Opinions

Een indrukwekkende en beklemmende serie. Ik krijg het idee dat de samenleving die geschetst wordt nog het best vergeleken kan worden met de Islamitische Staat. Misschien iets minder barbaars in de uitvoering van de doodsvonnissen dan IS, waar mensen levend verbrand werden, maar nog steeds behoorlijk bruut. De executies behoren tot de meest schokkende scènes van de serie. Het doet ook vragen in mij opkomen hoe ik mezelf zou gedragen als ik daar zou leven. Waarschijnlijk in de pas lopend uit angst. Wat dat betreft heb ik niet echt een hoge dunk van mezelf.

Wat mij betreft slaagt de serie er erg goed in om de terreur weer te geven van een samenleving die nietsontziend is en waarbij iedereen in de gaten gehouden wordt, alsmede de angst en beklemming die daarmee gepaard gaat. Ik weet niet of de overgang van de VS naar de Republiek van Gilead echt geloofwaardig is, wellicht zijn er genoeg gekkies met wapens die in verweer zouden komen (dat is ook hun argument voor vrij wapenbezit), maar aan de andere kant lijkt het me juist dat de overlap tussen die gekkies en de religieus conservatieven groot is.

Vrouwen zijn in dergelijke samenleving vaak het grootste slachtoffer, want beschouwd als niet meer dan een baarmoeder op benen. Het is dan ook voor de hand liggend dat het hoofdpersonage een vrouw is, en wel één van de klasse van vrouwen die het meest mishandeld en onderdrukt wordt. Interessant om te zien dat de Bijbel makkelijk misbruikt kan worden om alles wat je maar wilt om de macht te handhaven te rechtvaardigen, en dat is precies wat er gebeurt in de serie. Ook interessant om te zien dat de vrouwen van alle andere klassen niet gelukkig kunnen zijn in deze samenleving, hoewel ze het misbruik zelf in stand houden, met name de klasse van tantes. Slechts de hoger geplaatste mannen varen er redelijk wel bij mits ze niet teveel buiten de paden van de samenleving treden. Acteerwerk is in ieder geval meer dan dik in orde, met name door de hoofdrolspeelster Moss.

Wat me uiteindelijk weerhoud van een echt hoge score is dat er soms toch een mindere aflevering tussen zit, met name de aflevering over de echtgenoot van de hoofdpersone, en dat de beklemmende muziek soms afgewisseld wordt door wat te platte popmuziek. En toch ook dat het visueel niet van hetzelfde niveau is als in de beste films. 3,5*.

Net als in het vorige seizoen is de dreiging van Gilead een beetje weg, waardoor de hoofdpersone uitgebreid plannen kan maken om wraak te nemen. Het voelt een beetje onwaarschijnlijk aan want er werken zoveel mensen mee, en er hoeft maar één verrader bij te zitten en het plan valt in duigen. Maar goed, als je daar niet teveel over nadenkt en in plaats daarvan meegaat met het plot, is het behoorlijk interessant.

Voor mijn gevoel minder flashbacks, wat fijn is. Die van Aunt Lydia leek me wel erg interessant, maar bleek behoorlijk tegenvallend. De psychologische uitleg van een mislukte date opgezet door een alleenstaande moeder als verklaring voor haar karakter voelt te makkelijk aan.

Een tikkeltje minder dan het vorige seizoen, ook omdat de climax is toch vooral een "one up" (of beter gezegd "eighty-five up") van die van het vorige seizoen is. 3*.

Een seizoen met één van de beste eindes ooit, misschien wel het beste. Er wordt lang naar toe gewerkt, de hoofdpersone weet uiteindelijk in Canada terecht te komen, met de nodige rechtbankscènes waar ik nooit zo dol op ben. Wat sterk is, is hoe de serie weergeeft hoe sommige slachtoffers van het Gileadregime hun trauma's verwerken. Namelijk niet. Het gebeurt zo vaak in films of in series dat mensen een trauma op lopen, er wat therapie overheen gooien en het leven is weer prachtig. Maar zo gaat het niet in de werkelijkheid, zeker als de politieke realiteit om de hoek komt kijken.

Natuurlijk gaat Fred vrijuit om politieke redenen. Ik ben normaal geen fan van het spelen van eigen rechter, maar in zo'n situatie is er natuurlijk geen sprake van recht. Je kan vragen stellen bij de plausibiliteit van het scenario (maar die is in mijn ogen al in seizoen 2 overboord gegooid), maar het voelt zo bevredigend te zien dat de hoofdpersone toch zijn executie weet te organiseren, nota bene in handmaid-stijl met voormalige handmaids. Haar fluisterende "run" is werkelijk angstaanjagend.

Het is tenslotte ook interessant het karakter Joseph te horen over dat het makkelijker is een conflict te escaleren dan te de-escaleren, zeker in het licht van de Oekraïne-Rusland oorlog die momenteel gaande is.

Net als de vorige twee seizoenen is dit seizoen niet altijd even geloofwaardig, maar het is interessant hoe de serie omgaat met de psychologie van de slachtoffers van een geweldadig regime en hoe het je laat instemmen met een gruwelijke executie. Hierdoor uiteindelijk een tikkeltje beter dan het vorige seizoen. 3,5*.

Duidelijk het minste seizoen, wat alleen al duidelijk is aan de laatste aflevering. Het eerste seizoen is het sterkst, want gebaseerd op het boek. De seizoenen daarna bouwen duidelijk op naar een geweldige climax zoals ontsnappingen, vliegtuigen en standrechtelijke executies. Dat blijft hier achterwege. Wel een opbouw, maar waarnaartoe? Naar een scenario dat doet denken aan het uitgangspunt van het eerste seizoen.

Sterk blijft het acteerwerk, de dynamiek tussen June en Serena Joy en hoe verzorgd de beelden ogen. Maar bijvoorbeeld de actie van Nick in de laatste aflevering vind ik een beetje karaktermoord. Hij is altijd erg beheerst en nu ineens niet? Sowieso is het strenge en de spanning er wel grotendeels van af bij Gilead. Commanders die makkelijk naar de grens gaan om met Amerikanen te praten, waar zijn de Eyes om alles in de gaten te houden en te reporteren?

2,5*.

Typische komedieserie waarbij het vergelijk met Friends inderdaad om de hoek ligt, maar voor mijn gevoel zijn de punten waarop die serie me irriteerde hier zwakker. Het hoofdpersonage hier, Ted, heeft inderdaad trekjes waar ik me ook in kan herkennen, vooral wat betreft hopeloos verliefd zijn op iemand. En dat is ook iets wat hij deelt met Ross uit Friends, die ik echter niet kan uitstaan omdat hij zo vaak stomme dingen doet waarbij bij mij plaatsvervangende schaamte ontstaat, maar wat de gemiddelde Amerikaan blijkbaar heel erg grappig vindt. Ted is helaas ook niet vrij van dat soort strapatsen zoals met Robin naar bed willen voordat zijn relatie netjes verbroken is, maar voor mijn gevoel is hij toch wat handiger dan Ross, waardoor dit soort momenten toch wat minder vaak optreden.

Verder is de serie een beetje hit and miss waarbij sommige episodes minder zijn (met name als Ted in de Ross-mode schiet), maar waarbij sommige episodes erg vermakelijk zijn. Dit laatste komt dikwijls door mijn favoriete personage, Barney, die ofwel erg vergezochte maar briljante versiertactieken heeft, ofwel één van de andere personages (meestal Ted) op geweldige wijze beet neemt. Ik heb jaren geleden ooit meegedaan aan Internationale Suit Up Day, aardig om nu te weten dat dit dus voortkomt uit deze serie naar aanleiding van Barney die een groot fan van maatpakken is.

Bij vlagen dus echt leuk, al kijken de mindere episoden an sich ook nog wel aardig weg. 2,5*.

Ook dit seizoen wat ongemakkelijke momenten door de stupiditeit van Ted waardoor ik eigenlijk steeds zat te wachten op de onvermijdelijke breuk met Robin. Hoe die uiteindelijk tot stand komt is eigenlijk niet door een stupiditeit, maar op een bitterzoete wijze. Jammer, maar wel mooi gedaan.

Barney blijft nog steeds mijn favoriet in deze serie, met name in episoden als Atlantic City met de Chinezen en in Aldrin Justice met een voor mij onverwachte maar leuke bijrol van Jane Seymour. Wat mij betreft had hij nog wel prominenter aanwezig mogen zijn.

Uiteindelijk een tikkeltje beter dan het vorige seizoen, maar niet voldoende om een hoger cijfer te krijgen dan dat vorige seizoen. 2,5* dus.

Meer van hetzelfde. Af en toe een erg leuke aflevering, zoals Slapsgiving, maar inderdaad ook de aflevering met de 2 minute date is erg goed. Ook momenten waar het gewoon standaard komedie is, met af en toe wat dramatische momenten. Barney blijft het leukste karakter, en wat dat betreft is ook de aflevering The Bracket een hoogtepunt, dus ik zou het niet erg vinden als er wat meer focus op hem komt. Hij is nu éénmaal niet de hoofdpersoon, dus dat zal er wel niet in zitten. Ook voor dit seizoen 2,5*.

Misschien qua humor het beste seizoen tot nu toe en humor is waar het uiteindelijk om gaat; de dramatiek zoals rondom Teds huwelijk in de eerste paar episodes kan me in dit soort series over het algemeen gestolen worden.

Dit seizoen kent een aantal erg leuke en sterke afleveringen, zoals Intervention, The Naked Man, The Stinsons en The Three Days Rule. Vaak met een onnavolgbare en hilarische Barney, die ik ondanks de hints in het seizoen niet graag zie veranderen of "groeien".

Tikkeltje leuker, al is het niet voldoende om echt tot uitdrukking te komen in een ander cijfer ten opzichte van de vorige seizoenen. 2,5* dus.

Voor mijn gevoel nog steeds op hetzelfde niveau als de vorige seizoenen. Af en toe een wat mindere aflevering, af en toe een uitschieter, met name als men met het medium speelt. Lily is soms wat irritant als ze zich nadrukkelijk met de levens van anderen bemoeit, aan de andere kant is Barney soms weer heerlijk op dreef als player, met name in de geweldige aflevering The Playbook. Heel erg intelligent geschreven en voor dit soort episodes kijk ik toch deze serie. Ook voor dit seizoen 2,5*.

Inderdaad minder. Lily die een piratengezicht opzet en op overdreven wijze uitspraken doet zoals die aburefan al citeerde, is teveel over de top. Veel geneuzel over babies en relaties. Zoey is lichtelijk irritant, in tegenstelling tot de Captain (leuke rol van Kyle MacLachan), die weer helaas slechts sporadisch opduikt. Verder draait er hier veel om de vader van Barney, met een overdreven emotionele Barney en dat is niet hoe ik hem het grappigst vind. Een halfje minder dan de voorgaande seizoenen. 2*.

Weer wat sterker dan het vorige seizoen, inderdaad door afleveringen die door aburefan werden aangehaald en door minder hoog gehalte aan joligheid waarin de personages zich geforceerd en overdreven raar gedragen zonder dat het echt leuk wordt. The Broath is wellicht mijn favoriete aflevering van het seizoen, in ieder geval Barney op zijn best, maar The Ducky Tie komt in de buurt. 2,5*.

Inderdaad weer wat minder. Veel flauwigheid zoals de prenup aflevering, die over de top is, de overdreven wijze waarop Robin op Patrice reageert en de gestoorde vriendin Jeanette. Het is soms een beetje over de top. Toch ook wel mooie momenten, zoals wat Ted voor Robin over heeft. De grappige momenten komen met name van Barney met zijn jinx (The Final Page) en zijn vrijgezellenfeest (Bro Mitzvah). En de Captain is altijd win. Maar het is allemaal wat magertjes. 2*.

Een seizoen dat draait om een bruiloft, maar waar soms toch naar het verleden teruggegrepen wordt, zoals in de Slapsgiving episode, die één van de sterkere episodes is met Marshalls training om een perfecte bitchslap te kunnen geven. Maar ook de nodige flauwigheid, zoals Barney die zijn ouders probeert te koppelen en de scène waarin Ted afscheid neemt van zijn gevoelens voor Robin, waarbij ze als een ballon wegvliegt is te idioot voor worden en verpest het hele idee, waardoor het seizoen eigenlijk op hetzelfde niveau blijft hangen als het vorige seizoen.

Maar het meest opmerkelijk is natuurlijk het einde, waar de serie de kijker toch een flinke slap geeft. Na acht voorgaande seizoenen wordt dit seizoen dan eindelijk de moeder geintroduceerd, en er wordt echt alles aan gedaan om haar zo passend mogelijk bij Ted te maken, wat resulteert in een erg leuk personage. En een seizoen dat grotendeels naar een bruiloft van Robin en Barney toewerkt. En dan in de laatste episode gaat dat huwelijk stuk, overlijdt de moeder, wat natuurlijk pijnlijk is, zo leuk als ze is, en gaat Ted alsnog achter Robin aan. Wow! Ik snap de kritiek dat het afgeraffeld wordt, maar ik vind het ergens ook wel een erg moedig einde. En ja de hele serie gaat toch vooral om Ted en Robin en niet om de moeder.En bovendien, dit is het leven, het loopt niet altijd zoals we het zouden willen zien, vriendschappen verwateren, relaties gaan stuk, mensen gaan dood. Het hoort bij het leven.

Uiteindelijk heb ik toch iets meer positieve gevoelens over het einde dan negatieve, waardoor ik toch op een halfje hoger uitkom dan bij het vorige seizoen. 2,5*.