Opinions

De mij onbekende Ji-hye Han ziet er bekoorlijk uit. Dat is in feite het voornaamste pluspunt van deze warrige romcom met humor en romantiek, die beide nauwelijks van de grond komen. De rode draad van het verhaal (het balsturige gedrag van Dong-geon Lee) gaat al heel snel vervelen. In velerlei opzicht een slappe hap.

Donkere film over een mannelijke prostitué in India en zijn vrouwelijke souteneur, die hem hoogst persoonlijk eerst de kneepjes van het ‘vak’ bijbrengt. Binnen de hele reeks Bollywood films, die ik inmiddels gezien heb, is dit nogal een buitenbeentje. Daar waar dat doorgaans luchtige films zijn met veel muziek en zo, ligt over deze film een sombere deken. Maar ja, het tamelijk schokkende verhaal is er ook naar. Een alleszins opmerkelijk debuut van regisseur Ajay Bahl.

Eén ding is mij wel duidelijk geworden, net als bij Spetie hierboven: Chinese opera is niet mijn ding. Ik kan niet ontkennen dat vooral Leslie Cheung een hele moeilijke rol prachtig inhoud geeft, maar de supertheatrale operascènes begonnen mij vrij snel te irriteren. Bovendien vind ik, dat Gong Li beter tot haar recht komt in de films van Yimou Zhang. Een teleurstelling.

Toen de film afgelopen was, beheersten schaamte en chagrijn mijn gevoelens. Aanvankelijk kabbelt het verhaal rustig voort door zich bezig te houden met de interactie tussen drie kleine meisjes onderling en met de volwassenen om hen heen. Maar wanneer de aap uit de mouw komt, voelt dat aan als een dreun recht in je gezicht. Van het liefelijke karakter is vanaf dat moment niet veel meer over. Het schokkende slot laat je benauwd en ontredderd achter; met verbijstering over de berekenende koelbloedigheid van mensen; met plaatsvervangende schaamte over het gedrag van mensen. Ik werd er chagrijnig van. Het is maar film, maar toch…

Overigens een prachtige rol van de kleine Sae-ron Kim, die eerder al de sterren van de hemel speelde in het ontroerende Yeohaengja (2009).

Op zich een aardige thriller, die zichzelf op twee manieren een beetje de das omdoet.

Allereerst omdat de filmmakers het nodig vonden om komische intermezzo’s in te bouwen met een huismeester, die lijkt op Little Richard, en een kok, die wel wat weg heeft van Oliver Hardy. De desbetreffende scènes, ondersteund door een James Bond-achtig deuntje, vallen volkomen uit de toon en verstoren het ritme van de film in ernstige mate.

Het andere minpunt is het al even misplaatste, super-gewelddadige einde, waarvan naar mijn idee Tarantino-liefhebbers zullen smullen.

Jammer, want het plot zit verder aardig in elkaar en ook het acteerwerk is best in orde.

Film betekent het debuut van Shilpa Shetty en is tevens de eerste film, waarin het succesvolle duo Khan - Kajol samen te zien is.

Op weg naar zijn eindbestemming trekt een oude grootvader door de woestijn, vergezeld van zijn kleindochter. Onderweg ontmoeten zij van tijd tot tijd andere mensen met een al even onduidelijk reisdoel en vertelt de grootvader een schimmig verhaal over een prins, die bij een waterput met zelfreflectie bezig is.

Ik ben te weinig thuis in de culturele context om de film op waarde te kunnen schatten, zij het dat de verbluffende cinematografie diepe indruk op mij heeft gemaakt.

Schrijnend verhaal over de terugkeer van een verloren zoon. Het temperamentvolle acteerwerk en het mooie camerawerk maken dit tot een verrassend goede film, die mij vooral bestemd lijkt voor de kenners van de Turkse familiecultuur.

De functie van de fantasiebeelden van de kleinzoon in het geheel is mij niet duidelijk geworden.

Merkwaardige satire met een rare structuur. Winnaar van de Gouden Beer 2021. De mensen die daarover gaan, moeten in de film dingen gezien hebben, die ik niet heb kunnen ontdekken. Jammer voor mij (misschien).

Inderdaad een boeiende film, met vier totaal andere verhalen die in het scenario nu eens niet geforceerd aan elkaar gelijmd worden, maar slechts zijdelings met elkaar verbonden zijn.

Schitterend camerawerk en prima acteren, vooral door Pitt, Blanchett (kwaliteit verloochent zich niet) en de Marokkaanse vader (Boubker Ait El Caid).

Echt een film om na een tijdje nog eens te bekijken.

Film met een zielig scenario over een zielige jongeman. Past allemaal heel aardig in elkaar, maar die tweede verhaallijn over het hoertje en haar pooier had van mij niet gehoeven. Film kijkt in ieder geval lekker weg.
Tae-hyun Cha heb ik nu in een handvol films aan de slag gezien en ik moet zeggen dat het een erg veelzijdige acteur is. Ji-won Ha kende ik nog niet, maar ze ziet er in ieder geval schattig uit.

Met voorsprong de zwakste film van Elia Kazan, die ik toch hoog heb staan omdat hij een aantal sublieme films (5*) op zijn conto heeft. Deze hoort daar in de verste verte niet bij. Volgens mij heeft deze destijds controversiële film —net als Kubrick’s “Lolita”— zijn (over)waardering vooral te danken aan het broeierige karakter. Hoe dan ook, bijzonder matig in mijn ogen.

Botte, onzinnige spektakelfilm, rijkelijk voorzien van onwerkelijke achtervolgingsscènes. Min of meer per ongeluk, zo lijkt het, is in het verhaal ook nog een halfslachtig romantisch subplotje weggestopt. Ik vermoed dat fans van Max Verstappen dit wel een leuke film zullen vinden, maar aan mij is dit ridicule gedoe niet besteed. Ik was al niet enthousiast over regisseur Edgar Wright. Dat is er met deze film niet beter op geworden.

Barbara Stanwyck haalt een heel scala aan doortrapte verleidingstrucs voor de dag om zich van een illegale bar in een souterrain stap voor stap naar de top van de sociale ladder te “slapen”. Een nog zeer jonge en netjes in het pak gestoken John Wayne is een van haar naïeve slachtoffers. Er zijn niet zo veel actrices die een dergelijke berekenende rol zo koel kunnen neerzetten als Stanwyck.

Aardig tussendoortje, maar het komisch talent van Tina Fey verdient beter materiaal.

Voorspelbare tv-soap over een psychisch kwetsbare, sexy tiener, die intrekt bij haar oudere zus en haar emotioneel verwaarloosde vriend. De rest van het verhaal laat zich raden, te meer omdat regisseur Stern alle clichés, die binnen dit genre voorhanden zijn, uit de kast trekt. Wanneer Phoebe Cates de hoofdrol krijgt toebedeeld, dan weet je vooraf al dat acteren maar bijzaak is.

Wanneer een film begint met een schijtende olifant, dan kun je op je klompen aanvoelen dat je te maken krijgt met een weinig verheffende film. Dat is dit relaas over Hollywood ten voeten uit. Opvallend dat de korte clipjes uit “Singin’ in the Rain” zowat de enige lichtpuntjes zijn in deze rommelige film over de duistere kanten van de filmindustrie. Ik vond er weinig aan en dan is drie uur een lange zit.

De titel vertelt eigenlijk al heel het verhaal. Weinig verrassend dus en zoals het een Amerikaanse televisiefilm betaamt, kleurt het keurig binnen de lijntjes. Mooie meiden, dat wel.

Een braaf verhaal over studentenprostituees, dat al te keurig binnen de lijntjes wil blijven. Dat is de grote makke van deze film. Die mist de nodige pit en ook de uitstraling van de acteurs laat nogal te wensen over. Niet slecht, maar de film had gezien het uitgangspunt veel beter kunnen zijn, zoals b.v. Mes Chères Études (2010).

Een aardig verhaal ligt ten grondslag aan deze film. Jammer dat sommige situaties teveel worden uitgemolken. Bovendien begint het oorspronkelijke idee van lieverlee te verwateren om uit te monden in een veel te “veilig” einde. Het eerste deel van de film is heel wat leuker dan het te weinig verrassende tweede deel.

Ik heb ambivalente gevoelens overgehouden aan deze coming-of-age film. Enerzijds wordt er prima geacteerd, maar anderzijds is het redelijk originele verhaal tamelijk deprimerend. Geen film die ik snel een tweede keer zal opzetten.

Spijkerharde politiefilm over drie agenten, die het zat zijn om bij confrontaties in de banlieu keer op keer voor joker gezet te worden door de mensen die in de banlieu aan de touwtjes trekken. Hun oplossing heeft verstrekkende en niet voorziene gevolgen.

De film is geïnspireerd door waargebeurde feiten en ziet er mede daardoor realistisch uit. Het einde vind ik onbevredigend, maar dat ligt aan mij. Fans van Adèle E. komen er bekaaid vanaf, want zij doet enkel voor spek en bonen mee.

Een meeslepende, geschakeerde film met een intrigerend verhaal over vriendendiensten, die doorslaan naar corruptie. Centraal staat een doelgerichte dokter, die zich moreel min of meer gedwongen ziet het nodige werk te maken van een alsmaar uitdijend netwerk (“ons kent ons”) om de gevolgen van de aanranding van zijn dochter binnen de perken te houden en haar toekomst veilig te stellen. Tussendoor heeft hij zijn dagelijkse beslommeringen met zijn aangeslagen dochter, zijn vervreemde vrouw en zijn ongeduldige minnares.
Net als 3 Luni (…) en După Dealuri is mijn derde film van Cristian Mungiu mij uitstekend bevallen. Vooral met scherp geschreven dialogen wordt ragfijn geschetst hoe het heden ten dage werkt in Roemenië.

Bestaat er zoiets als een “feel good drama”? Zo zou ik deze film willen kenmerken, die gaat over de dramatische gevolgen van het verlies van een paar nagenoeg versleten schoenen op twee kleine kinderen uit een arm gezin. Niet alleen de impact van dit incident, maar ook de effecten van hun natuurlijke saamhorigheid zijn van begin tot eind af te lezen op de gezichten van de kinderen. Die verbondenheid zorgt voor een goed gevoel als tegenwicht voor het drama.

Het zijn vooral de kinderen, die je –met hun ongedwongen en ongekunstelde aanwezigheid– als toeschouwer niet onberoerd laten. De aanstekelijke mimiek van Bahare Seddiqi als het kleine zusje Zahra deed mij regelmatig wegsmelten. Maar ook Mir Farrokh Hashemian als haar ongelukkige broertje Ali heeft diepe indruk op mij gemaakt. In mijn commentaar op de prachtige film Darbareye Elly (About Elly) heb ik eens opgemerkt: “Dit is pas acteren mensen”. Die opmerking is op deze film evenzeer van toepassing.

Ook filmmaker Majidi verdient een groot compliment, omdat hij de focus voortdurend bij het centrale thema weet te houden (onderlinge band te midden van armoede) en hij de toon van de film op geen moment sentimenteel laat worden.

Ik heb al twee films uit Iran in mijn top-10 staan, maar eigenlijk hoort deze daar ook in thuis. Want het is waarlijk een juweeltje.

Er is weinig mis met deze naoorlogse screwball komedie, dankzij het aanstekelijke optreden van Cary Grant, Myrna Loy en bakvis Shirley Temple. Zo te zien hebben die allemaal veel plezier in hun rollen. Het resultaat is een gezellige film met een simpel maar leuk verhaal van Sidney Sheldon, dat beloond werd met een Oscar voor beste script. Erg amusant.

Bijzonder plezierige komedie over een winkelmeisje, dat zich van het niets opgezadeld ziet met een te vondeling gelegde baby waarvan iedereen denkt dat zij de moeder is. Een simpel, maar knap geconstrueerd verhaal.

Het is voor mij al lang geen verrassing meer dat Ginger Rogers (wellicht in haar beste rol ooit) wederom laat zien dat zij veel meer is dan de danspartner van Fred Astaire. Haar voortreffelijke mimiek en timing tonen andermaal aan dat zij een uitstekende comédienne is. In David Niven vindt zij in deze film een haast gelijkwaardige tegenspeler. En Charles Coburn is gewoon Charles Coburn zoals we hem het beste kennen, een beetje lomp maar goedmoedig.Toch wel zonde dat dit soort eenvoudige, maar uiterst vermakelijke films tegenwoordig uitermate schaars zijn.

Tamelijk platvloerse komedie, die na een aardig begin snel stoom verliest en steeds schreeuwiger wordt. Van lieverlee worden de grappen op een enkele uitzondering na flauwer en banaler. Maar ja, ik weet inmiddels wat ik kan verwachten als ik aan dit soort films begin. Matig.

Ik vind Paolo Virzì een goede regisseur, maar deze drukke, rommelige klucht probeert te gemaakt leuk te zijn. De humor kon mij hier en daar met moeite iets meer dan een glimlach ontlokken, maar daar bleef het bij. De film is stukken minder dan Virzí’s La Prima Bella Cosa en Il Capitale Umano e.a.

Van de lage waardering voor deze film snap ik niet zoveel. Film haalt weliswaar niet het zeer hoge niveau van z’n voorganger L’Ultimo Bacio (2001), maar Muccino schildert andermaal op boeiende wijze de temperamentvolle worsteling van de groep vrienden en partners met hun eigen gevoelens en met de onderlinge relaties.

Het scheelt natuurlijk een slok op een borrel dat Giovanna Mezzogiorno jammer genoeg niet meedoet in deze sequel, maar haar “stand-in” Vittoria Puccini doet het zeker niet slecht in de rol van Giulia.

Ik vind dat Muccino - na zijn twee prima Hollywood films met Will Smith - de draad van het verhaal weer erg goed heeft opgepakt en een uitstekend vervolg heeft gemaakt. Van mij mag hij er in 2020/2021 een trilogie van maken, want ik kijk hier veel liever naar dan naar al die horrorfilms of hersenloze actiefilms met overdadig geweld, waarmee de markt helaas al jaren overspoeld wordt.

Familiedrama over een disfunctioneel gezin, dat van de ene crisis in de andere rolt mede omdat achterbaks en eigengereid gedrag de norm lijkt te zijn. Bij vlagen heftig, maar het verloop van het verhaal is helaas te onrustig om de opgebouwde spanning continu vast te houden.

De grotendeels onbekende cast doet het best aardig. Vooral (miljardairsdochter) Nicola Peltz weet op uitbundige wijze de aandacht op zich te vestigen.

Doorsnee western met zoals gebruikelijk in die tijd in Hollywood een geromantiseerde beeld van goedgeklede, gladgeschoren macho’s, dat ver verwijderd blijft van hoe het er in het Wilde Westen destijds daadwerkelijk aan toe ging. Zoals zo vaak stelt het verhaal niet veel voor. Zodra er een personage in beeld verschijnt, die helemaal in het zwart gekleed is, dan kun je er bijna vergif op innemen dat dat de slechterik is, die het eind niet gaat halen. Dat is min of meer standaard, dus ook in deze film.
Donna Reed heeft in een stuk of acht westerns gespeeld. Ik vind dat niet zo geslaagd. Zij hoort met haar charmante uitstraling volgens mij helemaal niet thuis in dit ruig bedoelde milieu.
Mede door zijn beperkte speelduur aardig om weer eens een keer gezien te hebben, in de wetenschap dat ik de film morgen al weer goeddeels vergeten zal zijn.