Opinions

Terug naar de tijd dat sterke drank nog een office supply was en waar mannen ongestraft de rokken van het vrouwelijk personeel konden optillen om te kijken wat voor kleur ondergoed ze droegen. De serie weet in ieder geval de tijdsgeest goed te pakken te krijgen voor zover ik dat kan beoordelen als iemand die ruimschoots na de zestiger jaren geboren is.

De aankleding mag passend zijn, visueel is het verder wat matig; er wordt met name geregistreerd. De serie moet het dus met name hebben van het acteerwerk, de dialogen en alles wat onder het oppervlak broeit. De gelaatsuitdrukkingen van de acteurs tijdens dialogen zijn haast net zo belangrijk als wat ze zeggen, een blik zegt in deze serie vaak meer dan woorden en dat is erg prettig.

Het acteerwerk is sterk, en er zijn een aantal interessante personages. Natuurlijk Draper, wiens verleden zich gaandeweg ontvouwd. Campbell is interessant omdat ik hem een ontzettend irritant figuur vind; behoorlijk egocentrisch, pratend tijdens pitches alsof hij de wijsheid in pacht heeft, terwijl je kan zien hoe incompetent hij is. Erg sterk neergezet door de acteur.

Toch genoeg momenten die wat saaitjes zijn (en daar gaat het gebrek aan wat extra's op visueel gebied parten spelen), maar ook genoeg momenten die echt sterk zijn, met name als Draper filosofisch is over adverteren. Zoals in de eerste aflevering, hoe hij op de slogan van Lucky Strike komt. Of later als hij Rachel Menken duidelijk maakt dat liefde een concept is dat adverteerders hebben geïntroduceerd om kousen te verkopen. Dat zijn voor mij de meest interessante momenten.

Op naar het volgende seizoen. 3*.

Meer van hetzelfde, waarbij bepaalde verhaallijnen een soapachtig karakter krijgen, met name rondom Don. Desalniettemin is kwaliteit van het plot en met name het acteerwerk veel hoger, waardoor het woord "soap" niet op z'n plaats is. Laten we het erop houden dat er een overvloed aan drama is. In ieder geval mooie bitterzoete momenten, zoals de dialoog tussen Pete en Peggy aan het einde van het seizoen.

Interessant is met name de karakterontwikkeling. We krijgen weer wat meer van Dons verleden te zien, Pete begint langzaamaan volwassener te worden, en Peggy begint zich steeds meer te ontplooien.

Cinematografisch niet echt op een hoger niveau dan het vorige seizoen, daarom ook voor dit seizoen 3*.

Tikkeltje beter dan het vorige seizoen, al is het maar vanwege de geweldige grasmaaier scène. Iets dat ik niet zag aankomen, maar wat een geweldige televisie. Maar ook wat beter omdat sommige karakters, met name Peggy en dochter Sally wat meer ontwikkeling tonen. De eerste bijvoorbeeld door wiet te roken, de tweede omdat ze een wat prominentere en dwarse rol krijgt.

Ook de lijn rondom Sal is interessant, vooral hoe Don, die achter Sals geaardheid komt, er mee omgaat. Eerst alsof het hem niets uitmaakt, maar later is hij keihard wanneer Sal niet ingaat op de avances van een klant die om die reden dreigt weg te lopen. Eén van de vele "Me Too" momenten in de serie, natuurlijk typisch voor die jaren, maar interessant genoeg zijn hier louter mannen in het spel. Ook typisch voor die jaren was natuurlijk Roger in blackface, maar dat was iets wat ik weer niet verwacht had en wat me zelfs een beetje schokte. Momenten waarop ik geshockeerd word vind ik overigens vaak erg interessant, en dit is geen uitzondering.

Verder de nodige soap elementen zoals het Roger die opnieuw trouwt, en de huwelijksproblemen van Don en Betty die eindelijk resulteren in een scheiding. Interessanter zijn de verwikkelingen rondom het kantoor en met name hoe Don een gambiet uit zijn hoed weet te toveren om onafhankelijk te worden. Dit soort momenten, waarop Don zijn genialiteit laat zien, zijn vaak sterke momenten.

Een tikkeltje beter dus dan het vorige seizoen, maar niet genoeg om tot een significant hoger cijfer te komen. Dus ook 3* voor dit seizoen.

Beste seizoen tot nu toe met sterke momenten waarin Dons genialiteit naar voren komen zoals hij hij rondom de Honda opdracht erin slaagt de concurrent een hoop geld te laten verspelen, maar ook de anti-tabak advertentie. Het is nog onduidelijk hoe dat gaat uitpakken, maar het is een prachtig moment waarin na een dramatische wending voor het bedrijft hij het initiatief pakt en er juist een kans in ziet.

Verder gebeurt er heel erg veel wat betreft karakterontwikkeling. Dochter Sally begint echt een sterk karakter te worden, de saaie Lane ontpopt zich inderdaad als een prachtig persoon vol gevoelens, en ja de scene waarin hij en Don een Gojira filmvoorstelling bezoeken is geweldig, en Peggy gaat flink de confrontatie aan met Don, waarbij het prachtig is om te zien hoe de onderlinge waardering alleen maar sterker lijkt te worden.

Ook in dit seizoen de nodige soapachtige liefdesperikelen, waarbij elke nieuwe relatie eigenlijk hetzelfde patroon als de vorige lijkt te volgen. Zo gelukkig als Roger met Jane leek te zijn in het vorige seizoen, in dit seizoen smacht hij weer naar Joan, die zelfs zwanger van hem wordt en dat als een koekoeksjong besluit te houden. Betty's nieuwe huwelijk lijkt dezelfde problemen te hebben als haar vorige met Don, waarbij het toch wel definitief duidelijk wordt dat Betty een heel erg moeilijk persoon is. Don verlooft zich met zijn secretaresse Megan die nu nog geweldig is, maar zal dat over enige tijd ook zo zijn? Of gaat het dezelfde kant op als Roger en Jane? Geliefde Faye die in de kou achter blijft verwoordde het erg sterk dat Don alleen het begin van iets leuk vindt. Ik was enigszins verrast dat hij niet voor Faye koos aangezien zij hem emotioneel aan leek te kunnen. Het zal denk ik te maken hebben met dat zij minder goed met kinderen om kan gaan dan Megan.

Wat wel hartverwarmend is, is dat Trudy eindelijk spontaan zwanger wordt. Waar Pete zijn bedenkingen bij het huwelijk met haar leek te hebben in het eerste seizoen, zijn ze in de loop van seizoenen echt een leuk stel geworden en dan is dit een mooie kers op de taart.

Al met al het meest interessante seizoen van Mad Men dat ik heb gezien, en dus nu eindelijk een halfje extra ten opzichte van de vorige seizoenen: 3,5*.

Het vorige seizoen was tot nu toe mijn favoriet. Dit seizoen is niet minder, maar smaakt wel wat minder, puur omdat de gehele tendens lijkt te zijn dat iedereen vast zit in zijn of haar bestaan, met name in zijn of haar relatie, en dat voelt nogal zwaar aan. Hoe gelukkig Don aanvankelijk was in zijn huwelijk met Megan, nu zij haar eigen carrièrepad heeft gekozen, lijkt hij zich verloren te voelen. De huwelijken van Roger and van Joan zijn definitief voorbij. Betty valt in haar nieuwe huwelijk in dezelfde patronen als met Don, Pete is niet meer zo gek op zijn vrouw nu die moeder geworden is, Peggy vertrekt bij de firma en Lane pleegt zelfs zelfmoord. Het is allemaal nogal wat. Het leven is soms zoals wat de karakters overkomt, maar hier valt er wel erg veel ongeluk samen.

Toch zijn er een aantal geweldige momenten, die wellicht meer memorabel zijn dan de hoogtepunten uit de vorige seizoenen. De zang en dans van Megan op Dons verjaardags, de LSD scène met Roger die denkt dat het hem niets doet, en dan gebeuren er een aantal subtiele maar rare dingen, Peggy die "Pizza House" naar Don schreeuwt over de telefoon als ze niet lastig gevallen wil worden met zijn huwelijksperikelen. Verder is het mooi om te zien hoe na eerder Peggy nu ook Sally zich steeds meer begint te ontwikkelen.

Uiteindelijk prefereer ik het vorige seizoen, maar dit doet er niet veel voor onder en krijgt dan ook 3,5*.

Mad Man zoomt diep in op de personages en heeft hierdoor sporadisch nogal een soapgehalte, in dit seizoen neemt wat mij betreft dit soapgehalte een niveau aan waarbij ik me onprettig voel. Wat een rotzooi speelt er in de levens van de karakters: De scheiding van bed en tafel van Pete en Trudy, zijn demente moeder, Ted die een affaire met Peggy heeft, maar vooral Dons affaire met de buurvrouw, hetgeen het meest prominent in beeld komt omdat hij natuurlijk het belangrijkste personage van de serie is. Ik heb een hoop sympathie voor Dons echtgenote Megan, maar blijkbaar slaagt de serie er wonderwel in me te identificeren met Don, want bij elke scène dat hij weer vreemdgaat, voelt het aan alsof ik zelf de bedrieger ben en dat is een afschuwelijk gevoel. Ik krijg het overigens ook bij Ted als ik zie hoe erg zijn vrouw van hem houdt. Ik wil geen moralist zijn en mensen moeten hun leven leiden op hun eigen wijze, zeker fictionele karakters, maar het overspelgehalte is hier gewoon dusdanig groot dat ik er ongemakkelijk van word.

De serie is voor mij het sterkst wanneer Don zijn genialiteit wat betreft marketing en zijn gevoel voor hoe die wereld in elkaar zit laat zien. Dit is hier voornamelijk te zien rondom Chevrolet, maar voor de rest lijkt hij een stap terug genomen te hebben en het werk vooral aan Peggy over te laten. Ook de mooie en/of grappige momenten zijn helaas spaarzaam. In de categorie "mooi" is het meest uitgesproken moment Don die een erg ongemakkelijk maar persoonlijk verhaal over Hershey chocolade vertelt. En in de categorie "grappig" natuurlijk Roger die Burt Peterson voor de tweede keer ontslaat. Omdat deze momenten spaarzaam zijn, en het soapgehalte hoog, is de zin om het volgende seizoen te kijken helaas niet heel groot meer, maar aangezien het volgende het laatste seizoen is, zal ik er toch aan beginnen. 2,5* voor dit seizoen.

Aardig einde van deze serie met een aantal mooie momenten, zoals Bert die na zijn dood in Dons verbeelding een musical nummer opvoert. Of Roger en Peggy in het lege gebouw, waarbij zij op rolschaatsen danst terwijl hij orgel speelt. Kort daarop gevolgd door Peggy die met zonnebril en peuk in de mond als een rockster haar nieuwe kantoor betreedt.

Verder ook een paar mooie gevoelige momenten, zoals hoe Sally omgaat met de ziekte van haar moeder Betty, of het moment waarop Peggy Stan corrigeert wanneer hij stelt dat sommige moeders nooit aan kinderen hadden moeten beginnen. Eén van de weinige momenten waarop het verleden van Peggy op duikt, Don had zo ontzettend gelijk toen hij seizoenen geleden zei: "You will be shocked how much it never happened."

En verder een aardige verdere ontwikkeling van Don die zijn Ohm moment heeft, waarna de serie hevig hint met de beroemde Coca Cola reclame dat hij toch altijd een reclameman zal zijn en hij eigenlijk tijdens zijn Ohm moment de inspiratie voor die reclame kreeg.

De echte maker van die reclame schijnt na anderhalf seizoen afgehaakt te zijn met kijken omdat het meer een soap werd dan dat het om het vak ging. Ik begrijp die kritiek en het soapachtige karakter werd me menig moment iets te veel gedurende de hele serie. Dit seizoen is in ieder geval weer wat fijner dan het vorige, dus een halfje meer. 3*.

Een ontzettend aangename serie van Koreeda over twee vriendinnen waarvan één maiko (geisha in opleiding) wordt en de ander de kokkin in het huis waar waarin geisha's opgeleid worden. Al is het moeilijk om echt hoofdpersonen aan te wijzen; de kokkin heeft soms een voice over, maar er is behoorlijk veel focus op de andere personages in het huis, zoals de "moeder" die de supervisie over het huis heeft, haar tienerdochter, die geen maiko is, en de gevestigde geiko (zoals geisha's in Kyoto genoemd worden) Momoko.

Het hele uitgangspunt is natuurlijk een recept voor de nodige conflicten en frustraties en hoewel die wel degelijk onder de oppervlakte sluimeren, barst het nergens uit en straalt de hele serie ontzettend veel harmonie uit. Karakters kunnen bijvoorbeeld soms jaloers op elkaar zijn, maar het wordt nooit lelijke jaloezie, men misgunt elkaar niets, hooguit plaagt men elkaar. De kokkin stapt altijd vrolijk uit bed, verwondert zich over ingrediënten, kookt de heerlijkste gerechten, en brengt daarbij iedereen in de beste stemming. Het is volstrekt onrealistisch, maar omdat de serie problemen niet uit de weg gaat, komt ze weg met het gebrek aan realisme. Alle harmonie maakt dat de serie net zo goed smaakt als de gerechten van de kokkin er smakelijk uitzien.

Het levert diverse mooie, maar ook grappige momenten op. Mijn favoriete episode is de één na laaste waar geiko Momoko fan van horrorfilms blijkt te zijn en een verhaal regisseert waarin de maiko's als zombies optreden. Zo grappig om die schattige meisjes als zombies te zien en als poppen geregisseerd worden door een meedogenloze Momoko. De serie had wat mij betreft nog wel 100 episodes langer mogen duren, maar de laatste episode sluit de serie op een prachtige, perfecte wijze af.

De muziek van Yoko Kanno is passend en speels en de scenes worden prachtig in beeld gebracht, al is de cameravoering nu ook weer niet vernieuwend. Wellicht de belangrijkste reden waarom ik niet tot de allerhoogste score kom, maar vanwege de sfeer en alle kwaliteit die van deze serie afdruipt is 4,5* wel het minste dat ik kan uitdelen.

Vooral aardig vanwege Cranston die een heel andere rol laat zien dan wat we van hem gewend zijn de laatste jaren: namelijk een complete idioot. Dit leidt tot een aantal hilarische scènes waarbij de man kennelijk geen enkele gêne heeft zoals de scène waarin hij relaties uitlegt aan zijn zonen in episode 12, de rolschaatsscène in episode 13 en met name de autowasscène in episode 15.

De serie heeft vaak een aantal leuke ideeën en kan in zekere zin gezien worden als een Amerikaanse versie van Flodder, want het gezin is best asociaal. Het grootste probleem is echter dat de verhaallijnen van de individuele episodes vaak niet afgerond aanvoelen. Het stopt soms een beetje abrupt. Daarom blijft de serie voor mij op 2* steken.

In een bepaald opzicht wat beter dan het vorige seizoen: de verhaallijnen in de afzonderlijke episodes voelen wat completer aan. Daar staat dan weer tegenover dat Bryan Cranston niet de epische momenten heeft zoals in het vorige seizoen. Dus ook voor dit seizoen 2*.

Meer van hetzelfde in het gezin van Malcolm; de situatie van oudste broer Francis is dan weer wel verschillend na zijn verhuizing naar Alaska. De verhaallijnen omtrent hem zijn te flauw voor woorden. Eigenlijk wordt hij als een soort van slaaf gebruikt en ondanks dat dit komedie is, voelt het te onrealistisch aan om leuk te zijn. 1,5*.

Dit seizoen is wat beter dan het vorige, omdat oudste zoon Francis Alaska heeft verlaten en op een ranch terecht gekomen is. De situatie daar is nog steeds flauw met zijn compleet stompzinnige en goedgelovige baas Otto, maar het voelt wat minder vervelend aan. Dewey begint steeds leuker te worden getuige met name aflevering 20 Baby: Part 1. Net als de eerste twee seizoenen 2*.

Meer van hetzelfde ten opzichte van het vorige seizoen. Francis zit nog steeds bij Otto, die nog steeds weet te irriteren. En ook in dit seizoen is Dewey een van de leukere karakters. 2*

Het laatste seizoen is vaak het seizoen waar de inspiratie op is, waar de serie zo zwaar over het hoogtepunt is dat men niet anders dan stoppen kan. Bij deze serie is het laatste seizoen opmerkelijk genoeg juist het beste. Ook hier geen verhaallijn rondom Francis, wat alleen maar goed is. Cranston is op zijn best, want zijn rol als vader Hal is haast stompzinniger dan ooit, de (goedaardige) manipulaties van Dewey zijn ook sterk dit seizoen (met name in de één-na-laatste aflevering Morp) en de finale is onverwacht sterk met de monoloog van moeder Lois. 3*.

Niet goed. Het is allemaal teveel over de top. Je ziet mijlenver aankomen wat er allemaal mis gaat. En hoezeer ik ook fan ben van Atkinson, zijn personage is helaas ook over de top met alles wat opzij moet alleen om een bij te pakken te krijgen. Tot het uit elkaar halen van een auto toe. Voor mij helaas te flauw. Gelukkig duren de episodes maar kort en is het geen hele film, want ik had dit niet in één zit kunnen zien en dat zegt al genoeg. 1*.

Een serie gebaseerd op het leven van Marie Antoinette, die voor zover ik het zie behoorlijk waarheidsgetrouw is. Kennelijk komt er nog een seizoen, want de serie eindigt voordat de revolutie uitbreekt. We zien hoe Marie Antoinette aankomt in Frankrijk, haar plaats in het hof moet veroveren, koningin wordt, worstelt met een seksloos huwelijk en onderdeel is van de hofintriges, waarbij de makers niet haar karakterfouten proberen te verhullen. Qua plot moeten we het dus met name hebben van vertellen van de geschiedenis en het drama van de hofintriges, verder is er niet bepaald een grote boodschap.

Visueel is de serie in ieder geval zeer verzorgd. De kostuums zijn schitterend en het camerawerk is meer dan degelijk. Niet het meest kunstzinnig, maar zeker veel meer dan simpel registreren. 3*.

Leuk. Gekeken vanwege Ed O'Neill, die ik natuurlijk nog ken uit Married with Children, maar omdat ik zelf een latina vriendin heb, ook vanwege Sofía Vergara, die volgens vriendinlief soms echt reageert als haar eigen moeder.

Ik had er van te voren niet teveel verwachtingen van, maar dat bleek alleszins mee te vallen. Allereerst is deze serie grappig genoeg om leuk te zijn zonder lachband. De manier waarop gefilmd wordt doet een beetje denken aan The Office, waar er ook vaak ingezoomd wordt op het gezicht van een karakter als een ander karakter iets ongemakkelijks zegt. En ongemakkelijke situaties zijn er genoeg, want de serie is af en toe prettig politiek incorrect, met name O'Neills karakter richting zijn Colombiaanse vrouw en zijn homofiele zoon, maar ook vanwege de sociale onhandigheid van het personage Phil. En verder is het homostel Mitch en Cam af en toe hilarisch, met name de laatstgenoemde. Sowieso is er een fijne chemie tussen de personages. 3*.

Toch een tikkeltje minder dan het vorige seizoen. Alex is zo langzaamaan veel minder manipulatief geworden, waardoor er een standaard nerd overblijft. Sowieso is het gezin Dunphy (zeker in vergelijking met de andere twee gezinnen) het meest standaard en daardoor afgezien van vader Phil wat minder leuk. De tweeling die Lily speelden zijn vervangen door een wat ouder meisje waardoor Lily nu ook dialogen kan hebben. Er zijn maar weinig begenadigde kindacteurs, en dit meisje is er helaas geen, maar desondanks levert het aardige situaties op. 2,5* uiteindelijk voor dit seizoen.

Waar het vorige seizoen een tikkeltje minder was, valt dit seizoen weer wat meer mee. Met name Luke begint leuk te worden zoals hij getransformeerd is van lieve maar domme jongen tot iemand die regelmatig over de grens gaat en ermee wegkomt. Verder is het meer van hetzelfde, met een erg mooie en gevoelige laatste aflevering. 3*.

Ik vind dit juist het minste seizoen tot nu toe. Het wordt allemaal flauwer, soms nogal over de top met name rondom de bruiloft. De eerdere seizoenen waren ook wat meer politiek incorrect. En waar het vorige seizoen nog een mooie emotionele uitsmijter had, kan ik me een dergelijke episode dit seizoen niet herinneren. 2*.

Connection Lost is inderdaad het hoogtepunt van dit seizoen. Maar mijn vriendin merkte wel op dat dit hoogstwaarschijnlijk gesponserd door Apple was en ik vrees dat ze daar wel eens gelijk in kan hebben. Verder valt dit seizoen toch ook weer tegen. Het is gewoon soms een beetje teveel over de top met afleveringen waarbij alles wat fout kan gaan natuurlijk ook fout gaat waardoor je veel al kan uittekenen. Net als het vorige seizoen 2*.

Chronologisch gezien het vervolg op Nisemonogatari, qua uitzending zat daar nog wel de miniserie Nekomonogatari (kuro) tussen, die op Moviemeter staat. Kortom, een van de vele anime uit de Monogatari reeks, en ook zeker meer van hetzelfde. Verdeeld in groepen van vier tot zes afleveringen; elke groep heeft een andere hoofdpersoon, en bijna elk personage krijgt op deze manier haar eigen verhaallijn. Enige uitzondering is Suruga Kanbaru, die het hoofdpersonage is van Hanamonogatari, een miniserie die gezien kan worden als spin-off van deze serie en die op het moment van schrijven in het toevoegproces van Moviemeter zit.

De formule is onderhand wel duidelijk. Veel dialogen, vreemde achtergronden, minimalistisch wat betreft bijpersonen (klasgenoten worden bijvoorbeeld of niet afgebeeld waardoor het lijkt alsof een personage alleen in de klas zit, of schematisch weergegeven.) En verder af en toe wordt er met clichés gespeeld door bijvoorbeeld referenties naar andere anime. Ook af en toe andere stijlen, zoals één van de introliedjes waarbij de karakters afwisselend in de stijl van deze anime en in jaren 80 animestijl afgebeeld worden. Of het gedeelte uit het levensverhaal van Shinobu dat fraai door middel van rolprenten uitgebeeld wordt. Helaas zijn dit soort momenten enigszins spaarzaam zijn.

Ook daardoor is het frisse dat Bakemonogatari dan nog wel had er nu toch echt wel vanaf. Verder schittert het personage Senjougahara toch in de meeste afleveringen door afwezigheid, terwijl zij wat mij betreft degene is die het scherpst en dus het meest vermakelijk is gedurende de dialogen. Ze is alleen te zien in de eerste en de laatste verhaallijn, maar in de laatste valt zelfs zij een beetje tegen omdat ze daar de klant van de hoofdpersoon is, en in die hoedanigheid niet in staat is om hem zich ongemakkelijk te laten voelen, en die ongemakkelijkheid is juist hetgeen wat haar zo vermakelijk maakt.

Leuk voor de fans van de reeks, vooral omdat ieders favoriete personage wel uitgelicht wordt. Ikzelf begin er een beetje naar het einde uit te kijken. 3*.

Alleen zijn de minderbedeelden in de VS heel erg vaak niet blank. Ik heb zelf lang genoeg in de VS gewoond om te zien hoe racistische aspecten een rol spelen in hoeverre de politie zich inzet om een verdwijningszaak op te lossen. Er is zelfs een HBO serie over: Black and Missing. Het is wellicht ook interessant om de wikipedia pagina over het missing white woman syndrome te lezen. Er is namelijk ook veel meer media aandacht voor verdwenen blanke vrouwen (met name als ze knap zijn), dan voor mannen en niet-blanke vrouwen. De slachtoffers van Dahmer zijn dan ook nog eens zowel man en niet-blank. Wat Dahmer betreft, misschien had hij dit patroon door, misschien speelde het geen rol voor hem. Maar het lijkt me duidelijk dat er zowel bij media als politie er minder aandacht aan niet-blanke mannelijke slachtoffers geschonken wordt. En deze serie lijkt dat patroon te bevestigen.

Zelf in diverse amateurorkesten gespeeld en bevriend met enkele musici die in een professioneel orkest spelen, dus een interessante serie om eens te zien.

In ieder geval komt er een hoop onzin in voor: Een dirigent die afgeserveerd wordt en op hetzelfde concert wordt de opvolger gepresenteerd. Vervolgens blijft die dirigent rond het orkest hangen. Een dirigent van de New York Philharmonic heeft het gemaakt en kan zo bij elk ander orkest terecht.

Verder Mahlers 8e symfonie die plotseling voor volgende week gepland wordt alleen om een extra hobo in te passen. Die symfonie ineens plannen is logistiek gewoon onmogelijk, omdat zoveel extra mensen ingehuurd moeten worden (drie koren en acht solisten), en zowel orkesten, koren als solisten vaak minstens een jaar van te voren alles plannen en dus niet voor volgende week beschikbaar zijn. En dan wordt de volgende dag de hele symfonie die ruim een uur duurt vervangen door de Hongaarse Mars van Berlioz die zo'n vijf minuten duurt.

En tenslotte het concert in de laatste aflevering waar de concertmeester ineens moet soleren en de dirigent viool gaat spelen om het gat op te vullen en plotsklaps vervangen moet worden door zijn voorganger die in het publiek zit. Eén viool minder maakt echter niet heel veel uit, er is altijd een plaatsvervangende concertmeester die de hele partij van de concertmeester heeft voorbereid om in te springen als er iets met de concertmeester gebeurt. En ineens een andere dirigent op de bok zonder een repetitie is heel erg verwarrend voor het orkest, ook al is het een oude bekende. Tempi zijn anders, je wilt minstens één keer met de dirigent gerepeteerd hebben. Volstrekt ongeloofwaardig dus.

Niettemin is het leuk om eens een serie in deze setting te zien, en het is nog best wel aangenaam om te kijken. Niet echt grappig, maar ik heb de meeste afleveringen wel met een glimlach gekeken, en met name de nieuwe dirigent Rodrigo gespeeld door Gael García Bernal heeft wel wat omdat hij verre van conventioneel is. 2,5*.