Opinions

Als voetballiefhebber vind ik dit wel aardig, als filmliefhebber een stuk minder. Merkwaardig dat de grootste successen van het duo Clough - Taylor buiten de scope van de film zijn gehouden. De focus is vooral gericht op het eigenzinnige karakter van Brian Clough. Dat levert af en toe aardig drama op, maar niet meer dan dat. Timothy Spall is de absolute ster van deze film, vind ik; niet voor de eerste keer trouwens.

Na het ook al teleurstellende The Last Days of Disco mijn tweede Stillman en naar alle waarschijnlijkheid tevens mijn laatste, want dit is erg, heel erg. Zoveel onzinnige, hoogdravende dialogen, uitgesproken door leeghoofdige collegetrutjes —de jongens zijn geen haar beter— heb ik zelden of nooit in één film bij elkaar gezien. Het is ongetwijfeld allemaal grappig en ironisch bedoeld, maar zoveel onbenul kan ik maar moeilijk waarderen.

(Klassiek) ballet is voor mij goeddeels onbekend terrein. Daarom ben ik zonder al te hoge verwachtingen aan deze film begonnen. Ik moet zeggen: het is mij niet tegengevallen. Het begin over de sterke band tussen de nog jonge Subaru en haar tweelingbroertje is zelfs heel aardig met als hoogtepunt de schattige, synchrone danspasjes op straat. Erg leuk.

Van lieverlee wordt het verhaal echter steeds meer melodramatisch en dat doet de film geen goed. Toch is mijn eindwaardering al met al positief. De beoordeling van het balletscènes laat ik graag aan anderen over.

Psychodrama over een jonge Palestijn die door assimilatie voor zichzelf een stekje probeert te veroveren in Israël, wars van allerlei vooroordelen. Hij krijgt daarbij van lieverlee hulp uit onverwachte hoek, al zullen sommigen de hoopvolle ontknoping allicht als iets te melodramatisch en/of utopisch ervaren.

Desondanks een mooie film over liefde en loyaliteit, entiteiten die maar al te vaak het slachtoffer worden van de schizofrene verhoudingen in de Israëlische samenleving. Net als in eerdere films weet regisseur Eran Riklis op subtiele wijze aandacht te vragen voor de ingewikkelde relaties tussen Joden en Arabieren en de menselijke drama’s die dat aan weerszijde teweegbrengt. Andermaal knap gedaan.

Precies!

Geen idee wat Michael Radford (Il Postino) bezield heeft om deze film te maken. Ik heb gelezen, dat elke danseres haar rol naar eigen inzicht mocht invullen. Het resultaat is er naar. Het is een plotloze film geworden, die als los zand aan elkaar hangt. In de verschillende verhaaltjes, die veelal ergens in het luchtledige eindigen, zit nauwelijks lijn, met uitzondering van de verhaallijn rondom Jasmine (Sandra Oh), die –hoewel weinig geloofwaardig– in ieder geval nog een beetje te volgen is.

Ook de kwaliteit van de merendeels licht belegen danseressen laat nogal te wensen over. Mijn smaak zit er in ieder geval niet bij of het zou de kittige Jessie (Charlotte Ayanna) moeten zijn. De film is niet zo’n ramp als Paul Verhoeven’s Showgirls, maar het scheelt niet veel.

Leuke film met af en toe leuke muziek over een man en een vrouw, die ieder voor zich proberen om alsnog hun droom waar te maken. Dat past niet altijd even goed. Een vlotte film met een goed verhaal. Het optimistische einde laat je met een goed gevoel achter. Hoewel niet meer de jongste kan Jeong-hwa Eom in dit soort films nog steeds uitstekend uit de voeten.

Opmerkelijk dat de beide protagonisten personages vertolken, die dezelfde voor- en achternaam hebben als zijzelf.

Sterke coming-of-age annex sportfilm over een fanatieke vader, die tegen de stroom in zijn beide oudste dochters opleidt tot kampioenen in het worstelen om alsnog zijn eigen droom waar te maken. Een geschakeerd, van tijd tot tijd emotioneel geladen drama, dat boeit van de eerste tot de laatste minuut. Het feit dat het verhaal gebaseerd is op echt gebeurde feiten geeft de film extra cachet. Vanwege de inhoud van het verhaal en het overtuigende acteerwerk hoef je geen sportliefhebber te zijn om deze film te appreciëren, maar het helpt natuurlijk wel.

Van Bollywood is bekend dat het bij voorkeur “crowd pleasures” op de markt brengt. Als simpele filmconsument heb ik daar geen moeite mee. Bovendien, zij zijn niet enige. Er zijn ook gevierde Hollywood-regisseurs, die voortborduren op eerdere succesformules en telkens met dezelfde —gewelddadige of platvloerse— inhoud komen, waarbij alleen de verpakking anders is. ’t Is maar waar je van houdt.

Best een aardige film over Veronica Franco, destijds zo'n beetje de bekendste courtisane van Venetië.

Film kabbelt aanvankelijk een beetje voort, maar wordt van lieverlee leuker en vooral het einde is de moeite waard.

Met de mij onbekende Catherine McCormack hebben de makers van de film een prachtige vrouw voor de hoofdrol gevonden. Mensen die de film alleen maar willen bekijken voor Moira Kelly en/of Naomi Watts kunnen zich de moeite besparen, want beiden hebben maar een mini-rolletje.

Deze actiethriller zoekt de grenzen op van je voorstellingsvermogen en gaat er af en toe overheen. Met de continuïteit van het verhaal is het niet best gesteld en dat geldt ook voor de nogal rommelige cinematografie. Maar toegegeven, het is op sommige momenten best spannend zoals het een thriller betaamt. Toch wel jammer dat de laatste film van Ray Liotta niet boven de middelmaat uitstijgt.

Een bedachtzame film over verschillende gradaties van het moederschap van een met zichzelf tobbende stiefmoeder tot aan een ongewenst zwangere tiener. Een in beginsel intens psychodrama, dat niet helemaal uit de verf komt omdat het acteerwerk tamelijk flets is. Jammer.

Na een achttal films van hem gezien te hebben, moet ik (helaas?) concluderen dat regisseur Sang-soo Hong mij niet ligt. Het zal allicht aan mij liggen, maar zijn films —voor zover ik die gezien heb— hebben wat mij betreft met elkaar gemeen dat mijn interesse vaak begint te verslappen nog voor de film halverwege is. Een enkele uitzondering daargelaten komen Hong’s film amper boven de middelmaat uit. Ook deze film over een tobberig liefdespaar en de wederwaardigheden van een look-a-like / tweelingzuster (?) wist mij geen moment te boeien.

Psychologisch drama over een broer en een zus, die voor het maken van een pornovideo gedwongen worden tot incest. De film opent met de mededeling dat de gebeurtenissen precies worden weergegeven, zoals ze in werkelijkheid hebben plaatsgevonden. Het verhaal richt zich nadrukkelijk op de nasleep van het traumatische gebeuren, culminerend in een schokkend dieptepunt. Het is raar dat de ouders —waarschijnlijk druk, druk, druk— nogal lauw reageren op de gedragsveranderingen van hun kinderen. Een allesbehalve gemakkelijk te aanschouwen film.

Meer interessant dan goed. Het probleem van deze film is volgens mij de miscasting van Eddie Redmayne, die er naar mijn mening niet in slaagt op geloofwaardige wijze als transgender over te komen. Het contrast met de overtuigende rol van Alicia Vikander is te groot. Jammer.

In mijn ogen een belangrijke film over de ontwrichting van onze samenleving door de radicalisering aan alle kanten van het politieke spectrum. Een opmerkelijk regiedebuut van Ulaa Salim, die al op jonge leeftijd het scenario schreef voor deze in Denemarken controversiële film. De film heeft minder aandacht voor het geweld dan voor het gedachtegoed dat daarachter schuilgaat.

Ik ben doorgaans een liefhebber van de films van Ozon, maar niet alles wat hij aanraakt verandert in goud. Wat Ozon met dit mysterie aan wil blijft een mysterie voor mij. Is het kritiek op de alsmaar oprukkende reality shows? Ik zou het niet weten, want ik kijk nooit naar die rotzooi, maar ik kan –gelet op het voyeuristische verhaal– niets anders verzinnen.

Dat idee kreeg ik van lieverlee ook. Noch het verhaal, noch de acteerprestaties spraken mij aan. Wellicht heb ik er niets van begrepen. Hoe dat ook zij, wat mij betreft tamelijk waardeloos.

Tijdreizen is door de bank genomen niet mijn ding, maar dit verhaal steekt aardig in elkaar. Het is een romantische film over twee geliefden, waar het geluk vanaf straalt. Wanneer zij zwaar getroffen worden door het noodlot, kunnen zij door magische krachten hun laatste dag samen telkens weer opnieuw beleven. Een leuke film met charmante hoofdrolspelers.

Voornaamste pluspunt van deze film is dat ie niet te lang duurt, want je raakt al snel verveelt door het gedrag van de cynische hoofdrolspeelster die met alles en iedereen overhoop ligt, niet in de laatste plaats met zichzelf. Enige aansprekende scène is die over het etentje met het slachtoffer van de overval. Verder een saai filmpje, dat ik morgen weer vergeten ben.

Wat een buitengewone film. Na deze herziening ben ik eigenlijk nog meer onder de indruk dan de eerste keer. Ik heb al heel wat films gezien, maar ik kan mij geen film voor de geest halen waarin het acteerwerk van de gehele cast, inclusief de kleine kinderen, zo’n hoog niveau bereikt. Zo levensecht! Gewoonweg subliem, met name op de momenten dat de gemoederen van de temperamentvolle karakters het kookpunt bereiken en dat gebeurt nog al eens een keer.

Daarnaast is ook de cinematografie geweldig en dat geldt eveneens voor de regie en het scenario, beide van hand van Asghar Farhadi.

In alle opzichten een topfilm, een van de allerbeste die ik ooit gezien heb. Formidabel.

Sterke psychologisch drama over een rechercheur, die nog steeds worstelt met een traumatisch voorval enkele jaren eerder en nu tegen zijn zin opgezadeld wordt met de bewaking van het jongere zusje van een moordenaar. Niet alleen het verhaal, dat knap in elkaar zit, maar ook de interactie tussen de politieman en het meisje —een fraaie rol van de jonge Mirai Shida— maken dit tot een boeiende film, die je geen moment loslaat. Mooiste scènes zijn die waarin Shida haar bewaker roerloos en stilzwijgend aankijkt. Als blikken konden doden…

Sober en somber docudrama, waar je niet vrolijk van wordt. Dat het gebaseerd is op feitelijke gebeurtenissen maakt het des te schrijnender. De film laat je achter met een pijnlijk, ongemakkelijk gevoel.

Ik moet de film niettemin over een tijdje nog een keer herzien, want ik denk dat ik 'm nu te laag gewaardeerd heb.

In een nieuwe woonomgeving kiest een huisvrouw, die zich stierlijk verveelt, voor een andere leefstijl waarin ze toegeeft aan haar primaire gevoelens en impulsen. De mensen om haar heen weten niet wat ze daarmee aan moeten.
Een vreemd, onderkoeld verhaal over een doorsnee vrouw, die zichzelf wil herontdekken. Best onderhoudend. Takako Tokiwa, die ik nog niet kende, zet een boeiende rol neer als de enigmatische vrouw.

Sneeuw, ijs en het nagenoeg ontbreken van muziek benadrukken nog eens extra het kille karakter van deze psychologische tragedie over twee jonge mensen, die elkaar niet kennen maar afspreken samen uit het leven te stappen. De opbouw naar de climax is bijzonder traag en dat maakt het bij momenten erg ongemakkelijk. In menig opzicht een minimalistische film met eerste klas acteerprestaties. Indrukwekkend.

Gelet op de sterrenbezetting een fikse tegenvaller. Enkel Merle Oberon komt goed voor de dag, terwijl de doorgaans toch betrouwbare Fredric March en Herbert Marshall daarentegen erg stijfjes acteren in deze kneuterige, voorspelbare film over een driehoeksverhouding. Mierzoet en overdreven sentimenteel.

Onderhoudende film met een kat-en-muis spel tussen een vasthoudende detective en een seriemoordenaar. Die bekent weliswaar een handvol moorden, maar bouwt daar ter bescherming van zichzelf allerlei slimmigheidjes in. Een soort CSI-verhaal met degelijk acteerwerk.

Spionagefilm uit het interbellum, die op onderdelen helaas nogal knullig gemaakt is. Met name de scènes op zee zien er niet uit. Het zo nu en dan haperende script —met een romantisch bedoelde tweede verhaallijn, die niet helemaal van de grond komt— had ook best wat spannender mogen zijn. Niettemin aardig om een keer te zien door de vroege hoofdrol van een wel zeer jong en frêle ogende Vivien Leigh.

This is really bad, man!

Een karikaturale film met een chaotisch, flinterdun verhaaltje, dat enkel bedoeld lijkt om zo veel mogelijk extravagant geweld aan elkaar te rijgen.

Gamers en liefhebbers van comic books zullen dit wel prachtig vinden, maar ik kreeg meer het idee dat ik over de schouder van mijn kleinzoon zat mee te kijken terwijl hij een of ander geweldadig computerspel speelt.

Goed om je bij slecht weer 2½ uur van straat te houden, maar verder… much ado about nothing.

Onderhoudende psychologische thriller met een prima verhaal en een uitstekende dubbelrol van Olivia de Havilland. Jammer is wel dat de film eigenlijk iets te vroeg laat doorschemeren hoe de vork in de steel zit. Maar desondanks is het toch best spannend, want je weet maar nooit…

Sfeerrijk, somber en grimmig familiedrama over een broer en een zus, die na 15 jaar de confrontatie met elkaar aangaan nadat zij door traumatische jeugdervaringen diepgaand van elkaar vervreemd zijn. Het verhaal is op zich niet erg bijzonder, maar het uitstekende acteerwerk –vooral van Ruth Wilson– maakt de film alleszins de moeite waard. De rol van Sean Bean is niet veel meer dan een cameo.

(…) and all you can talk about is money and fairy tales of eternal economic growth.
(Greta Thunberg in haar speech op de klimaattop in New York, september 2019)

Op waargebeurde feiten gebaseerde film over een onvoorstelbaar milieuschandaal in West-Virginia. Op internet zijn daarover veel krantenartikelen te vinden. Een David tegen Goliath gevecht dat nog niet beslist is, al ben ik erg pessimistisch gestemd over de afloop. De film laat zien –en dat niet voor het eerst– dat er bij grote multinationals als chemiegigant DuPont bestuurders en leidinggevenden rondlopen die op de keper beschouwd eigenlijk gewoon criminelen zijn. In hun streven naar winstmaximalisatie maken ze willens en wetens meer slachtoffers dan schurken uit de onderwereld.

Mensen die zich aangetrokken voelen door dit thema mag ik verwijzen naar A Civil Action (1998) en Erin Brockovich (2000).

Meer historisch interessant dan goed. Op de cover staat “Gary Oldman is Winston Churchill”. Dat klopt helemaal. Oldman zet een dijk van een performance neer, met voorsprong het meest opmerkelijke facet van deze film, die verder slechts moeizaam weet te boeien. Dat de film genomineerd is voor maar liefst zes Oscars kan ik dan ook niet volgen.