Opinions

Eerste anime uit het Monogatari-universum gebaseerd op het eerste boek uit de gelijknamige boekenreeks. Echter, qua chronologie komen eerst de filmreeks Kizumonogatari en de miniserie Nekomonogatari (Kuro), die beiden op Moviemeter te vinden zijn. En dan zijn er nog meerdere andere series in het universum.

Bakemonogatari, wat een samentrekking is van "bakemono" (monster) en "monogatari" (verhaal), had ik al eens eerder gezien; de rest heb ik maar links laten liggen omdat series me wat minder gingen interesseren. Het uitbrengen van de Kizumonogatari films deed me van gedachten veranderen. Over het algemeen schijnt de volgorde van uitzenden de beste volgorde te zijn, dus die volg ik dan maar, om te beginnen met de herziening van Bakemonogatari.

Wie ooit begonnen is met anime kijken zal ongetwijfeld net als ik het eerst als erg verfrissend ervaren hebben, maar na wat meer gezien te hebben ontdekken dat ook anime vele clichés heeft; ze zijn alleen anders dan de Hollywood clichés. Het fijne van deze serie is dat het de clichés onderkent, op een rijtje zet en ermee speelt, waardoor het clichématige er een beetje vanaf gaat.

Om zelf een kleine selectie te maken: setting is een school, de hoofdpersoon verwerft een soort van harem, waarvan de meest prominente dame een tsundere is (een meisje dat koud en hard is, maar later eigenlijk warm en vriendelijk blijkt te zijn) wiens kledingsstijl aangemerkt kan worden als "zettai ryouiki" (kousen over de knie waardoor er slechts een klein gedeelte huid tussen kousen en rok zichtbaar is), en wiens haarkleur paars is onder het motto van dat in anime alle mogelijke kleuren van de regenboog natuurlijke haarkleuren zijn. Verder een dame met kattenoren, wat door veel Japanners kennelijk als erg sexy beschouwd wordt, en met grote borsten die onderhevig zijn aan het Gainax Bounce Effect, genoemd naar de studio Gainax die als specialiteit de natuurlijke bewegingen van grote borsten heeft. Kortom, in het algemeen is er de nodige fanservice.

Maar zoals gezegd worden deze clichés onderkent, met name door het personage Senjougahara, die zelfs naar haar eigen stemactrice verwijst. Los van alle clichés is het een aardig verhaaltje over allerlei bovennatuurlijke zaken met behoorlijk snedige en vermakelijke dialogen. De animatie is prima, niet al te weelderig omdat het merendeel van de serie statisch is en uit de genoemde dialogen bestaat, maar zodra er sprake is van actie ziet het er goed uit. Wel moet gezegd worden dat het één en ander duidelijk uit de computer komt. In latere animaties weet men dit toch vaak wat beter te verhullen.

Tenslotte vertoont de serie quotes uit het boek, die zo kort zichtbaar zijn, dat ze nauwelijks te lezen vallen. Je kan er voor kiezen om telkens het beeld op pauze te zetten, maar het geheel is prima te volgen zonder die quotes tot je te nemen. Ik vond het in ieder geval vermakelijk. 4*.

Erg goed. Mijn vriendin werkt zelf in de culinaire sector en vond het zeer overtuigend, ze kon haast niet geloven dat de personages door acteurs gespeeld worden in plaats van door echte chefs. Haar enige aanmerking is dat er teveel personeel is voor zo'n kleine zaak, dat zou in werkelijkheid niet rendabel zijn.

Wat interessant is aan deze serie is dat het een keer niet gaat om een Michelinrestaurant, maar om een klein low budgetrestaurant. (Verbaal) misbruik in de keuken wordt genormaliseerd op televisie, maar de hoofdpersoon, ook al is hij nog zo'n uitstekende chef, is een keer niet een bullebak, maar iemand die respectvol met zijn personeel omgaat en ze de ruimte geeft voor hun eigen inbreng.

Dat hij in de één na laatste episode vol Gordon Ramsey gaat, kon ik in ieder geval goed begrijpen. Door één iemand, die stiekem tegen hem in ging, wordt het restaurant overspoeld door klanten, terwijl het restaurant daar nog niet klaar voor is en die persoon loopt vervolgens ook in de weg. Een andere werknemer is ondertussen bezig met zijn eigen hobby in plaats van te doen waarvoor hij ingehuurd wordt. Helemaal begrijpelijk dat hij tegen ze uitvalt, maar blijkbaar vinden de makers van de serie dat hij fout zit, want na afloop zitten die twee over hem te bitchen zonder enige zelfreflectie en biedt hij zijn verontschuldiging aan. Het enige wat ik een beetje apart vond aan het plot.

Die scène, waarin alles dus in het soep loopt, is visueel één van de sterkste scènes uit de serie omdat het één superlang shot betreft. Sowieso veel longshots, wat ik erg gaaf vindt. Verder in de laatste episode ook een lange monoloog in de stijl van Breaking Bad/Better Call Saul waarin we de hoofdpersoon beter leren kennen. Erg sterk, sowieso zijn de karakters erg sterk.

Tenslotte bevat de soundtrack erg veel alternatieve muziek, wat me heel erg goed bevalt. 4*.

Ik had hier toch andere verwachtingen bij. Aanvankelijk dacht ik dat dit een wat minder serieuze serie zou zijn dan Breaking Bad, waarin episodisch de strapatsen van clown Saul Goodman gevolgd zouden worden. Echter, de recensies in de Nederlandse kranten betreffende het laatst uitgebrachte seizoen (namelijk seizoen vijf) lijken unaniem juichend te zijn, waarin gesteld wordt dat het zelfs nog beter is dan Breaking Bad. Dat maakte me toch nieuwsgierig naar deze serie, al verwachtte ik dat de eerste seizoenen nog vrij saai zouden zijn, een langzame opbouw waarbij de aanhouder die het volhoudt tot ver in de volgende seizoenen pas de vruchten zou gaan plukken.

Van de week dan eindelijk dit eerste seizoen gezien en ongetwijfeld zit er een kern van waarheid in, dat het alleen maar beter gaat worden, maar ik vind dit seizoen al behoorlijk intrigerend. Inderdaad veel strapatsen van Saul, maar ik bewonder de creativiteit ervan. Anders dan Walter White, maar op zijn manier net zo doordacht en soms onverwacht. En Saul lijkt ook diepere lagen te hebben in deze serie, en die zijn zeker de moeite waard. Tevens krijgen we Mike al te zien en de wijze waarop zijn karakter ontplooid wordt bevat momenten met name de ontboezeming over zijn zoon die wat mij betreft tot de beste televisiemomenten geschaard kunnen worden. Heel erg sterk geacteerd ook.

Tenslotte mag genoemd worden dat er soms erg inventieve shots in zitten. Het is niet van het niveau van de betere speelfilms, maar het zorgt er wel voor dat op visueel vlak één van de betere series is. Erg benieuwd naar de volgende seizoenen. 3,5*.

Toch wel minder dan het eerste seizoen. Hier ligt er meer nadruk op de advocatuur en de intriges bij HHM en minder op de trucjes van Slippin' Jimmy, die het vorige seizoen voor mij zo leuk maakten. Enerzijds is het interessant om te zien hoe de relaties tussen de McGill broers zich ontplooit, maar anderzijds is het niet erg vlot.

Meest interessant en tekenend voor hun relatie is de flashback aan het begin van de laatste episode aan het sterfbed van moeder McGill, die om de afwezige Jimmy roept en geen aandacht voor de aanwezige Chuck lijkt te hebben. Ik vind Chuck niet erg sympathiek naar Jimmy toe in deze serie, ondanks al zijn succes terwijl Jimmy maar aanrommelt is het duidelijk dat hij een grote wrok koestert richting Jimmy en dit soort scènes maken duidelijk waar de oorsprong ligt: Jimmy was duidelijk de favoriet van hun ouders ondanks dat Chuck degene was die alles volgens de regels doet. En dat maakt Chucks houding ook wat begrijpelijker.

Maar goed, desondanks voelt het allemaal wat saaier aan dan het vorige seizoen. Het hoogtepunt wat mij betreft was de scène waarin Jimmy zich onmogelijk maakt teneinde ontslagen te worden. Leuk geëdit en met leuke vondsten.

Vanwege het lagere gehalte aan vermakelijkheid en omdat het wat langzamer lijkt te gaan een ster minder dan het vorige seizoen. 2,5*.

Na een leuk eerste seizoen, viel het tweede seizoen me een beetje tegen. Hoewel dit derde seizoen een andere toon heeft dan het eerste seizoen, is dit weer meer op niveau, met name omdat de sfeer meer en meer tegen die van Breaking Bad begint aan te schurken. Logisch, uiteindelijk moeten we personages die niet in Breaking Bad voorkomen`kwijtraken', terwijl meer en meer personages uit die serie hun entree maken.

Voor dit seizoen betekent dat de exit van broer Chuck, en de entree van Gus Fring. Met het eerste wordt de verhaallijn van Chuck naar een logisch eindpunt gebracht. Maar met name het laatste is sfeerverhogend omdat Gus één van de meest charismatische en tegelijk angstaanjagende personages is die ik heb gezien. Interessant om te zien hoe Mike aan hem gelieerd raakt, waarbij de scènes met de schoen bijzonder innovatief zijn. Een veel minder belangrijk personage uit Breaking Bad die dit seizoen z'n entree maakt is Huell Babineaux, een bijpersoon waar ik altijd een zwak voor heb gehad, zo stom als hij is.

Ook sterk is de grotere rol voor Nacho, die net als eerder Jesse in Breaking Bad steeds meer het hart van de serie lijkt te gaan spelen, de persoon die verstrikt in het geheel raakt en die moeite heeft met de donkere zijden van de drugshandel. Het leidt tot een verhaallijn die op bevredigende wijze verklaard hoe Hector Salamanca in de rolstoel terecht komt.

Kortom, het wordt allemaal ernstiger, gevaarlijker, en dat draagt flink bij aan de beleving. 3,5*.

Dit seizoen zet door waar in het vorige seizoen al een aanzet toe werd gegeven: Jimmy wordt eindelijk echt Saul, en Mike raakt steeds meer betrokken bij de operaties van Gus. Verder de introductie van het personages Lalo, die tegelijkertijd een beetje een clown lijkt te zijn, maar waar je al proeft dat onder de oppervlakte een genadeloze en zeer slimme gangster schuilt. Helaas zal hij uiteindelijk moeten verdwijnen, want hij komt niet in Breaking Bad voor, maar ik hoop op nog veel vuurwerk met hem in de laatste seizoenen.

Ook Kim zal uiteindelijk moeten verdwijnen, maar dat zal waarschijnlijk tot het laatst bewaard worden. Ze is toch een beetje Sauls Skyler, maar omdat ze bereid is tot op zekere hoogte het spel mee te spelen, maakt haar veel boeiender. En eerlijk gezegd ook niet irritant zoals Skyler. En in wezen is ze echt een goed persoon, waardoor haar verhaallijn de moeite waard is.

De sfeer gaat zelfs nog meer dan in het vorige seizoen richting Breaking Bad, maar wat tegenvalt zijn enkele elementen in het plot die ik erg ongeloofwaarlijk vind. Ten eerste dat de revalidatie van Hector gestaakt wordt. Gus wil hem in een rolstoel houden, maar ik koop het gewoon niet dat de Salamanca familie zelf niet ook medische hulp kan inschakelen voor zijn revalidatie, laat staan geen second opinion inroept. En zelfs in een verpleeghuis zal men hoe dan ook met revalidatie aan de gang gaan, domweg omdat hoe meer hij revalideert, hoe makkelijker zijn verzorging is.

Ten tweede geloof ik niets van de naïviteit van Werner. Je wordt ergens heen geleid met een zak over je hoofd, je krijgt fors betaald voor de klus en je krijgt nota bene een flinke waarschuwing van Mike, die wat mij betreft duidelijk genoeg was. Tenslotte is het raar dat hij zijn 'ontsnapping' überhaupt kon plannen. Zijn telefoongesprekken worden gemonitord nota bene door iemand die Duits verstaat, hoe zo was het mogelijk dat Mike en/of Gus niet hadden zien aankomen dat hij aan het plannen was zijn vrouw te ontmoeten?

Ook omdat het aan het einde van het seizoen is, drukt het toch een beetje de lol, waardoor ik op een halfje lager uitkom dan het vorige seizoen. 3*.

We zitten inmiddels diep in de kartelwereld en dat zorgt voor de nodige spanning. De achtste episode biedt een aantal van de sterkste momenten op televisie, en de daarop volgende twee episoden doen er wel iets maar niet veel voor onder. Lalo is een erg gaaf karakter; hij komt erg onbekommerd over, maar ondertussen straalt hij ontzettend veel gevaar uit en dat gaat in het komende seizoen ongetwijfeld nog heel veel sterke momenten opleveren. Een prachtige tegenspeler voor Gus en Mike, die op hun manier net zo interessant zijn. Ik kijk er sterk naar uit hoe de puzzel uiteindelijk afgemaakt gaat worden en hoe dit ingepast wordt met Breaking Bad. Dit seizoen is uiteindelijk het beste van de serie tot nu toe, maar in afwachting van het laatste seizoen, waar ik nog meer van verwacht houd ik het op 3,5*.

Het was een beetje lastig om weer in deze serie te komen na het vorige seizoen een tijd geleden gezien te hebben. Wie was wie ook al weer? Niet lastig met de hoofdpersonages, maar wel met de vele bijpersonen.

De eerste helft van de serie is helaas wat aan de zwakke kant en weet niet altijd te boeien. Het is pijnlijk om Nacho te zien sterven, maar het was vrij onvermijdelijk en de uitwerking ervan voelt goed aan.

De ommekeer komt met de finale van de eerste helft van het seizoen, aflevering 7, Plan and Execution. De moord op Howard had ik zo niet aan zien komen, maar is zo ongelooflijk sterk. En sowieso is Lalo één van de meest angstaanjagende schurken uit de televisiewereld, ontzettend sterk gespeeld door Dalton.

De tweede helft heeft weer de intensiteit die de laatste eerdere seizoenen ook hadden, en komen alle lijntjes samen, zowel van de hoofdlijn van deze serie, als de lijn van Saul als Gene en van Breaking Bad met een aantal scenes met Cranston en Paul, waarbij de laatste wel iets te oud voor zijn rol lijkt te zijn geworden.

Uiteindelijk een bevredigend einde van een interessante serie. 3,5*.

Weer eens herzien. Destijds na het vijfde seizoen afgehaakt en sindsdien nog wel eens een episode gezien als ik weer eens in het vliegtuig zat en er te weinig tijd was om nog een film te zien. De herziening van dit seizoen maakt toch pijnlijk duidelijk dat de serie op een gegeven moment erg afgegleden is.

Voor zover ik de andere seizoenen die ik heb gezien kan herinneren bevat dit seizoen bevat niet de beste afleveringen, maar toch is het leuk om weer eens te zien. Geen klef gedoe met vriendinnetjes, hier draait het nog echt om wanhopige single nerds, die hun taal doorspekken met vakjargon. Nooit echt hilarisch, maar wel erg gevat en daardoor zeker grappig genoeg.

Zelf heb ik natuurkunde gestudeerd en ik kan relateren aan veel gewoontes en obsessies van de personages. Ik heb wel eens het idee dat veel mensen die geen technische opleiding gedaan hebben het idee hebben dat elke natuurkundenerd een Sheldon is. In mijn ervaring zou iedere natuurkundenerd een Sheldon willen zijn, de meesten zijn echter een Leonard: iemand met typische nerdobsessies, maar zeker geen contactgestoorde autist. Niet iemand met een binair brein, maar een echt mens met diepe gevoelens.

Sheldon is in ieder geval het leukste personage en sommige (maar zeker niet alle!) theoretische natuurkundestudenten delen zeker sommige trekjes zoals superioriteitsgevoelens ten opzichte van andere natuurkundigen (met name experimentele natuurkundigen). Zeker onder snaartheoreten waartoe Sheldon behoort lijkt de opinie dat alleen hun werk er toe doet wijdverspreid. De serie neemt dit soms op de tak, zeker in vervolgseizoenen, wat ik hoogst vermakelijk vind.

Opvallend is dat het personage Sheldon in de eerste episoden nog niet helemaal zijn identiteit gevonden had. Zo aseksueel hij in de volgende seizoenen is, is het moeilijk voor te stellen dat hij in de pilot overweegt zijn sperma te doneren.

Uiteindelijk een aardig eerste seizoen waarin geen enkele aflevering er echt uitspringt, maar waar het ook nergens echt inzakt. 3,5*.

Ook het tweede seizoen is weer aardig. Niet echt dijen kletsen van het lachen, maar de constante stroom aan snedige opmerkingen vol technische en wetenschappelijke referenties is erg vermakelijk. Plus een aantal stereotypen die erg dik aangezet zijn en daarom vermakelijk zijn. Met name Sheldon, die laat in het seizoen eindelijk voor het eerst zijn catchfrase "Bazinga!" gebruikt, maar ook Howard, die ontzettend oversekst is en onvermijdelijk steeds een blauwtje loopt.

Ook dit seizoen is redelijk constant in kwaliteit. Leukste aflevering is misschien "The Cooper–Nowitzki Theorem" waarin Sheldon een vrouwelijke bewonderaar blijkt te hebben, maar de andere episoden blijven niet ver achter. Verder in de serie een aantal fijne nerd-momenten, zoals het zoeken naar het America's Next Top Model huis met hypermoderne technologie en Sheldons flowchart om vriendschappen aan te gaan.

Een tikkeltje beter misschien dan het vorige seizoen, maar niet genoeg om een hogere waardering te krijgen. 3,5* dus.

Een hoop komedieseries draaien om de romantische spanning tussen de hoofdpersonages, die veel om elkaar draaien zonder dat ze door hebben dat hun gevoelens eigenlijk wederzijds zijn. Zodra ze elkaar dan eindelijk weten te vinden, is dat vaak het moment waarop de neergang van de serie inzet. Op het moment dat ze zich gaan verloven is de dood eigenlijk al ingetreden en vertoont de serie de laatste stuiptrekkingen.

De eerste twee seizoenen van The Big Bang Theory zijn erg grappig, maar toen ik de serie voor het eerst zag ben ik al na het vijfde seizoen afgehaakt en heb slechts sporadisch afleveringen van latere seizoenen in het vliegtuig gezien die pijnlijk onleuk zijn. Zelfs zonder de laatste seizoenen volledig gezien te hebben kan ik concluderen dat de serie al lang en breed dood is en nu slechts als een zombie door het leven strompelt. Maar dit is al het seizoen waarin de serie besmet is geraakt met de ziekte ze uiteindelijk zou overlijden.

Dit alles dus door relaties. Allereerst Leonard en Penny, al gaat de relatie gelukkig aan het einde van het seizoen weer kapot, waarna we wel nog een erg matige aflevering krijgen waarin Sheldon een soort rol van hun kind speelt. Te makkelijk. Ook Sheldon ontmoet een vrouw, Amy, waarvan ik herinner dat ze in het komende seizoen aanvankelijk erg grappig was als een vrouwelijke Sheldon, wat helaas ook later verandert.

Maar nog pijnlijker is dat Howard aan de vrouw raakt. Howard, de oversekste nerd, die allerlei briljant stompzinnige, maar vooral hilarische ideeën verzint in pogingen om aan de vrouw te komen, maar nooit succes heeft. Hiermee wordt natuurlijk een gigantisch potentieel aan humor om zeep geholpen.

In het algemeen is het wat minder scherp, minder woordgrappen met technische termen, minder nerdy weirdness en dus meer relatiegezeur. Jammer. Toch een aantal leuke momenten zoals Sheldons pogingen Penny met chocolade te conditioneren en de optredens van Wil Wheaton. Maar in het algemeen een stuk minder dan de vorige twee seizoenen met als gevolg een ster minder voor dit seizoen: 2,5*.

R.I.P. Howard Wolowitz.

Op het moment van schrijven het hoogst gewaardeerde seizoen van de serie op deze site gezien het gemiddelde. Voor mij wederom een teleurstelling, ondanks dat het seizoen voortvarend begint met in de eerste aflevering Howard die een robot arm gebruikt om te masturberen en in de tweede aflevering Sheldons Robot Avatar, wellicht zelfs de beste episode uit de hele serie. Dit zijn het soort episoden die ik het leukst vind: een stel nerds die met gekke technologische ideeën komen om hun leven makkelijker te maken. Met een oversekste en perverse Howard.

Aan die Howard komt dus in dit seizoen een einde, aangezien hij zich verlooft met Bernadette, en hij prompt een stuk saaier en vooral minder grappig wordt. Hier slaat dus de eerste regel van dit bericht op. Ook het nieuwe karakter Amy begint leuk zoals ze geïntroduceerd was, namelijk een vrouwelijke versie van Sheldon zonder enig gevoel voor sociale normen. Mooi om die twee met hun eigen wereldbeeld tegen de rest van de wereld te zien, waar helaas in dit seizoen al snel een einde komt omdat Amy toch over een libido blijkt te beschikken en vriendschappen met de andere dames wilt sluiten. Dit vrouwenclubje is toch een beetje een suf groepje en past eigenlijk ook totaal niet bij het personage van Penny.

De hoogtepunten van dit seizoen mogen hoger zijn dan die van het vorige seizoen, maar de dieptepunten zijn helaas lager. Over het algemeen een stuk meer relatieperikelen (zeker met die vervelende zus van Raj) en minder nerdy stuff. Eindconclusie: eenzelfde score als het vorige seizoen, 2,5* dus.

Niet de eerste keer dat ik door een huwelijk een komedieserie heb zien afglijden, omdat het alleen maar om het voorbereiden van het huwelijk gaat.

Dit seizoen draait dus ook om een komend huwelijk, namelijk dat van Howard, die ze nooit aan de vrouw hadden moeten laten gaan. In plaats van dat hij met vreemde ideeën tevergeefs achter de vrouwen aangaat, krijgen we dus dat huwelijksgezeik. En in plaats van grappen rondom technologie, wetenschap en science fiction krijgen we meer en meer van die typische Amerikaanse humor die zich richt op ongemakkelijke situaties (bijvoorbeeld het vrijgezellenfeest, maar ook het schilderij van Amy).

Personages die leuk waren zijn het al lang niet meer. Howard heb ik al genoemd, maar het geldt net zo goed voor Amy, wiens persoonlijkheid haaks lijkt te staan op hoe ze geïntroduceerd werd: in sociaal contact geïnteresseerd, de hele tijd stompzinnig dwepen met Penny en pogen dieper contact met Sheldon te krijgen (toegegeven, de aflevering dat Amy overdracht en suggestie gebruikt om bij hem sterkere gevoelens op te wekken was wel aardig). Raj is al helemaal niet leuk meer met de hele tijd grappen over dat hij geen homo is maar wel zo overkomt.

Het moge duidelijk zijn. Net als de vorige keer dat ik de serie zag haak ik ook deze keer na dit seizoen af. 1*. Het in een vliegtuig incidenteel zien van een aflevering van volgende seizoenen maakt me duidelijk dat het na dit seizoen alleen nog maar erger is geworden.

Een dystopische science fiction serie die zeer interessante premissen bevat, en waarbij de implementatie van de science fiction technologie niet onwaarschijnlijk is.

Helaas is de uitwerking in alle afleveringen van dit seizoen nogal overdreven. In de eerste episode lijkt het me ondenkbaar dat de regering ingeeft voor de eisen van een terrorist, zelfs als de koninklijke familie bedreigd wordt omdat het precedenten schept De hele setting van de tweede episode reflecteert onze huidige samenleving, maar de hele implementatie is behoorlijk overtrokken. En ten slotte zie je het al mijlenver aankomen dat de hyperparanoïde hoofdpersoon gelijk blijkt te hebben.

Weinig subtiel dus. Desondanks is de algehele sfeer aardig, met name van de laatste episode. 3*.

Interessant. Mijn promotor zat er al jaren op aan te dringen dat ik deze serie zou gaan kijken omdat hij zelf een groot fan is van de natuurkundige Werner Heisenberg en de overeenkomst tussen hem en de hoofdpersoon die zich ook Heisenberg noemt sterk vindt. Deze is natuurlijk de trots om iets wetenschappelijk te kunnen ook al is het niet zo goed voor het algemene belang. In het geval van de echte Heisenberg betreft het het Duitse atoombom project waar hij de leider van was en waar hij stiekem erg trots op was (wat hij na de oorlog natuurlijk niet te duidelijk kon verwoorden), en bij de Heisenberg in deze serie betreft het natuurlijk het koken van de perfecte crystal meth.

Een vriend van me merkte op dat deze serie de monoloog weer terug bracht op televisie. Volgens hem nog niet helemaal goed te zien in dit seizoen, maar in latere seizoenen zal dat kennelijk tot grotere hoogten gebracht worden (met de "I'm the one who knocks" monoloog waarschijnlijk als absoluut hoogtepunt, mijn promotor heeft dat zelfs geciteerd in zijn nieuwste wetenschappelijke boek). Hier toch ook al een beetje zichtbaar in de vorm van de monoloog van de hoofdpersoon over waarom hij geen behandeling voor zijn kanker wil. Als dit nog maar een voorbode is voor wat er nog moet komen, kijk ik uit naar nog vele geweldige monologen.

Niet alles in dit seizoen is even interessant, we moeten natuurlijk nog een beetje kennis maken met de meeste personages, maar het hoofdpersonage weet al wel te intrigeren, met name zijn vindingrijkheid. Hoogtepunten zijn de momenten waarin hij door middel van chemie tegenstanders uitschakeld, maar dat hij doorhad dat er een scherf uit het kapot gevallen bord ontbrak in de derde aflevering was natuurlijk iets waar veel mensen niet op zouden komen. Ik in ieder geval niet.

Een seizoen dat nog niet echt geweldig is, maar wel al vlagen van genialiteit laat zien. 3*.

Een tikkeltje minder dan het vorige seizoen. Wat meer de focus op het gezinsleven en wat minder op de scheikunde, waar de hoofdpersoon het vorige seizoen een aantal leuke trucs mee had.

Wel is het interessant om zijn transitie als crimineel te aanschouwen. Nog steeds komt hij zacht over, van wat ik verder over de serie heb begrepen, wordt dat later wel anders. Hij is natuurlijk begonnen als erg sympathiek persoon. Ik ben benieuwd of hij in de volgende seizoenen op dusdanig graduele wijze gewetenlozer gaat worden dat hij nog steeds als sympathiek gezien blijft worden. Net zoals je een kikker kan koken door heel langzaam het water te verwarmen.

Nog een puntje: ik heb begrepen dat deze serie het stijlmiddel van de monoloog nieuw leven inblaast. Daar was vorig seizoen wel wat van te zien, maar dit seizoen valt dat ook een beetje tegen. Op naar het volgende seizoen dus maar. Een halfje minder dan het vorige seizoen. 2,5*.

Een flinke stap vooruit ten opzichte van het vorige seizoen en ook ten opzichte van het eerste seizoen (dat ik iets beter vond dan het tweede), met name door de tweede helft van het seizoen.

De eerste helft is op zich wel aardig, maar het draait met name om familieperikelen, al worden de intermezzos met de Mexicaanse broers behoorlijk spannend gebracht. Ze zeggen aanvankelijk niets, wat bijdraagt aan hun angstaanjagende uitstraling.

Het kantelpunt in het seizoen is de confrontatie van de broers met Hank, waarna het seizoen in een stroomversnelling lijkt te komen wat plotontwikkelingen culminerend in de geweldige cliffhanger waarmee het seizoen afgesloten wordt.

Ook komen in de tweede helft van het seizoen eindelijk de geweldige monologen op gang, waarover een vriend me al had verteld. Waar het er in de eerste seizoenen en de eerste helft van dit seizoen er slechts enkele waren, voelt het in de tweede helft aan alsof je de ene sterke monoloog nog niet verwerkt hebt wanneer de volgende zich alweer aandient. Dit maakt een episode als Fly ook interessant, ondanks dat de episode qua plotontwikkeling toch een beetje als een filler aanvoelt.

Tenslotte is de karakterontwikkeling van Jesse ook interessant te noemen, waarbij hij eerst nietsontziend overkomt wanneer hij de afkickkliniek verlaat, maar later toch een geweten blijkt te hebben en bereid is daar heel ver voor te gaan. Het is interessant te zien dat met name kinderen het beste in hem naar boven halen (wat eigenlijk ook al blijkt uit de Peekaboo aflevering in het vorige seizoen. Wel moet ik zeggen dat ik qua karakter Walter juist weer niet helemaal begrijp zoals hij zich hecht aan Jesse. Ik ben het eens met Gus en had hem allang gedumpt, maar wellicht heeft Walter verborgen motieven die in de volgende twee seizoenen duidelijk worden.

Een ster meer dan het vorige seizoen, 3,5* dus. Als het volgende seizoen op dezelfde manier doorgaat als de tweede helft van dit seizoen, zie ik er voor dat seizoen nog wel een halve ster bovenop komen.

Wederom een goed seizoen dat het wat minder van de monologen moet hebben en wat meer van de plotlijnen. Meest interessante personage is Gus en we krijgen wat meer zicht op zijn achtergrond (hoewel er na afloop van dit seizoen nog vele vragen open blijven). In ieder geval interessant om te zien hoe geslepen hij is, wat zich ook uit in zijn poging Walt en Jesse uit elkaar te drijven.

Ook interessant is om te zien hoe Walt het gedurende het grootste gedeelte van het seizoen het allemaal niet in de hand lijkt te hebben met de nodige onhandigheden, maar aan het einde een bijzonder complex plan uitgewerkt blijkt te hebben om Gus te elimineren. En getuige de vergiftiging van het kind van Jesses vriendin is hij blijkbaar ook tegelijkertijd definitief totaal gewetenloos geworden. Erg interessant.

De ontwikkeling van Hank mag ook als interessant bestempeld worden, het is duidelijk dat het laatste seizoen de strijd tussen hem en Walt zal vertonen, twee bijzonder briljante mannen. Waarbij mijn sympathie volledig naar Hank uitgaat, gezien Walts transitie tot gewetenloze schurk.

Spannend, maar door een lagere hoeveelheid monologen uiteindelijk niet beter dan het vorige seizoen. Eenzelfde waardering dus: 3,5*.

Ik heb meerdere briljante series of films gezien waar men niet een goed einde aan kon breien, maar deze serie weet heel erg bevredigend te eindigen zonder voorspelbaar te zijn. Ik had wel mijn ideeën over waar het naar toe zou gaan: Walter wordt de absolute drugslord, waarna zijn arrestatie door Hank volgt, maar het bleek toch anders te eindigen. De dood van Hank had ik namelijk niet zien aankomen. De betreffende aflevering, Ozymandias, werd door één van mijn vrienden omschreven als het beste uur dat ooit op televisie is uitgezonden. Voor mij is dat overdreven, maar intens is die aflevering zeker.

Het personage Walter White is natuurlijk één van de meest interessante personages zeker als je zijn ontwikkeling van modelburger tot drugscrimineel aanschouwt. De kracht van de serie zit hem natuurlijk in dat we hem aanvankelijk sympathiek vinden en daarom met hem meeleven. Voor mij geldt dat wat minder, maar dat neemt niets af van dat hij erg interessant is. Op internet zijn er hele discussies wat nu het punt is waarop hij in Heisenberg transformeert, maar dat vind ik maar een onzindiscussie, want het is niets meer dan een schuilnaam. En bovendien denk ik dat dit altijd al in hem zat, want zijn oerzonde lijkt eerzucht te zijn en het is duidelijk dat hem dat in alles drijft.

Wie mij een beetje kent van moviemeter, weet dat het audiovisuele aspect voor mij één van de belangrijkste criteria is, terwijl plot en karakters wat minder belangrijk zijn. Laat die laatste twee criteria nu juist de belangrijkste kracht van deze serie zijn. Ik onderken dit, en daarom kom ik op 3,5* uit, maar dit verklaart hopelijk ook een beetje waarom ik niet hoger kom. Als seizoen is dit wellicht het beste, al is het verschil met het vorige niet groot.

Ja, die is natuurlijk fout en slecht, maar wel vermakelijk. Een beetje een slap aftreksel van Jane Austen verhalen, waarbij het vooral om de huwelijksmarkt lijkt te gaan (de serie zit vol met aristrocraten, maar politiek speelt geen ènkele rol). Opmerkelijk is ook de diversiteit van de acteurs. Dit werkt grotendeels, ik krijg een beetje een gevoel dat dit niet veel met het verleden te maken heeft, maar meer een hedendaagse blik is op dat verleden, waarin iedereen een baron of een hertogin kan zijn. Het is even wennen, maar op al snel voelt het voor mij ook als de gewoonste zaak van de wereld, zoals het eigenlijk zou moeten zijn. Het moment waarop het niet werkt is het moment waarop gereflecteerd wordt dat die situatie niet vanzelfsprekend is en teruggedraaid kan worden.

Diepgaand is het dus allemaal niet, maar het lijkt wel aardig weg, de aankleding is fraai, sommige personages zijn best snedig, andere wat saai (zoals de hoofdpersone). 2,5*.

Ook voor mij is dit seizoen minder. Het plot is eigenlijk in wezen hetzelfde: twee karakters vinden elkaar duidelijk leuk, maar moeten obstakels overwinnen om tot elkaar te komen. Deze obstakels bestaan voornamelijk uit psychologische barrières die de karakters door hun verleden zelf opgeworpen hebben. Verder is dit seizoen duidelijk minder "stomend" dan het vorige en zijn de hoofdpersonages in dit seizoen ook wat saaier/vervelender, waardoor ik een halfje lager uitkom. 2*.