Opinions

Verrassend sterke thriller van eigen bodem. De scherpe twist in het verhaal zag ik niet aankomen. Een aangename verrassing.

Indrukwekkende karakterstudie over een vrouw die door haar impulsieve keuzes vergeten is om volwassen te worden. Hoewel ik de indeling van de film in aparte hoofdstukken soms als storend heb ervaren, een boeiend geheel, rijkelijk gevuld met prachtige scènes zoals die waarin Aksel haast terloops verneemt dat Julie zwanger is; een voorbeeld van het hoogwaardige acteerwerk in deze film.
Zeker de vertolking van Renate Reinsve is Oscar-waardig. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van de film als geheel én van regisseur Joachim Trier, die naar mijn smaak zijn beste film tot nu toe aflevert.

Film gezien na een opmerking van Prinz in de aanloop naar “MovieMeter Top 1000, Editie 2019”.

Een sobere, eenvoudige film over een jongeman van het platteland —nog groen achter zijn oren— die in de grote stad verliefd wordt op een meisje en vervolgens zich geen raad weet met zijn gevoelens. Een ingetogen liefdesdrama tot aan de schokkende ontknoping, die hem tegen wil en dank middenin de schijnwerkers plaatst. Zoals Prinz eerder opmerkt een pareltje.

Alba Rohrwacher is perfect gecast als de travestiet die zich opnieuw gewaarwordt van haar vrouw-zijn. Dat is goed beschouwd het enige positieve dat ik aan deze film heb kunnen ontdekken. Het verhaal heeft amper indruk op mij gemaakt.

Drama over een vrouw, die na catastrofaal geheugenverlies zichzelf opnieuw moet uitvinden en daarbij gaandeweg ontdekt dat zij niet de persoon kan of wil zijn die haar omgeving van haar verwacht. Een matige film, maar een imposante tour-de-force van Maria Schrader. Dat wel.

Matige komedie met te weinig humor en te veel drama. Ik vind de “Alles is…"-films van Joram Lürsen best leuk. Deze is helaas een stuk minder met een nogal suf verhaal, dat onnodig lang uitgerekt wordt. Het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven.

Aangename misdaadkomedie met prima acteerwerk en leuke, soms zeer gevatte dialogen.

Als er weer gebeld wordt: "Edde gij nog 'n dochter?"

Het luchtige verhaal is niet altijd even waarschijnlijk, maar dat deert eigenlijk niet. Een van de betere Vlaamse films, die geen moment verveelt.

"Personen und Handlung sind frei erfunden. Sollten sich bei der Schilderung gewisser journalistischer Praktiken Ähnlichkeiten mit den Praktiken der BILD-Zeitung ergeben haben, so sind diese Ähnlichkeiten weder beabsichtigt noch zufällig, sondern unvermeidlich."

Met deze heldere boodschap eindigt deze boeiende verfilming van Heinrich Böll’s gelijknamige aanklacht tegen de riooljournalistiek, die de schrijver destijds karakteriseerde met termen als “onverbloemd fascisme, opruiing, leugens en vuilspuiterij”. De debuterende Margarethe von Trotta en haar toenmalige echtgenoot Volker Schlöndorff hebben er een pakkende film van gemaakt. Weliswaar is de achtergrond van het verhaal gedateerd (Duitsland ten tijde van de RAF-terreur), maar het thema is in feite nog onveranderd actueel: misbruik van persvrijheid / vrijheid van meningsuiting om mensen of instellingen met leugens, verzinsels en/of halve waarheden helemaal kapot te maken.

Het is al weer decennia geleden dat ik de film voor het eerst gezien heb, maar hij raakt mij nog steeds. Niet in de laatste plaats door de prachtige titelrol van een sublieme Angela Winkler. Haar ietwat hautaine, maar ingetogen interactie met de explosieve bon-vivant Mario Adorf als haar kwelgeest beschouw ik als een van de hoogtepunten van de Duitse filmgeschiedenis.

Een prachtige, aangrijpende film met een smakelijk uitroepteken aan het eind (zie hierboven).

Deze pilot voor een televisieserie toont qua vormgeving veel overeenkomsten met vergelijkbare misdaadfilms. Ondanks de clichématige aanpak is het een onderhoudende politiefilm met zoals te doen gebruikelijk een hele rij verdachten, die een voor een weer afvallen. De ware boosdoener komt pas laat in beeld.

Psychodrama over een assertieve vrouw die haar man verdenkt van overspel en besluit om hem met gelijke munt terug te betalen. De eventuele consequenties heeft zij vooraf niet voorzien.

Een vlot filmpje met een handvol expliciete scènes. Dat is bepaald niet vervelend met een mooie vrouw als Evgeniya Gromova als sleutelfiguur van die scènes.

Film zit een beetje warrig in elkaar, zeker de eerste helft. Naar het einde toe wordt het overzichtelijker en spannender.

Zoals gebruikelijk is Cate Blanchett weer uitstekend op dreef en eigenlijk redt zij de film.

Kristen Bell bovenaan bij de credits; dan zijn de verwachtingen vooraf niet al te hoog gespannen. Dat is aardig uitgekomen. Ik ken de serie niet, maar krijg na het zien van deze speelfilmversie niet het idee dat ik daarmee veel gemist heb.

Het is grotendeels een rustig voortkabbelend verhaal, dat naar het einde tot nog een beetje spannend probeert te worden. Gezien de inhoud neemt de film zichzelf veel te serieus. Een flinke scheut humor hier en daar zou het verhaal ten goede gekomen zijn.

En Kristen Bell? Tja… dat is Kristen Bell, die sinds de laatste keer dat ik haar gezien heb aardig uitgedijd lijkt.

Regisseur Leonardo Medel vond het blijkbaar een goed idee om het titelpersonage ruim anderhalf uur lang midden in beeld te posteren, zodat zij recht in de camera kan kijken terwijl zij haar relaas doet. Ik vind het een suf idee, want het resultaat lijkt op een langgerekte selfie. Een uitermate saaie film die eindeloos lijkt te duren zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt.

Minutieuze reconstructie van de betrokkenheid van tv-journalist Bas Haan bij de Deventer moordzaak. Een prima drama, dat niet nalaat om "complotdenker" Maurice de Hond een flinke draai om z’n oren te geven. Een degelijke film met goed acteer- en camerawerk..

Veel mensen vinden dit de beste film van Hitchcock. Ik vrees dat ik het daar niet mee eens ben. Er bestaat minstens een handvol Hitchcock-films, die ik beter vind, in sommige gevallen zelfs stukken beter (o.a. North by Northwest en Psycho).

Dat komt voornamelijk, omdat de film pas in de tweede helft een beetje spannend begint te worden. Met uitzondering van de openingsscène kabbelt het verhaal tijdens het eerste uur een beetje kleurloos voort, omdat er weinig tot niets gebeurt behalve wat rondrijden van hier naar daar in San Francisco.

Daarnaast lijdt de film onder het feit dat Kim Novak wel erg verschrikt kan kijken, maar absoluut niet kan acteren. Merkwaardig genoeg heeft Hitchcock’s klaarblijkelijke voorkeur voor “blondjes” wat dat betreft wel meer tot ongelukkige keuzes geleid (b.v. Tippi Hedren, Doris Day).

Aardig vermaak (maar niet meer dan dat), dankzij James Stewart, Barbara Bel Geddes en het tonen van de vele toeristische trekpleisters van San Francisco.

“Very Weird Girls” zou een veel toepasselijker titel zijn geweest van deze film over twee jonge meiden, die voortdurend het noorden kwijt zijn en in willekeurige volgorde overhoop liggen met zichzelf en/of met elkaar en/of met hun ouders en/of met hun “gemeenschappelijke” vriend (= lustobject). Over het waarom van dat alles laat de film de kijker in het ongewisse, want de karakters zijn zo plat als maar zijn kan. Het verhaal van regisseur Foner heeft ook al niets om het lijf en de regie is navenant. In de bijrollen enkel vergane glorie en dat is er na deze film niet beter op geworden.

Gewoon zonde van de moeite dus.

Net als de twee voorgaande Harold & Kumar-films een banale film met voornamelijk puberale humor. De koppeling met het kerstfeest vind ik niet erg geslaagd. Niet mijn ding derhalve.

Een suikerzoet verhaal (met hier en daar een artificiële traan) over een jonge vrouw, die tot over haar oren verliefd is op haar baas. Die blijkt het zwarte schaap van een ondernemersfamilie te zijn.

Matig plot + matig acteerwerk + matig camerawerk = Matige film.

Meer dan onderhoudend drama over een van lieverlee groeiende liefdesrelatie tussen een weduwe en een veel jongere ontsnapte gevangene. Simone Signoret en Alain Delon zijn natuurlijk kanjers, die als geen ander (onderhuidse) spanningen weten over te brengen. Daarnaast een opvallende rol van de verleidelijke Ottavia Piccolo als het oversekste buurmeisje.
Film wordt rijkelijk gelardeerd met fraaie opnamen van het Franse platteland, waardoor de film een zeer authentiek, typisch Frans karakter krijgt.

Sombere en sobere film over de ongelijke strijd tussen bewoners van een afgelegen Franse kolonie aan de ene kant en de autoriteiten aan de andere kant. Een strijd tussen mededogen en bekrompenheid, tussen liefde en dogmatisme. Tegen een grauwe achtergrond verpakt Leconte die thema’s in een wrang drama, dat mede dankzij het acteerwerk van Juliette Binoche, Daniel Auteuil en Emir Kusturica steeds aangrijpender wordt. Je wordt er niet vrolijk van.

Een merkwaardige film over de degeneratie van een huwelijk met aan de ene kant mooie opnamen van Napels en Pompeii en aan de andere kant een zeurderig verhaal over humeurige mensen, die niets met elkaar gemeen hebben en van wie je geen moment gelooft dat ze een paar vormen. Het einde, dat zo maar uit de lucht komt vallen, slaat helemaal nergens op. De film heeft thematisch wat overeenkomsten met het al even tegenvallende Two for the Road (1967).

Slappe hap. In weerwil van de topbezetting met Margherita Buy en Stefano Accorsi in de leidende rollen een saaie, trage komedie die vergeet grappig te worden. Erg matig.

De film markeert het debuut van Clara Lago —destijds pas twaalf jaar— in een bioscoopfilm. Een film over jeugdige tieners, die tegen wil en dank van lieverlee betrokken raken bij de verschrikkingen van de Spaanse Burgeroorlog. Gezien de rolbezetting en de eenvoud van het verhaal komt het mij voor dat de film bedoeld is voor een jeugdig publiek.

Hiroki levert door de bank genomen films af, die goed te pruimen zijn. Dit is volgens mij evenwel een van zijn mindere werken. Aan de beide acteurs ligt het niet, want die zijn best goed op dreef, maar afgezien van het begin, het einde en de vertederende badscène is het verhaal van deze roadmovie zo ongelofelijk saai dat je tussendoor met een gerust hart koffie kunt gaan zetten. De kans, dat je dan iets wezenlijks gemist hebt, is miniem.

Doorgaans ben ik zeer geïnteresseerd in politieke films, maar deze film stelt mij ernstig teleur. Het is een tamelijk ongelukkige mix van een speelfilm en een documentaire, met een stroperig verhaal over een van de grootste gluiperds uit de recente Amerikaanse politiek. Over de man die de wereld confronteerde met de zinloze, bloederige oorlog in Irak, gebaseerd op leugens.

Het kan heel goed zijn dat mijn lage waardering vooral gevoed wordt door mijn aversie tegen Dick Cheney. Sorry hoor, maar ik kan het ook niet helpen dat ik mij weer ruim twee uur heb zitten ergeren aan deze machtswellusteling. Ik weet 't, het is maar film, maar toch...

Deze film doet een poging politiek en romantiek te mixen. Dat lukt niet erg. Historisch gezien is dit een interessante film over de boedelscheiding tussen India en Pakistan in 1947 en dat maakt ‘m op zich alleszins de moeite waard. Het schaduwverhaal over de liefde tussen een hindoe en een moslima komt evenwel wat geforceerd uit de verf.

Die allegorie voor het gewelddadige conflict tussen de verschillende bevolkingsgroepen is een stuk beter vorm gegeven in het dramatische Pinjar: Beyond Boundaries... (2003) van regisseur Chandra Prakash Dwivedi, een film die van harte kan aanbevelen.

Een warme film, een van de beste van Woody Allen, dankzij het superromantische verhaal en de geweldige vertolkingen van de vier hoofdrolspelers. Ik ben nooit een fan geweest van Penélope Cruz, maar daar begin ik toch een beetje op terug te komen. Ook in deze film is zij erg goed bezig. Enig minpuntje van de film: het tamelijk abrupte einde dat mij achterliet met een onaf gevoel.

De film komt wat aarzelend op gang, maar eenmaal onder stoom ontwikkelt zich een vlotte romantische komedie over een spermadonor en zijn traditierijke omgeving. Een energieke hoofdrol van debutant Ayushmann Khurrana, wiens supersperma op bestelling kan zorgen voor een baby met het talent van Brad Pitt, Lady Gaga of wie dan ook. Let op de onverwachte, gevatte commentaren van de grootmoeder . Gewoon een amusante film, die afgezien van het begin geen minuut verveelt.

Een destijds ongetwijfeld gedurfde film hoewel heel omzichtig wordt omgegaan met het fenomeen homoseksualiteit, dat opvallend naar de achtergrond wordt gedrukt als zijnde het motief voor chantage. Een beetje moeilijk toch wel om met de ogen van nu te kijken naar een thema dat toentertijd zo omstreden was.

Wat opvalt is de ingetogen, om niet te zeggen onderkoelde rol van Dirk Bogarde. Voor de beeldschone Sylvia Syms is helaas niet meer weggelegd dan een veredelde bijrol. In meerdere opzichten een “ouderwetse” film, die niettemin het bekijken zeker waard is.

Het begin met zo maar wat aan rotzooiende jongelui beloofde weinig goeds. Zo zeer zelfs dat ik een paar keer de neiging kreeg om het maar voor gezien te houden. Goed dat ik dat niet gedaan heb, want in het tweede deel ontwikkelt het film zich tot een enerverende Krimi. Het verhaal zit niet overal logisch in elkaar, maar de spanning vergoedt veel. Het contrast tussen het eerste en tweede deel van de film is erg groot.

Door de bank genomen ben ik niet zo’n liefhebber van handcamera’s, maar het moet gezegd: de cameraman levert in dit geval puik werk af. Dat doet ook Laia Costa, die een ijzersterke titelrol neerzet. Een van de betere films van het tot nu toe o zo magere filmjaar 2015.