Opinions

Middenin het Kolonelsregime maakte Costa-Gavras deze film over de moord op de Griekse politicus en vredesactivist Grigoris Lambrakis in 1963. De film is gebaseerd op het boek "Z" van Vassilis Vassilikos.

Behalve op de moord zelf richt de film vooral z'n aandacht op het onderzoek van de onderzoeksrechter.

Met Yves Montand en Jean-Louis Trintignant in de hoofdrollen heeft Costa-Gavras er een zeer geëngageerde film van gemaakt, zoals hij dat jaren later nog eens zou doen met "Missing" over de militaire staatsgreep in Chili.

Een must voor liefhebbers van politieke thrillers, een must voor geëngageerde mensen.

Al bij het zien van de gewelddadige openingscène dacht ik “Oh jé, dit is niks voor mij”. Dat bleek achteraf te kloppen. Deze film is veel grimmiger dan het vervolg, dat mij vanwege de luchtige sfeer én de humor veel beter bevallen is. “’t Kan verkeren”, zei Bredero meer dan 400 jaar geleden al.

Vlotte actiefilm over een huurmoordenaar die na een reeks afrekeningen de pijp aan Maarten geeft. Dat wil evenwel niet zeggen dat hij het “vak” verleerd is. Doorgaans ben ik geen liefhebber van moord-en-doodslag films, maar deze keer heb ik mij prima vermaakt. Kostelijk nonchalante bijrol van Fumino Kimura als de schijnbare zuster van de huurmoordenaar.

Degelijke misdaadfilm van Erik Van Looy. Een stuk boeiender dan zijn Loft.

Een nare film over een huurling, die worstelt met de trauma’s die hij overhield aan de oorlog in Tsjetsjenië. Jammer dat het karakter van zijn tegenspeelster niet wat verder uitgediept is. Het deed mij allemaal niet zoveel.

Sombere film over het leven in de Donbas nadat Russische separatisten daar de dienst uitmaken. Sommigen bewoners laten de ontwikkelingen lijdzaam over zich heen komen. Anderen zijn lid van het ondergrondse verzet met alle gevaren van dien. In deze context laat een Oekraïense lerares zich emotioneel meevoeren door een jonge verzetsstrijder. De film is weliswaar actueel, maar voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen.

Na zijn indrukwekkende Turtles Can Fly (2004) opnieuw een confronterende film van Bahman Ghobadi. Deze keer over een ouderloos Koerdisch gezin in het grensgebied tussen Irak en Iran, dat ook nog eens de zorg heeft over een zwaar gehandicapte zoon.

Het is maar film, maar het voelt toch wat ongemakkelijk om vanuit je luie stoel met een borreltje erbij de schrijnende ellende van deze kinderen te aanschouwen. Aandoenlijk acteerwerk van Ayoub, Madi en vooral van de schattige, overbezorgde Amaneh, die allemaal heel naturel gewoon zichzelf spelen.

Gelukkig wordt het aangrijpende verhaal van tijd tot tijd afgewisseld door prachtige beelden van de woeste, onherbergzame omgeving. Dat is toch wat anders dan een studiodecor.

Routineus romantisch drama dat af en toe qua sentimenten uit de bocht dreigt te vliegen. De vier verschillende verhalen zijn ten opzichte van elkaar kwalitatief nogal onevenwichtig. De episode over de boetiekeigenaresse (een degelijke rol van de ervaren Yuanyuan Gao) en haar couturier springt er wat dat betreft positief uit. Belangrijkste minpunt van de film is dat elk van de verhaaltje vrijwel van begin af aan erg voorspelbaar zijn.

Voice-over: “Alles wat we wilden was een nieuwe vorm...… bevrijding.”

Ik werd er stil van. Ik moest het even laten bezinken. Met een reeks metaforen confronteert regisseur Shirin Neshat ons met de gevolgen van de door het Westen gesteunde staatsgreep in Iran in de zomer van 1953, waarbij de hervormingsgezinde Mossadeq aan de kant werd geschoven. Iedereen plukt daar tot op de dag van vandaag nog de bittere vruchten van. Het is nooit meer goed gekomen tussen Iran en het Westen.
Maar... het voornaamste slachtoffer toen en nu? De Iranese bevolking, in de film belichaamd door de prostituee die na alle vernederingen tot bloedens toe van het broodmagere lijf afgeschrobd te hebben, uiteindelijk toch nog het loodje legt.

Een beklijvende, dankzij de metaforen ietwat mystieke film, die optimaal gebruik maakt van beeldtaal. Erg mooi om te zien; bij tijd en wijle erg beklemmend tegelijkertijd.
Met dank aan Badalamenti, die mij via zijn MovieMeter Contest op deze schitterende film attendeerde.

Veeleer een roadmovie dan een drama. Net als in andere films wil de Israëlische regisseur Eran Riklis laten doorklinken dat het met een beetje goede wil van beide kanten mogelijk is de tegenstellingen tussen Joden en Palestijnen ─vaak gevoed door achterdocht en vooroordelen─ te overbruggen. Een loffelijk streven, maar de film wordt daar niet per se beter van. Die heeft vooral last van een laag waarschijnlijkheidsgehalte. Niet tegenstaande dat een afwisselende en onderhoudende film.

Reconstructie van een doofpotaffaire in Polen ten tijde van de opkomst van Solidarność begin jaren 80. Een thrillerachtig drama dat afrekent met het meedogenloze communistische regiem van toen. De strakke, emotieloze mimiek van Robert Więckiewicz als generaal Kiszczak is exemplarisch door de toonzetting van de film.

Doorleefd drama dat naarmate de film vordert steeds beter wordt. Sommige ontwikkelingen zie je lang van tevoren aankomen, maar het niet zo verrassende einde is de spreekwoordelijke kers op de spreekwoordelijke taart. Al met al een prima productie van eigen bodem.

Episch drama over het dagelijks leven van een tamelijk gesloten gemeenschap in een afgelegen bergdorpje tijdens de Tweede Wereldoorlog. Fraai om te zien hoe een stadse vrouw noodgedwongen stapje voor stapje went aan het totaal andere leven in een omgeving, die nog onaangeroerd is door allerlei zaken die het leven aangenaam en/of gemakkelijk maken. Regisseur Ondrej Trojan neemt de tijd om de verschillende karakters uit te diepen en ook om de twee hoofdpersonages, die in alles elkaar tegenpolen lijken te zijn, naar elkaar toe te laten groeien.

Een bewogen en tegelijkertijd eenvoudige film met een lach en een traan en een fikse dosis spanning. Prima vertolkingen van de oude Jaroslava Adamová en de mooie Anna Geislerová.
Een dijk van film, geschoten in een wonderschone omgeving.

Gelikte, intrigerende poging tot reconstructie van de zoektocht naar Osama bin Laden. Spannend wordt het eigenlijk alleen bij de aanval op het huis van OBL. Net als bij Bigelow’s evenzeer patriottische The Hurt Locker kreeg ik af en toe het idee, dat ik naar een uitzending van Zembla o.i.d. zat te kijken.

Jessica Chastain is wel heel erg goed en overtuigend in de hoofdrol. Het is trouwens opvallend hoe zij er in geslaagd is om in relatief korte tijd vooraanstaande rollen te bemachtigen in prominente films. Samen met Jennifer Lawrence en Naomi Watts is zij wel zo’n beetje top of the bill op dit moment.

Film lijkt aanvankelijk een aardige thriller te worden, maar door een rammelend scenario zakt de film in het tweede deel helemaal in elkaar. Een gemiste kans.

Een drama met twee gezichten. In het eerste deel wordt uitgebreid aandacht besteed aan de moeder van het verdwenen meisje. Het vervolg richt zich met flashbacks vooral op de nogal dubieuze achtergrond van het kindermeisje.

Het is jammer dat de regisseur allerlei dwaalsporen bewandelt, waardoor de film vooral in het middengedeelte alle kanten opschiet en een overdaad aan losse eindjes genereert. Gaandeweg krijgt het verhaal desondanks een thrillerachtig karakter. De van lieverlee opgebouwde spanning maakt dan ook veel goed.

Prima coming-of-age film over verliefde jongeren, die heel wat weerstanden moeten overwinnen, maar een rotsvast vertrouwen houden in hun wederzijdse gevoelens. Een romantisch drama met innemende protagonisten.

Russische soap over een vrouw, die de liefde van haar leven vindt, maar daarvoor een hoge prijs moet betalen. Melodramatische televisiefilm, waarvan het einde te snel wordt afgeraffeld. De regisseur (en/of cameraman) houdt blijkbaar van spiegels, want de film bevat veel indirecte beelden.

Episch drama met een klassiek aandoend (en dus voorspelbaar) romantisch verhaal. De Russische liedjes, die de film een semi-musical karakter geven, liggen aangenaam in het gehoor en zijn daarmee naar mijn smaak het beste deel van de film. Temeer omdat het verhaal mij niet erg aanspreekt.

Het verhaal van de rijke jongen en het arme meisje (of andersom) is al vaak verteld en verfilmd. Deze Chinese versie brengt weinig bijzonders of het moet de aanwezigheid zijn van de bevallige Yifei Liu. Doorsnee film met een doorsnee verhaal.

Oh ja, als het einde je niet bevalt op YouTube kun je een alternatief (deleted scenes) vinden.

Film met twee gezichten. Het eerste deel is een relaas over het nogal banale, romantische gestuntel van studenten aan de universiteit. Het vervolg houdt zich bezig met hun liefdesperikelen, nadat ze afgestudeerd zijn. Dat tweede deel is een stuk serieuzer van aard en helemaal niet slecht in vergelijking met het begin. De slotscene is eigenlijk wel bijzonder.

Niet zo beroerd als de abominabele score op IMDb je wil doen geloven, al slaat het tamelijk klunzige tweede deel van de film qua toonzetting en sfeer de plank mis gezien de dramatiek, die in deze film de overhand voert. Huiwen Zhang zet een alleszins aanvaardbare hoofdrol neer en dat geldt evenzo voor haar tegenspeler Yifeng Li.

Een echte acteursfilm, te meer omdat het verhaal helaas tamelijk doorsnee is. Maar acteren kun je wel overlaten aan Gong Li, een van mijn favoriete actrices. Jammer genoeg haalt haar tegenspeler Tony Leung Ka Fai niet het niveau, dat hij in Annaud's L'Amant liet zien.

Daardoor al met al toch wat tegenvallend. Ik had hier in ieder geval meer van verwacht.

Een must voor de liefhebbers van treinen, echte en modeltreinen.

Animatiefilms zijn niet mijn ding. Wat mij betreft moet deze fantasiefilm het dus vooral hebben van de interactie tussen Baihe Bai en Boran Jing en dat gaat hen goed af. Op ontspannen wijze en met leuke kwinkslagen van Bai geven zij invulling aan hun rollen. Piepklein bijrolletje voor Wei Tang (de pandjesbaas), die na haar schorsing vanwege de seksscènes in Sè, Jiè (2007) nog amper aan de bak komt in serieuze films. Dat vind ik erg jammer.

Naar verluidt gaat er achter de sombere, trage beelden van deze film een verhaal schuil over liefde en loyaliteit ten tijde van de Japanse bezetting van Mantsjoerije en later van Shanghai. De out-of-focus beelden, het nagenoeg ontbreken van karaktertekeningen en de chaotische montage zijn niet erg behulpzaam om de rode draad van dat verhaal vast te houden: style over substance.

Wat blijft hangen zijn een aantal ondoorgrondelijke personages, die naar het schijnt een relatie met elkaar hebben, maar onderling nauwelijks een woord wisselen en in plaats daarvan frequent een sigaret opsteken of enorme pistolen uit een bureaula halen. Het waarom blijft consequent verborgen achter grote stoomwolken en de vrijwel constant neergutsende regen. En het einde slaat werkelijk alles: journaalbeelden, die niets met het verhaal te maken hebben.

Kortom, een pretentieuze, gekunstelde warboel die de kijker al dan niet doelbewust op afstand houdt. De film past in mijn streven om alle films van Ziyi Zhang te zien. Maar ik zal nog wel eens twee keer nadenken alvorens weer een film van Ye Lou op te zetten.

Leuk tussendoortje over drie jonge vrouwen, die aan de slag willen bij de beroemde Broadway-revues van Florenz Ziegfeld en de repercussies die dat heeft op hun leven. De extravagante shownummers komen in andere films over Ziegfeld beter tot hun recht. De scène met de gigantische bruidstaart kopieert regisseur Leonard van zijn eerdere The Great Ziegfeld (1936). Aardig om een keer gezien te hebben.

Af en toe enerverende film over de opkomst en teloorgang van de Antwerpse discokoning Frank Verstraeten. In weerwil van mijn afkeer voor techno muziek heb ik mij meestentijds prima vermaakt. Wel jammer dat de relatie tussen de hoofdpersonages (Frank en zijn lief Vanessa) niet wat meer is uitgewerkt.

Ik kan mij in grote lijnen wel vinden in het voorafgaande commentaar van Alathir. Ook ik werd niet warm of koud van deze film. Mijn voornaamste probleem is dat het verhaal draait om twee figuren, die op een heel rare manier omgaan met de gevoelens die ze voor elkaar hebben, al dan niet gedwongen door de omstandigheden tijdens de Koude Oorlog. Op geen enkel moment voelde ik mij verbonden met deze personages.

De muziek is wel oké, maar niet uitzonderlijk. Het beste aan de film vind ik nog de cinematografie in fraai zwart-wit. Mijn derde Pawlikowski inmiddels. Net als de twee voorgaande films, die ik van hem gezien heb, komt ook deze qua score niet boven de middelmaat uit.

Aanstekelijke road movie met een onwaarschijnlijk verhaal, maar dat mag de pret niet drukken. Want leuk, luchtig en vrolijk is het. Van begin tot eind. De voortreffelijke cast, de prachtige haast documentaire-achtige beelden en de goed in het gehoor liggende muziek (vooral de flamenco in Sevilla!) zorgen voor een prettige sfeer, die je een uitermate goed gevoel geeft. Een feel good movie in optima forma.

Puur amusement.

Jammer dat de bekoorlijke Alexandra Breckenridge maar één keer actie komt in deze film. Verder heb ik niets te melden over dit vlakke quasi drama, dat misschien wel van toepassing is op de helft (of meer?) van de Amerikaanse senatoren en afgevaardigden.