Opinions

Een klein pareltje. Geregisseerd door Masaaki Yuasa, die ook bekend is van de film Mind Game en de series Ping Pong, die ik zelf nog niet gezien heb, en The Tatami Galaxy, die op het moment van schrijven nog niet op deze site staat. Hij heeft nog veel meer projecten op zijn naam staan, maar dit is zijn meest bekende werk afgaand op het aantal stemmen op een site als AniDB.

Kaiba valt wat dat betreft ook onder Yuasa's hits, en terecht. Zoals bij de meeste projecten van Yuasa zijn de karakterontwerpen erg apart, flink afwijkend van de standaard ontwerpen met de grote ogen. Feitelijk zien de ontwerpen, niet alleen van de karakters, er behoorlijk abstract uit. Dat is in deze serie erg op z'n plaats, omdat het universum waarin het speelt behoorlijk vervreemdend en surreëel is, alleen al door de premisse dat het menselijk geheugen en karakter opgeslagen kan worden en in een ander lichaam geplaatst kan worden.

Een interessant uitgangspunt, maar wat ook aardig is, is de reis die de hoofdpersoon Kaiba door het universum maakt. Ik ben er dan ook van overtuigd dat Galaxy Express 999 de grootste inspiratiebron voor deze serie vormde. Dit is een serie (ook nog niet op deze site), waarvan ook een filmversie is (die ik in tegenstelling tot de serie wel heb gezien) over een jongetje die per intergalactische trein (ja dat kan dus) van planeet naar planeet reist, en die ook de inspiratiebron voor de serie Kino no Tabi was.

Het reisgedeelte van Kaiba is duidelijk het sterkste gedeelte. Op elke planeet ontmoet de hoofdpersoon enkele andere karakters waardoor hij meer over het universum leert. Deze ontmoetingen zijn prachtig, en laten veel aspecten van het menselijk leven zien. De andere karakters die de hoofdpersoon ontmoet zijn niet gelukkig, of eindigen niet gelukkig, wat het algehele melancholische sfeertje versterkt. Ook de muziek mag genoemd worden, er zijn slechts enkele nummers die voorbijkomen, maar ze zijn prachtig en roepen ook een gevoel van melancholie op. Naast de reeds genoemde vormgeving is het uiteindelijk de melancholische en surreële sfeer die de serie zo sterk maakt.

De laatste paar afleveringen vinden plaats op de planeet waar het begon. In andere woorden, de reis is dan allang ten einde, en dan wordt het allemaal wat meer introspectief, ook omdat de hoofdpersoon dan eindelijk zichzelf terugvindt. Het werkt allemaal wat minder dan de reis en de ontmoetingen tijdens de reis, waardoor het qua sfeer wat inzakt. Uiteindelijk zorgt dat ervoor dat ik deze serie niet de maximale score geef. Maar met 4,5* mag duidelijk zijn dat ik dit nog steeds een meer dan bijzondere serie vind.

Ik woon in Wenen, waar je doodgegooid wordt met alles wat met Sisi te maken heeft. Interessant genoeg lijken de Oostenrijkers die ik ken niet erg geïnteresseerd te zijn in deze serie. Mijn directe collega zegt dat deze serie hetzelfde doet als de Sissi films van Romy Schneider: de huidige tijdgeest projecteren op het leven van Sisi. Ik kan me daar wel in vinden. Franz Josef wordt als een pacifist uitgebeeld, die zijn land de moderniteit in probeert te krijgen met een treinproject. In werkelijkheid stortte hij zich onbezonnen en vol overgave in oorlogen en verkoos hij de koets over de trein. Maar als hij als zodanig uitgebeeld zou zijn in deze serie, zou hij waarschijnlijk veel minder de tegenwoordige kijker aanspreken en men zou zich wellicht afvragen wat Sisi in hem zag. De werkelijke Sisi was naar verluid ook niet zo verliefd op hem als andersom, terwijl in de serie ze als superverliefd uitgebeeld wordt. De werkelijkheid zou waarschijnlijk hier ook niet zo goed verkopen. Tenslotte heb ik helemaal niets gevonden over dat de broer van de keizer actief tegen hem geplot zou hebben. Maar een serie heeft een antagonist nodig.

Deze serie beeldt dus net zo min als de Sissi films de werkelijkheid uit, maar gaat uit van een verhaal dat is aangepast aan de huidige tijdgeest. Dat kan nog steeds een goede serie opleveren. Maar de serie dwaalt voor mij dusdanig ver af van de werkelijkheid, met name in het plot rondom de broer, dat het me toch wat stoort. Verder heeft de serie erg weinig episodes, waardoor de cliffhanger aan het einde voor het gevoel wel erg snel komt.

Qua vormgeving ziet de serie er in ieder geval wel erg fraai uit, men heeft duidelijk geen kosten of moeite gespaard. 2,5*.

De minste in de Monogatari reeks en toch helaas noodzakelijk om het verhaal te volgen.

Opmerkelijk genoeg is de hoofdpersoon maar weinig pervers vergeleken met de andere series. Niet heel erg, want soms was het dusdanig overdreven dat het stoorde. Voor het grootste gedeelte gaan de afleveringen volgens een vast patroon: Koyomi en een van de vele meisjes in zijn 'harem'

(elk komt aan de beurt) onderzoeken een bepaald spookverhaal en de conclusie is steevast dat er een rationele verklaring is. Niet heel erg boeiend. Het geheel lijkt nog meer dialooggedreven dan de andere series en het moet gezegd worden dat zolang zijn pittige paarsharige vriendinnetje afwezig is (ze heeft alleen een hoofdrol in de tweede aflevering), die dialogen niet heel erg boeiend zijn.

De laatste twee episodes (en misschien eigenlijk de laatste drie) lijken wel belangrijk te zijn voor het vervolg en zijn ook gelijk een stuk boeiender. Al moet ook gezegd worden dat deze afleveringen nog steeds niet op het niveau van de beste afleveringen uit de andere serie zitten, zeker wat animatie betreft. Het is allemaal nog statischer dan in de vorige series, alleen de soundtrack is op hetzelfde niveau (want uit de andere series overgenomen).

Met andere woorden: deze serie bevat heel veel filler en helaas toch ook wel episoden die wel belangrijk zijn voor het grote verhaal, dus te vermijden is dit niet als je het hele Monogatari verhaal wilt weten. Maar goed, de episoden duren hooguit 15 minuten en er zijn er maar twaalf, dus zoveel tijd verspil je er ook niet aan. 1*.