Opinions

Ronduit saaie film over drie mannen, die allemaal op dezelfde jonge vrouw azen, veel alcohol achterover slaan en in gesprekken met de vrouw elkaar napraten in een halfslachtige poging indruk te maken. Quasi-filosofisch geleuter van de koude grond.

Een film zonder veel verhaal en met vier protagonisten, die elke vorm van charisma ontberen. Op de keper beschouwd gewoon zonde van de tijd.

Oprecht drama, zonder opsmuk, over een totaal onverwachte zelfmoord van een jonge tiener, waarbij iedereen in het duister tast omtrent het waarom. Dankzij de volhardende oudere zus wordt de achtergrond van de tragedie stukje bij beetje ontraffeld. Het knappe scenario en het uitstekende acteerwerk van de merendeels piepjonge cast maken dit tot een boeiende film. Te meer omdat uiteindelijk blijkt dat de aanleiding pijnlijk actueel is.

Na het zien van een aantal Koreaanse misdaadfilms weet ik vooraf inmiddels wat ik zo’n beetje kan verwachten. Ook een eerdere kennismaking met het werk van regisseur Jeong-beom Lee (Ajeossi) heeft mij enigszins voorbereid. En nu ik daar aan gewend ben, begin ik het overvloedig vloeien van bloed, de stevige knokpartijen en de langgerekte shoot-outs vooral potsierlijk te vinden. Ik doel daarbij meer in het bijzonder op het feit dat de held van het verhaal lange tijd immuun lijkt te zijn voor alle aanslagen, die op zijn lijf gepleegd worden en doodleuk keer op keer weer verrijst om de volgende tegenstander aan te pakken. Dat neemt niet weg dat ik de amusementswaarde van al dat buitensporig geweld nihil blijf vinden.
Het feit, dat in deze film tot aan de ontknoping toch nog zoiets zit als een verhaal, zorgt ervoor dat deze bij mij net aan een voldoende scoort. Ook het meedoen van Min-hee Kim (een prima actrice) draagt daaraan bij.

Mean Girls (2004) op een lagere school in Korea. Een bitter jeugddrama over jonge schoolkinderen, die ragfijn voor het voetlicht brengt hoe wispelturig kinderen kunnen zijn en hoe berekenend gemeen en venijnig in de omgang met elkaar. Het laat diepe sporen na.

Regisseur Ga-eun Yoon doet geen concessies en vertelt een oprecht en eerlijk verhaal over de pijn, die kinderen elkaar aandoen. Een verhaal waarin geen plaats is voor valse sentimenten. Toch laat vooral het wel en wee van de aandoenlijke Sun je niet onberoerd. Wanneer zij wat verdwaasd haar lot ondergaat, is het toch wel even slikken.

Yoon weet aan de beide protagonisten naturel acteerwerk van hoog niveau te ontlokken. Ik hoop dat we van Soo-in Choi (Sun) in de toekomst nog meer zullen horen. Het einde van deze film nodigt volgens mij een vervolg uit...

Dit regiedebuut van Ajay Devgan (voorheen Devgn) is een raamvertelling over het huwelijk van een dokter met een serveerster op een cruiseschip, vanaf de eerste kennismaking tot aan het zilveren huwelijksfeest. Film met twee gezichten aan weerszijde van de intermissie. Aanvankelijk ligt het accent op romantiek, na de onderbreking krijgt drama (Alzheimer) de overhand. Met wat goede wil heeft het plot wel enige verwantschap met The Notebook. Regisseur Devgan en zijn vrouw Kajol spelen samen de hoofdrollen, zonder veel overtuiging naar het lijkt maar dat kan ook aan het nogal zwakke verhaal liggen.

Mooi psychologisch en romantisch drama over een enkel aan de buitenkant assertieve jonge vrouw en haar relatie met een ietwat introverte soldaat. Terwijl de een worstelt met het verleden, doet de ander dat met de nabije toekomst.

Een uitstekende film, waarin de debuterende regisseur Gorčin Stojanović door de vlotte schakeling tussen heden en verleden zicht geeft op twee verhalen, die een zekere gelijkenis met elkaar vertonen.

Vlotte en vrolijke comedy-of-errors over een oudejaarsavond in een chic hotel, waar van alles misgaat. Soms vliegen de verhaaltjes een beetje uit de bocht, maar een kniesoor die daar op let. Een amusante film met een keur aan bekende Japanse acteurs en actrices. Heel erg leuk.

Ik heb aan de gedegen analyse van mrklm weinig toe te voegen. Ik vond het een boeiende film met scherpe karaktertekeningen. De subtiele slotscène is er een om te onthouden.

Een zeer hoge score bij IMDb en toch verwachtte ik er eigenlijk niet zo veel van op basis van de plotbeschrijving. Wat een vergissing! Ik heb meer dan twee uur lang gekluisterd aan de buis gezeten, omdat ik a.h.w. vastgenageld werd door dit meedogenloze familiedrama. Het heftige verhaal wordt met overtuiging in beeld gebracht door een uitzonderlijk presterende cast. Rajat Barmecha en Ronit Roy spelen de sterren van de hemel, maar het is vooral Aayan Boradia die als het kleine broertje mijn hart gestolen heeft.

Een prachtige film over geestelijke en fysieke kinderhandeling. Een van de betere en meest schokkende in zijn soort. Het ontroerende einde voel je ver van tevoren aankomen, maar is niettemin prachtig.

Belangrijke antidrugs film. Door te kiezen voor een mozaïekformaat weten de filmmakers niet alleen de aandacht te richten op de verslaafdenproblematiek, maar ook op het meedogenloze geweld binnen het drugsmilieu, op de impact van gebruik op het leven van naaste verwanten en op het werk van verslavingsklinieken.

Regisseur Chaubey komt met rauwe verhalen over de gevolgen van verslaving, diepgewortelde (politieke) corruptie, onderwereldgeweld, seksueel misbruik, etc. De film is door die verschillende verhaallijnen pakkend genoeg om de tekortkomingen (met name de toevalligheden) voor lief te nemen.

Het helpt daarbij dat het acteerwerk over de hele breedte eerste klas is, waarbij Alia Bhatt (Highway, 2014) er uitspringt als de naïeve jonge vrouw, die geleidelijk aan in een ware nachtmerrie belandt. Een onderhoudende, nuttige, harde film met een oorverdovende boodschap.

Ik ben wisselend tevreden over Kenji Mizoguchi. Hij heeft een paar hele mooie films gemaakt, maar ook een paar die de middelmaat nauwelijks ontstijgen. Deze film over valse ambities en ontrouw is daar naar mijn smaak een van. Afgezien van het degelijke camerawerk en een handvol beklijvende scènes, heeft de film last van overacting, overdreven dramatiek en armzalige settings, die soms rechtstreeks uit de jaren 50 lijken te komen. Jammer.

Harde misdaadfilm over sluimerende vetes, kwaadaardigheid en achterdocht van perverse mensen, die meer aandacht hebben voor elkaar dan voor het vinden van een ontvoerd jong meisje.
Het vernuftig in elkaar gedraaide script probeert je met de regelmaat van een klok op het verkeerde bent te zetten. Gewoon een spannende film, die in het middengedeelte wat inzakt. Niet te missen, de kostelijke scène helemaal in het begin op het politiebureau. Verder valt er niets te lachen, zeker niet om de ontknoping.

Als je even een paar dagen niet gekeken hebt, blijkt er weer een nieuwe komedie van de lopende band te zijn gerold met in de hoofdrol Katherine Heigl.

Voordeel: Miss Heigl ziet er niet verkeerd uit.

Nadeel: al deze komedies lijken op, zijn vrijwel vanaf het begin voorspelbaar en drijven op niet meer dan een paar grappige momenten en op de sex appeal van de hoofdrolspelers.

In mijn jonge jaren zou ik dit waarschijnlijk een leuke komedie hebben gevonden. Das war einmal.

Mooie sfeerrijke film over twee dolende mensen, die na repatriëring na afloop van de Tweede Wereldoorlog, als het ware in een zwart gat terechtkomen. Helaas voor hen zijn de tijden veranderd en heeft de oorlog ook Japan veranderd. In weerwil daarvan proberen zij vertwijfeld enig houvast te vinden in hun gezamenlijk verleden.

Prima vertolkingen van Masayuki Mori en vooral Hideko Takamine. Hoewel het drama naar mijn smaak iets te veel wordt uitgerekt en tegen het einde aan geloofwaardigheid inboet, is ook mijn tweede kennismaking met een film van Mikio Naruse bij mij in goede aarde gevallen. Smaakt daarom sowieso naar meer.

Onderhoudende film van Ozu (zeker niet zijn beste) over familiegeheimen en het meten met twee maten. Degelijk werk van de topcast; zelfs oude bekende Chishū Ryū wordt van stal gehaald voor een cameo. De beeldschone Ayako Wakao weet mij iedere keer weer aangenaam te verrassen.

Eun-ja, een vrouw van middelbare leeftijd, heeft van haar ouders een nachtclub geërfd, die door teruglopende bezoekersaantallen geleidelijk aan diep in de schulden komt te zitten. De eigenaar van een nachtclub aan de overkant —een bekende van Eun-ja uit haar jeugd— aast al jaren op zijn concurrent. Eun-ja zit niet bij de pakken neer en gaat zelfs zo ver om samen met enkele vriendinnen een meidengroep te vormen, die de belangstelling voor haar club weer moet opvoeren.

Een matige komedie met een handvol leuke muzikale nummers, maar de film als geheel houdt niet over ondanks de aanwezigheid van Mi-sook Lee, een van mijn favoriete actrices.

Tamelijk moraliserende film, maar dat wordt aardig gecompenseerd door het prima acteerwerk van Drew Fuller en zeker Abigail Breslin als de kleine wijsneus. Niet direct een film, die ik snel voor een tweede keer zou bekijken.

Jammer dat deze film met een origineel basisidee vroegtijdig stoom begint te verliezen. Ik heb het gevoel dat het verhaal, dat erg leuk en verfrissend begint, eigenlijk niet af is; maar dat kan goed aan mij liggen

Prachtige, emotierijke film met een geweldige cast. Het is de tweede keer dat ik de film zie en hoewel ik het verhaal kende, kroop de film weer helemaal in me. Dat komt in de eerste plaats door het overtuigende acteerwerk.

Opnieuw blijkt dat Giovanna Mezzogiorno een kanjer is, die werkelijk van het scherm spat. Mezzogiorno is niet alleen een mooie vrouw, maar ook een geweldige actrice die ook in andere films inmiddels heeft bewezen dat ze stemmingswisselingen als geen ander op geloofwaardige wijze over het voetlicht weet te brengen. Haar verdriet, woede, blijdschap en onzekerheid zijn écht. Geweldig.

En dan is er natuurlijk Stefania Sandrelli. Waarlijk een fenomeen, die in het begin van haar carrière begin jaren ’60 als tiener met haar spectaculaire schoonheid én haar prima acteerwerk voor volle zalen zorgde met prachtige films als Divorzio all'Italiana, Sedotta e Abbandonata en Io La Conoscevo Bene. Allemaal pareltjes, die je minstens een keer gezien moet hebben. Zo’n veertig jaar later heeft zij nog maar weinig aan schoonheid ingeboet en acteren kan zij nog steeds als de beste. Een van mijn all time favoriete actrices.

Ook de rest van de cast van L’Ultimo Bacio zet op overtuigende wijze gepassioneerde rollen neer. Ik heb deze film nu twee keer gezien en tussendoor de Amerikaanse remake uit 2006. Hoewel ook dat geen onaardige film is (3*), blijft hij kwalitatief toch achter bij het origineel. Zoals wel meer gebeurt doet het gelikte Hollywood-sausje het van oorsprong temperamentvolle verhaal geen goed. Daarnaast ontbeert de verzameling soap opera acteurs het nodige talent om het te kunnen opnemen tegen hun Italiaanse counterparts.

Vanwege het wat onbevredigende einde net geen 5*.

Een op en top Italiaanse film over het platteland, waar de tijd schijnbaar af en toe stilstaat. Het zit er allemaal in: drama, uitbuiting, verzet, romantiek, vendetta. Jammer alleen van het zwakke einde, dat ernstig afbreuk doet aan het voorafgaande. Ondanks dat teleurstellende slot heeft de film mij erg geboeid, mede door zijn fraaie cinematografie.

Al blijft deze film daar kwalitatief ver van verwijderd, toch moest ik onwillekeurig aan Ermanno Olmi’s meesterwerk De Klompenboom (1978) denken. Tijd om die film weer eens op te zetten.

Met uitzondering van Il Conformista (1970) is het nooit wat geworden tussen Bernardo Bertolucci en mij. Daarin heeft mijn herziening van deze destijds spraakmakende film geen verandering gebracht. Al die heisa over zo’n saaie, geaffecteerde film heb ik nooit begrepen. Ik ben vooral teleurgesteld in Marlon Brando, die naar mijn mening in deze film geen schaduw is van de uitstekende acteur uit de eerste helft van de jaren 50, maar dat kan ook aan zijn rol liggen. Samengevat, gewoon zonde van mijn tijd om het toch nog eens te proberen.

Het maken van kinderfilms (d.i. films met kinderen) en van 19e -eeuwse plattelandsdrama’s kun je met een gerust hart aan de Denen overlaten. Beide ingrediënten komen samen in deze beklijvende familiefilm over het wel en wee van een slonzig, maar gevat weesmeisje dat sterk bevriend raakt met een eenvoudige boerenknecht en en passant ook nog met een zwakbegaafde boerenzoon.

Vooral dankzij het aanstekelijke spel van de beide jonge protagonisten telt deze film over kameraadschap talloze prachtige scènes. Het dramatische verhaal, hier en daar doorspekt met humor, doet de rest. Het resulteert in een bijzonder mooie film, die je met een lekker gevoel achterlaat.

Complimenten i.h.b. voor de schalkse Sarah Juel Werner in de titelrol en voor regisseur Morten Køhlert. Zij hebben mij een heerlijk anderhalf uur bezorgd.

Met deze film laat De Sica zien dat in het woelige Italië van na de oorlog eigenlijk geen plaats was voor improductieve ouderen. Ze lopen alleen maar in de weg en worden overal rücksichtlos weggestuurd (bij de demonstratie, het pension, het ziekenhuis). Echt pijnlijk wordt het wanneer de kamer van Umberto eerst wordt “onderverhuurd” en niet veel later grondig wordt gesloopt terwijl hij er eigenlijk nog steeds woont. De chique mensen, waarmee de pensionhoudster zich omgeeft, geven aan welke kant zij met haar pension op wil. Voor armoedzaaiers is daar geen plaats. De toekomst van het ongehuwd zwangere dienstmeisje ziet er daarom al even bleek uit.
De schaamte over de houding t.o.v. ouderen wordt op straat haast nonchalant afgekocht, wat maakt dat bedelen blijkbaar een lucratieve business is.
Net als in Ladri di Biciclette (1948) gaat De Sica met zijn neorealistische film op de sentimentele toer. Maar dat is met zo’n verhaal volgens mij min of meer onvermijdelijk.
Film was bij mij al een tijdje aan herziening toe. Gelet op een door Filmkriebel e.a. aangekaarte discussie, heb ik dat wat naar voren gehaald, want met hem ben ik van mening dat deze film in de top-250 thuishoort.

Klein drama over twee jonge vrouwen, die gehinderd door herinneringen hun leven proberen te herbronnen in een langzaamaan uitstervend kustdorpje. De mooie beelden slagen er amper in de gebrekkige inhoud te verdoezelen. Een lief filmpje; dat wel.

De film is mij andermaal buitengewoon goed bevallen. Vooral de onverholen kritiek op de standenmaatschappij en de saamhorigheid van de prostituees door dik en door dun spreken mij heel erg aan. Het Leitmotiv doet sterk denken aan Nino Rosso’s “Il Silenzio”. Ik wil nogmaals wijzen op de dakscène (zie dvd-cover). Die is werkelijk subliem.

Traag en somber relaas over een studente, die door het subject van haar obsessieve liefde naar gelieve gebruikt, c.q. misbruikt wordt. Tamelijk voyeuristische, afstandelijke film zonder veel verhaal of diepgang, waarin het gissen is naar de drijfveren. Ik kan hier niet zoveel mee.

Opnieuw een (h)eerlijke film van Koreeda, waarin hij ons confronteert met de weerbarstigheid van het leven. Immers dromen mag, maar al te vaak staan karaktertrekken en ingesleten gewoontes het waarmaken van die dromen in de weg. Een warme, vertederende film over menselijke tekortkomingen en pogingen om daar iets aan te doen.

Het acteerwerk ziet er heel overtuigend uit, vooral van Hiroshi Abe in de centrale rol en in het bijzonder van Kirin Kiki, die als de oude (groot)moeder toch wel een beetje de show steelt.

Een gevoelige film over beschadigde kinderen. Hun traumatische ervaringen maken hen tot geestverwanten en geleidelijk aan vinden zij sterkte en genegenheid bij elkaar..

Opmerkelijk regiedebuut van actrice Sara Ogawa, die ook het script voor haar rekening nam. Het ingetogen optreden van protagoniste Miya Ozawa maakt al evenzeer indruk.

Van het handvol films van Koreeda, die ik tot nu toe gezien heb, vind ik dit de mooiste. Het is een rustige, ietwat voyeuristische film over vier ongehuwde zusters en hun dagelijkse beslommeringen. Het is fictie, maar het heeft de trekken van een beschouwend docudrama zonder veel hoogte- of dieptepunten. Slechts een paar keer komen er wat rimpeltjes in het harmonieuze samenleven van de jonge vrouwen. Te midden van het geweld en de special effects die de hedendaagse filmmarkt overspoelen, vormt deze lieve en bekoorlijke film daardoor een haast utopisch rustbaken. Ik heb daar met volle teugen van genoten.

Een flamboyante nieuwkomer op school, die op eigenzinnige wijze prat gaat op zijn homoseksualiteit. Een zelfzekere scholiere, die vanwege een seksorgie in het recente verleden door haar klasgenoten gezien wordt als sloerie. Een introverte basketbalspeler, die worstelt met de onverwachte dood van zijn oudere broer.

De film gaat over de onwaarschijnlijke kameraadschap tussen deze drie buitenbeentjes, maar evenzeer over respect, tolerantie en geestverwantschap. Een vriendelijke film, evenwel met een hartverscheurende ontknoping die inslaat als een bom. Tenzij het anders was gelopen…

Een aanrader mede vanwege de soundtrack.