Opinions

Het duurt even voordat deze thriller op gang komt. Geduld wordt evenwel beloond, want het laatste deel van de film is zonder meer spannend. Film laat zien dat men in Zuid-Korea ook misdaadfilms kan maken zonder buitensporig geweld. Een verademing.

Innemende film, die ik tot mijn eigen schrik en verbazing helemaal vergeten was tot ik ‘m bij toeval weer tegen het lijf liep. Sterk psychologisch drama, gemaakt met gevoel voor humor, veel warmte en het hart op de juiste plaats. Zoals je kunt verwachten uitmuntende rollen van Jill Clayburgh en Alan Bates, twee klasbakken. Oscar-winnares Jane Fonda (voor Coming Home) vond destijds zelf dat die onderscheiding eigenlijk naar Clayburgh had moeten gaan voor haar geschakeerde rol in deze film. En inderdaad Clayburgh speelt de sterren van de hemel; niet voor de laatste keer trouwens.

Een komische roadmovie over een tiener, die vergezeld door een vroegere vriendin, bijna half Amerika moet doorkruisen om een abortus te ondergaan, een avontuurlijke, hectische onderneming. Het onwaarschijnlijke verhaal focust vooral op de grillige relatie tussen de twee jonge meiden, die in veel opzichten elkaars tegenpolen zijn.

De enthousiaste protagonisten maken er een vermakelijke film van. Geen topper, maar best aangenaam voor een keer.

Mooie miniserie over de Duitse kant van de Tweede Wereldoorlog. Boeiend niet alleen vanwege de waanzin van de oorlog, maar ook door de tegenstellingen tussen fanatieke Hitler-aanhangers en de fatalistische minderheid, die de “Heimat” langzaam maar zeker ten gronde ziet gaan zonder dat ze daar iets aan kunnen doen.
Strak geregisseerd en goed geacteerd. Klein maar opvallend bijrolletje van Alina Levshin (Die Kriegerin) als Pools verzetsmeisje.

Stijlvolle film noir —een van de betere in zijn soort— die in meer dan één opzicht doet denken aan Laura (1944). Een sfeerrijk gefilmd verhaal over een sluwe presentator, die zijn eigen radiopraatjes op uitgekookte wijze in de praktijk brengt. Claude Rains schittert in de centrale rol. Hij vindt zijn evenknie in de sexy Audrey Totter als het ultieme loeder. Constance Bennett zorgt er met haar sarcasme voor dat de boog af en toe een beetje ontspannen wordt.

Een uitstekende film dankzij het spannende scenario, het voortreffelijke camerawerk, een prima cast en de strakke regie van Michael Curtiz.

Emotioneel verhaal met iets te weinig diepgang.

Christian Slater laat opnieuw zien dat hij een uitstekend acteur is. Marisa Tomei moet het te veel hebben van haar inmiddels vertrouwde maniertjes.

Al met al best de moeite waard.

Het zien van de miniserie Unsere Mütter, Unsere Väter bracht mij op het idee om deze film nog maar eens te bekijken. Het is een beklemmend docudrama-achtig relaas over de laatste dagen van het Derde Rijk. Bruno Ganz zet letterlijk en figuurlijk een waanzinnige acteerprestatie (incl. tic) neer. Maar ook de rol van Corinna Harfouch als de kille mevrouw Goebbels mag er zijn.

Hoewel ik de film al een paar keer eerder had gezien, is mij nu pas opgevallen dat in het slotinterview door de voormalige secretaresse verwezen wordt naar een gedenksteen voor Sophie Scholl. Voor mij reden om aansluitend de film Sophie Scholl: die letzten Tagen (2005) te herzien. Achteraf gezien een uitstekend idee, want eigenlijk vind ik die film nog meer onthutsend.

Ik houd niet van dat bruut geweld, dus ik heb af en toe m'n ogen dichtgedaan. Maar ik moet zeggen dat het wel een heel spannende film is, waarin Jackson en Moss goed op dreef zijn.

Aangrijpende film over de gruwelen van én het dagelijks tijdens de oorlog gezien door de ogen van een getraumatiseerd jong meisje met als climax de slachting van Marzabotto. Film ziet er erg authentiek uit, mede omdat een groot deel van de dialogen gesproken wordt in oorspronkelijk Bolognees dialect. Volgens getuigen worden de slachtingen op het kerkhof en in de kerk en de moorden op de priesters door regisseur Diritti overeenkomstig de werkelijkheid in beeld gebracht.
Mooi camerawerk, maar het zijn toch vooral het indrukwekkende verhaal én de prachtige vertolking door de kleine Greta Zuccheri Montanari die beklijven. En dat geldt al evenzeer voor de ontroerende slotscène.

Zeker niet Tornatore's beste film, maar niettemin heel mooi. Anders dan in de Hollywood-films gaan de films van Tornatore over "echte" mensen. Het zijn reality-shows lang voordat het fenomeen uitgevonden is voor televisie. Zoals in vrijwel al zijn films toont Tornatore opnieuw prachtige beelden van Sicilië. Bovendien heeft hij een fijne neus voor nieuwkomers, zoals in deze film het geval is met Tiziana Lodato. Het enige jammere vind ik dat zij pas vrij laat in het verhaal ten tonele wordt gevoerd.

Enigszins onevenwichtig romantisch drama over de carrière van een nieuwslezeres, een variant op het A Star is Born thema. Niet bijzonder, maar niettemin de moeite waard dankzij het goede spel van Robert Redford en Michelle Pfeiffer.

Best een leuke film tot aan de afknapper met Vera Farmiga. Dat maakte haar rol met terugwerkende kracht voor heel de film heel erg ongeloofwaardig. Een slippertje van een getrouwde vrouw met kinderen, daar kan ik mij iets bij voorstellen. Maar dat zo iemand een hele planning maakt? Kom nou! George Clooney doet mij een beetje denken aan Rock Hudson vroeger: knappe vent, maar hij beschikt over slechts een beperkt aantal gelaatsuitdrukkingen om emoties te tonen en ondanks zijn beroemdheid (vanwege de good looks) was Hudson qua acteren zeker geen topper. Clooney heeft dat euvel ook wel een beetje. Daarom beginnen zijn films mij steeds meer tegen te vallen.

Van de films, die ik gezien heb over "moeilijke" schoolklassen is dit ongetwijfeld een van de mindere. Zoals wel meer bij films van Robert Mulligan is het verhaal wat vlakjes; mist het de nodige dramatische accenten. Het is allemaal een beetje te braaf. Maar hoed af voor Sandy Dennis, die een prima vertolking neerzet.

Pakkend verhaal over een jonge vrouw, die uit verveling haar verstikkende rijkelui’s milieu ontvlucht en in een achterbuurt aan de zuidkant van de Theems gaat werken en wonen. Daar krijgt ze weliswaar nieuwe vriendinnen en ze wordt ook verliefd, maar ondanks alle goede bedoelingen blijft ze een vreemde eend in de bijt.

Naast een sociaal psychologische studie van het hoofdpersonage schetst regisseur Collinson met de hippe kleding, de vette make-up en de muziek van Manfred Mann een sfeerrijk beeld van het arbeidersmilieu eind jaren ’60. De film is soms wat zwaar op de hand, maar het is niet allemaal ellende:

What are you doing tomorrow?
- Having a bath.
- What? Is it your birthday then?

An sich een aardig psychologisch drama, dat jammer genoeg uitgaat als de spreekwoordelijke nachtkaars. De voornaamste personages zijn interessant genoeg om hun karakters wat verder uit te diepen. Het schaduwverhaal over de trauma’s van de Afghanistan-ganger lijkt er aan de haren bij gesleurd en heeft nauwelijks enige relatie met het hoofdthema.

Niet echt slecht, maar de uitwerking had veel beter kunnen en moeten zijn.

Mooie film over de bewustwording van een Maori-tiener tijdens een oproer over het bezoek van een Zuid-Afrikaans rugbyteam aan Nieuw-Zeeland. Mooiste scène: een versie van de Haka uitgevoerd door de demonstranten. In meerdere opzichten een aanrader.

Het verhaal over een schijnbaar onmogelijke liefde lijkt het voornaamste slachtoffer van de al te uitbundige enscenering. De speciale effecten zijn aanvankelijk nog wel de moeite waard, maar beginnen op d’n duur tamelijk te vervelen. De protagonisten lijken er zelf ook niet in te geloven. Matig dus.

Heel mooie film over karakters. Over hoe leden binnen een gezin allemaal anders reageren op onverwachte gebeurtenissen en hoe die reacties spanningen met zich mee brengen.

Mike Bender (Shep in de film) levert hier een topprestatie af, niet zo zeer als regisseur maar vooral als scenarioschrijver. Hij houdt het tempo opzettelijk laag, zodat er ruimte is om de verschillende persoonlijkheden over het voetlicht te brengen.

Hier worden mensen gepresenteerd, die worstelen met hun gevoelens en met de gevoelens van anderen. Erg goed gedaan.

Joan Allen zet (zoals bijna altijd) een dijk van een rol weg, waarmee zij terecht talrijke prijzen in de wacht gesleept heeft. Kevin Costner zorgt voor de komische noot en dat gaat hem goed af. Tenslotte is aan de nog toen nog piepjonge Evan Rachel Wood te zien, dat zij op weg is een prima actrice te worden.

Als je graag spannende achtervolgingen of geweld wil zien, moet je deze film overslaan. Maar als je gewone mensen wil zien met hun (on)hebbelijkheden in hun dagelijkse doen en laten, mag je "The Upside of Anger" niet missen.

Intouchables (2011)*****, het Franse origineel, is een van mijn all-time favorieten. Logisch derhalve dat ik deze remake overbodig vind. Dat buiten beschouwing latend is dit op zichzelf overigens geen slechte film. Dat zit ‘m vooral in het onverwoestbare verhaal, dat grotendeels gebaseerd is op onwaarschijnlijke, maar niettemin ware gebeurtenissen.

En ja, remakes kom je overal tegen. Niet alleen Hollywood maakt zich daar schuldig aan, maar ook in landen als Japan, China, Zuid-Korea, India enz. stuit je af ten toe op nieuwe versies van films, die elders een groot (kas)succes waren. Ik ben daar geen voorstander van, maar kan het wel begrijpen.

Vrolijke en gezellige komedie over een pas getrouwd paar, dat op zoek is naar huishoudelijke hulp. Met kolderieke gevolgen. Merkwaardig dat Mylène Demongeot top of the bill is, want zij heeft feitelijk niet meer dan een bijrol en komt pas op een derde van het einde van de film in beeld. Schattig, dat wel. De poster suggereert zaken, die met de inhoud van de film niets van doen hebben. Claudia Cardinale heeft een piepklein bijrolletje. Dat alles mag overigens de pret niet drukken, want de film is goed voor ruim anderhalf uur aangenaam vertier.

Film begint sterk, maar wordt na het huwelijk tussen de twee hoofdpersonen al snel langdradig. Door het slappe scenario krijgen John Travolta en Debra Winger niet de kans om te laten zien wat ze in huis hebben. Een beetje raar ook dat de filmcarrière van de verleidelijke Madolyn Smith nooit van de grond gekomen is, al heeft ze wel mooie rollen gespeeld in TV-series en TV-films.

Eigenlijk 2,5* maar één * extra voor de lekkere muziek.

Bijtende karakterstudie over twee broers, die totaal anders in het leven staan. De verschillen worden wel erg zwart-wit uitgetekend.

Zoals in zoveel Koreaanse films komen ook in dit psychodrama de nodige gewelddadigheden voor. Ik vraag me af of dat met de volksaard te maken heeft?

Aangrijpend drama over personen, die —zwaar getekend zijn door afschuwelijke gebeurtenissen uit hun verleden— door de onderlinge confrontatie van lieverlee leren om te gaan met hun trauma’s. De een door op zoek te gaan naar vergiffenis, de ander door vergiffenis te schenken.
Hoogstaand acteurwerk (vooral van Na-yeong Lee), mooi camerawerk en een subtiele soundtrack zorgen voor een treffend geheel, die de tranen aan het einde schier onvermijdelijk maken.

Speelse tragikomedie over twee broers, die sinds hun prille jeugd totaal van elkaar vervreemd zijn en bovendien opgescheept zitten met een reislustige, eigenzinnige, dementerende moeder. In zijn kern eigenlijk een triest verhaal, dat evenwel met de nodige humor gebracht wordt. De wijze waarop de twee qua karakter erg verschillende broers tegen elkaar uitgespeeld worden is best grappig. Niks bijzonders, maar toch wel leuk.

Aandoenlijke film over een vrijgezel die in een opwelling besluit de opvoeding van een klein halfzusje voor zijn rekening te nemen. Dat heeft heel wat onverwachte voeten in aarde.

Een fors deel van de charme van deze film is te danken aan het optreden van de schattige Mana Ashida. Haar aanstekelijke en spontaan ogende acteerstijl doet je smelten in je stoel.

Een op en top feel good movie.

Film over een workaholic, die onverwacht geconfronteerd wordt met het feit dat ze eigenlijk bitter weinig weet over de man met wie zij al vijf jaar samenwoont. Op zoek naar antwoorden onderkent zij van lieverlee haar eigen tekortkomingen.

Ik was vooral benieuwd naar deze film vanwege de hoofdrol van Masami Nagasawa, naar mijn smaak een van de betere Japanse actrices van het huidige tijdvak. Het is in meerdere opzichten een mysterieuze film, die naar verluidt gebaseerd is op waargebeurde feiten. Dat kan niet verhinderen dat het een nogal langdradige film is, die pas tegen het einde enigszins begint te boeien. Nagasawa heeft veel mooiere films op haar conto staan.

Thriller volgens een beproefd recept van regisseur Hideo Gosha: misdaad en mooie vrouwen. Door een beetje te goochelen met de chronologie krijgt de film weliswaar een extra dimensie, maar of ie daar nou beter van wordt waag ik betwijfelen. Het is hoe dan ook een degelijk verhaal, dat overigens best wat nog spannender had mogen zijn. Niettemin een onderhoudende film.

De prachtige opnamen van het Noorse natuurschoon kunnen niet verhullen dat dit goed beschouwd een slappe film is over een oude man, die –na een ontmoeting met zijn nieuwe buurman– de meest opmerkelijke gebeurtenissen uit zijn jeugd weer voorbij ziet komen. Afgezien van een handvol dramatische voorvallen is die jeugd niet boeiend genoeg om een film van twee uur te rechtvaardigen. Ik heb mij tamelijk verveeld.

Deze kennismaking met een film uit Bolivia is mij goed bevallen. Prachtige beelden van de wijdse Boliviaanse hoogvlakte omlijsten een aandoenlijk verhaal over een bejaard echtpaar, dat zich op een afgelegen locatie staande probeert te houden in alsmaar verslechterende omstandigheden. Een film over genegenheid enerzijds en onverzettelijkheid anderzijds. De personages met hun verweerde, haast gebeeldhouwde gezichten komen zeer authentiek over.

De film riep wat dat betreft bij mij onwillekeurig herinneringen op aan het Chinese drama Yin Ru Chen Yan [aka: Return to Dust, 2022], dat ik onlangs gezien heb. Schitterende poster trouwens.

Wankelmoedige film over het wel en wee van courtisanes, die met elkaar gelinkt worden door hun relatie met een beroemde artiest. Met wisselend succes proberen de vrouwen tegen de stroom in hun lot in eigen hand te nemen. Door de fragmentarische structuur had ik aanvankelijk moeite om de verschillende dames uit elkaar te houden. Pas in de tweede helft van de film begon mijn kwartje te vallen. Naar mijn smaak zeker niet de beste film van Kenji Mizoguchi.