevolking af te komen wordt ook in de serie aangehaald. Velen zijn naar Houston vertrokken waar ze vorig jaar eenzelfde ervaring wachtte met Harvey. Wat het voor de zwarte bevolking ook lastig maakt is dat de stad aan flinke gentrificatie onderhevig is (ik weet het, ik ben hier ook deel van het probleem). De mensen die hier hun leven lang wonen zeggen dan ook dat de stad flink aan karakter is veranderd door de influx van een hoop nieuwe bewoners die een andere denkwijze meebrengen.

Wat ook veranderd is, is dat toerisme enorm is aangetrokken sinds Katrina. Wat dat betreft zijn de parallellen met Amsterdam erg groot. Airbnb is booming en zorgt voor een flinke stijging van de huren. Het appartement dat ik hier huur is anderhalf keer zo klein als dat ik in een middelgrote stad in Nederland had, maar kost anderhalf keer zoveel. Zowel Amsterdam als New Orleans zijn ultieme partysteden. Aangezien dit één van de weinige steden in de VS is waar je op straat mag drinken, trekt dit eenzelfde soort mensen aan als de toeristen die naar Amsterdam gaan voor de drugs en de hoeren.

Het leven in de stad uitgebeeld in de serie is dus flink anders dan het huidige leven en zeker voor mij als bewoner is dat verschil erg interessant. En toch zijn er veel herkenbare aspecten. Mardi Gras natuurlijk (al slaagt de serie er niet in dat zo intens uit te beelden als ik het zelf heb ervaren), de vele jazzmuzikanten met name op de straten in het Franse Kwartier wat het historische centrum is (al zijn de muzikanten in de serie duidelijk stukken beter dan de straatmuzikanten die je hier werkelijk treft), de second lines na een begrafenis (zelf die van Fats Domino meegemaakt; alles in New Orleans is een feest, kennelijk zelfs de begrafenissen), en de Mardi Gras Indians (al heb ik die nooit met elkaar in "gevecht" gezien, zoals je dat in de laatste aflevering van dit seizoen ziet).

Verder biedt de serie een aardig drama over het leven vlak na de orkaan en kent de nodige mooie personages, ondanks dat de meesten ook hun tekortkomingen hebben. Maar maakt ze dat niet juist menselijk? Mooiste personage in mijn ogen is LaDonna, een ontzettend sterke zwarte vrouw die haar verdwenen broer probeert te vinden. Aan het mannelijke spectrum staat daar tegenover Big Chief Albert Lambreaux, al is bij hem wel een toekomstig conflict met zijn zoon te voorspellen gezien dat hij niet veel respect op lijkt te kunnen brengen voor wat zijn zoon doet, die nochtans een geslaagde jazzcarrière in New York lijkt te hebben.

Bekendste acteur is John Goodman, die ook daadwerkelijk in New Orleans woont en die een hoogleraar speelt die zijn taalgebruikt niet kuist om zijn frustratie over de situatie van de stad te uiten. Mooi is de 'rant' over alle afdelingen van de universiteit de geschrapt zijn, zoals engineering, die juist nuttig zijn om de stad te herbouwen, terwijl de identiteitsstudies (die ik eerlijk gezegd ook vrij waardeloos vind) wel bleven bestaan. Mijn huidige afdeling is inderdaad afgeschaft na de orkaan en later weer opnieuw opgebouwd. Wat een verspilling van geld. Zijn personage pleegt uiteindelijk zelfmoord, wat pijnlijk is omdat ik zijn personage erg mocht, maar waarvan ik de reden wel begrijp: na de orkaan is het zelfmoordcijfer met 300% gestegen en dat moest niet weggelaten worden in de serie.

Het personage waar ik het grootste zwak voor heb is de violiste Annie, die zowel een mooie dame is als prachtig speelt. Misschien een beetje saai, want haar enige fout lijkt te zijn dat ze voor het personage van medelander Michiel Huisman valt, die wat mij betreft het minst sympathieke persoon is. Een enorme egocentrische eikel, die doet wat zijn impulsen hem ingeven. Waar de sympathiekere personages een schaduwzijde hebben, heeft hij echter een lichtzijde: hij was kennelijk wel een held tijdens de orkaan. Wat aardig in de structuur van de serie is, is dat men hem er eerst over laat vertellen, waardoor je je gaat afvragen of zijn heldendaden niet gewoon opschepperij zijn, maar later komt dan toch de bevestiging in de vorm van een ontmoeting met één van de mensen die door hem gered zijn.

Vanwege de fijne muziek, de sfeer en de warme en menselijkheid van de personages, is dit seizoen zeker 3,5* waard. Vanwege de setting die voor veel herkenbaarheid zorgt komt daar een halfje bij. 4* dus.

Ook voor mij iets minder dan het eerste seizoen. Even goed een seizoen met vele momenten van herkenning als inwoner van New Orleans.

Allereerst natuurlijk in de zevende aflevering Mardi Gras, wat Vette Dinsdag betekent, de laatste dag van carnaval, maar wat in New Orleans als pars pro toto voor het hele feest gebruikt wordt. Anders dan in Nederland is er niet één carnavalsvereniging, maar tientallen, die met "krewe" aangeduid worden en die elk hun eigen parade hebben. Een krewe heeft geen prins, maar een koning, al wijkt dit af bij sommige krewes. Zo heeft de vrouwenkrewe Nyx een godin, en de Druids hebben een aartsdruide. Sommige krewes hebben een speciaal item waarvan elk lid er een aantal versierd en uitdeelt. Zo heeft de Nyx krewe een damestasje, en een andere vrouwenkrewe, Muses, heeft een schoen. De laatste krewe is ook te zien in de serie en hebben zelfs een paradewagen in de vorm van een vrouwenhak, die ook te zien is.

Eén van de meest in het oog springende krewe is Zulu, de traditioneel Afro-Amerikaanse krewe, die uitgebreid aan bod komt in de zevende aflevering. Zulu doet wellicht bij menig Nederlander die de zwarte pieten debatten in het achterhoofd heeft de wenkbrauwen rijzen, want de leden gaan namelijk allemaal in blackface (ook de blanke leden) en dragen grasrokjes. Oorspronkelijk bedoelt als een parodie op de oudste krewes als Comus die graag racistische zwarte stereotypen uitbeeldden tijdens hun parade. Comus paradeert overigens niet meer na een verordening die krewes verplichtte mensen uit alle gelederen toe te laten, ook niet-blanken, anders zou hun paradevergunning ingetrokken worden. Comus koos ervoor niet meer te paraderen en houdt dit vol ook nadat deze verordening weer ingetrokken werd (anders hadden ook mannen toegelaten moeten worden tot de vrouwenkrewes en dat was nu ook weer niet de bedoeling). Zulu liet overigens al blanken toe lang voor de verordening.

Het speciale item van Zulu is een versierde kokosnoot en het leuke is dat er een speciale wet is dat je Zulu niet mag aanklagen als je tijdens de parade door een kokosnoot getroffen wordt. In ieder geval is de kokosnoot een bijzonder gewild item. Een schoen of een damestasje heb ik nog niet weten te bemachtigen, maar ik ben de trotse eigenaar van vier kokusnoten; één van vorig jaar en drie dit jaar. Dit klinkt heel bijzonder, want veel mensen gaan al 25 jaar naar de parade en hebben nog nooit een kokusnoot gekregen, maar toch voelde ik me een loser dit jaar. Mijn toenmalige vriendin kreeg er namelijk vier, en een vriendin van haar wel zeven. Voor deze vriendin was het een slecht jaar, want in de vorige twee jaar samen had ze er 25 weten te krijgen! Als vrouw helpen charmes blijkbaar enorm. Als je een lelijke vent bent, kan je beter goed verkleed zijn. In mijn geval hielp een kostuum van Bender van Futurama enorm.

Verder zien we in de serie een dame flashen tijdens één van de parades, waarop een agent haar vertelt dat in het Franse Kwartier te doen in plaats van de parade. Het hele idee van flashen is om kralenkettingen te krijgen, maar inderdaad flasht men niet tijdens de parades, je krijgt daar al genoeg kralenkettingen. Waar men dan wel flasht is in Bourbon Street, waar ik één keer na afloop van een parade naar ben geweest omdat ik op zoek was naar een vriend, maar het schouwspel daar is interessant. Het stinkt er naar een combinatie van kots, bier en urine, terwijl er een hoop mensen op de balkons met kralenkettingen staan terwijl op de straat diverse dames flashen om die kettingen te krijgen. En ondertussen staat er ook een christelijke actiegroep met megafoons in de straat te roepen dat iedereen naar de hel gaat. Volgend carnaval moet ik misschien nog eens naar Bourbon Street gaan en kijken of ik een foto kan maken van een flashende dame met die christelijke activisten en hun protestborden op de achtergrond.

In dit seizoen komt ook de misdaad op. Zelf gelukkig (nog) geen ervaring mee behalve dat voor het eerst in mijn leven mijn fiets gestolen is hier (en dat na tien jaar in Amsterdam zonder problemen). Ook heb ik een keer op klaarlichte dag (nota bene tijdens Mardi Gras) iemand een fiets zien stelen. Ik was te schijterig er iets van te zeggen, maar misschien was dat ook wel beter gezien de moorden die in de serie te zien zijn. De misdaad in de serie weet in ieder geval mijn favoriete personage van het vorige seizoen, LaDonna te knakken, wat pijnlijk om te zien is.

De serie probeert op meerdere aspecten van New Orleans in te gaan, maar sommige van die aspecten spreken minder aan. De cuisine van New Orleans wordt gepresenteerd door het personage Janette, die echter in New York terecht is gekomen. En dat is toch wat minder interessant. Verder gaat de serie ook in op de witteboordencriminaliteit in de vorm van het personage Hidalgo. Een snelle jongen, waar ik sowieso al weinig mee heb, en ook behoorlijk corrupt. Ik kan er weinig mee. Interessanter is de rol van raadsman Thomas, die het hart op het juiste plek lijkt te hebben, maar zich ook bezondigt aan corruptie. Een herkenbaar fenomeen, want we hebben afgelopen jaar burgemeesterverkiezingen gehad waarbij beide kandidaten in de laatste ronde niet zuiver op de graat leken te zijn. Interessant om dan op televisie een spotje van één van de kandidaten vol shittalk over de andere kandidate voorbij te zien komen ofschoon ze allebei tot dezelfde partij behoren (democratisch). We zijn het gewend dat men ongenadig hard op de man speelt tijdens de presidentsverkiezingen, maar dat gebeurt kennelijk lokaal dus ook.

Een laatste associatie die ik krijg bij het zien van dit seizoen is de Lusher school waar het personage Sofia te school gaat. Hier fiets ik elke dag langs om naar mijn werk te gaan. De huidige generatie leerlingen daar zien er overigens veel diverser uit dan de hoofdzakelijk blanke leerlingen in de serie.

Wat het seizoen zelf betreft, is het dus allemaal net wat minder vanwege enkele minder interessante personages en verhaallijnen. Maar even goed weer een aantal mooie en hartverwarmende momenten. Zoals wanneer moeder en dochter eindelijk met elkaar praten over wat er met John Goodmans personage is gebeurd. Of de mooie relatie tussen DJ Davis en violiste Annie, waarbij de eerste enorm ondersteunend blijkt te zijn, ondanks dat het met zijn eigen carrière niet altijd even lekker gaat. En zelfs Michiel Huismans personage, die mijn minst favoriete personage was in het vorige seizoen, lijkt te bovenop te krabbelen en wint flink aan sympathie.

Ik moet nog even de tijd vinden voor het volgende seizoen, maar daar ga ik zeker achteraan. Dit seizoen een halfje minder dan het vorige, maar nog steeds een mooie 3,5*.

Per seizoen wordt het wat minder - het zal de gewenning wel zijn - maar nog steeds leuk om te zien. De stad richt zich meer en meer op naarmate de orkaan verder in het verleden ligt, maar dat betekent niet dat het drama ten einde is. Het betekent alleen dat het drama niet langer meer alleen op de orkaan te schuiven is.

De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen. Dat geldt zeker voor de personages in deze serie, waar met name de personages LaDonna en Albert het zwaar voor de kiezen krijgen. Het leven is niet eerlijk en dat wordt op deze wrange wijze geïllustreerd. Met de andere personages gaat het ook niet allemaal over rozen. In het vorige seizoen waren Annie en Davis een mooi stel, in dit seizoen begint Annie commercieel door te breken en haar succes drijft helaas een wig in hun relatie. Hij gaat overigens vreemd tijdens Mardi Gras; opvallend hoeveel mensen in de serie dit doen en dan zeggen "het was een Mardi Gras fuck, dus het betekent niets." Ik ben er nog niet achter of dit echt een officieuze regel is hier.

Het aardige van de serie is dat het probeert alle aspecten van New Orleans in beeld te brengen. Op sommige van die aspecten ben ik eerlijk gezegd wel uitgekeken, zoals het culinaire aspect. De New Orleaanse keuken is inderdaad interessant om eens kennis mee te maken, maar dient voor mijn gevoel met mate tot zich genomen te worden, al is het maar vanwege de overdaad aan zout. In de serie wordt dit aspect gerepresenteerd door kokkin Janette en op haar verhaallijn ben ik eerlijk gezegd ook wel een beetje uitgekeken.

Een aspect van de stad dat in dit seizoen voor het eerst in de serie belicht wordt is dat van de schoolband, die in de Mardi Gras parades meeloopt. Altijd leuk om te zien en vooral om te horen tijdens de daadwerkelijke parades. Muziek is natuurlijk een van de belangrijkste aspecten in de serie. Leuk om dan Fats Domino in één van de afleveringen voorbij te zien komen. De goede man is afgelopen jaar overleden kort nadat mijn ouders me hebben bezocht; we hadden even van te voren nog zijn verzopen piano gezien in het Katrina museum, dus dat voelde erg toevallig aan. Ik heb in ieder geval meegelopen in de second line parade om hem te eren.

Verder wordt de criminaliteit en met name de corruptie in de politie aangestipt in dit seizoen. Interessant om te zien, al heb ik het idee dat het tegenwoordig een stuk beter gesteld is met de politie in New Orleans. Ik heb in ieder geval van Amerikaanse vrienden begrepen dat in andere plaatsen je niet een agent moet aankijken of je wordt meteen al aangehouden. Hier staat de politie gemoedelijk aan de kant tijdens de parades en drinkt soms een biertje mee wat tot een jaarlijkse grote ontslagronde leidt direct na Mardi Gras. Niet dat alles pais en vree is, maar zo erg als in de serie is het geloof ik niet meer. Of althans dat hoop ik.

Wat minder dus dan het vorige seizoen, dus een halfje minder ten opzichte van dat seizoen. 3*.

Dit seizoen begint met de verkiezing van Obama. Iets dat enorm veel impact op veel zwarte Amerikanen heeft gehad, het idee dat één van hen nu ook president kan worden. Ik ga hier in New Orleans altijd naar een zwarte kapperszaak, ik geloof dat ik de enige blanke ben die daar kom, maar ik kom er graag. Nog steeds hangen er prominent posters van Obama en zijn familie aan de muur. Een teken aan de wand!

In dit seizoen verder inderdaad wat meer nadruk op de muziek en wat minder focus op bepaalde personages, zoals Annie en al helemaal Sonny. Daarentegen volle focus op één van mijn twee favoriete karakters, Albert wiens overlijden pijnlijk is. Dat mijn andere favoriete karakter LaDonna haar man voor hem verlaat vond ik ergens wat minder omdat ik dit toch niet helemaal met haar karakter vond rijmen.

Verder worden de politielijntjes afgerond en zien we Antoine Batiste zijn klas helpen, maar ook een acteur die een trombonist moet spelen in een film. Een mooie knipoog naar het feit dat de acteur die Antoine speelt, Wendell Pierce, zelf ook geen trombonist is. Ik ben zelf geen koperblazer, maar ik vond de manier hoe hij trombone "speelde" erg overtuigend in de zin van dat beeld en geluid erg overeen leken te komen. Hetzelfde geldt overigens voor Rob Brown, die trompettist Delmond Lambreaux speelt, maar zelf nog nooit trompet had gespeeld voor de serie begon. Dit soort dingen maken een muziekserie als deze nog net iets fijner om te zien.

Natuurlijk is Mardi Gras de setting voor de laatste aflevering en dit keer krijgen we een schietpartij te zien. Helaas iets dat niet ongewoon is. Vorig jaar werd iemand in de buurt van waar ik altijd sta geraakt door een kogel afgeschoten door iemand die met zijn pistool in een eco toilet (of dixi zoals sommigen dat noemen) zat te spelen. Ik was daar toen niet, maar het kwam wel dichtbij. Helaas met het wapenbezit een verschijnsel dat niet ongewoon is gedurende Mardi Gras.

Het lied waarmee deze serie afsluit is Do You Know What It Means to Miss New Orleans, vooral bekend in de uitvoering van Louis Armstrong, maar hier gespeeld door John Boutté, die ook verantwoordelijk is voor de titelsong. Zijn uitvoering klinkt in ieder geval passend stemmig en nostalgisch, waardoor het voor mij ook een beetje moeilijk is om afscheid te nemen van een serie met enkele personages waaraan ik erg gehecht ben geraakt. Het zal wellicht ook liggen dat ik wellicht over een jaar ook uit New Orleans zal vertrekken en daar denk je dan onwillekeurig toch aan.

Een tikkeltje fijner dan het vorige seizoen, dus een halfje meer. 3,5*.

Leuk. Neil Patrick Harris komt inderdaad niet helemaal los van Barney uit How I Met Your Mother, maar zijn personage hier is veel serieuzer en dat weet hij overtuigend neer te zetten. Verder dus iemand die op middelbare leeftijd weer op de relatiemarkt terecht komt en daar mee om moet gaan. Je hoeft zelf geen homo te zijn om je in bepaalde situaties te herkennen, vooral met dates die ineens gestoord blijken te zijn of na één afspraak al bij je in huis willen trekken. Verder veel kleurrijke en flamboyante bijpersonen, die voor de nodige humor zorgen. Alleen Campbell-Martin valt een beetje uit de toon, maar stoort ook weer niet veel. Al met al vermakelijk. 3,5*.

Een beetje gemixte gevoelens heb ik over deze serie. De hoofdrolspeelster zet een prettig stoicijnse Wednesday Addams neer (sowieso vind ik alle Addamsrollen behalve Fester goed ingevuld), maar de hele standaard beestenboel van weerwolven en meerminnen etcetera die erbij gehaald wordt spreekt me minder aan. Misschien is mijn beeld van de Addams family mis, maar ik had altijd het idee dat men het altijd een beetje in het midden liet of ze nu echt levende mensen zijn of toch eigenlijk niet. Door duidelijk te maken dat ze toch gewoon mensen zijn, terwijl er aan de andere kant de typische mythische figuren zoals weerwolven een rol krijgen, gaat het mysterie er voor mij een beetje af. Tel daarbij een moordmysterie op (waarom interesseert dat Wednesday eigenlijk?) wat eigenlijk best voorspelbaar is alle duidelijke verdachten zijn het natuurlijk niet, Christina Ricci's karakter speelt in het grootste gedeelte van de serie geen enkele essentiële rol, dus natuurlijk blijkt zij de dader te zijn, en het voelt voor mij niet bevredigend aan. 2*.

Sacha Baron Cohen is terug en het leidt meteen tot diverse meest besproken televisiemomenten van het jaar in de Verenigde Staten. Meest besproken in de media, want de meeste mensen die ik hier spreek hebben de serie niet gezien omdat het uitgebracht is op een relatief obscuur kanaal.

In wezen is dit niet veel anders dan wat Cohen met Ali G en Borat heeft gedaan: domme mensen interviewen, waarbij hij zijn karakters de meest aanstootgevende dingen laat zeggen en als mensen daarin meegaan heeft hij beet. En natuurlijk zal er hier ook creatief gebruik gemaakt zijn van de montage. Maar dan nog: hoe zeer iemand ook gemanipuleerd wordt, het is nog steeds zijn eigen keuze om in een voorbinddildo te happen om maar iets te noemen.

Het verschil met Ali G is hier dat hij zich hier veel meer richt op Rechts Amerika, want met name Republikeinen zijn zijn slachtoffers, wat tot de nodige kritiek heeft geleid. Democraten zoals Bernie Sanders komen ook in de serie voor, maar zij krijgen dezelfde rechtse complotten voorgeschoteld, waardoor ze natuurlijk niet happen. Er zijn natuurlijk ook zeer onzinnige linkse ideeën, en die komen ook wel in de serie voor in de vorm van het personage Dr. Nira Cain-N'Degeocello, maar die wordt nooit gebruikt om Democraten onzin te laten verkondigen. Ik ben zelf links georiënteerd, dus ik lig zelf niet heel erg wakker van deze kritiek en aan de andere kant kun je ook stellen dat de Republikeinen nu alle macht in handen hebben (president, huis van afgevaardigden en senaat) en daardoor het verdienen om sterker "gecontroleerd" te worden.

Het resultaat is hilarisch, maar pijnlijk tegelijk. De domme politici die bij de neus genomen worden zijn immers degenen die nu aan de macht zijn en dat is angstaanjagend als je erover nadenkt. Om die reden kan de secretaresse van het departement waar ik werk hier niet naar kijken. Het gaat de humor voorbij.

Met name Israelisch terreurspecialist Erran Morad is wat dat betreft erg effectief. Zo gaat hij aan de leur gaat met zijn ideeën om kinderen van 3 tot 16 jaar oud vuurwapens te geven tegen schoolschutters. Waarbij hij een wapenlobbyist allerlei wapens verstopt in knuffels laat aanprijzen en een andere lobbyist teksten laat uitspreken over dat kinderen ideaal zijn om wapens te dragen omdat ze nog niet vatbaar zijn voor fake news en homoseksualiteit en omdat wetenschappelijk bewezen is dat bij kinderen het deel van de lever genaamd "Rita Ora" hogere niveaus van het hormoon "Blink 182" produceert wat neurale reflexen toestaat sneller te reizen via het "Cardi B netwerk" naar de "Wiz Khalifa" waardoor kinderen sneller kunnen reageren op een schoolschutter. Ik heb bewondering voor Cohen die erin slaagt mensen dit soort onzin te laten zeggen, maar de mensen die zich hiervoor lenen zijn natuurlijk nog te dom om te poepen.

Andere hoogtepunten bestaan uit Jason Spencer, een lid van het congres in Georgia, die aftrad nadat hij onder invloed van Erran Morad op televisie "nigger" riep en zijn broek liet zakken en de quinceañera die Erran Morad organiseert met een stel Trumpsupporters, waarbij één van hen verkleed gaat als vijftienjarig meisje inclusief een onderbroek met een nepvagina erop gemodelleerd naar de vagina van Gal Gadot. Dit alles met het doel illegale Mexicanen te vangen, die immers louter naar quinceañera's komen om de vijftienjarige meisjes te verkrachten. Het is zowel pijnlijk als hilarisch als de politie in plaats van Mexicanen komt opdagen

Morad schiet dus raak, maar misschien is het leukste typetje wel OMGWhizzBoyOMG! die heel kinderlijk overkomt zoals Shopkins unboxt, maar ondertussen weet hij het gesprek met politici in erg vreemde richtingen te buigen. Zoals Sheriff Arpaio die veroordeeld is omdat hij zijn gevangenen (met name latino's die hij vaak ten onrechte beschuldigde van illigaliteit) letterlijk in concentratiekampen zette (wat hij zelf ook toegaf) en vervolgens een pardon van Trump kreeg. Hij krijgt Arpaio zover te zeggen dat hij waarschijnlijk een blowjob van Trump zou accepteren.

Niet alleen politici, maar ook de kunstwereld wordt door Cohen geconfronteerd in de vorm van Rick Sherman, die met de meest wanstaltige kunst aan komt zetten wat vervolgens door diverse kunstpauzen geprezen wordt omdat het grensverleggend is want geïnspireerd door de gevangenis. Ik hou van moderne en abstracte kunst, maar bij sommige lovende kritieken op bepaalde "kunstwerken" krijg ik toch wel associatief met de kleren van de keizer, en Cohen speelt hier briljant op in.

Niet alles is even geslaagd, en met name de zesde aflevering valt tegen. Maar het gemiddelde niveau is toch ruim 4* waard. Maar als je als satirisch programmamaker een politicus (Spencer dus) kan laten aftreden, dan heb je zeker de nodige impact, waardoor ik er toch een halfje bij doe. 4,5*.