Opinions

Interessante serie. Hoewel ik het nauwelijks kijk, vind ik eigenlijk basketbal de meest aantrekkelijke teamsport om te zien. Er worden veel meer punten gescoord dan bij voetbal en het is veel dynamischer dan American Football, waar het spel heel vaak stil ligt.

Je kan erover discussiëren, maar als je online polls bekijkt wie de grootste ooit in basketbal was, zie je toch vaak dat Jordan de meeste stemmen krijgt. Niet alleen scoorde de man veel punten, kampioenschappen en most valuable player awards, maar verdedigen kon hij ook getuige zijn defensive player of the year award die hij een keer won. De parallellen met Cruijjf zijn toch wel opmerkelijk. De drang om te winnen, het opjagen van teamgenoten puur om als team beter te worden, het altijd het publiek willen vermaken (Jordan die over een last minute bal die er net niet inging zegt dat het wel de mensen op het puntje van de stoel houdt vs Cruijff die als Ajax flink voorstond wel eens expres de bal op de lat mikte zodat de mensen wat hadden om over te praten). Maar ook de filosofie van spelen: de driehoeksaanval doet erg denken aan tiki-taka (toegegeven, Jordan heeft dat niet uitgevonden, maar van de voorloper van tiki-taka, het totaalvoetbal kan je ook discussiëren of dat uit Cruijffs koker kwam of van Michels).

Het interessante aan Jordan is om te zien hoe hij zich elke keer weer weet op te laden. Vaak omdat een tegenstander door de media wordt opgehemeld en hij wil laten zien dat hij toch echt beter is. Of omdat iemand hem niet met voldoende respect bejegent. Het grappige is dat hij kennelijk ook zichzelf kon wijsmaken dat iemand respectloos tegen hem was (terwijl daar helemaal geen sprake van was), puur om zichzelf in de stemming te krijgen.

De structuur van de serie houdt het interessant door als rode draad het laatste Bulls seizoen van Jordan te volgen, maar de hele tijd terug te gaan in de tijd waardoor we zien over de hele serie ook een overzicht van de belangrijkste personages en van Jordans gehele carrière voorgeschoteld krijgen. De eerste aflevering behandelt de jeugd van Jordan, de tweede die van Pippen, de derde van Rodman, de vierde van Jackson en elke aflevering behandeld één of meer seizoenen van Jordans carrière.

Verder komen de belangrijkste mensen in Jordans leven uitgebreid aan het woord op zijn eigen gezin na, wat wel een beetje vreemd aanvoelt. Zijn moeder komt uitgebreid aan het woord, ook broers, maar je krijgt bijna het gevoel dat er alleen basketbal in zijn leven is en verder niets, geen gezinsleven omdat er totaal geen referentie is naar zijn gezinsleven totdat hij zelf tussen neus en lippen naar verwijst. Enkel komen op het einde zijn kinderen kort aan het woord.

In ieder geval veel menen die aan het woord komen, inclusief Bill Clinton en Barack Obama die niet als ex-president omschreven worden, maar als respectievelijk toenmalig gouverneur van Arkensas (naar aanleiding van Pippens jeugd die in Arkensas opgroeide) en als voormalig inwoner van Chicago. De laatste is wel interessant, aangezien hij ingaat wat Jackson betekende voor de emancipatie van de zwarte gemeenschap (weinig tot zijn teleurstelling, al weet hij het wel erg genuanceerd te zeggen), maar ook hoe er van zwarte mannen die de top bereikt verwacht wordt dat ze perfect zijn en dat is natuurlijk niemand. Bij Jordan komt dat naar voren hoe de media omgaat met zijn gokverslaving, wat in mijn ogen wel erg overdreven werd.

En tenslotte moet ik toegeven dat ik die Dennis Rodman wel een erg mooi figuur vindt, gewoon lekker zijn eigen plan trekken, gekke kapsels, make-up, pruiken en/of rare hoeden op, een kilo metaal in zijn gezicht, en het kan hem helemaal niets schelen. Compleet het tegenover gestelde van wat ik ben, maar zo kleurrijk en daarom erg interessant.

Naar het einde toe wordt helaas de muziek een beetje dramatisch, maar al met al is dit een zeer boeiende serie die ik in sneltreinvaart bekeken heb, wat ook genoeg zegt. 4*.

Luis Miguel is geloof ik de crush van mijn schoonmoeder, die een jong meisje was toen hij in opkomst was. Dat sijpelt natuurlijk ook een beetje door naar de volgende generatie, waardoor Luis Miguel regelmatig voorbijkomt in de playlist thuis. In ieder geval is de zanger een icoon in Mexico, als je enkel refereert naar "El Sol" (de zon), weet iedereen dat je het over hem hebt, en als een gevolg heeft in Mexico zowat iedereen met een netflix aansluiting de serie gezien.

Het leven van Luis Miguel is natuurlijk ook interessant vanwege de grote vraag die ook centraal staat in deze serie: wat is er gebeurd met zijn verdwenen moeder? De serie laat dat zien in twee door elkaar gevlochten verhaallijnen: één omtrent de opkomst van Luis Miguel als kindsterretje, en een latere lijn waar hij zijn carrière als volwassen artiest vorm probeert te geven. De eerste lijn bouwt op naar de verdwijning van de moeder, in de tweede naar een mogelijke ontrafeling.

De antagonist in de serie is de vader van Luis Miguel, die egoistisch en manipulatief is. Voor mij het meest interessante personage, die af en toe aan Tony Montana uit Scarface doet denken in zijn zelfzuchtigheid, maar soms ook aan het Andy Kaufman typetje Tony Clifton. Soms dus een beetje karikaturaal dus, vooral met zijn vele "coño!" uitspraken.

Luis Miguel zelf wordt neergezet als iemand met de beste bedoelingen die soms een fout maakt, maar wel in staat is om daarop terug te keren. Over dat hij daarbij zijn dochter drie jaar niet wenst te zien wordt relatief luchtig heen gesprongen.

Uiteindelijk is dit gebaseerd op de werkelijkheid, maar niet de werkelijkheid. Luis Miguel zal vast wel meer schaduwkanten hebben dan in de serie wordt vertoont. De vader is dood en kan zichzelf niet meer verdedigen, al zegt het erg veel dat hij volgens Wikipedia valselijk beweerde dat Picasso een portret van hem heeft gemaakt.

Qua productiekwaliteit is de serie dik in orde. De beelden zijn verzorgd en het zingen van de acteurs is in orde met name van de acteur die de jongste versie van Luis Miguel speelt. Er zal weliswaar flink in de studio aan gewerkt zijn, wat de echte Luis Miguel niet tot zijn beschikking had. Diverse livebeelden van hem zijn beschikbaar en dat is behoorlijk indrukwekkend.

Al met al onderhoudend en van een degelijk niveau, maar voor mij zeker niet overweldigend. 2,5*.

Ook dit seizoen gezien, wat eenzelfde structuur als het vorige heeft waarbij afwisselend gebeurtenissen uit twee perioden van het leven van Luis Miguel getoond worden. Qua plot wel minder dan het vorige seizoen, want geen sprake van een intrigerende vraag zoals in het vorige seizoen wat er gebeurd is met de moeder. Hier draait het gewoon om de levensverwikkelingen van de zanger, die er verder niet sympathieker op geworden is. Sterker nog, het is verwonderlijk dat de echte Luis Miguel hier toestemming voor gegeven heeft en zelfs producer is, want hoe egocentrisch hij hier naar voren komt is niet fraai. Maar goed, wel redelijk interessant om te zien hoe zijn entourage met hem omgaat, waarbij sommige mensen flink misbruik van zijn vertrouwen maakte (vooral het mannetje dat op het Jacobse typetje van Kees van Kooten lijkt).

Minder dan het vorige seizoen dus. 2*.

Het einde van de Luis Miguel serie. De echte Luis Miguel heeft al aangekondigd dat de serie niet overeenkomt met de realiteit, wat in overeenstemming lijkt te zijn met het feit dat hij erg weinig over zijn leven prijs wil geven. Ik vroeg me vorig seizoen al af waarom hij dan toestemming voor deze serie gegeven had, vooral omdat de serie hem niet bepaald van zijn gunstigste kant laat zien. Het vermoeden dat ik had wordt in dit seizoen bevestigd: geldnood. Het is grappig om te zien hoe meta deze serie wordt zodra het de mogelijkheid om een Netflix serie te produceren bespreekt. Er wordt zelfs een acteur gevonden die de rol speelt van Diego Boneta, de acteur die Luis Miguel speelt. In de serie klemt Boneta de acteur die hem speelt met de arm om de hals voor een foto. Precies zo'n foto bestaat van Boneta omklemd door de echte Luis Miguel.

Voor de rest heb ik het idee dat de serie wel degelijk het leven van de echte Luis Miguel redelijk trouw volgt. De meeste gebeurtenissen die de serie laat zien zijn al jaren bekend, wat dat betreft vertelt de serie niet iets nieuws. Luis Miguel geeft niet echt iets extra prijs. En verder heeft ook dit seizoen last van hetzelfde manco als het vorige: er is geen mysterie zoals in het eerste seizoen dat als een rode draad door het seizoen loopt. Het betreft niets meer dan de verdere verwikkelingen van Luis Miguel en die zijn niet fraai: veel alcohol, veel mensen die hij vertrouwt die hem belazeren, en veel betrouwbare mensen die om hem geven, maar door hem weggeduwd worden omdat hij ze niet vertrouwt. Het is behoorlijk pathetisch. Je eigen dochter en broertje meer dan 10 jaar niet meer zien bijvoorbeeld.

Ik ben door deze serie dus niet bepaald fan van de persoon Luis Miguel geworden. Zijn muziek? Ja die is wel aardig, maar met name zijn boleroalbums zit vol met werk van andere artiesten van vele decennia terug zoals Los Panchos en die originelen liggen me eigenlijk veel beter. Afgezien van het eerste seizoen is deze serie uiteindelijk vooral voor de echte diehard-hardcore Luis Miguel fan, die geïnteresseerd is in zijn leven. Wie buiten deze categorie valt, kan zich beter beperken tot het eerste seizoen (of de serie helemaal overslaan). 2*.

Vier afleveringen gezien. De eerste aflevering was wel aardig omdat de grens opgezocht werd. Gevolg: de nodige aandacht, maar de vervolgafleveringen halen dat niveau niet en meer dan gezapig wordt het niet. Ik heb me er niet toe kunnen aanzetten om de andere afleveringen te zien en dat is natuurlijk een erg slecht teken. 0,5*. Mocht ik me de serie toch ooit afkijken zal dit cijfer natuurlijk opnieuw geëvalueerd worden.

Niet 100% geslaagd, maar wel een stuk interessanter dan het gros op anime gebied.

Lupin III is gebaseerd op een manga en heeft al diverse anime incarnaties gehad, die variëren wat stijl en toon betreft. De meest bekende is waarschijnlijk de Miyazaki film, die vooral erg Miyazaki aanvoelt. Waar Lupin zich bijzonder hoofs gedraagt tegenover de dame in nood. De schrijver van de manga, die Monkey Punch genoemd wordt, vond de Miyazaki film erg fraai, maar verklaarde wel dat zìjn Lupin de dame waarschijnlijk verkracht had.

De Lupin van deze serie verkracht niemand, maar komt voor mijn gevoel (doch zonder ooit de manga gelezen te hebben) veel meer in de buurt van de Lupin van Monkey Punch. De serie is duisterder, serieuzer, en meer "op volwassenen gericht". De personages voelen dan ook veel minder onschuldig aan dan in de Miyazaki film.

Met zoveel andere series is deze vierde Lupin serie een goed begin om kennis te maken met Lupin? Zonder ooit een andere serie gezien te hebben (alleen de Miyazaki film, die overigens ook prima als eerste kennismaking kan dienen) kan ik die vraag met ja antwoorden. Dit betreft namelijk een reboot, waarbij Lupin III en de andere belangrijke personages uit het Lupin universum zoals scherpschutter Daisuke Jigen, samoerai Goemon Ishikawa XIII en inspecteur Zenigata ook elkaar voor het eerst ontmoeten. Opmerkelijk genoeg is de hoofdpersoon van deze serie niet Lupin, maar dievegge Fujiko Mine, wiens naam "De toppen van de berg Fuji" betekent, ongetwijfeld een woordspeling op haar borstomvang. Met name haar verleden staat centraal in deze serie, maar natuurlijk ook Lupins pogingen om haar te veroveren.

Wellicht heeft het feit dat Fujiko en niet Lupin de hoofdpersoon van deze serie iets te maken met dat de regisseur van deze serie zelf een vrouw is, die wel degelijk haar sporen heeft verdiend aangezien zij ook de vrouw achter de anime Michiko & Hatchin is, een serie goed ontvangen is (al moet ik toegeven dat ik hem zelf niet heb gezien).

Maar de andere namen die bij deze serie betrokken zijn, zijn nog groter. Bijvoorbeeld Shin'ichiro Watanabe, de regisseur van Cowboy Bebop en Samurai Champloo, series die bekend staan om hun eigenzinnige en sterke muziekkeuze. Hier is Watanabe ook verantwoordelijk voor de muziek en dat is te horen, want de soundtrack is behoorlijk jazzy wat uitstekend past bij de atmosfeer.

Maar met name de naam Takeshi Koike, die onder andere verantwoordelijk is voor de ontwerpen, viel mij op. Ook al is hij niet de regisseur van deze serie (wel van de twee vervolgfilms), het voelt voor mij aan alsof hij het meeste zijn stempel op de serie heeft kunnen zetten. De stijl is behoorlijk afwijkend van wat tegenwoordig standaard is in anime en dat voelt zo ontzettend verfrissend. En het past behoorlijk bij de algehele atmosfeer, die dus wat duisterder is.

De opening sequence zet de toon. Een hypnotiserende monoloog van Fujiko over meevoerende muziek terwijl we een soort James Bond achtige openingsbeelden te zien krijgen met veel beelden van een naakte Fujiko. Zo krijgen we haar nog diverse malen in de serie te zien. De sfeer is sterk, zeker naar het einde toe wanneer het behoorlijk surrealistisch wordt.

De serie wordt dan ook steeds interessanter naarmate de afleveringen vorderen. De eerste afleveringen hebben een wat meer onbevangen sfeer, bevatten meer slapstick en lijken behoorlijk los van elkaar te staan. Pas aan het einde blijkt te samenhang. Dat is toch wel het grootste manco van de serie; zeker aan het begin voelt het plot niet coherent genoeg. De uiteindelijke ontknoping stelt ook een beetje teleur. Er wordt naar een bepaalde climax toegewerkt, en die climax valt toch wel wat tegen.

Kortom niet perfect en zeker de herziening heeft ervoor gezorgd dat ik een halfje minder geef dan ik de eerste keer gegeven zou hebben. Maar nog steeds stukken interessanter dan de meeste andere anime die populair is, al is het maar vanwege de stijl en de sfeer. 4*.