Opinions

Dit is na Le Concert (2009) en La Source des Femmes (2011) alweer de derde film van Radu Mihaileanu, die ik de maximale waardering moet geven. Opnieuw maakt hij van een niet alledaags thema een aangrijpend drama. Bovendien is het acteerwerk van de bovenste plank, in het bijzonder van Yitzhak Edgar als de oude Qès. Daarnaast is ook het camerawerk uitstekend verzorgd.

De akelige openingsscène in het Sudanese vluchtelingenkamp is er een die ik niet gemakkelijk zal vergeten. Hoewel dat al vaker getoond is op de televisie, ging de scène bij mij door merg en been.

Weinig subtiel wraakfilmpje, overgoten met een softcoresausje. Er zitten nogal wat gaten in het verhaal, maar daar hebben de filmmakers in het streven naar effectbejag zich niet druk over gemaakt, denk ik. Ondanks allerlei tekortkomingen niet onaardig voor een tussendoortje.

Ik heb Julio Medem hoog op mijn lijstje van favoriete regisseurs staan. Dat blijft ook zo na het zien van deze film. Ik kan mij evenwel niet aan de indruk onttrekken dat Medem bij zijn regiedebuut te veel hooi op zijn vork heeft willen nemen.

Deze gelaagde familiekroniek is in potentie een prachtige film, ware het niet dat de uitvoering onnodig verwarrend is door voor elke generatie dezelfde protagonisten te gebruiken. Daarnaast lijken de verschillende episodes verdacht veel op elkaar, goed beschouwd een herhaling van zetten, inclusief vage of ontbrekende beweegredenen.

Medem heeft in zijn latere films laten zien, dat hij veel beter kan.

Goeddeels mislukte, want banale komedie over twee stelletjes, die elkaars tegenpolen zijn maar min of meer noodgedwongen samen een vakantie doorbrengen. De film mist subtiliteit om echt grappig te zijn. Ook het acteerwerk is alom veel te dik aangezet. Snel vergeten, lijkt mij.

Het is alsof iemand de onderschriften uit een prentenboek voorleest. Het oninteressante verhaal, de monotone stem van de voice-over en de pretentieuze personages van deze lijzige film waren er oorzaak van dat ik met enige regelmaat dreigde in te dommelen. Tussendoor wel wat mooie beelden van de omgeving, waardoor ik het einde toch nog gehaald heb, zij het met moeite. Vermoedelijk zal ik deze film snel vergeten, of het moet zijn dat de verveling mij bijblijft.

Leuk vermaak. Een film die ook qua gevoel recht doet aan de titel. Van alle sterren vond ik Anne Hathaway er uitspringen, omdat zij iedere scene, waarin ze te zien was, moeiteloos stal. Ik vond haar aanvankelijk zo maar een middelmatige actrice, maar ze wordt steeds beter.

Matige remake van de ook al slappe Franse komedie L'Italien (2010). Najib Amhali is als cabaretier beter te pruimen dan als acteur. Op de weinige momenten dat ze in beeld was stal Yolanthe Cabau de show.

La Doublure (2006) van Francis Veber is een lekkere film. Deze Amerikaanse remake doet daar verrassend genoeg weinig voor onder, al kan Samara Weaving niet tippen aan haar Franse tegenhangster Alice Taglioni. Vlot, gedachteloos tijdverdrijf.

Regissseur Martha Coolidge trekt een blik clichés open in deze zoutloze bakvisfilm over een romance tussen jongelui uit verschillende sociale milieus. Een film die langs de te verwachten ijkpunten braafjes naar zijn voorspelbare conclusie huppelt. Matig.

P.S. De hippies op de poster hebben geen relatie met de inhoud van de film.

Interessante film over een gedoemde liefde in een traditionele omgeving, waar een relatie binnen hetzelfde geslacht gezien wordt als een te genezen ziekte. Hier en daar duikt er iemand op die daar anders over denkt, maar dat ook uiten is een ander verhaal. Opmerkelijk de karakterverschillen tussen de beide jonge vrouwen. De een assertief, de ander gedwee en volgzaam. Een mooie film.

Enigszins mystieke film, die in het verre verleden begint als een soort spaghettiwestern in de Himalaya en twee eeuwen later eindigt in het hedendaagse Tokyo. Daar tussenin zit een stripboekachtig verhaal, waarin van alles en nog wat gebeurt. Het vergt enige geestelijke lenigheid om het allemaal te volgen. Vooral het eerste deel van de film zit vol met buitengewoon fraaie opnames. Dat Mylène Jampanoï gekozen is voor de vrouwelijke hoofdrol moet volgens mij andere gronden gehad hebben dan haar acteertalent.

De vertaling van Jacqueline Susann’s succesvolle pulproman naar het witte doek is uitgemond in een zeer tegenvallende film. Het hapsnap verhaal, naar verluidt geïnspireerd door de levens van een aantal Broadway en Hollywood sterren, zit boordevol stereotiepen en ook het acteerwerk is uiterst matig. Had een lekkere schandalenfilm kunnen zijn. Schandalen genoeg, maar een lekkere film? Ho, maar. Onbegrijpelijk dat gerenommeerde actrices als Susan Hayward en Lee Grant zich voor dit soort troep lenen.

Naar mijn mening kan deze verfilming van de roemruchte 18e eeuwse zedenroman ─met uitstekende rollen van Annette Bening en Fairuza Balk─ wedijveren met de vrijwel gelijktijdig verschenen versie van Stephen Frears.

Het brievenboek van Choderlos de Laclos is op diverse wijzen al menigmaal verfilmd. Van al die films spreekt de Koreaanse versie Seukaendeul: Joseon Namnyeo Sangyeoljisu [a.k.a. Untold Scandal] uit 2003 mij nog steeds het meest aan.

In de literatuur heb je de schelmenroman. Ik zou dit een schelmenfilm willen noemen, hoewel ik mij realiseer dat het woord schelmen eigenlijk een understatement is voor de twee schooiers uit deze film, die zo ongeveer alles uitvreten wat God verboden heeft. En passant maken ze misbruik van de vrouwen, die ze gaandeweg tegenkomen, zoals de naïeve en frigide kapster, de jonge moeder in de trein en de vrouw, die net uit de gevangenis niet weet waar ze naar toe moet. De film bevat talrijke kolderieke en soms ook prikkelende scènes. De “leukste” (sic) daarvan vind ik die in de trein met de altijd charmante Brigitte Fossey.

Het is eigenlijk helemaal fout om dit een goede film te vinden vanwege het schandalige gedrag van de mannen, zeker in het begin ten opzichte van vrouwen. Ik heb deze film nu een aantal keren gezien en ik kan er niks aan doen, ik vind het een erg leuke misdaadkomedie.

Dat is juist.

The Snapper en The Van zijn beide geregisseerd door Stephen Frears, The Commitments door Alan Parker.

The Van is een leuke film, maar persoonlijk vind ik hem de minste van deze "trilogy". Het is vooral Colm Meaney, die deze film draagt en die is altijd goed voor anderhalf uur amusement.

Afgezien van een paar leuke intermezzo’s, anderhalf uur lang vooral meer van hetzelfde: een man die op topsnelheid over veelal nagenoeg verlaten wegen racet en daarbij de politie keer op keer te grazen neemt. Eigenlijk is de bijdrage van Cleavon Little als de dj nog het leukst. De overige personages komen amper aan acteren toe en er is ook nauwelijks dialoog. Het gaat vooral om actie, waarbij de filmmakers zich niet druk maken over de geloofwaardigheid van het verhaal. Zo verschijnt plotseling midden in de snikhete woestijn van Nevada een hippiestel ten tonele, waarvan de vrouwelijke helft naakt rondrijdt op een motor. Dat hou je in die zonovergoten omgeving en bij die temperaturen echt geen tien minuten vol…

Een fantasierijk verhaal vormt de context voor de onvoorwaardelijke vriendschap tussen een jonge puber en een weesjongen, die na een ongeluk met een magisch ei ouder wordt terwijl alles en iedereen om hem heen stilstaat.
De film heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar eenmaal het letterlijke breekpunt voorbij ontwikkelt zich een vlot in beeld gebracht melodrama, dat dermate boeiend is dat je haast vergeet dat het om een fantasie gaat.

Dong-won Kang zet een sterke vertolking neer, maar de absolute ster van de film is de debuterende Eun-soo Shin. Haar timing en mimiek zijn vaak betoverend, maar goed beschouwd geldt dat laatste in meerdere opzichten voor heel de film.

Afgezien van de prachtige plaatsjes van IJsland een regelrechte deceptie. Een film met een soms warrig en over het geheel genomen saai verhaal. Het einde komt plompverloren uit de lucht vallen. Ik had hier meer van verwacht.

Ik heb niks met American Football en dat is allicht een handicap om deze film op zijn merites te beoordelen. Als drama niet slecht, maar hier en daar ligt het er te dik bovenop. Toch best aardig voor een keer.

Nooit gedacht dat ik nog eens geboeid zou kijken naar een film over kickboksen. Toch is dat hier het geval met deze jeugdfilm over een rebelse puber, die op de sportschool met vallen en opstaan leert haar opvliegende karakter in positieve banen te leiden. Prima geregisseerd door Johan Timmers. Ook de hoofdrol van Aiko Beemsterboer is het vermelden waard.

Mooi romantisch, soms ontroerend drama met een hoog Utopia-gehalte. De religieuze en politieke tegenstellingen tussen Pakistan en India worden haast achteloos terzijde geschoven. De film eindigt daarnaast met een oorverdovende boodschap voor deze aartsrivalen, zij het dat die boodschap op een ietwat naïeve wijze gebracht wordt. Niettemin best moedig van de filmmakers.

Kleurrijke productie en als te doen gebruikelijk rijkelijk ondersteund door mooie muziek en balletten. Prima rollen bovendien van Shah Rukh Khan en Preity Zinta.

Grappig dat in het tweede deel van de film het verhaal van vóór de interval in omgekeerde volgorde als het ware nog een keer voorbijkomt. Mijn voornaamste probleem was dat de allereerste chantage een schier oneindige reeks op gang brengt met telkens nieuwe personages (de een nog corrupter dan de ander) met telkens weer moeilijke Tamil-namen. Daardoor is het tamelijk lastig om het verhaal te volgen, al gaat dat na de pauze een stuk beter dan daarvoor. Ik denk dat je bovendien een beetje ingevoerd moet zijn in de structuur van de Tamil-samenleving in Zuid-India om de film ten volle te kunnen appreciëren. Ik ben dat niet en vooral daardoor kon de film mij maar matig bekoren.

Ik ben een liefhebber van de wielersport. Altijd geweest. Daarom deed deze film pijn aan m'n ogen. De sfeerbeelden rond de wielerkoersen zijn best treffend weergegeven, in tegenstelling tot de zogenaamde wedstrijdbeelden, die ik vrij waardeloos vind. Bovendien een stuk minder leuk dan de "wielercarrière" van Urbanus in Hector. Ik kan hier niet vrolijk van worden.

Op zich hakt het weerzinwekkende verhaal van dit verkrachtingsdrama er nogal in, maar het wordt helaas te hapsnap verteld waardoor de film –mede door gebrek aan diepgang– een onrustige indruk achterlaat. Het is zo langzamerhand wel duidelijk dat Nicolas Cage over zijn hoogtepunt heen is, om maar niet te spreken van Don Johnson, die acteert alsof dit een komedie is.

De mythische Mont Ventoux en drama zijn sinds de tragische dood van Tommy Simpson in 1967 onlosmakelijk met elkaar verbonden. De inmiddels haast legendarische berg vormt in deze film het decor voor een groep kameraden, die dertig jaar na een traumatische gebeurtenis alsnog op zoek gaan naar antwoorden. Afgezien van de fraaie opnamen van de berg, wist de film mij amper te bekoren.

Regisseur Lespert heeft het zo druk met allerlei subplotjes, dat na de beklemmende opening de voornaamste verhaallijn in de rest van de film nog amper aan bod komt. Ik vind dat toch wel jammer, want bijster interessant zijn die zijverhalen over een uitdagende rij-leerlinge, een kidnappende verhuizer en een ontslagen rijinstructeur allemaal niet. Overigens prima geacteerd, met name door de kinderen.

Heerlijke komedie - met hier en daar een ontroerende scene - zoals ze die volgens mij alleen in Engeland kunnen maken. Een echte acteursfilm, waarin alle vijf de acteurs en actrices het beste van zichzelf laten zien. Peter O'Toole springt er natuurlijk uit met een fabuleuze rol. Prachtig en dat op die leeftijd!

Ik heb lang niet alle films van Polanski gezien, maar doorgaans kan ik die wel als goed tot zeer goed waarderen. Dat geldt zeker niet voor deze battle-of-the-sexes, waaraan geen einde leek te komen. Ondanks het aardige spel van Amalric en Seigner vind ik het een flop met alleen maar oeverloos geouwehoer, waar ik niks van kon maken. Kan goed zijn dat dat aan mij ligt. Jammer dan.

Gezellig filmpje over dames die in een schoonheidssalon in Parijs werken. De dagelijkse besognes, hun liefdesperikelen, het te verwachten gekibbel etc. passeren de revue. Al met al goed voor zeven kwartier ontspannen vermaak. Geen topper, maar wel aangenaam.

Voor de goede orde: Audrey Tautou verschijnt niet in Eva-kostuum. Een van haar klanten (gespeeld door Claire Nebout) wel.

Voortreffelijke film, hierboven van een voortreffelijk commentaar voorzien door blurp194. Ik heb daar weinig aan toe te voegen, behalve dat de plotontwikkeling mij een enorme schok bezorgde. Niet alleen bij mij trouwens, maar ook bij de dokter in de film: "I am ashamed to belong to the human race."