Opinions

De films van Cristian Mungiu bevallen mij over het algemeen wel, maar deze valt toch een beetje tegen. Het verhaal gaat over een arbeidsmigrant, die vanuit Duitsland terugkeert naar huis in Roemenië en daar een min of meer verdoofde dorpsgemeenschap aantreft, die wordt opgeschrikt wanneer de plaatselijke broodbakkerij twee buitenlanders uit Sri Lanka in dienst neemt. Een grauwe, sombere film over een desolate samenleving.

Het lijkt een trend te worden in Bollywood om corruptie aan de kaak te stellen. Dat was eerder te zien in mooie films als Rang De Basanti (2006), No One Killed Jessica (2011) en Kahaani (2012). Dat is ook het geval in deze film, die in feite twee gezichten kent. Enerzijds is het een melodrama over een gedoemde liefdesrelatie, anderzijds een politiek pamflet over de machinaties bij verkiezingen. In tegenstelling tot de eerdergenoemde films is het eindresultaat maar zozo.

Moordmysterie met zoveel puzzelstukjes, dat je er op d’n duur tureluurs van wordt. Het duurt lang voor die stukjes op hun plaats gaan vallen, soms op verrassende wijze. De pogingen om het verhaal af ten toe te verluchten met spitse oneliners gaan veelal de mist in. Ik heb talloze politiefilms uit India gezien, die veel beter zijn dan deze.

Prima spionagethriller over het ongelooflijke, maar niettemin waargebeurde verhaal van een studente die door haar vader uitgehuwelijkt wordt voor spionagedoeleinden. Zoals wel vaker in dit soort film druipt het patriottisme er vanaf. Dat belet evenwel niet dat dit een goed opgebouwde, spannende film is.

Alia Bhatt —ik heb nagenoeg al haar films gezien— toont andermaal haar veelzijdigheid als actrice.

Boeiende film met overtuigend acteren door de hoofdrolspeler Kidman, Eckhart en Wiest. Vooral als je zelf een familielid verloren hebt, hakt het verhaal er nogal in.

A.O. Neville, ‘hoofdbeschermer’ van de Aboriginals: “The continuing infiltration of white blood finally stamps out the black color. The Aboriginal has simply been bred out.”

Stuitend voorbeeld van het misplaatste superioriteitsgevoel van blanke kolonisten ten opzichte van de inheemse bevolking. Deze film van Phillip Noyce laat zien hoe dat in Australië meer dan een eeuw lang barbaarse vormen aannam.

Pakkende film met niet alleen een schrijnend verhaal, maar ook topprestaties van de drie jonge hoofdrolspeelsters. Bovendien een geweldige score van Peter Gabriel en prachtige cinematografie van Christopher Doyle (al weer).

Als het thema je aanspreekt mag je Oranges and Sunshine (2011) niet missen!

Amechtig drama over de krampachtige relatie tussen twee getroebleerde mensen. In mijn ogen geen bijzondere film, maar het is beslist de moeite waard om te wachten op de magnifieke slotscène met de twee vrouwen op de trappen! Afgezien daarvan is deze kennismaking met regisseur Shinji Sōmai mij niet meegevallen.

Een intens drama over verdrietverwerking en barmachtigheid. Een ingetogen, gevoelige film die gaandeweg onder je huid kruipt. De verregende slotscène (zie poster) blijft lang hangen. De regie van Kōji Fukada en het acteerwerk van protagoniste Fumino Kimura zijn van een hoog niveau.

Degelijke pioniersfilm over een stuurse weduwnaar met zoontje, die pas heel laat in de gaten krijgt dat zijn tweede vrouw een lotje uit de loterij is en dat dan nog door toedoen van zijn beste vriend. Solide romantisch settlersdrama, dat de kwalificatie “western” meekrijgt, omdat er geheel onverwacht en onnodig ook nog een handvol indianen een m.i. overbodige rol spelen. Mooie rol van Loretta Young.

Deze film riep bij mij herinneringen op aan het meeslepende drama Stand and Deliver . Beide films gaan over een leraar in een achterstandswijk, die met een onconventionele aanpak zijn kansarme leerlingen alsnog weet te stimuleren. Niet zo pakkend als de film van Ramón Menéndez uit 1988, maar opnieuw een schot in de roos.

Wanneer twee jonge vrouwen verliefd worden op elkaar, is het hek van de dam. Te meer omdat het de dochters betreft van twee politieke rivalen.

Een prijzenswaardige poging om een lesbische relatie voor het voetlicht te brengen in een conservatieve samenleving waar niet alleen homoseksualiteit bij wet verboden is, maar ook de politieke tegenstellingen gemakkelijk het kookpunt bereiken.

Regisseur Wanuri Kahiu heeft er een emotioneel, authentiek ogend drama van gemaakt zonder te vervallen in valse sentimenten. Gezien het gebrek aan ervaring wordt er opvallend sterk geacteerd, in het bijzonder door Samantha Mugatsia in de rol van Kena.

Mijn eerste kennismaking met een film uit Kenia is mij buitengewoon goed bevallen.

“Tous les événements, même les plus extrêmes, ont eu lieu cet été 1942.”

Samenwerking tussen de Franse politie en de Duitse bezetters leidde op 16 juli 1942 tot de beruchte razzia, die bekend geworden is onder de naam “"La Rafle du Vel d’Hiv”". Dit docudrama toont op schokkende wijze hoe autoriteiten en slachtoffers deze gruwelijke misdaad tegen de menselijkheid met zijn onvoorstelbare gevolgen, ervaren hebben. De tegenstelling tussen het menselijk leed aan de ene kant en het berekenende gedrag aan de andere kant, kan haast niet duidelijker in beeld worden gebracht.

Zoals nagenoeg bij alle films over de Holocaust, zijn de beelden hartverscheurend, maar de film bereikt niet het niveau van Elle S'Appelait Sarah, dat dezelfde gebeurtenis als uitgangspunt heeft. Klein, maar opvallend bijrolletje van Adèle Exarchopoulos (La Vie d’Adèle).

Vooropgesteld, ik ben niet bekend met de andere films van Zurlini. Na het zien van deze film zit het er niet in dat daarin spoedig verandering komt. Afgezien van het fraaie camerawerk vind ik het een afstandelijke film over de moeizame relatie tussen een tamelijk naïeve puber en een zangeres met een onduidelijk verleden. Voor zover ik het heb kunnen volgen gaat de film over aantrekken en vervolgens weer afstoten van mensen, die elkaar niet of nauwelijks kennen. De dadendrang van de jongen is terug te voeren op het feit dat hij gezien zijn leeftijd uiteraard helemaal hoteldebotel is van de fraai gebouwde jonge vrouw, maar over haar volgens mij nogal raadselachtige beweegredenen tast ik volledig in het duister.

De hoge waardering voor deze film kan ik maar moeilijk plaatsen of het moet zijn dat de schoonheid van CC redelijk wat gewicht in de schaal legt. Dat kan ik dan weer wel volgen.

Zwak mysterie dat geen moment spannend wordt. Je voelt op je klompen aan dat de aanvankelijke verdachten het niet gedaan hebben. De echte dader komt plompverloren uit de lucht vallen. Zo hoort een misdaadverhaal niet in elkaar te zitten, vind ik.
Daarnaast heeft de film in mijn ogen nog een probleem, t.w. Toni Servillo. Een veel geprezen acteur, maar zijn onderkoelde, emotieloze acteerstijl —zo’n beetje zijn handelsmerk, dat hij ook in andere films steevast ten toon spreidt— staat mij erg tegen.

Krachtig coming-of-age drama over een jonge Jehova-getuige, die worstelt met haar gevoelens en religieus keurslijf wanneer ze in aanraking komt met een jongeman, die in alles haar tegenpool is. Een uitstekende film tot het moment dat een tweede verhaallijn (over drugs) zijn intrede doet. Het heeft er alle schijn van dat dat subplot er aan de haren is bijgesleept. Wat daar ook van zij, het doet de film geen goed omdat het teveel afleidt van het hoofdthema, de overtuigende rol van Sara Serraiocco ten spijt.
Mensen die belangstelling hebben voor dit thema (het verlaten van de beklemmende wereld van de Jehova-getuigen) mag ik wijzen op de sublieme Deense film To Verdener (2008), geïnspireerd door ware gebeurtenissen.

Onbegrijpelijk dat blijkbaar zo weinig mensen deze film gezien hebben, hoewel die zich helemaal afspeelt in Nederland. Vreemd ook dat volgens IMDb deze film nooit in Nederland is uitgebracht, terwijl het volgens mij een unieke kans is om megasterren als Magali Noël en Marina Vlady Nederlands te horen spreken (althans een poging daartoe doen).

Het verhaal dat gaat over de vriendschap tussen twee Italiaanse mijnwerkers en hun vriendinnen op de Amsterdamse Wallen, zit goed in elkaar. Hoewel te zien is dat Noël en Vlady zich wat ongemakkelijk voelen in hun rollen van Nederlandse prostituees, is het acteerwerk goed verzorgd. Daarnaast mooie, authentieke opnamen van de rosse buurt begin jaren ’60. Ook de ondergrondse beelden van de mijnwerkers zijn fraai. Film verdient om al deze redenen een groter publiek.

Op weg naar volwassenheid kiest een tegendraadse jongeman tot ongenoegen van zijn vriendin een levensstijl, die radicaal botst met die van zijn hippieouders. Goed beschouwd voelt hij zich evenwel nergens op zijn plaats.

Een wat aparte komedie, want naast grappige situaties, kent de film ook een aantal pijnlijke momenten. Over het geheel genomen een onderhoudende film, waarin de leukste rollen zijn weggelegd voor Rose Byrne en Miranda Richardson.

Farhadi’s debuutfilm was de enige van zijn hand, die ik nog niet gezien had. Ik moet helaas zeggen dat ik daaraan weinig gemist heb. Na een veelbelovend begin over echtscheidingsperikelen, gaat de film vrij plotseling een totaal andere richting uit wanneer de focus komt te liggen op interactie tussen een jongeman en een geïrriteerde oude man. Het slot is weer wel leuk maar het langgerekte tussendeel in de woestijn kon mij niet bekoren. In vette tegenvaller in vergelijking met de overige films van Farhadi.

Boksen is niet mijn ding en dat is een handicap bij het zien van deze film met erg veel aandacht voor gruwelijke boksscènes. Bovendien kon het levensverhaal van de uitermate onsympathieke Jake La Motta mij ook niet echt boeien, in tegenstelling tot de verhalen in latere boksdrama's als Million Dollar Baby (2004) en Cinderella Man (2005).

Maar omdat er over een breed front uitzonderlijk sterk geacteerd wordt, kom ik uiteindelijk toch tot een positief eindoordeel.

Ik was destijds –zo’n 50 jaar geleden– erg onder de indruk van het boek van Doctorow over het Amerika uit het begin van de vorige eeuw. Het schetst een meeslepend tijdsbeeld, inclusief de rassentegenstellingen en de bijbehorende vooroordelen. Knap hoe historische figuren en gebeurtenissen naadloos verweven worden in het verhaal. Een beklijvend historisch drama met als extra bijzonderheid de rentree van James Cagney na een afwezigheid van twintig jaar.

Mierzoete, maar desondanks zeer aangename verfilming van het gelijknamige kinderboek van Edith Nesbit uit 1905.

Zoals BlueJudaskiss hierboven al zegt goed geacteerd door Bernard Cribbins, die naar verluidt alle dialogen improviseerde, en door Jenny Agutter, die dezelfde rol van oudste dochter al speelde in de twee jaar oudere, gelijknamige televisieserie. In de remake uit 2000 voor televisie (overigens een stuk minder van kwaliteit) speelt Agutter de rol van moeder.

In deze versie uit 1970 wordt die rol prima vertolkt door de vooral in Engeland zeer gevierde Dinah Sheridan.

Tenslotte wil ik niet onvermeld laten Sally Thomsett, die (in werkelijkheid 20 jaar oud) perfect de rol van een elfjarig meisje speelt. Zij is ook in Nederland vooral bekend geworden door haar rol van de wat simpele Jo in de komische televisieserie Man About The House (1973-1976).

Een schokkend psychodrama over een ingenieur met onverwerkte oorlogstrauma’s. De confrontatie met zijn sadistische belager van toen levert een aantal heftige scènes op. En ja, dat einde. Daar werd ik toch een beetje stil van.

Het is enigszins gênant om aan een film met zoveel verschrikkingen een goed gevoel over te houden, maar helaas weet ik niet beter.

“Keeping Up Appearances” x 2. Best een triest verhaal over ex-geliefden, die elkaar na jaren weer treffen en met verzinsels een bedrieglijk schijnbeeld van zichzelf creëren in een poging de harde realiteit te verbergen voor de voormalige partner. Een donkere film met uitstekend acteerwerk van de beide protagonisten.
De vroegere Miss World (1994) Aishwarya Rai is eigenlijk te mooi voor dit soort sombere films.

Ken Loach ten voeten uit. Een film over het wrijving tussen schrijnende armoede en (vals) zelfrespect en tot welke wanhoopsdaden dat uiteindelijk kan leiden. Het sociaal-psychologische drama wordt van lieverlee steeds boeiender. Het toch wel verrassende einde zorgt voor een aangename afsluiting en dat mag ook wel na zo veel ellende.

Langdradig melodrama dat zich afspeelt in de marge van de Amerikaanse Burgeroorlog. Ondanks een topbezetting en uitstekend werk van Elizabeth Taylor weet de film nauwelijks te boeien, omdat het verhaal te veel aan de oppervlakte blijft.

Meest opmerkelijke feit is wellicht dat Montgomery Clift tijdens de opnames slachtoffer werd van een ernstig auto-ongeluk. Uitgebreide plastische chirurgie was nodig om zijn gezicht weer enigszins in de plooi te krijgen, maar de opmerkelijke kijker zal de verschillen in het uiterlijk van Clift vóór en ná het ongeluk niet ontgaan.

Door de bank genomen zijn de films van Woody Allen best leuk om een keer gezien te hebben, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Een paar positieve uitzonderingen daargelaten ─Vicki Christina Barcelona, Midnight in Paris─ ontstijgen de meeste van zijn films nauwelijks de middelmaat.

Het script van deze film maakt een uitgebluste indruk. Daar kunnen de overwegend jonge protagonisten ook geen verandering in brengen.

Deze zoveelste spin-off van Fame (1980) is op zich een verdienstelijke film en biedt ondanks de talrijke clichés best aangenaam tijdverdrijf dankzij de enthousiaste cast.

Mooie verfilming van Lorraine Hansberry's autobiografische toneelstuk. De karaktertekeningen en scherpe dialogen maken het tot een boeiend, vaak aangrijpend geheel. Uitstekend acteerwerk over de volle breedte. En de levenswijsheden, die moeder Lena (Claudia McNeil) kwistig rondstrooit zijn 50 jaar na dato nog steeds relevant.

Film deed me een beetje terugverlangen naar de vroegere donderdagavond, toen er nog regelmatig hoogwaardig toneel te zien was op de Nederlandse televisie.

Prima regiedebuut van Peter Sollett over de moeizame relaties van pubers uit vaderloze gezinnen in een achterstandswijk in Manhattan (Lower East Side). Door onzekerheid en een gebrek aan zelfvertrouwen gaan natuurlijke zaken als het opbouwen van een liefdesrelatie niet van een leien dakje. In plaats van de gebruikelijke coming-of-age aanpak, kiest Sollett voor een geëngageerde benadering met veel nieuwkomers voor de camera. Een eerlijke film.

Historisch document over de psychologische krachtmeting tussen enerzijds kille autoriteiten en anderzijds warmbloedige prostituees, waaruit de laatsten als morele winnaars tevoorschijn komen, al schieten ze daar per saldo helemaal niets mee op.
Ondanks de tekortkomingen maken het interessante verhaal, het imposante optreden van Rituparna Sengupta als de standvastige madam, de indrukwekkende omgeving en het prima camerawerk (met een aantal indringende close ups) deze film tot een boeiend geheel, die vanaf zijn afschuwelijk begin tot aan de fade out de aandacht weet vast te houden.