Opinions

Aardige thriller over een gewaagd ontvoeringsplan van een tak van de Indiase geheime dienst in het vijandige buurland Pakistan. Film komt in het begin nogal warrig over, maar wanneer de poppetjes eenmaal staan ontwikkelt zich een spannende actiefilm, vooral omdat er bij de uitvoering van het plan van alles nog wat misgaat. Dat komt de spanningsopbouw ten goede.

Naast het prima camerawerk is het acteerwerk zonder meer van goede kwaliteit. Arjun Rampal is geknipt voor dit soort actiefilms, terwijl vakman Irrfan Khan zich dankzij zijn routine moeiteloos staande houdt. De vrouwelijke elementen Huma Qurechi en met name Shruti Haasan waren een aangename verrassing voor mij, ook visueel.

Wat in feite een simpele film is over een moorddadige kunstvervalser, wordt door het gemanipuleer van regisseur Akio Jissōji met camera's, decors en belichting een erg vreemde film, waarvan het verhaal ondergeschikt lijkt aan de vormgeving. Ik kan dat als simpele filmconsument niet erg appreciëren. Te gekunsteld en eigenzinnig naar mijn smaak.

Film met letterlijk en figuurlijk twee gezichten. De eerste en betere helft van het verhaal speelt in het hedendaagse Parijs, waarin een jonge vrouw (Anaïs Demoustier) maar met moeite het hoofd boven water kan houden. Min of meer onbewust kiest zij daarom in het tweede deel voor een totaal andere weg.

Omdat het thema radicaal verandert geeft de film een tamelijk onevenwichtige eindindruk. Jammer, want de aanvankelijke zoektocht van de assertieve Julie naar een zinvol bestaan was best interessant. Het vervolg van de film doet daar eigenlijk afbreuk aan.

Positief zijn zonder meer het acteren van Demoustier (volgens mij een ster in wording) en het fraaie camerawerk. Dat regisseur Czajka zelf cameravrouw geweest is, betaalt zich nu duidelijk uit.

Film over eeuwenoude tradities én vooral over de meedogenloze na-ijver van concubines om in de gunst van hun meester te komen. Goed geacteerd, zeker door Gong Li, maar het verhaal had wat mij betreft wel wat steviger mogen zijn. Er gebeurt niet zo veel, waardoor de film traag oogt. Daardoor ontstaat er echter meer dan voldoende ruimte om te genieten van de prachtige beelden, want deze veel bekroonde film is visueel zonder meer een meesterwerk.

Film in twee delen. Het eerste deel gaat over een scholiere voor wie haar eerste baantje een kwelling met fatale afloop wordt. In het vervolg bijt een rechercheur zit vast in deze zaak op zoek naar personen en instanties (en hun beweegredenen) die er bij betrokken zijn. Het eerste deel van de film sprak mij meer aan dan het vervolg. Ik heb inmiddels een tiental films van Doona Bae gezien. Ik kan mij niet herinneren dat ik haar wel eens heb zien lachen.

Gelikte film over een driehoeksverhouding tussen een bekoorlijk ogende beursanaliste en haar twee aanbidders. Hoewel de verschillen tussen de twee rivalen redelijk breed worden uitgemeten en je vrij snel een idee krijgt over welke kant het op zal gaan, weet regisseur To de spanning er toch nog lang in te houden over wie de “wedstrijd” uiteindelijk gaat winnen. Jammer dat er eerst een “slachtoffer” (de kikker) moet vallen. Een beetje raar dat een van de twee concurrenten in het middengedeelte lang uit beeld blijft. Maar verder een aangename, vlotte film met prima acteer- en camerawerk. Erg onderhoudend.

Dit vervolg doet niet onder voor het origineel. Het is een komedie met dure sportwagens en chique mensen, die zich niet altijd even chic gedragen. Voor de broodnodige variatie van de verhaallijn worden twee nieuwe personages opgevoerd. De slapstickscène met de verjaardagstaarten vind ik ruimschoots over de top en ook de Harold Lloyd imitatie had van mij niet gehoeven. Verder best een leuke en vlotte film, die er net als het origineel gelikt uitziet.

Prachtige kleine film van de sterk debuterende Ritesh Batra over twee vereenzaamde zielen, die in de krioelende miljoenenstad Mumbai op een ongebruikelijke manier affectie bij elkaar zoeken. Een sober verhaal dat je in al zijn eenvoud diep raakt. Dat komt zeker niet in de laatste plaats door het voortreffelijke acteerwerk. De gelouterde Irrfan Khan is natuurlijk niet aan z’n proefstuk toe, maar de mij onbekende Nimrat Kaur is een ware openbaring. Zij speelt werkelijk de sterren van de hemel.

Een kleine pareltje.

"I'm not selling you, I'm renting you."

Een vlotte dramedie met een absurd verhaal. Het creatieve script weet er niettemin een plausibele draai aan te geven. Een grappige film, voorzien van een handvol dramatische accenten. Het acteerwerk is goed verzorgd. Da-in Choi (het dochtertje) steelt de show met haar oneliners.

Een psychologisch drama —met een twist— over de gespannen relatie tussen een gepensioneerde militair, die geen afstand kan nemen van het verleden, en zijn assertieve dochter, die met succes haar eigen weg is gegaan. Een ingetogen film over een generatiekloof met botsingen van culturen en karakters. De aanwezigheid van een (klein)dochtertje heeft een helende werking. Fraai camerawerk en prima vertolkingen. Rustig en mooi.

Schrijnend beeld van de sociale ongelijkheid eind 19e begin 20e eeuw. Prachtige film met een glansrol van Jan Decleir en Antje De Boeck, maar het boek van Louis Paul Boon is nog mooier. Een must voor iedereen die gevoel heeft (wil hebben) voor sociale wantoestanden.

Onschuldig tussendoortje over jong Chinees meisje dat in de Koreaanse hoofdstad verzeild raakt in professionele danskringen. Weldra blijkt dat milieu minder onschuldig te zijn dan het lijkt.

Geun-young Moon is net als in Eorin Shinbu [a.k.a. My Little Bride] (2004) perfect gecast als het naïeve, onervaren meisje. Best onderhoudend, maar geen film dat je lang bij zal blijven.

Het is raar dat een film over een Joodse familie tijdens de Tweede Wereldoorlog en hun relatie met een verzetsstrijder je amper weet te raken. Toch is dat hier het geval. Het te vlakke verhaal mist bezieling en overtuiging, wat nog het meest tot uitdrukking komt in het gegeven dat het aantal spannende momenten op de vingers van één hand te tellen is. Niet echt slecht, maar binnen het genre waargebeurde verzetsfilms aan de matige kant.

Ik heb Fares Fares leren waarderen voor zijn detectiverollen in de Afdeling Q-films. Zijn regiedebuut sla ik minder hoog aan, omdat deze film weliswaar af en toe spannend is maar met meer van hetzelfde teveel in herhalingen vervalt.

Een lekkere psychologische thriller van eigen bodem. Een goed verhaal waarin de spanning gestaag oploopt en de puzzelstukjes heel langzaam in elkaar passen, culminerend in een toch wel enigszins verrassende ontknoping. Uitstekend geregisseerd door Diederik van Rooijen en prima acteerwerk, zeker van de kant van Fedja van Huêt.

Hoewel de titel al niet veel goeds belooft, valt deze film van Pang toch nog tegen. De film tracht te krampachtig geestig te zijn, maar blijft steken in de goede bedoelingen. Met de vulgariteiten valt het wel mee. De meeste grappen zijn evenwel flauw, flauwer, flauwst. Dat geldt in overtreffende trap voor de running gag , waarin een gangster en een muilezel een centrale rol vertolken.

Regisseur Motoki spuit in dit relaas over de rijstrellen in de zomer van 1918 onverholen kritiek op de kapitalistische rijsthandelaren en corrupte autoriteiten. Geplaagd door armoede en honger komen in een vissersdropje de vrouwen in opstand vanwege de alsmaar stijgende prijzen voor rijst. Dat was ongehoord en aanvankelijk worden de protesten niet serieus genomen, want... “het zijn maar vrouwen”. Uiteindelijk leidde het wel tot in de instorting van de toenmalige Japanse regering.

Ondanks het authentieke uiterlijk valt er best wat aan te merken op de uitvoering. Desalniettemin levert de film een boeiend drama op dat een schrijnend inkijkje geeft in de sociaal-economische aspecten van de Japanse samenleving in het begin van de vorige eeuw.

Andermaal een film van Masumura over een “damsel in distress”. Deze keer over een tiener, die zich vanwege haar primitieve opvoeding wereldvreemd gedraagt en alles en iedereen wantrouwt. Door haar recalcitrante houding belandt ze van de wal in de sloot. Ik weet niet of het exemplarisch is voor Japan in de jaren 30, maar ik voelde mij niet op mijn gemak bij het aanschouwen van de genadeloze lijfstraffen.

Los daarvan een alleszins acceptabele, zij het wat schreeuwerige film, die helemaal draait om Mieko Harada. Geen topactrice, maar wel een die de nodige interesse weet te wekken.

Kluchtige televisiefilm vol personages, die meer dan anderhalf uur lang zichzelf van de ene in de andere kolderieke situatie doen belanden. Een “ouderwetse” lachfilm. Minder grappig is dat hoofdrolspeelster Yûko Takeuchi drie maanden geleden zelfmoord heeft gepleegd. Ze was slechts veertig jaar oud.

Het meest bijzondere aan deze Koreaanse film is nog dat hij helemaal in Nederland speelt. Het verhaal is maar zo-zo en die paar sterk overdreven, onwerkelijke geweldsexplosies doen de film ook geen goed. Dat wordt nog enigszins gecompenseerd door het meespelen van "My Sassy Girl" Ji-hyun Jun, maar die verdient gelet op haar talenten veel beter materiaal. Dat geldt in feite ook voor Woo-sung Jung (A Moment to Remember).

Matig.

Een dijk van een film over een op ware feiten gebaseerde romance tussen een sportief aangelegde taxichauffeur en een gehandicapte jonge vrouw. Klinkt erg sentimenteel maar regisseur Shiota weet dat heel aardig te omzeilen, al is het bij sommige scènes wel even slikken (zoals bij de kennismaking van de aanstaande bruid met haar schoonouders).
Ik begrijp overigens niet waarom Shiota op het cruciale moment (na de bevalling) gebruik maakt van storende tussentitels, daar waar de dramatische ontwikkelingen met een paar extra scènes volgens mij aanschouwelijk gemaakt hadden kunnen worden. Hier en daar zitten nog wel wat tekortkomingen in de film, maar die worden rijkelijk gecompenseerd door het overtuigende acteerwerk van Keiko Kitagawa (als de gehandicapte vrouw) en Ryô Nishikido (de chauffeur).
Als je van waar gebeurd drama houdt, kan ik deze film van harte aanbevelen.

Gevoelig filmpje over de groeiende relatie tussen twee jonge mensen, waarvan de een te maken heeft met een weerbarstige thuissituatie en de ander met schuldgevoelens inzake een vriendin, die al jaren in coma ligt. Iets te veel drama om het een feel-goodmovie te kunnen noemen, maar wel een film die warm aanvoelt en die met zijn open einde een passend slot kent.

Informatieve film over het turbulente en tragische leven van Dalida, altijd omgeven door een zweem van dood en verderf, qua tragiek vergelijkbaar met het leven van dat andere boegbeeld van het Franse levenslied, Edith Piaf. Opvallend sterke vertolking van Sveva Alviti (nog nooit van gehoord), maar het is uiteraard vooral de muziek die dit tot een onderhoudende film maakt.

Deze romcom over een ontluikende relatie tussen een onzekere, introverte man en een alleenstaande moeder gaat de mist in door een gebrek aan humor. De acteurs doen hun best, maar het goed bedoelde verhaaltje is te dun om te beklijven.

Fraaie reconstructie van de strijd, die Ron Woodroof voerde tegen de medische sector en de Food and Drug Administration (FDA) in het bijzonder om voor zichzelf en anderen een manier te vinden om de levensverwachting van AIDS-patiënten te verlengen. Indrukmakende vertolking van Matthew McConaughey en Jared Leto doet als de travestiet nauwelijks voor hem onder.

Na het prachtige C.R.A.Z.Y. (2005) en het mooie Café de Flore (2011) laat Jean-Marc Vallée opnieuw zien een van de beste regisseurs van het huidige tijdgewricht te zijn. Klasse.

Indringend drama over een wereldvreemd kindvrouwtje, dat vanaf haar prille jeugd gehersenspoeld en misbruikt is door haar incestueuze vader. Na plaatsing in een opvangcentrum te midden van leeftijdgenoten krijgt zij de kans zichzelf en haar omgeving opnieuw te ontdekken.

Een integere film –zonder poespas– met een glansrol van nieuwkomer Zelda Samson, die alle gemoedswisselingen schijnbaar moeiteloos weet over te brengen. Ook Fanta Guirassi maakt indruk als haar kamergenoot. IJzersterk regiedebuut van Emmanuelle Nicot.

Weinig verheffende film over een vooraanstaande politicus, die om onduidelijke redenen een obsessieve verhouding krijgt met de vriendin van zijn zoon. Een pervers verhaal met navenante gevolgen, waarbij Louis Malle de tekortkomingen tracht te camoufleren door het frequent inlassen van goeddeels overbodige seksscènes. Het acteerwerk is niet slecht, maar eigenlijk is Miranda Richardson de enige die er echt uitspringt.

Veeleer een mysterie dan een thriller, hoe dan ook opgeleukt door een model met mooie benen in de titelrol (zie de poster). Er zitten nogal wat losse eindjes in het verhaal. Nochtans een prettige film, die vooral zal blijven hangen vanwege de heel aparte titel.

Min of meer een duplicaat van Gold Diggers of 1933, met in de voornaamste rollen dezelfde cast, onder aanvoering van de kostelijke en sexy Joan Blondell, met bijna honderd bioscoopfilms achter haar naam (w.o. Grease) een van de meest productieve Hollywood actrices. De shownummers van Busby Berkeley zijn niet zo spectaculair als in het origineel, maar de humor in het verhaal is zeker niet minder vooral dankzij de ad rem kwinkslagen van Blondell. Een vrolijke revue, goed voor anderhalf uur prima vermaak.