Opinions

Mooi portret van een verlegen, wereldvreemde tiener, waar de meeste van haar medestudenten met een boogje omheen lopen. Dankzij een populaire jongen probeert zij langzaam uit haar schulp te kruipen. Ze wordt daarbij vooral geholpen door twee klasgenoten, met wie zij aarzelend bevriend raakt. Het lelijke eendje van de klas blijkt dan helemaal niet zo lelijk te zijn. Integendeel zelfs. Maar… door toedoen van een rivale wordt haar vriendschap en labiele zelfvertrouwen ernstig op de proef gesteld. Het lijkt de weg van de minste weerstand om dan maar weer terug in de schulp te kruipen. Veel treurnis derhalve, maar niet overdreven sentimenteel. En natuurlijk loopt het goed af…

Japanners hebben blijkbaar iets met terminaal zieke jongeren. Ik heb dat thema al vaker in films uit het Verre Oosten voorbij zien komen. Het is ook het hoofdthema van deze gevoelige film over de gedoemde relatie tussen twee klasgenoten. De film neigt af en toe iets te melodramatisch te worden, maar van sentimenten ben ik nog nooit vies geweest.

Een onderhoudende, lieve film met aantrekkelijke protagonisten (in het bijzonder de bevallige Minami Hamabe) en een in het oog springende titel.

Afgezet tegen de andere films die ik van hem gezien heb, een tegenvaller van Ryuichi Hiroki over vriendschap, meer in het bijzonder de scherpe kantjes ervan. In meerdere opzichten afstandelijk vormgegeven. Ongetwijfeld kunstzinnig bedoeld. Dat is evenwel aan mij niet besteed. Teleurstellend derhalve.

Doorsnee romantische film met een twist. Mijn probleem is dat ik doorgaans weinig op heb met verhalen, waarin gesjoemeld wordt met de tijd. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de film van lieverlee een beetje verstrikt raakt in zijn eigen onlogica. De muziek is wel aardig.

Na het zien van de prachtige Koreaanse films Yeopgijeogin Geunyeo en het fabelachtig mooie Nae Meorisokui Jiwoogae waren mijn verwachtingen voor deze film over een soort Robinson Crusoe middenin de grote stad hoog gespannen. Aan die verwachtingen is niet helemaal voldaan.

Zeker, het is een mooie film, maar in het middengedeelte wordt deze satire op de consumptiemaatschappij tot op de draad uitgemolken. Daardoor gaat de vaart en de spanning er een beetje uit en verslapt de aandacht, althans bij mij. Dat is best jammer, want door de film wat compacter te maken zou hij naar mijn gevoel een stuk beter zijn geworden.

Ondanks deze kritiek best de moeite waard, vooral vanwege het goede acteerwerk en de fraaie cinematografie.

Bij genre wordt deze film gerangschikt onder drama, maar hij bevat volgens mij genoeg luchtige en grappige momenten om hem ook onder de categorie komedie te laten vallen. Een komisch drama lijkt me nog de beste typering.

Rare, onsympathieke film over een kleuterleidster, die geobsedeerd raakt voor een vijfjarig jongetje met een verrassend talent om gedichten te maken. Ik snapte er geen snars van en heb de film met toenemend ongenoegen en ongemak voorbij zien komen. Aan de acteerprestaties ligt dat niet, aan de inhoud van het verhaal des te meer.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik begrijp eerlijk gezegd de lage waarderingen op IMDb niet zo. Toegegeven het is een emotioneel, om niet te zeggen sentimenteel verhaal maar ik kan dat wel hebben in het licht van de toenemende daklozenproblematiek, in Amerika in het bijzonder. Mooi om te zien dat de verlichting uiteindelijk komt van mensen, die het zelf ook niet breed hebben.

Tenslotte vind ik het altijd de moeite waard om Zoe Kazan (Elia’s kleindochter) aan het werk te zien.

Voorafgaand aan mijn eerste kennismaking met Peter Jackon’s versie van King Kong (2005), heb ik het origineel uit 1933 nog eens bekeken. In weerwil van de nu primitief uitziende stop-motion effecten, blijft dat een film, die –afgezet tegen de tijd waarin hij gemaakt is en de beperkte middelen die men toentertijd ter beschikking had– knap in elkaar steekt. Het is een redelijk spannende avonturenfilm, die niet gespeend is van humor. Zo lijkt het gevecht van Kong met de tyrannosaurus wel erg veel op een potje vrij worstelen en na afloop controleert Kong nog even of hij inderdaad gewonnen heeft. Idem dito met de zeeslang. Van de drie versies (1933 – 1976 – 2005), die ik nu gezien heb, vind ik dit de meest amusante, mede vanwege Fay Wray.

Voor de allernieuwste versie van het King Kong-verhaal heeft Peter Jackson alle speciale effectenregisters opengetrokken. Het middengedeelte van de film heeft nu wel wat weg van een soort Jurassic Park in het kwadraat. De film duurt daardoor een stuk langer dan de originele versie uit 1933. Van mij had dat niet gehoeven. Overdaad schaadt, ook als het om reusachtig ongedierte en soortgenoten gaat. Nieuw ten opzichte van het origineel is ook, dat Ann (Naomi Watts) sympathie begint te krijgen voor Kong, voor hem danst en jongleert. Het verhaal wordt daardoor een stukje sentimenteler, maar niet per se beter. Toch is het al met al best een goede avonturenfilm. De eerste versie met de gillende Fay Wray blijft niettemin mijn voorkeur houden.

Pretentieloze komedie met sterk spel van Michael Douglas en vooral Evan Rachel Wood.

Ik heb nu vrijwel alle Wood-films gezien en ik moet zeggen: er zit niet één slechte vertolking bij en bovendien is zij een lust voor het oog.

Tijdens mijn jeugd heb ik talloze malen dubbel gelegen door de grappen en grollen van Jerry Lewis. Later is dat een stuk minder geworden, maar niettemin had ik hoge verwachtingen voor deze film. Die zijn niet uitgekomen. De humor is ver te zoeken en ik vond het stalking gedrag van De Niro op d’n duur oervervelend. Pluspunt is het optreden van Sandra Bernhard. Dankzij haar scoort deze film de film net aan een voldoende.

Fijne dramedy over volwassen worden met een bewogen, maar luchtig verteld verhaal over een jongeman, die vanuit een dal de weg omhoog naar de wereld der volwassenen probeert te vinden .

Aangename kennismaking met Pete Davidson en ook de bijrollen (Tomei, Burr, Powley) worden prima ingevuld. Naar mijn bescheiden mening Judd Apatow’s beste film tot nu toe.

Eerlijk gezegd is de lange speelduur mij pas opgevallen bij het lezen van andere commentaren op dit forum. Ik heb daar in ieder geval geen last van gehad, want de film heeft mij uitstekend vermaakt.

Voornaamste euvel van deze film is dat de ontwikkeling van de zusjes Williams tot fenomenale tennissterren enkel belicht wordt vanuit hun manipulerende vader. De zusjes komen zelf nauwelijks aan het woord. Bovendien leerde ik achteraf dat het maar het halve verhaal is, want de film schenkt totaal geen aandacht aan het (mislukte) eerste huwelijk van “king” Richard Williams.

Dat alles neemt niet weg dat ik het een interessante film vind, waarmee ik mij meer dan redelijk vermaakt heb.

Een uitgebreide verzameling blik dat ligt te ravotten in de modder. Deze “authentiek ogende” weergave van de historische slag bij Azincourt is zo’n beetje exemplarisch voor deze langdradige film over koning Henry V, die mij amper wist te bekoren. Ik vond er weinig aan.

Inspiratie-arme fantasie over de Zonnekoning (Lodewijk XIV) en diens drang naar onsterfelijkheid. De film sukkelt op voorspelbare wijze naar zijn einde. Pierce Brosnan is serieus miscast.

Dat men meende de fysiek van Bingbing Fan (een van de mooiste actrices in het huidige tijdgewricht) voor haar rol van zeemeermin te moeten verdoezelen, vind ik ronduit een doodzonde. Te meer omdat wij vanwege een conflict met de Chinese autoriteiten drie jaar op haar terugkeer in een film hebben moeten wachten.

Tegenvallende prequel van de andere “Kingsman”-films. Gezien de sterke rolbezetting waren mijn verwachtingen hooggespannen. Jammer genoeg weet het verhaal amper te boeien. Het gedoe met Raspoetin kwam op mij tamelijk lachwekkend over, maar misschien is dat wel de bedoeling.

Voorwaarde voor het beoordelen van deze film is dat je enigszins vertrouwd moet zijn met de politieke verhoudingen in Zuid-Korea in de jaren 60/70. Dat ben ik niet en dat heb ik als een handicap ervaren. De gerenommeerde cast levert prima acteerwerk af, maar het verhaal over ambities en gekonkel binnen en tussen politieke partijen deed mij niet veel.

Typische Harrelson-komedie, die bij tijd en wijle best grappige scènes bevat, maar jammer genoeg af en toe over de top gaat. Leuke interactie tussen Harrelson en Quaid en aan Bill Murray kun je zo'n onderkoelde rol wel overlaten. Vanessa Angel doet enkel mee voor de versiering.

Drie vrienden –goed en wel op weg naar volwassenheid– vinden dat zij de leidende hand van hun ouders kunnen missen als kiespijn. Zij besluiten een soort mini-commune te vormen op een open plek in het bos. Het levert een vlotte film op over vriendschap en zelfredzaamheid. Wanneer de komst van een buitenstaander leidt tot tweespalt, is het einde verhaal. Aardig, maar niet meer dan dat.

Gelikte onzinfilm die regelmatig buiten zijn oevers treedt. Allicht bedoeld voor de liefhebbers van overdreven actiefilms, maar –net als de andere “Kingsman”-films– niet mijn ding.

Mogelijk is de film bedoeld als parodie op films over James Bond en aanverwanten. Ten tijde van mijn middelbareschooltijd zou ik dit waarschijnlijk wel leuk gevonden hebben. Met het stijgen der jaren is mijn lat toch wat hoger komen te liggen. Afgezien van een handjevol leuke scènes vind ik het helemaal niks. Een kinderlijke, groteske film volgepropt met buitensporig geweld. Gezien de sterke bezetting een aanfluiting.

Verrassend. Een Japanse actiefantasie over het prille begin van de unificatie van China. Weinig verhaal, maar des te meer zwaardgevechten. Erg bombastisch allemaal. Niet mijn ding derhalve. Dat geldt overigens niet alleen voor mij. Ook de immer charmante Masami Nagasawa heeft in dit soort producties weinig te zoeken, vind ik.

Film komt moeizaam op gang en weet aanvankelijk niet te boeien. Het wordt interessanter wanneer zich langzaamaan een romantische relatie ontpopt, die allesbehalve van een leien dakje gaat en links en rechts op de nodige weerstand stuit. Het acteerwerk is door de bank genomen niet om over naar huis te schrijven. Een voorbeeld daarvan is de slotscene, die qua beleving helemaal nergens op lijkt. Beslist geen topper, maar ook niet echt slecht.

Het turbulente leven van een ontslagen onderwijzeres vervat in een boeiende, wonderlijke caleidoscoop. Naast de kleurrijke beelden een opmerkelijke tour-de-force van Miki Nakatani en volop muziek, die lekker in het gehoor ligt. In weerwil van het wrange verhaal in velerlei opzicht een feestelijke film.

Naar mijn smaak een te langdradig moordmysterie. Het gezapige tempo en het steeds van het niets toevoegen van kleine bouwstenen voor de oplossing, komen de film niet ten goede. Bijkomend probleem: het wordt nooit spannend.

Film blijft ver achter bij de mooie drama’s, die regisseur Nobuhiro Doi eerder heeft gemaakt.

Film opent veelbelovend om al snel met het omturnen van Galia tot huurmoordenares een stuk minder interessant en geloofwaardig te worden. Nog afgezien van een aantal onlogische om niet te zeggen ridicule scènes —vooral de ontknoping tart je voorstellingsvermogen— haalt de film amper het niveau van een spannend jongensboek, zij het met twee mooie vrouwen in de hoofdrol. Ik heb de indruk dat regisseur Danny Lerner niet goed wist of hij een drama- of een actiefilm wilde maken. Het resultaat is er naar.

Er zijn meer onthutsende films over oude mensen, die niet welkom zijn en door hun omgeving als hinderlijk worden ervaren. Denk o.a. aan Make Way for Tomorrow (1937), Umberto D. (1952) of Tôkyô Monogatari (1953).

Het mooie (en tragische) aan deze film is de scherpe tegenstelling tussen de kille houding (druk, druk, druk) van de kinderen, die denkelijk in een gespreid bedje geland zijn, en de warme genegenheid die een eenzame oude man vindt bij een berooide straatartieste in een vreemd land.

Een uitermate charmante film met een ontroerend verhaal, prachtig vormgegeven met o.a. fraaie, gevarieerde beelden van de “mierenhoop” Tokio en top-acteerwerk (i.h.b. van Elmar Wepper). Een pareltje.

Een haast epische, maar teleurstellende gangsterfilm, waarin “godfather” Onimasa meer te stellen heeft met de vrouwen in zijn naaste omgeving dan met de andere gangsterbazen in de buurt. Illustratief is in dit verband allicht dat de Japanse titel van de film zo ongeveer luidt: “Het leven van Hanako Kiryuin”, verwijzend naar Onimasa’s jongste dochter.

Er zitten wel een paar aardige scènes bij, maar het beklijft over het algemeen allemaal niet. Regisseur Hideo Gosha heeft veel betere films op zijn conto staan.

Fascinerend. Een mentale uitputtingsslag op het scherpst van de snede tussen een gewezen acteur, zijn veel jongere vrouw en zijn gescheiden zuster. De vinnige discussies van de eigengereide, ongeïnteresseerde acteur met zijn cynische zuster en even later met zijn enigszins naïeve, doodongelukkige vrouw trokken mij naar het puntje van mijn stoel.
Hauk Bilginer speelt een geweldige, maar o zo irritante rol als de betweterige ouwe zak, die op onuitstaanbare wijze met zijn medemensen omgaat. Een van de beste films van 2014, die ik totnogtoe zien heb, mede dankzij de fraaie beelden van de onwezelijk spectaculaire omgeving.

Luchtige, bij vlagen aandoenlijke film over kinderen die een oplossing trachten te forceren voor de problemen waarmee zij geconfronteerd worden. Hirokazu Koreeda heeft dat met de nodige humor verpakt in een vlotte film, die de tegenstellingen tussen de denkwereld en logica van kinderen en volwassenen illustreert. Erg leuk. Naar mijn smaak een van de betere Koreeda’s.