Opinions

Het is op dit forum populair om films van Nederlandse bodem de grond in te boren. Ik prijs mij gelukkig dat ik niet zo’n last heb van dergelijke vooroordelen.

Natuurlijk is deze Nijenhuis film geen topper, maar hij is niet beter of slechter dan de gemiddelde romcom die buiten onze landsgrenzen wordt uitgebracht. Het is gewoon gedachteloos vermaak, die op een regenachtige en kille namiddag best lekker wegkijkt; mits je geen vooropgesteld plan hebt om op elke slak zout te leggen.

Cuarón’s autobiografische film over zijn jeugd in het onrustige Mexico City begin jaren 70 grenst m.i. aan een meesterwerk. Met fraai camerawerk in prachtig zwart-wit en met oog voor details komt hij met een ingetogen beeldverhaal over het wel en wee van een doorsnee familie in die turbulente tijd.

Centraal staat de zorgzame huishoudster (een imposante rol van nieuwkomer Yalitza Aparicio), de lieveling van de kinderen en vertrouweling van de vrouwen in huis. De spanningen binnen en buiten het gezin geven de film een authentiek karakter, zoals de beelden van de bloedige veldslag tussen een knokploeg en demonstranten op het moment dat oma in alle rust voor de huishoudster een kinderbedje wil kopen. De beelden van de bevalling en van het zwemmen in zee laten je evenmin onberoerd. Ze zullen mij in ieder geval nog lang bijblijven.

Cuarón komt niet met valse sentimenten. Met eerlijke beelden vertelt hij een eerlijk verhaal over gewone mensen met hun sterke en zwakke kanten. Een sfeervolle film, met warmte en gevoel gemaakt en met een sublieme cinematografie. Prachtig!

Ik sluit niet uit dat deze film de grote winnaar wordt bij het uitreiken van de Academy Awards. Ik zou daar vrede hebben.

Een knap scenario van Claude Lelouch zelf én het prima acteerwerk van Dominique Pinon, Audrey Dana en Fanny Ardant zorgen voor een aantrekkelijke film, waarin de spanning langzaam maar zeker oploopt. Een paar niet ter zake doende subplots probeert de kijker voortdurend op het verkeerde been te zetten.

Een van de betere films van Lelouch.

Terug van een lang weekend Rome deze dvd weer maar eens afgestoft. Heerlijke romantische komedie met in feite niet meer dan een flinterdun verhaaltje, maar die desalniettemin van begin tot eind boeit.

Dat is vooral de verdienste van Audrey Hepburn. Zij heeft een speciale uitstraling die ik niet goed kan duiden, maar waardoor ik telkens weer geniet van haar films. Zonder meer een van de allerbeste en aantrekkelijkste actrices ooit, bovendien vaak getooid met een aanstekelijke, stralende glimlach. Ook Gregory Peck en zeker Eddie Albert zijn in deze film trouwens goed bezig.

Onder de bekwame leiding van William Wyler maken zij er tegen de fraaie achtergrond van Rome (Trevi fontein, Spaanse Trappen, e.d.) een hartstikke leuke en gezellige film van.

P.S. Vergeleken met deze film is de remake uit 1987 een gedrocht.

Deze film over de gemankeerde liefdesrelaties van een jonge vrouw ten tijde van het fascistisch regiem heeft zijn houdbaarheidsdatum inmiddels wel overschreden. Maar het zien van “La Lollo” blijft natuurlijk een traktatie. In deze film zijn niet alleen de mannen, maar ook de camera verliefd op haar; zoals te doen gebruikelijk.

De films van Catherine Breillat zijn sowieso geen pareltjes, maar dit is in mijn ogen een van de dieptepunten in haar carrière. Het is een seksfilm over een jonge vrouw, die tobt met haar onbevredigde behoeftes. Vanwege het laatste deel van de film heb ik mijn waardering uiteindelijk nog met een ½* verhoogd.

Bijzondere en vlotte film met voortreffelijke rollen van James Gandolfini en Susan Sarandon. Maar het is een onweerstaanbare Kate Winslet, die film naar zich toetrekt. De rol van prostitué lijkt haar op het (mooie) lijf geschreven.

Mooi hoe met heel verschillende soorten muziek (bijna allemaal tophits) de dialogen en scènes aan elkaar gelast worden. Dat leidt tot een sublieme soundtrack. Jammer alleen dat het Quando m'innamoro van Anna Identici voortijdig afgebroken wordt.

Het lijkt er op dat regisseur/schrijver John Turturro zich bij de straatballetten heeft laten inspireren door een van de vele Bollywood-musicals.

Gewoon een gezellige, luchtige film over min of meer alledaagse relatieproblemen. Zeer de moeite waard.

Grappige romcom over de belevenissen van een fruitige, tomboy-achtige stewardess in opleiding. Op zich niks van bijzonders, maar door de aanstekelijke rol van de erg charmante Xianotong Guan hield ik een vrolijk gevoel over aan deze film. En dat is ook wat waard.

Ik ben helaas te weinig ingevoerd in de tragische geschiedenis van de Romanovs. Veel verder dan hun verblijf in Tobolsk en executie in Jekaterinenburg reikt mijn kennis niet. Wat dat betreft is dit een informatieve film voor mij, al had ik wel graag gezien dat er wat meer aandacht geschonken zou zijn aan het gezinsleven. Dat richt zich vooral op de kroonprins, terwijl de mooie dochters naar mijn smaak te veel op de achtergrond blijven.

Het einde komt op mij ietwat overhaast over. Ook dat vind ik jammer, maar desondanks een leerzame film met een mooie soundtrack. Met dank mijnerzijds aan Fransman.

Roadmovie over een onwaarschijnlijk duo, dat na een botsende kennismaking samen op reis gaat naar een vakantieoord. Onderweg en daar aangekomen wordt elk van hen geconfronteerd met onprettige herinneringen aan het verleden. Het acteerwerk is goed verzorgd, maar als film niet erg bijzonder, vind ik. Ik hield er desondanks wel een goed gevoel aan over.

De film valt in twee stukken uiteen. Het kostelijke eerste deel gaat voornamelijk over de haast wetenschappelijke productie van sekspoppen; het tweede deel over hoe een tragedie genadeloos toeslaat, zoals wel vaker voorkomt bij films uit het Verre Oosten.

Knap hoe de beide tegengestelde delen verweven zijn en naadloos in elkaar overvloeien. Een film zonder poespas, die de emoties keurig binnen de lijntjes houdt. Een opsteker, maar dat zijn films met Yū Aoi aan boord vrijwel altijd.

Bijna episch misdaadverhaal met het crème de la crème van de hedendaagse Italiaanse cinema in de rolbezetting. Het resultaat is navenant. Uitstekende film met een strak scenario en met personages van vlees en bloed. Door het inlassen van echte nieuwsfeiten (de ontvoering van Aldo Moro, de aanslag op station van Bologna) wint de film aan geloofwaardigheid. Weliswaar hier en daar spijkerhard, maar niet overdreven bloederig. Klasse!

Fraaie verfilming van Shakespeare's meesterwerk. Tijdloos vanwege de mooie settings en de voortreffelijke vertolkingen van Leonard Whiting, Olivia Hussey en Milo O'Shea.

Ik kan me indenken dat Shakespeare het zo ongeveer bedoeld heeft.

Ik heb nooit begrepen waarom sommige films beginnen met de epiloog. Je begint het lezen van een boek toch ook niet op de laatste bladzijde? Omdat je vanaf het begin aanvoelt hoe het verhaal afloopt, is nagenoeg alle spanning uit deze film verdwenen. En dat hield toch al niet over met een tamelijk standaardverhaal over een joodse onderduikster en haar jonge beschermheer, die uiteraard verliefd op haar wordt. Ik ben niet erg onder de indruk en dat is gezien het thema opmerkelijk.

Bisschop Oscar Romero, van huis uit een conservatieve boekenwurm, werden na zijn benoeming tot aartsbisschop langzaam maar zeker de ogen geopend voor het bloedige gewelddadigheden in zijn land. Hoewel de film een aantal prangende momenten kent, is het een relatief tam relaas van het gruwelijke geweld en Romero’s oproep tot verzet daartegen. Vooral de rol van de beruchte doodseskaders wordt volgens mij onderbelicht. Ik vind Salvador (1986) en Voces Inocentes (2004) dan ook betere films over de burgeroorlog in El Salvador.

Zodra het verhaal zich verplaatst naar Nederland gaat de film qua locaties de mist in. Het begint ermee dat de protagonist gaat studeren in Wageningen, maar de film speelt zich af in Amsterdam (inclusief een grote molen midden in een groot weiland!). Ik denk overigens niet dat het thuispubliek in Indonesië daarover zal vallen.
Als je de locatiefouten negeert, dan resteert er een min of meer standaardverhaaltje over twee verliefde studenten wier relatie verstoord dreigt te worden door een (vermeende) indringer. Niks bijzonders dus, of het zouden de mooie beelden van Amsterdam moeten zijn. Ook bijzonder… mensen die per fiets naar de vertrekhal van Schiphol rijden!

Ik was wel toe aan iets luchtigs en wat dat betreft ben ik door deze komedie op mijn wenken bediend. Het verhaal stelt natuurlijk niets voor, maar het geeft Lisa Kudrow en Mira Sorvino wel de kans om hun niet geringe komische talenten over het voetlicht te brengen. Vooral Kudrow, die eigenlijk gewoon haar rol in “Friends” nog eens dunnetjes overdoet, is in vorm.

Mede vanwege het krakkemikkige onderwijssysteem in de Verenigde Staten beginnen films over moeilijke schoolklassen daar zo langzamerhand een eigen genre te worden. Niet dat ik daar bezwaar tegen heb, want de meeste van die films spreken mij erg aan.

Dat geldt zeker ook voor The Ron Clark Story. Een best wel boeiende tv-film met aardige rollen van Matthew Perry en de kleine Hannah Hodson. Film blijft niettemin ver verwijderd van de absolute topper in dit "genre": Stand and Deliver (1988) met Edward James Olmos.

Een mooi stuk verfilmd volkstoneel, zo “uit het leven gegrepen” met een lach en een traan. Willeke Alberti is verrassend goed in de titelrol en ook het acteerwerk van de anderen kan de toets der kritiek best doorstaan. Vrolijke muziek (o.a. door John Woodhouse) zorgen van tijd tot tijd voor enige verlichting van het donkere en sombere verhaal. Wat dat betreft is het mooie “Telkens Weer” een beetje een vreemde eend in de bijt, maar het past wel perfect in de context. Prima film.

Eerste klas psychologisch drama met uitstekende vertolkingen van Brie Larson en Jacob Tremblay. Ik heb het idee dat de kleine Tremblay in de race naar de Oscars over het hoofd is gezien door de Academy. Ik ben in ieder geval erg onder de indruk geraakt van zijn vertolking. Goed idee trouwens om na de bevrijding de aandacht niet te richten op de kidnapper, want dan zou de film allicht uitgedraaid zijn op het zoveelste rechtbankdrama.
Ik had —gelet op wat er ik erover gelezen heb— wel wat meer spanning verwacht. Flashbacks met het begin van de ontvoering en de geboorte van Jack zouden volgens mij welkom geweest zijn.
Wat dat betreft toch een lichte tegenvaller.

Pakkend psychologisch drama over een jongeman met een latent minderwaardigheidscomplex, die in zijn ambitieuze streven naar bezit, macht en liefde (in die volgorde) van twee walletjes wil eten en uiteindelijk geconfronteerd wordt met de gevolgen van zijn eigen zwakheid, omdat hij op beslissende momenten geen keuze kan maken.

Simone Signoret is weergaloos in haar rol van enerzijds kordate, anderzijds o zo kwetsbare vrouw van middelbare leeftijd. Laurence Harvey doet nauwelijks voor haar onder. Heather Sears is weliswaar wat minder, maar niettemin opvallend in beeld. Jammer dat zij maar een handvol bioscoopfilms heeft gemaakt. Dat laatste geldt zeker voor debuterend regisseur Jack Clayton.

Opvallend opnieuw hoe weinig belangstelling er binnen dit forum is voor filmklassiekers als deze. Merkwaardig.

Dit soort fantastische spookhuisverhalen is aan mij niet besteed. Wanneer dan ook nog eens het acteer- en camerawerk tegenvallen dan heb ik achteraf toch wel spijt dat ik er überhaupt aan begonnen ben.

Ik kan niet meegaan met de lovende commentaren. Aan alles is te zien dat we hier te maken hebben met verfilmd toneel. Zelfs het werk van de acteurs lijkt meer op declameren dan op acteren. Bovendien doet de “Master of Suspense” het deze keer zonder elke vorm van spanning, omdat vanaf het moment dat Rupert zijn intrede doet al wel duidelijk wordt hoe e.e.a. gaat aflopen. Enkel de scène waarin de huishoudster de sarcofaag begint op te ruimen is de moeite waard. De long shots maken het allemaal wel bijzonder, maar daarmee heb je nog geen goede film. Naar verluidt was Hitchcock zelf ook niet tevreden over het eindresultaat. Terecht.

Simpele tragikomedie over drie onzekere, eenzame personages, die min of meer bij toeval in elkaars vaarwater terechtkomen. Het op zich dunne verhaaltje wordt verteld vanuit drie invalshoeken, die tezamen een redelijk vermakelijk geheel vormen. Verre van een dijenkletser of een tragedie en ook geen topper, maar niettemin niet onaardig.

Tijdens de “roaring 20s” ontworstelt een assertieve jonge vrouw zich in de Filipijnen aan het strenge keurslijf van haar welgestelde familie. Het is het begin van een tragische levensloop, die volgens de filmcredits geïnspireerd is door waargebeurde feiten.

Ik ben aangenaam verrast door de film, niet in de laatste plaats door de tour-de-force van de zeer bevallige Jennylyn Mercado. Een aansprekende kroniek, dat er goed in slaagt valse sentimenten buiten de deur te houden. Een aanrader voor dramaliefhebbers.

Met Niels Arden Oplev aan het roer en met Sofie Gråbøl in de hoofdrol kan er volgens mij weinig fout gaan. Dat gebeurt dan ook niet in deze ijzersterke dramedie over een schizofrene vrouw met een tragisch verleden, die als lid van een reisgezelschap voortdurend voor onverwachte wendingen zorgt. Een mooie en op talrijke momenten gevoelige film met Parijs als dankbare achtergrond.

Na Roma, Città Aperta opnieuw een film gezien met Anna Magnani, naar verluidt de beste actrice ooit van de Italiaanse film. Het schijnt dat Tennessee Williams zo onder de indruk van haar was dat hij speciaal voor Magnani dit toneelstuk The Rose Tattoo schreef.

Zoals gebruikelijk in de stukken van Williams is het een emotierijk, ietwat zwoel verhaal over een Siciliaanse weduwe (Magnani) in Mississippi, die de plotselinge dood van haar man niet kan verwerken en bovendien te maken krijgt met een puberende dochter van 15 (Marisa Pavan). De kennismaking van de weduwe met een vrachtwagenchauffeur (Burt Lancaster) verloopt ook allesbehalve van een leien dakje.

Een boeiende film, vooral dankzij Anna Magnani, die formidabel acteerwerk laat zien en voor haar rol terecht een Oscar kreeg (die overigens namens haar door Pavan in ontvangst werd genomen). Dat vele “kenners” Magnani aanwijzen als de beste actrice ooit uit de Italiaanse filmgeschiedenis, daar kan ik mij iets bij voorstellen, want ze is in één woord: geweldig!

Ik ben nooit een fan geweest van Burt Lancaster. Deze film bevestigt mij trouwens nogmaals in mening dat hij circusartiest had moeten blijven, want goed acteren lukt niet erg.

Wervelend en tegelijkertijd mistroostig verhaal over de teloorgang van een gevierde zangeres, losjes gebaseerd op het trieste leven van Janis Joplin. Bette Midler gooit haar hele hebben en houden in de strijd om haar rol op een meer dan geloofwaardige wijze invulling te geven. De doorgaans energieke Alan Bates daarentegen speelt nogal mat. De muziek is niet bepaald mijn ding, met uitzondering dan van de titelsong, maar dan is de film al afgelopen.

Kort na de Tweede Wereldoorlog bracht regisseur Staudte (twee versies van Ciske de Rat) de film

Die Mörder Sind unter Uns uit, waarin hij aandacht vroeg voor Nazi-oorlogsmisdadigers, die na de oorlog in het dagelijks leven weer gewoon aan de slag gingen. Met deze film over een zelfingenomen openbare aanklager richt hij zijn pijlen opnieuw op zo’n figuur. Staudte stopt de nodige humor in het verhaal, waardoor de film naar mijn smaak iets te luchtig wordt. Afgezien daarvan is het een boeiende en vooral leerzame film.

Op zich een interessante film over een van de vele vergeten gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog. De onderbrekingen van het echte verhaal door hedendaagse scènes doen de film geen goed, te meer niet omdat die interrupties nauwelijks toegevoegde waarde hebben.

Von Trotta heeft vooral in het begin van haar carrière als regisseur een paar ijzersterke, maatschappijkritische films gemaakt, maar de laatste decennia is de middelmaat veelal troef.