Opinions

Niet onaardig. Een serie die een beetje doet denken aan series als Breaking Bad of Death Note in de zin dat de hoofdpersoon (of in dit geval één van de hoofdpersonen, de professor) hoogintelligent is, die een ingenieus plan heeft, en op alle zetten van de tegenstander een antwoord lijkt te hebben. Net als de hoofdrolspelers lijkt de professor hier een beetje last te hebben van hoogmoed zoals hij met de hoofdinspecteur aanpapt. En helemaal handig gepland heeft hij het toch ook niet helemaal. Ik had dus wat mensen achter de hand gehouden buiten de Munt om de losse eindjes zoals die auto vast te knopen in plaats van zelf op veldwerk te gaan.

Verder een leuke rest van de kast die we steeds beter leren kennen. Berlin is wel mijn favoriete personage, lekker sarcastisch en ook de meest gevaarlijke.

Verdere kanttekeningen plaats ik bij de volgende seizoenen. Dit was in ieder geval wel het beste seizoen, daarna werd het helaas minder. 2,5*.

Het eerste seizoen was redelijk, maar hier zakt het toch wel in. Allereerst hebben we een Tokyo jumps the shark moment als ze met motor en al de Munt binnen rijdt. Verder vind ik het niet ongeloofwaardig dat Raquel voor de professor valt, maar wel volkomen ongeloofwaardig dat ze hem laat lopen na een bullshitverhaal over dat de overheid precies hetzelfde doet, en dat dit een rechtvaardige opstand is, idealen zus en zo, terwijl hij eigenlijk gewoon een ordinaire bankrover is. Natuurlijk juich ik voor hem vanwege zijn genialiteit, maar uiteindelijk is het niets anders dan blablabla om de zaken te verbloemen. Tenslotte krijg ik geen moment het gevoel dat dingen echt vervelend worden. Bij zo'n overval stijgen de spanningen natuurlijk, en dat krijgen we ook te zien, er zijn explosieve situaties, maar de bom barst uiteindelijk nooit echt en dat vind ik ook niet echt geloofwaardig. Kortom, minder dan het eerste seizoen, maar vermakelijk was het wel. 2*.

Na het tweede seizoen waren alle lijntjes wel afgewerkt, dus dit derde seizoen had voor mij niet echt gehoeven. Maar goed, het was natuurlijk een vette koe, waar nog steeds melk uitgeknepen kan worden, dus wel begrijpelijk dat men dit seizoen ook geproduceerd heeft.

Exit Berlin natuurlijk, die wel in flashbacks nog terugkomt, wat jammer is, want hij was toch wel mijn favoriete personage van de vorige twee seizoenen door zijn sarcasme en luchthartigheid in crisissituaties. Zijn vervanger is erg cynisch, maar niet echt grappig, dus dat is wel een achteruitgang.

Verder hier ook leuke ideeën, maar toch voelt het erg als een herhalingsoefening aan, en zijn er hier ook de nodige ongeloofwaardige gebeurtenissen (zoals even een hoop Pakistani kopen die wel eventjes de beveiliging van het leger van een Navopartner kraken). En ook hier worden de gijzelnemers nooit echt gevaarlijk. Veel blaffende honden, maar gebeten wordt er niet of nauwelijks. Elk moment waarop je de serie je laat denken dat de gijzelnemers iemand zouden kunnen ombrengen, gebeurt er uiteindelijk niets of kan men het slachtoffer weer opkalefateren. Het grootste lichtpuntje is wel die dame in overheidsdienst die duidelijk een waardige tegenstander is van de professor. Ik had dat graag al in de vorige seizoenen gezien. 2*.

Met dit seizoen daalt de serie verder af in de ongeloofwaardigheid. De hele ontsnapping van Lissabon in de eerste plaats. Er moet weer een tunnel gegraven worden, wat in het eerste siezoen een heel seizoen kostte, maar nu vrij makkelijk gedaan wordt. En verder voelen alle verwisseltrucs zo geforceerd aan dat het verder de geloofwaardigheid niet ten goede komt.

Ook voelen grote gedeelten van het plot repetitief aan. Naast die tunnel bijvoorbeeld ook hier een coup tegen de leider van de gijzeling waarna hij weer de leiding overneemt om orde op zaken te stellen. En natuurlijk een superirritante Arturito.

Tenslotte te pas en te onpas een flashback om toch maar weer geliefde karakters die eerder omgekomen zijn in beeld te brengen en vooral te pas en te onpas een liedje. Het begint erg te irriteren.

Positief is dat er wat meer actie lijkt te zijn met het ontsnapte beveligingshoofd. Wel doet het een beetje denken aan films een mix van Alien en Die Hard zoals hij door de ventilatorgangen kruipt om de bendeleden één voor één uit te schakelen.

Uiteindelijk toch een tikkeltje minder dan het vorige seizoen, met name door de liedjes. 1,5*.

Gelukkig is deze serie nu ten einde. Dit seizoen zat vol met vervelende flashbacks. Berlin was denk ik mijn favoriete personage, maar er wordt wel erg geforceerd om hem toch ook in dit seizoen te kunnen krijgen. Verder voelde het steeds meer ongeloofwaardig aan. De motieven blijven zwak. Ze presenteren zich als een soort Robin Hoods, maar het lijkt toch meer om het eigen gewin te gaan en als je de hele aandelenmarkt en daarmee de hele economie op het spel zet, naai je gewoon de gewone burger, die toch altijd het grootste slachtoffer van een crisis is. 1*.

Ook ik keek vroeger graag naar de originele Sabrina serie. Naar aanleiding van deze serie weer eens op youtube gekeken naar een "hoogtepunten" compilatie, maar die serie spreekt me dus totaal niet meer aan. Gewoon veel te flauw. Dus interessant om te horen dat deze Sabrina serie veel duisterder zou worden.

En inderdaad, deze serie heeft een behoorlijk onheilsspellende sfeer en er zijn meerdere gebeurtenissen die vrij angstaanjagend en/of luguber zijn. Erg positief. Sabrina zelf is een interessant karakter, die vol overgave de strijd aangaat tegen diverse misstanden en dan is het een enorme anticlimax dat ze in de laatste episode zich totaal lijkt over te geven aan de duivel, die ze eerder wilde bestrijden. Het voelt aan als karaktermoord, ook gezien hoe wulps ze ineens lijkt te zijn gedurende de laatste minuten.

Filmisch verre van geweldig. Om de een of andere reden heeft de regisseur ervoor gekozen om alleen het centrum van het beeld scherp te stellen, de randen zijn vaak onscherp. Dit is echt bijzonder irritant en zorgt voor een flinke puntenaftrek.

Enerzijds dus een aardige atmosfeer, maar anderzijds dus behoorlijk slecht geschoten, waardoor ik normaal op iets als 2,5* zou uitkomen. Het einde sorteert natuurlijk al voor op een tweede seizoen, maar dit seizoen kan ik alleen op zichzelf beoordelen en in het licht van wat ik heb gezien, valt de conclusie van dit seizoen behoorlijk tegen, waarvoor ik een halfje aftrek. 2* dus.

Eindelijk aan deze serie begonnen en wellicht hebben we Prins Philip ermee gejinxt, aangezien hij vandaag overleden is. An sich ben ik niet geïnteresseerd in koningshuizen en natuurlijk staat het Britse koningshuis dan nog verder van me dan het Nederlandse. Maar het Britse koningshuis heeft natuurlijk veel meer status dan het Nederlandse omdat het veel langer bestaat en natuurlijk is de huidige koningin zelf een instituut gezien de lange periode dat ze op de troon vertoeft. Ik hoop van harte dat ze de 100 jaar gaat halen.

Wat er allemaal precies waar is in deze serie weet ik niet, maar het is intrigerend. De serie is zelf degelijk gemaakt. De kleding, de paleizen, het acteerwerk, het is allemaal heel erg overtuigend. Mooiste episode is Assassins vanwege de interactie tussen Churchill en de schilder. Qua beelden biedt de serie veel contrast in licht, maar verder niet veel opzienbarends. Het is degelijk. De muziek daarentegen soms teveel aanwezig. Wat wil je ook met componisten gelieerd aan Zimmer, één van mijn minst favoriete filmcomponisten. Desondanks ga ik zeker de volgende seizoenen kijken. 3*.

In dezelfde lijn van het vorige seizoen. In dit seizoen ligt de focus op de relatieperikelen van de koningin, waar ik eigenlijk niet mee bekend was, dus dat was wel interessant. Een aantal episodes springen eruit: Marionettes waarin doorschemert hoever het koningshuis van het gewone volk afstaat. De toespraak van de koningin waarin ze het over het monotone bestaan van de arbeider heeft doet haast denken aan de radiosketch Dagafsluiting van de Mannen van de Radio. Ook mooi in die aflevering is het commentaar van Philip op het nieuwe kapsel van de koningin, iets wat hij echt gezegd schijnt te hebben. Dear Mrs. Kennedy vanwege Jackie Kennedy, die ongeveer net zou oud was als de koningin. En tenslotte Vergangenheit waar het dubieuze verleden van Edward VIII uit de doeken gedaan wordt. Natuurlijk bij dit alles is het de vraag hoeveel werkelijk echt zo gebeurd is, maar het komt allemaal smeuïg over. De acteur die Edward VIII speelt is overigens geweldig, zo tragisch als hij kan kijken terwijl hij zijn decadente leventje leidt. De episode over het (school)verleden van Philip spreekt me dan weer wat minder aan, maar is wel functioneel. Uiteindelijk kom ik op hetzelfde cijfer uit als het vorige seizoen: 3*.

Nieuw seizoen, nieuwe cast. Ik moet er wel even aan wennen, maar het is al snel okee. Er zijn wat accentverschillen. Elizabeth is wat afstandelijker en minder empatisch, Philip komt wat meer als een aristocraat over. De nieuwe Mountbatten is geweldig, wat een stem heeft die man! De enige acteur die ik bleek te kennen was Bonham en daardoor voelde haar rol een beetje vreemd aan: bij dat gezicht moet ik denken aan zoveel andere rollen. Maar zij went ook al snel.

Los van dat ik dus even moet wennen aan de nieuwe cast, lijdt dit seizoen een beetje aan het euvel dat de gebeurtenissen die uitgebeeld worden en de personages niet het meest aansprekend zijn. Volgend seizoen komen Diana en Thatcher pas om de hoek kijken. Hoewel prime-minister Wilson me meer ligt als politicus als Thatcher is de laatstgenoemde natuurlijk veel interessanter. Aberfan is denk ik de meest indrukwekkende episode, Moondust over de zielsroerselen van Philip is een goede tweede. Coup is interessant vanwege de rol van Mountbatten, maar het paardengeneuzel van de koningin is dan weer totaal niet aan mij besteed. Leukste scène van het seizoen is waar Anne ondervraagd wordt door familie over Camilla. Geweldig snedig is ze.

Uiteindelijk een tikkeltje minder dan de vorige twee seizoenen. 2,5*.

Beste seizoen tot nu toe, want het meest smeuïg. Met name de rollen van Thatcher en Diana spreken aan en zijn bijna perfect neergezet, maar soms een beetje te dik aangezet. De echte Thatcher sprak (althans aan het begin van haar carrière als PM) niet zo langzaam als Anderson in de eerste afleveringen (dit verbetert in de latere episodes), terwijl Corrin veel meer dan de echte Diana met de camera flirt tijdens het beruchte "Whatever love means" interview. Maar goed, het stoort me helemaal niet, voor een serie als deze werkt het wellicht juist zelfs wat beter.

Ik kan me verder voorstellen dat de echte Charles niet bepaald blij is met hoe hij uitgebeeld wordt. Wellicht niet helemaal waarheidsgetrouw (wat natuurlijk de commotie over het ontbreken van disclaimers veroorzaakte), maar van wat ik over dat huwelijk gelezen heb, komt het op mij over alsof tenminste de sfeer goed getroffen is. Maar goed, Camilla en hij krijgen nu natuurlijk opnieuw een golf van haat over zich heen en wat mij betreft hebben ze daarvoor al afdoende betaalt in de nasleep van Diana's dood (voorzover het redelijk is om van ze te verlangen dat ze betalen, zoveel ongelukkige huwelijken waarbij de schuld voornamelijk bij één persoon ligt en die ermee wegkomt, waarom zou hij dan wel moeten betalen?)

De interacties tussen koningin en Thatcher zijn natuurlijk ook interessant, alleen al hun eerste scène samen waarbij Thatcher duidelijk maakt dat over het algemeen vrouwen ongeschikt vindt voor hoge functies. Hun interactie in de achtste aflevering, 48:1, levert wel het enige moment waar wat mij betreft de serie iets teveel vrijheid qua interpretatie neemt. De Elizabeth zal ongetwijfeld haar privé mening hebben, maar ik vind het zo moeilijk om te geloven dat ze die mening moedwillig laat lekken na zoveel jaar juist alles gedaan te hebben om vooral niets te doen om zo onpartijdigheid uit te stralen. Ook schijnt ze niet werkelijk met Fagan, de inbreker in Episode 5 gesproken te hebben, waar ze heel erg empathisch lijkt te zijn, terwijl ze dat weer helemaal niet is ten opzichte van haar eigen familie. Een beetje tegenstrijdig in karakter, wat volgens mij komt door de vrijheid die de serie neemt in die vijfde episode.

Los daarvan weet de serie dus erg te boeien. Leukste episode is de tweede, The Balmoral Test waar Thatcher compleet niet weet wat de etiquette in het vakantieverblijf van de koninklijke familie weet, en juist te chique gekleed gaat in verkeerde momenten. Ook ongeloofwaardig natuurlijk, ik kan me niet voorstellen dat men haar niet van te voren van de etiquette op de hoogte stelde, maar vermakelijk is het wel. Maar eigenlijk springt geen enkele episode (ook de tweede niet) echt boven de rest uit, in tegenstelling tot voorgaande seizoenen, lijkt alles sterk te zijn. Om die reden krijgt dit seizoen mijn hoogste waardering tot nu toe voor deze serie. 3,5*.

Nieuw seizoen, nieuwe cast. Staunton is een degelijke Queen. Pryce is sterk als Prince Philip, Debicki is een mindere Diana dan Corrin, maar nog steeds erg overtuigend. West lijkt totaal niet op Charles, maar acteert wel goed en op een gegeven moment maakt het niet veel uit hoe gelijkend hij nu is.

Verder draait dit seizoen vooral om (de ontbinding van) het huwelijk van Diana en Charles, minder om Elizabeth. Meest interessante moment wat dat huwelijk betreft is in de negende episode, de autopsie van de relatie, die enigszins doet denken aan de film Before Midnight, maar met een omgekeerd verloop. Meest interessante episode was over Al Fayed.

Ik heb het idee dat dit seizoen wat minder uitsproken sterke momenten kent, maar ook niet veel zwakheden, waardoor ik op 3* uitkom.