Opinions

Aardig komedieserie. Het thema 70s is aardig, er is chemie tussen de acteurs en er zitten een aantal leuke karakters in, waarbij met name vader en moeder Forman mijn favorieten zijn. Hoe irritant haar karakter ook is, Mila Kunis is indrukwekkend, zeker voor iemand die nog maar veertien was. Alleen Prepon overtuigt niet altijd, met name in dramatischere momenten. Ik til er niet te zwaar aan, over het algemeen is er een fijne interactie tussen haar karakter en dat van de Grace. De serie is wellicht nog een beetje zoekend, ook gezien het feit dat Donna in één aflevering een zusje heeft, die we verder nooit meer terug zien. Niettemin zitten er veel leuke momenten in, met name scènes waarin iemand een vertelt of denkt hoe de andere karakters op iets reageren, waarbij je die karakters ziet, maar met de stem van de verteller. Er wordt af en toe gespeeld met het medium en dat bevalt me altijd erg goed. 3*.

Ook dit seizoen is leuk. De eerste episode is een kopie van de pilot, maar dan met de rol van ouders en jeugd omgekeerd. Beste karakters blijven Red en Kitty; Donna's ouders zijn een beetje over de top stompzinnig en in dit seizoen wordt ook Leo geïntroduceerd, waar ik om dezelfde reden niet zo'n fan van ben. Gelukkig is zijn rol in dit seizoen nog relatief klein.

Over het algemeen wordt er nog steeds aardig gespeeld met denkbeeldige situaties en soms met cameraperspectieven zoals Forman die in de laatste episode door zijn benen naar zijn en Donna's ouders kijken, nadat hij zijn broek heeft laten zakken. Maar toch heb ik het idee dat het frisse er een beetje vanaf lijkt te gaan. Desondanks ook voor dit seizoen 3*.

Tikkeltje minder dan het vorige seizoen. De Halloween special is werkelijk verschrikkelijk. Veel parodie op bekende films, maar er zit totaal geen lijn in. De breuk tussen Eric en Donna wordt ook maar matig voorbereid. De één na laatste aflevering hebben ze even een meningsverschil, de laatste aflevering breken ze ineens op.

Afgezien van deze punten is de serie voornamelijk in dezelfde spirit als de vorige twee. 2,5*.

Ik kon ook voor de film kiezen, maar heb uiteindelijk toch voor de serie gekozen. Interessante serie hoor, typisch Sono met veel bizarre personages, kleurrijke beelden en onverwachte gebeurtenissen. Toch ben ik niet helemaal overtuigd, er zitten voor mijn gevoel teveel lijnen in die afgeraffeld worden of die nergens naar toe leiden. Om maar iets te noemen, de Draculaclan verdwijnt op een gegeven moment helemaal uit beeld, waardoor de hele strijd tussen de clans compleet irrelevant aanvoelt. Verder personages die lukraak doodgaan, zoals Yamada.

De film heb ik even doorgescand en de belangrijkste verschillen zijn dat de serie na de grote climax in de zevende episode doorgaat met een beschouwend gedeelte (wat door sommige mensen in online recensies als saai aangemerkt wordt; ik vond het daarentegen wel wat hebben), terwijl de film daar dus ophoudt met een alternatief einde. Ik zal de film wellicht nog wel eens in z'n geheel kijken, maar achteraf heb ik geen spijt om voor de serie gekozen te hebben. 3,5*.

Twee jaar woon ik nu in de "Big Easy", dus was het wel eens tijd om aan deze serie te beginnen. De setting is dus kort na Katrina en de serie volgt diverse bewoners van New Orleans terwijl ze hun leven weer proberen op te pakken.

Ik heb de stad alleen post-Katrina mogen aanschouwen en kan dus slecht vergelijken, maar mijn indruk is dat op dit moment in veel wijken wat infrastructuur betreft de meeste sporen van de orkaan verdwenen zijn. De vele gaten in de straten die er helaas nog steeds zijn, zijn voor zover ik heb begrepen slechts deels het gevolg van Katrina en met name het gevolg van een stad die in feite op moerasgrond gebouwd is en flink aan het zakken is omdat er voortdurend water weggepompt moet worden. De stad was ooit boven zeeniveau, nu grotendeels er onder.

Het wordt in de serie genoemd dat vier maanden voor aanvang van het nieuwe orkaanseizoen de stad nog niet klaar is voor een nieuwe orkaan. Het is treurig om te zien dat de geschiedenis zich nu herhaalt met Puerto Rico wat een territorium van de VS is. Het orkaanseizoen staat op aanbreken, de eerste storm van het jaar raast inmiddels al over de Golf van Mexico, maar dat eiland is nog steeds een ravage en alle politici in de VS lijken het eiland alweer vergeten te zijn. Ik heb overigens niet de illusie dat New Orleans momenteel wel "hurricane proof" is. Nog steeds functioneert hier slechts de helft van de pompen, waardoor elke keer als het flink regent (en dat gebeurt een aantal keer per jaar, daar heb je geen orkaan voor nodig) sommige straten overstromen. Ik ken meerdere mensen wiens auto ondergelopen is tijdens een flinke regenbui.

Qua demografie zijn de gevolgen van de Katrina helaas nog wel zichtbaar. De zwarte meerderheid is flink geslonken na de orkaan en is nog steeds niet op hetzelfde niveau als voor de orkaan. Dat de orkaan is aangegrepen door de machthebbers om van een gedeelte van de zwarte bevolking af te komen wordt ook in de serie aangehaald. Velen zijn naar Houston vertrokken waar ze vorig jaar eenzelfde ervaring wachtte met Harvey. Wat het voor de zwarte bevolking ook lastig maakt is dat de stad aan flinke gentrificatie onderhevig is (ik weet het, ik ben hier ook deel van het probleem). De mensen die hier hun leven lang wonen zeggen dan ook dat de stad flink aan karakter is veranderd door de influx van een hoop nieuwe bewoners die een andere denkwijze meebrengen.

Wat ook veranderd is, is dat toerisme enorm is aangetrokken sinds Katrina. Wat dat betreft zijn de parallellen met Amsterdam erg groot. Airbnb is booming en zorgt voor een flinke stijging van de huren. Het appartement dat ik hier huur is anderhalf keer zo klein als dat ik in een middelgrote stad in Nederland had, maar kost anderhalf keer zoveel. Zowel Amsterdam als New Orleans zijn ultieme partysteden. Aangezien dit één van de weinige steden in de VS is waar je op straat mag drinken, trekt dit eenzelfde soort mensen aan als de toeristen die naar Amsterdam gaan voor de drugs en de hoeren.

Het leven in de stad uitgebeeld in de serie is dus flink anders dan het huidige leven en zeker voor mij als bewoner is dat verschil erg interessant. En toch zijn er veel herkenbare aspecten. Mardi Gras natuurlijk (al slaagt de serie er niet in dat zo intens uit te beelden als ik het zelf heb ervaren), de vele jazzmuzikanten met name op de straten in het Franse Kwartier wat het historische centrum is (al zijn de muzikanten in de serie duidelijk stukken beter dan de straatmuzikanten die je hier werkelijk treft), de second lines na een begrafenis (zelf die van Fats Domino meegemaakt; alles in New Orleans is een feest, kennelijk zelfs de begrafenissen), en de Mardi Gras Indians (al heb ik die nooit met elkaar in "gevecht" gezien, zoals je dat in de laatste aflevering van dit seizoen ziet).

Verder biedt de serie een aardig drama over het leven vlak na de orkaan en kent de nodige mooie personages, ondanks dat de meesten ook hun tekortkomingen hebben. Maar maakt ze dat niet juist menselijk? Mooiste personage in mijn ogen is LaDonna, een ontzettend sterke zwarte vrouw die haar verdwenen broer probeert te vinden. Aan het mannelijke spectrum staat daar tegenover Big Chief Albert Lambreaux, al is bij hem wel een toekomstig conflict met zijn zoon te voorspellen gezien dat hij niet veel respect op lijkt te kunnen brengen voor wat zijn zoon doet, die nochtans een geslaagde jazzcarrière in New York lijkt te hebben.

Bekendste acteur is John Goodman, die ook daadwerkelijk in New Orleans woont en die een hoogleraar speelt die zijn taalgebruikt niet kuist om zijn frustratie over de situatie van de stad te uiten. Mooi is de 'rant' over alle afdelingen van de universiteit de geschrapt zijn, zoals engineering, die juist nuttig zijn om de stad te herbouwen, terwijl de identiteitsstudies (die ik eerlijk gezegd ook vrij waardeloos vind) wel bleven bestaan. Mijn huidige afdeling is inderdaad afgeschaft na de orkaan en later weer opnieuw opgebouwd. Wat een verspilling van geld. Zijn personage pleegt uiteindelijk zelfmoord, wat pijnlijk is omdat ik zijn personage erg mocht, maar waarvan ik de reden wel begrijp: na de orkaan is het zelfmoordcijfer met 300% gestegen en dat moest niet weggelaten worden in de serie.

Het personage waar ik het grootste zwak voor heb is de violiste Annie, die zowel een mooie dame is als prachtig speelt. Misschien een beetje saai, want haar enige fout lijkt te zijn dat ze voor het personage van medelander Michiel Huisman valt, die wat mij betreft het minst sympathieke persoon is. Een enorme egocentrische eikel, die doet wat zijn impulsen hem ingeven. Waar de sympathiekere personages een schaduwzijde hebben, heeft hij echter een lichtzijde: hij was kennelijk wel een held tijdens de orkaan. Wat aardig in de structuur van de serie is, is dat men hem er eerst over laat vertellen, waardoor je je gaat afvragen of zijn heldendaden niet gewoon opschepperij zijn, maar later komt dan toch de bevestiging in de vorm van een ontmoeting met één van de mensen die door hem gered zijn.

Vanwege de fijne muziek, de sfeer en de warme en menselijkheid van de personages, is dit seizoen zeker 3,5* waard. Vanwege de setting die voor veel herkenbaarheid zorgt komt daar een halfje bij. 4* dus.

Ook voor mij iets minder dan het eerste seizoen. Even goed een seizoen met vele momenten van herkenning als inwoner van New Orleans.

Allereerst natuurlijk in de zevende aflevering Mardi Gras, wat Vette Dinsdag betekent, de laatste dag van carnaval, maar wat in New Orleans als pars pro toto voor het hele feest gebruikt wordt. Anders dan in Nederland is er niet één carnavalsvereniging, maar tientallen, die met "krewe" aangeduid worden en die elk hun eigen parade hebben. Een krewe heeft geen prins, maar een koning, al wijkt dit af bij sommige krewes. Zo heeft de vrouwenkrewe Nyx een godin, en de Druids hebben een aartsdruide. Sommige krewes hebben een speciaal item waarvan elk lid er een aantal versierd en uitdeelt. Zo heeft de Nyx krewe een damestasje, en een andere vrouwenkrewe, Muses, heeft een schoen. De laatste krewe is ook te zien in de serie en hebben zelfs een paradewagen in de vorm van een vrouwenhak, die ook te zien is.

Eén van de meest in het oog springende krewe is Zulu, de traditioneel Afro-Amerikaanse krewe, die uitgebreid aan bod komt in de zevende aflevering. Zulu doet wellicht bij menig Nederlander die de zwarte pieten debatten in het achterhoofd heeft de wenkbrauwen rijzen, want de leden gaan namelijk allemaal in blackface (ook de blanke leden) en dragen grasrokjes. Oorspronkelijk bedoelt als een parodie op de oudste krewes als Comus die graag racistische zwarte stereotypen uitbeeldden tijdens hun parade. Comus paradeert overigens niet meer na een verordening die krewes verplichtte mensen uit alle gelederen toe te laten, ook niet-blanken, anders zou hun paradevergunning ingetrokken worden. Comus koos ervoor niet meer te paraderen en houdt dit vol ook nadat deze verordening weer ingetrokken werd (anders hadden ook mannen toegelaten moeten worden tot de vrouwenkrewes en dat was nu ook weer niet de bedoeling). Zulu liet overigens al blanken toe lang voor de verordening.

Het speciale item van Zulu is een versierde kokosnoot en het leuke is dat er een speciale wet is dat je Zulu niet mag aanklagen als je tijdens de parade door een kokosnoot getroffen wordt. In ieder geval is de kokosnoot een bijzonder gewild item. Een schoen of een damestasje heb ik nog niet weten te bemachtigen, maar ik ben de trotse eigenaar van vier kokusnoten; één van vorig jaar en drie dit jaar. Dit klinkt heel bijzonder, want veel mensen gaan al 25 jaar naar de parade en hebben nog nooit een kokusnoot gekregen, maar toch voelde ik me een loser dit jaar. Mijn toenmalige vriendin kreeg er namelijk vier, en een vriendin van haar wel zeven. Voor deze vriendin was het een slecht jaar, want in de vorige twee jaar samen had ze er 25 weten te krijgen! Als vrouw helpen charmes blijkbaar enorm. Als je een lelijke vent bent, kan je beter goed verkleed zijn. In mijn geval hielp een kostuum van Bender van Futurama enorm.

Verder zien we in de serie een dame flashen tijdens één van de parades, waarop een agent haar vertelt dat in het Franse Kwartier te doen in plaats van de parade. Het hele idee van flashen is om kralenkettingen te krijgen, maar inderdaad flasht men niet tijdens de parades, je krijgt daar al genoeg kralenkettingen. Waar men dan wel flasht is in Bourbon Street, waar ik één keer na afloop van een parade naar ben geweest omdat ik op zoek was naar een vriend, maar het schouwspel daar is interessant. Het stinkt er naar een combinatie van kots, bier en urine, terwijl er een hoop mensen op de balkons met kralenkettingen staan terwijl op de straat diverse dames flashen om die kettingen te krijgen. En ondertussen staat er ook een christelijke actiegroep met megafoons in de straat te roepen dat iedereen naar de hel gaat. Volgend carnaval moet ik misschien nog eens naar Bourbon Street gaan en kijken of ik een foto kan maken van een flashende dame met die christelijke activisten en hun protestborden op de achtergrond.

In dit seizoen komt ook de misdaad op. Zelf gelukkig (nog) geen ervaring mee behalve dat voor het eerst in mijn leven mijn fiets gestolen is hier (en dat na tien jaar in Amsterdam zonder problemen). Ook heb ik een keer op klaarlichte dag (nota bene tijdens Mardi Gras) iemand een fiets zien stelen. Ik was te schijterig er iets van te zeggen, maar misschien was dat ook wel beter gezien de moorden die in de serie te zien zijn. De misdaad in de serie weet in ieder geval mijn favoriete personage van het vorige seizoen, LaDonna te knakken, wat pijnlijk om te zien is.

De serie probeert op meerdere aspecten van New Orleans in te gaan, maar sommige van die aspecten spreken minder aan. De cuisine van New Orleans wordt gepresenteerd door het personage Janette, die echter in New York terecht is gekomen. En dat is toch wat minder interessant. Verder gaat de serie ook in op de witteboordencriminaliteit in de vorm van het personage Hidalgo. Een snelle jongen, waar ik sowieso al weinig mee heb, en ook behoorlijk corrupt. Ik kan er weinig mee. Interessanter is de rol van raadsman Thomas, die het hart op het juiste plek lijkt te hebben, maar zich ook bezondigt aan corruptie. Een herkenbaar fenomeen, want we hebben afgelopen jaar burgemeesterverkiezingen gehad waarbij beide kandidaten in de laatste ronde niet zuiver op de graat leken te zijn. Interessant om dan op televisie een spotje van één van de kandidaten vol shittalk over de andere kandidate voorbij te zien komen ofschoon ze allebei tot dezelfde partij behoren (democratisch). We zijn het gewend dat men ongenadig hard op de man speelt tijdens de presidentsverkiezingen, maar dat gebeurt kennelijk lokaal dus ook.

Een laatste associatie die ik krijg bij het zien van dit seizoen is de Lusher school waar het personage Sofia te school gaat. Hier fiets ik elke dag langs om naar mijn werk te gaan. De huidige generatie leerlingen daar zien er overigens veel diverser uit dan de hoofdzakelijk blanke leerlingen in de serie.

Wat het seizoen zelf betreft, is het dus allemaal net wat minder vanwege enkele minder interessante personages en verhaallijnen. Maar even goed weer een aantal mooie en hartverwarmende momenten. Zoals wanneer moeder en dochter eindelijk met elkaar praten over wat er met John Goodmans personage is gebeurd. Of de mooie relatie tussen DJ Davis en violiste Annie, waarbij de eerste enorm ondersteunend blijkt te zijn, ondanks dat het met zijn eigen carrière niet altijd even lekker gaat. En zelfs Michiel Huismans personage, die mijn minst favoriete personage was in het vorige seizoen, lijkt te bovenop te krabbelen en wint flink aan sympathie.

Ik moet nog even de tijd vinden voor het volgende seizoen, maar daar ga ik zeker achteraan. Dit seizoen een halfje minder dan het vorige, maar nog steeds een mooie 3,5*.

Per seizoen wordt het wat minder - het zal de gewenning wel zijn - maar nog steeds leuk om te zien. De stad richt zich meer en meer op naarmate de orkaan verder in het verleden ligt, maar dat betekent niet dat het drama ten einde is. Het betekent alleen dat het drama niet langer meer alleen op de orkaan te schuiven is.

De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen. Dat geldt zeker voor de personages in deze serie, waar met name de personages LaDonna en Albert het zwaar voor de kiezen krijgen. Het leven is niet eerlijk en dat wordt op deze wrange wijze geïllustreerd. Met de andere personages gaat het ook niet allemaal over rozen. In het vorige seizoen waren Annie en Davis een mooi stel, in dit seizoen begint Annie commercieel door te breken en haar succes drijft helaas een wig in hun relatie. Hij gaat overigens vreemd tijdens Mardi Gras; opvallend hoeveel mensen in de serie dit doen en dan zeggen "het was een Mardi Gras fuck, dus het betekent niets." Ik ben er nog niet achter of dit echt een officieuze regel is hier.

Het aardige van de serie is dat het probeert alle aspecten van New Orleans in beeld te brengen. Op sommige van die aspecten ben ik eerlijk gezegd wel uitgekeken, zoals het culinaire aspect. De New Orleaanse keuken is inderdaad interessant om eens kennis mee te maken, maar dient voor mijn gevoel met mate tot zich genomen te worden, al is het maar vanwege de overdaad aan zout. In de serie wordt dit aspect gerepresenteerd door kokkin Janette en op haar verhaallijn ben ik eerlijk gezegd ook wel een beetje uitgekeken.

Een aspect van de stad dat in dit seizoen voor het eerst in de serie belicht wordt is dat van de schoolband, die in de Mardi Gras parades meeloopt. Altijd leuk om te zien en vooral om te horen tijdens de daadwerkelijke parades. Muziek is natuurlijk een van de belangrijkste aspecten in de serie. Leuk om dan Fats Domino in één van de afleveringen voorbij te zien komen. De goede man is afgelopen jaar overleden kort nadat mijn ouders me hebben bezocht; we hadden even van te voren nog zijn verzopen piano gezien in het Katrina museum, dus dat voelde erg toevallig aan. Ik heb in ieder geval meegelopen in de second line parade om hem te eren.

Verder wordt de criminaliteit en met name de corruptie in de politie aangestipt in dit seizoen. Interessant om te zien, al heb ik het idee dat het tegenwoordig een stuk beter gesteld is met de politie in New Orleans. Ik heb in ieder geval van Amerikaanse vrienden begrepen dat in andere plaatsen je niet een agent moet aankijken of je wordt meteen al aangehouden. Hier staat de politie gemoedelijk aan de kant tijdens de parades en drinkt soms een biertje mee wat tot een jaarlijkse grote ontslagronde leidt direct na Mardi Gras. Niet dat alles pais en vree is, maar zo erg als in de serie is het geloof ik niet meer. Of althans dat hoop ik.

Wat minder dus dan het vorige seizoen, dus een halfje minder ten opzichte van dat seizoen. 3*.

Dit seizoen begint met de verkiezing van Obama. Iets dat enorm veel impact op veel zwarte Amerikanen heeft gehad, het idee dat één van hen nu ook president kan worden. Ik ga hier in New Orleans altijd naar een zwarte kapperszaak, ik geloof dat ik de enige blanke ben die daar kom, maar ik kom er graag. Nog steeds hangen er prominent posters van Obama en zijn familie aan de muur. Een teken aan de wand!

In dit seizoen verder inderdaad wat meer nadruk op de muziek en wat minder focus op bepaalde personages, zoals Annie en al helemaal Sonny. Daarentegen volle focus op één van mijn twee favoriete karakters, Albert wiens overlijden pijnlijk is. Dat mijn andere favoriete karakter LaDonna haar man voor hem verlaat vond ik ergens wat minder omdat ik dit toch niet helemaal met haar karakter vond rijmen.

Verder worden de politielijntjes afgerond en zien we Antoine Batiste zijn klas helpen, maar ook een acteur die een trombonist moet spelen in een film. Een mooie knipoog naar het feit dat de acteur die Antoine speelt, Wendell Pierce, zelf ook geen trombonist is. Ik ben zelf geen koperblazer, maar ik vond de manier hoe hij trombone "speelde" erg overtuigend in de zin van dat beeld en geluid erg overeen leken te komen. Hetzelfde geldt overigens voor Rob Brown, die trompettist Delmond Lambreaux speelt, maar zelf nog nooit trompet had gespeeld voor de serie begon. Dit soort dingen maken een muziekserie als deze nog net iets fijner om te zien.

Natuurlijk is Mardi Gras de setting voor de laatste aflevering en dit keer krijgen we een schietpartij te zien. Helaas iets dat niet ongewoon is. Vorig jaar werd iemand in de buurt van waar ik altijd sta geraakt door een kogel afgeschoten door iemand die met zijn pistool in een eco toilet (of dixi zoals sommigen dat noemen) zat te spelen. Ik was daar toen niet, maar het kwam wel dichtbij. Helaas met het wapenbezit een verschijnsel dat niet ongewoon is gedurende Mardi Gras.

Het lied waarmee deze serie afsluit is Do You Know What It Means to Miss New Orleans, vooral bekend in de uitvoering van Louis Armstrong, maar hier gespeeld door John Boutté, die ook verantwoordelijk is voor de titelsong. Zijn uitvoering klinkt in ieder geval passend stemmig en nostalgisch, waardoor het voor mij ook een beetje moeilijk is om afscheid te nemen van een serie met enkele personages waaraan ik erg gehecht ben geraakt. Het zal wellicht ook liggen dat ik wellicht over een jaar ook uit New Orleans zal vertrekken en daar denk je dan onwillekeurig toch aan.

Een tikkeltje fijner dan het vorige seizoen, dus een halfje meer. 3,5*.