Opinions

Kitch zonder grote spanningsbogen. Veel special effects, maar het ziet er allemaal overdreven, kitcherig uit en soms weet het niet eens te overtuigen.

Verder valt me op dat deze serie eigenlijk niet echt een spanningsboog heeft die zich over het gehele seizoen uitstrekt. In elke aflevering staat de hoofdpersoon voor een probleem of uitdaging en in plaats dat dat probleem zich uitdiept per episode, wordt het probleem eigenlijk elke aflevering opgelost waarna het volgende probleem voor de volgende aflevering gepresenteerd wordt. Dit hoeft geen probleem te zijn als de afleveringen episodisch zijn (en sommige van mijn favoriete series zijn episodisch), maar dat is deze serie nu ook weer niet. Kortom, het is het allemaal net niet. qua plot. Verder een aantal flauwe culturele verwijzingen, zoals Kain en Abel en Musen en wat allemaal nog. Het is allemaal onderdeel van onze folklore, dus voelt het allemaal niet verrassend aan en diep uitgewerkt wordt het nergens.

Het acteerwerk van de hoofdrolspeler is ook behoorlijk dramatisch. Monotoon, zonder enige emotie. Die heeft zijn karakter wel degelijk, maar zelfs al zou dat niet zo zijn, dan komt de hoofdrolspeler eerder als een robot over dan een eeuwiglevend personage, die door zijn ervaring boven emoties staat. Wel leuk was de toevoeging van Stephen Fry overigens.

Samenvattend is deze serie duidelijk niet aan mij besteed. 1*.

Aardig. De serie heeft weinig pretenties en het onderwerp leent zich natuurlijk voor de nodige absurdistische situaties. Verder een prima chemie tussen de hoofdrolspelers. De humor is behoorlijk droog, is een beetje hit en miss, maar wel met meer hit than miss. De serie doet uiteindelijk een beetje denken aan Braindead, maar die film gaat wel flink verder wat smerigheid betreft, en is een stuk sterker qua humor, en intenser dan deze serie. Nochtans is dit aardig tijdverdrijf. 2,5*.

Meer van hetzelfde en dat smaakt best goed. Deze serie is redelijk absurdistisch, de hoofdpersonages zijn droogkloten met veel passieve aggressie. Diepgaand is het natuurlijk niet en onzinnig is het dan weer wel, maar dat is allemaal niet belangrijk omdat de serie zichzelf totaal niet serieus neemt. Het dramagehalte is erg laag en dat is erg prettig. 3*.

Het minste seizoen tot nu toe. Het einde voelt een beetje aan alsof men al zag aankomen dat de serie gecanceld zou worden, want het voelt een beetje afgeraffeld aan, zeker met de twee losgebroken Servische zombies, wiens einde nogal lukraak aanvoelt, terwijl ze prima materiaal voor een volgend seizoen hadden kunnen zijn. Het karakter Sheila wordt ook een beetje onzinnig met haar gedrag tijdens de sollicitatie van haar man voor de Ridders van Servië, terwijl het duidelijk is dat het goed zou zijn als hij de betrekking krijgt. Het einde voelt niet eens super open aan, waardoor ik er vrede mee heb dat er geen nieuw seizoen meer komt. 2*.

Ook voor mij jeugdsentiment. Scrubs heeft alles wat een serie leuk kan maken. Een sympathieke hoofdpersoon die erg grappige dagdromen heeft, een aantal excentrieke maar erg grappige bijpersonages (met name Dr. Cox en de Janitor) en een setting in de vorm van een ziekenhuis die een onophoudelijke bron is voor leuke en/of interessante situaties, waardoor de serie nooit in de fout valt dat het op een gegeven moment alleen maar om de relaties gaat.

De serie heeft natuurlijk ook serieuze momenten, maar in tegenstelling tot de meeste andere ziekenhuisseries die ik ken is dit natuurlijk een komedie. En toch, als ik aan mensen die daadwerkelijk in een ziekenhuis werken vraag wat ze van deze serie vinden is het antwoord unaniem: de meest realistische ziekenhuisserie als het gaat om het uitbeelden van de verhoudingen tussen chirurgen, dokters, verpleegsters en de leiding. Toch best ironisch, gezien het serieuze karakter van de andere series.

In ieder geval is dit eerste seizoen erg vermakelijk. Sommige karakters hebben hun hoogtepunt nog niet bereikt (zoals de Janitor), maar desondanks zijn er nauwelijks zwakke momenten aan te wijzen. 3,5*.

Een beetje gemengde gevoelens bij dit seizoen. Enerzijds beginnen de karakters wat meer gestalte te krijgen, maar aan de andere kant voelen de laatste paar episodes een beetje blasé aan. Maar over het geheel nog steeds één van de betere komedies met een fijne chemie tussen de hoofdrolspelers. 3*.

Deze serie is me door meerdere mensen aangeraden als de beste comedy ooit. Ik zie de aantrekking ervan, net als een serie als How I Met Your Mother behandelt de serie zaken uit het dagelijkse leven die we allemaal herkennen, maar waar we niet altijd aandacht aan besteden. Echter, het perspectief is nogal mannelijk, ik heb het idee dat andere series het wat meer vanuit een gemengder perspectief bekijken.

Ik moet zeggen dat ik nog niet geheel onder de indruk ben. Kramer springt er als karakter het meeste uit, want die is onvoorspelbaar en voldoet niet aan de gebruikelijke normen, maar staat niet voldoende op de voorgrond om de serie omhoog te trekken. 2*.

In dezelfde lijn als het vorige seizoen. Er is een aardige wisselwerking tussen de personages, maar heel scherp voelt het niet aan voor me, ik vind het niet super grappig, ik moet er meer van grinniken, en er springen ook geen afleveringen echt bovenuit. 2*.

Twee jaar terug de film gezien, waarover ik klaagde dat het wat te lang duurde. Deze serie, die natuurlijk veel langer duurt, beviel me gek genoeg wat beter. Ik herinner me de film niet heel goed meer, maar van wat ik me voor de geest kan halen, focust die film vooral op Selena zelf, terwijl deze serie veel meer in gaat op haar familie en andere bandleden en dat is ook interessant. Wel worden de interacties tussen familie wel erg harmonieus neergezet. Er zijn soms ruzies en meningsverschillen, maar het wordt allemaal zo rationeel uitgesproken, dat het een beetje ongeloofwaardig overkomt. Een ander verschil met de film is een grotere focus op de nummers en hoe ze geschreven werden, wat me ook wel aanspreekt, ook omdat ik in de tussentijd ook wat meer met de muziek van Selena kennis heb gemaakt, met als effect dat de serie me ook meer stimuleert om naar haar muziek te luisteren. Over het algemeen bevalt deze serie me dus beter dan de film. 3*.

Het tweede seizoen gaat door waar het eerste is geëindigd, met een focus op de hele familie van Selena in plaats van op haar alleen, in tegenstelling tot de film. De moord op Selena komt natuurlijk in dit laatste seizoen aan bod. Helaas wordt dat iets te dramatisch aangezet, gezien de soundtrack en de melige flashbacks. Wel interessant is dat de serie een beetje een blik in het leven van de familie de jaren na de moord biedt. Meestal is het einde zodra men aangekomen is bij de dood van de artiest. Door het einde wat minder dan het vorige seizoen. 2,5*.

Interessant. Ik woon in de VS, maar had evengoed nog nooit van deze mevrouw gehoord. Maar interessant te zien hoe iemand vanuit niets een imperium opzet. Als ik later haar geschiedenis teruglees is het wel een beetje jammer dat er nogal wat historische inconsistenties in blijken te zitten. Met name dat de concurrent Addie, die in werkelijkheid Annie Turnbo Malone heette, een lichtere huidskleur had en om die reden niet met de hoofdpersone wilde werken. Beide dames hadden blijkbaar in werkelijkheid dezelfde kleur en dit voelt aan als het opzoeken van een raciaal conflict dat er helemaal niet was. Biraciale mensen worden een beetje in een slecht daglicht gezet en dat zit me niet helemaal lekker.

Verder het cliché van de vreemdgaande echtgenoot van de succesvolle zakenvrouw. Geen idee of dit echt zo gegaan is, maar hij verwijt haar alleen maar oog voor de zaak te hebben en zo presenteert de miniserie haar ook. Dat voelt onterecht aan als ik over haar lees, want ze was blijkbaar erg sociaal en politiek begaan, en de serie gaat daar maar marginaal op in. En voor een serie over haar gaat men vreemd genoeg ook maar weinig in op het product dat ze verkocht, wat het precies deed en waarom het specifiek werkte voor zwart haar.

Audiovisueel is het redelijk interessant. Een aardige muziekkeuze, inclusief de huidige popmuziek, wat evengoed werkt. Verder is de editing bij vlagen interessant. Wel erg jammer is dat bij dialogen beide personages niet altijd tegelijk in focus zijn, wat erg irriteert.

Aardig om eens gezien te hebben, maar na afloop heb ik een beetje een nare nasmaak en dat kost punten. 2*.

Ja leuk. Ik heb nooit veel The Simpsons gekeken, af en toe een losse aflevering, maar zelfs dat gebeurde niet vaak. Ooit eerder gepoogd de serie van het begin te kijken en als gevolgd dit seizoen gekeken, maar toen al snel in het tweede seizoen afgehaakt. Waarschijnlijk niet grof genoeg, zo in de ban ik was van South Park in die tijd en teveel interesse in andere (film)projecten. De Simpsonsfilm beviel me wel redelijk goed.

Maar nu stelde mijn vriendin, die nota bene een hekel aan animatie heeft, voor om aan The Simpsons te beginnen, dus ik kon die kans om deze serie een herkansing te geven niet laten lopen. Inmiddels kijk ik ook geen South Park, want toen die ergens rond het 13e seizoen alleen maar films gingen parodiëren, was de lol er snel van af. En waarschijnlijk ben ik inmiddels ook wat volwassener geworden, want ik zie veel meer nu in dit seizoen. Het is niet erg grof, soms wel degelijk politiek incorrect, maar wat minder "in your face" en die subtiliteit kan ik wel waarderen. En wat ook helpt is dat de Simpsonfamilie uit echte mensen lijkt te bestaan. Met name Marge is een prachtmens. Maggie herinnert me weer aan mijn jongste nichtje. Verder is het niveau redelijk constant. Geen grote uitschieters, maar ook geen diepe dalen. 3*.

Een seizoen dat voor mijn gevoel wat grotere uitschieters en diepere dalen heeft dan het vorige seizoen. Er zijn een aantal geniale afleveringen zoals Two Cars in Every Garage and Three Eyes on Every Fish en One Fish, Two Fish, Blowfish, Blue Fish, toevallig allebei afleveringen waarin vissen een rol spelen, maar daar staat een aflvering als Itchy & Scratchy & Marge tegenover, waar de conclusie te makkelijk is. Bart vs. Thanksgiving is verrassend dramatisch. Interessant. Uiteindelijk geef ik dit seizoen dezelfde waardering als het vorige. 3*.

Erg aardig. Inderdaad een jaren 80 vibe, maar zonder ouderwets aan te voelen. De sfeer is in ieder geval erg prettig, de soundtrack is sterk, en het is makkelijk om met de hoofdpersonages mee te leven. De meesten zijn toch een beetje nerdy outcasts, met name de kinderen, en daar herken ik veel van mezelf als scholier in. Maar het meest aansprekende karakter is toch Sheriff Jim Hopper, die enerzijds vrij laconiek oogt, maar eigenlijk erg doortastend is en het hart op de juiste plek heeft. Dat laatste kan over veel personages gezegd worden, want zelfs het populaire vriendje van de zus van het centrale personage Mike lijkt toch een goede inborst te hebben.

Het plot voelt ook retro aan, het betreft een sterke mix van fantasy, horror en science fiction, maar dan wel van jaren 80 films uit die genres. Spanningbogen worden kundig opgebouwd, er is sprake van een sterke montage (zoals bijvoorbeeld de scene waarin de zus van Mike seks heeft, terwijl tegelijkertijd haar vriendin Barbara door de Demogorgan opgepeuzeld wordt in de Upside Down).

Ook fijn dat het allemaal niet eindeloos duurt, acht afleveringen zijn wel te behappen, waarna er een aardig einde aan het seizoen gebreid wordt. Duidelijk niet einde verhaal, maar de laatste aflevering weet wel te bevredigen. 3,5* voor dit seizoen.

Had het eerste seizoen Alien invloeden in de vorm van de Demogorgon, dan lijkt dit seizoen meer in de richting van Aliens te gaan. Immers we hebben nu te maken met een hele troep demo-dogs. Helaas voelt dit seizoen wel wat voorspelbaarder aan. Het is duidelijk dat je Will aan warmte moet blootstellen om zijn "demonen" te lijf te gaan. Je ziet het al van verre aankomen dat Eleven wederom de dea ex machina zal zijn. Waar het eerste seizoen me nerveus van de spanning maakte, slaagt dit seizoen daar totaal niet in.

Verder worden er een aantal personages geïntroduceerd die niet erg functioneel lijken te zijn zoals Max en Kali Volgens Hermans mag er in een klassiek verhaal nog geen mus van het dak vallen zonder dat het een gevolg heeft. Volgens die logica hoop ik dat er meer met deze personages gedaan wordt in het volgende seizoen. 2,5* voor dit seizoen.

Per seizoen wordt het minder. In dit seizoen lijkt men vooral geïnspireerd te zijn door zombiefilms en door The Terminator. Vooral het eerste heeft een invloed op de spanning. Vaak geldt toch dat hoe minder vaak een bedreiging daadwerkelijk in beeld is, hoe gevaarlijker het voelt. Zombies zijn toch vaak wat meer zichtbaar en ook al zijn de creaturen in dit seizoen niet daadwerkelijk zombies, hier gebeurt iets soortgelijks wat de spanning dus niet ten goede komt.

De kast is allemaal wat ouder en minder schattig en dat helpt natuurlijk ook niet. Aardig is dat Erica, het zusje van Lucas, een prominentere rol heeft. Natuurlijk een ontzettend irritant kind, maar ik kan er wel om lachen. Wat minder leuk is, is het afgrijselijke liedje dat in de laatste episode voorbij komt. Werkelijk verschrikkelijk en als je erover nadenkt kost het ook nog eens Hopper het leven, omdat hij net toen hij op het punt stond om de boel op te blazen onderbroken werd door de "Terminator"; hij had slechts één extra seconde nodig gehad, en dat liedje kostte natuurlijk veel meer.

Ik gok er overigens op dat hij niet daadwerkelijk dood is. We hebben geen lijk gezien, dus volgens de filmwetten is hij niet echt dood, en in de laatste scenes werd er gesproken over een Amerikaan in gevangenschap van de Russen, die duidelijk elders contact met de Upside Down hebben gemaakt, dus mijn gok is dat hij vlak voor de explosie de Upside Down in is gevlucht en later door de Russen gepakt is.

We gaan het zien tijdens het onvermijdelijke volgende seizoen. Dat mag wat mij betreft beter worden dan dit, anders haak ik echt af. 2*.

Weer een wat leuker seizoen ondanks dat de cast wel erg groot wordt. Of juist door de nieuwe karakters, want er zitten er een paar erg leuke bij zoals de pizza-stoner en Yuri de smokkelaar. Veel draait ook om het nieuwe karakter Eddie, die met zijn kapsel erg doet denken aan Eddie van Halen (al kan zijn naam ook afgeleid zijn van het Iron Maiden monster), maar ondanks dat ik ook een metalhead ben, heb ik juist niet zoveel met hem. Maar over het algemeen weten de ook de minder uitgesproken karakters te interesseren. Er is alleen soms iets teveel klef gedoe met "I love you".

Het aardige van dit seizoen is dat het last lijkt te hebben van het probleem van Jerommeke, maar dat de ontknoping uiteindelijk toch anders uitpakt. Wat ik met het probleem van Jerommeke bedoel is het probleem dat Willy Vandersteen had na het creëren van Jerommeke in Suske en Wiske: toen éénmaal de onverslaanbare sterke man op het toneel verschenen was en zelfs een vriend van de hoofdpersonen werd, is het haast onmogelijk om een spanningsboog op te bouwen, want zodra er een probleem is, kan Jerommeke dat subiet aanpakken. Vandersteen loste dit op door Jerommeke bij aanvang van een verhaal ergens op reis te sturen zodat de hoofdpersonen het zelf moeten oplossen.

De Jerommeke van Stranger Things is natuurlijk Eleven en we hebben al in het tweede seizoen gezien dat ze is weggestuurd om op het moment supreme aan het einde alles te redden. Ik zag een beetje eenzelfde scenario aankomen hier, maar uiteindelijk is haar rol toch wat kleiner en veel minder beslissend dan ik had verwacht. En dat was welkom.

Verder natuurlijk veel jaren 80 referenties. Zelfs zonder A Nightmare on Elm Street gezien te hebben, kan ik de referenties eraan waarderen als ook het feit dat de de Freddy Krueger acteur ook een rol in deze film heeft. Het bezoek aan de psychiatrische kliniek doet natuurlijk aan The Silence of the Lambs denken. En natuurlijk talloze muzikale momenten waarbij Kate Bush, Pass the Dutchie en Metallica's Master of Puppets de meest prominente zijn. Al met al vermakelijk dus. 3,5*.