Opinions

De soms adembenemend fraaie beelden van de omgeving overheersen in deze onthaastende film over de onderlinge relatie van drie mooie vrouwen, die ondanks het leeftijdsverschil alle drie getrouwd zijn met dezelfde (oude) man. In de marge een secundaire, tragische verhaallijn over een jongeman die zich verzet tegen een gedwongen huwelijk.

In meerdere opzichten een exotische film. Rustgevend en visueel een feest. Eén * extra voor de cinematografie.

Aangrijpende, bij vlagen bijzonder heftige film over de gruwelijke impact van de burgeroorlog in El Salvador op het leven van eenvoudige, straatarme mensen en hun kinderen, die allemaal weerloos bekneld zitten tussen de guerrilla’s en het leger. Spijtig dat de rampzalige rol van de Verenigde Staten in dit conflict (net als eerder in Chili) een beetje onderbelicht blijft.

De indrukwekkende opening blijkt achteraf niet meer te zijn dan een “opwarmertje” (sic) voor talloze beklijvende scènes. Schitterend acteerwerk van de kinderen en van Chava’s moeder (Leonor Varela). Ik moest onwillekeurig denken aan de Iraanse film Turtles can fly, omdat die ook over kinderen in een oorlogsgebied gaat..

Nogal wazig psychologisch drama over een tamelijk naïeve chauffeur, die verwikkeld raakt in een onderzoek naar zijn baas én in een romantische relatie met diens gehandicapte dochter. De film bevat nogal wat losse eindjes en riep daardoor bij mij meer vragen op dan het verhaal kon beantwoorden.

Slaapverwekkend mysterie over een jongen, die na de dood van zijn moeder niet meer wil praten, en een gouvernante, die tevergeefs probeert daar grip op te krijgen. Van de weeromstuit wordt de gouvernante verliefd op de vader van de jongen. Somber en duister drama, dat vooral verwondering oproept. Matig.

Van het strijdgewoel in Afghanistan onderweg naar huis verblijven Franse soldaten drie dagen op Cyprus om ervaringen en mogelijke trauma’s van zich af te praten. Althans dat is de bedoeling. Duidelijk is dat toeristen en eilandbewoners niet blij zijn met het verblijf van de Fransen. Eenmaal verwijderd van het front is ook de onderlinge saamhorigheid soms ver te zoeken.

Mij is niet duidelijk geworden of de legerleiding in zijn opzet geslaagd is. Dat geldt mutatis mutandis ook voor de filmmakers, die in mijn ogen een ietwat onduidelijke film hebben afgeleverd. Hij is het aanzien wel waard —zeker het tweede deel— maar of er veel van zal blijven hangen, betwijfel ik.

Een misdaadkomedie die zowel qua spanning als qua humor de plank voortdurend misslaat, resulterend in een waardeloze film. Net als de verbouwing van het gezicht van Isabelle Adjani een pijnlijke mislukking, zoals kappeuter al opmerkt.

Ik ben een liefhebber van rechtbankdrama’s, vooral omdat rechtszaken doorgaans een uitgelezen kader vormen voor het opbouwen van spanning. Dat heb ik in deze film node gemist tot aan de slotpleidooien van de beide advocaten. Toen pas kreeg ik het juiste gevoel, dat ik (vrijwel) altijd krijg bij het kijken naar een rechtbankfilm. Daarvoor is het een inspiratieloze film, die focust op gaten in de wetgeving waardoor schuldigen door futiliteiten (?) vrijuit gaan.

De acteerprestaties van Koen De Bouw, Johan Leysen en Veerle Baetens zijn zeker niet slecht, maar een gevoel van teleurstelling overheerst toch bij mij.

Donker en somber familiedrama, dat het leven schetst in de Sovjet-Unie begin jaren 50 ten tijde van de Stalin dictatuur. Ondergedompeld in bittere armoede is iedereen wanhopig op zoek naar beetje geborgenheid, soelaas en liefde. Jammer dat het verhaal met sprongen wordt afgeraffeld vanaf het moment dat de “dief” in de gevangenis belandt.
Qua sfeer doet de film denken van de naoorlogse, neorealistische films van Vittorio De Sica. Het acteerwerk is van topkwaliteit, i.h.b. van de jonge Misha Philipchuck.

Boeiende film over een bouwvakker / klusjesman, die als alleenstaande vader worstelt met de opvoeding van zijn pas geboren dochtertje, dat door haar moeder in de steek gelaten is. Naast het interessante verhaal, dat hier en daar best wat venijniger had mogen zijn, is de film vooral gebaat bij het sterke optreden van protagonist Reimo Sagor.

Film met een aardig verhaal, dat naar het einde toe steeds meer verwatert. Blijkbaar was dat de bedoeling, want hoewel het verhaal volgens de aftiteling nog niet af was, laat men de film uitgaan als een nachtkaars. Jammer, want er had veel meer ingezeten, zeker gezien het goede acteerwerk van Tatum en McAdams en de prima chemie tussen hen beiden.

Bovendien zouden filmmakers eens wat anders moeten verzinnen om het einde van een film aan te kondigen, dan het kopiëren van de Chaplin/Goddard-scène uit Modern Times. Dat hebben we nu al zo vaak gezien...

Een film om snel te vergeten. Daar zag het aanvankelijk niet naar uit, want de film komt niet alleen overdonderend uit de startblokken, maar weet dankzij een mooie rol van Raffey Cassidy in het begin een redelijk hoog niveau vast te houden. Met het ten tonele verschijnen van Natalie Portman implodeert de film. Dat komt deels door Portman, die de automatische piloot heeft aangezet, en deels door het zwakke vervolg van het verhaal dat weinig overtuigend aansluiting zoekt bij het eerste deel van de film. O ja, Jude Law doet ook mee. Waarom weet ik eigenlijk niet.

Hartstikke leuke satire van Eddy Terstall over de Nederlandse politiek. Daar kan geen cabaretier tegenop.

Geinig scenario en prima acteerwerk. Vooral Nico (Ton Kas) komt levensecht over. De hele stoet tv-persoonlijkheden, die voorbijkomt, maakt dat het haast een reality film is.

Het verhaal van de film lijkt mij om die reden wel erg tijdgebonden omdat een aantal personages nu duidelijk herkenbaar zijn. Ik vraag mij af of dat over een jaar of tien nog het geval is.

Desondanks een heerlijke film, haast net zo goed als Terstall's Simon.

Meeslepende oorlogsfilm met een onwaarschijnlijk, maar niettemin waargebeurd verhaal. De kind acteurs zijn allemaal goed op dreef en komen heel naturel over. Een mooie, soms enerverende film.

Rear Window (1954) kruist met Body Double (1984). De film roept herinneringen op aan deze films van Hitchcock, resp. De Palma, maar haalt nergens het spanningsniveau van die klassiekers. Desondanks een boeiende film al zijn de wendingen tegen het einde minder verrassend dan regisseur/schrijver Michael Mohan allicht bedoeld heeft.

Sydney Sweeney mag nog vaker mijn netvlies teisteren.

Nagenoeg heel mijn leven weet ik al dat fascisten tot het schuim der aarde behoren en toch schrik iedere keer weer van hun barbaarse gedrag ten opzichte van politieke tegenstanders. Zo ook bij deze film over de beestachtige, onmenselijke behandeling van al dan niet vermeende communisten na afloop van de Spaanse Burgeroorlog. Dat sommige vooraanstaande vertegenwoordigers van de katholieke kerk en hun verblinde, laffe meelopers al evenzeer een diepgevoelde haat koesterden tegen andersdenkenden is inmiddels ook genoegzaam bekend. Regisseur Zambrano slaagt er in om de meedogenloze repressie op pakkende wijze over te brengen. Een heftige film, die niet bevorderlijk was voor mijn gemoedsrust.

Niet helemaal mijn ding. Het voortdurende machogedrag van de vader en het eigenwijze gedoe van de jongste zoon begonnen mij op d’n duur nogal tegen te staan. Het verhaal is naar mijn mening bovendien niet erg bijzonder, want naast geregelde aanvaringen tussen de vader en zijn zonen gebeurt er eigenlijk niet zo veel tot de film in het laatste half uur een heftige wending neemt. Dat vind ik dan ook het beste deel van de film, samen met het camerawerk en het acteerwerk, die beide prima verzorgd zijn, zoals zo vaak in Russische films.

Maar ja, het verhaal hè. Valt daarom al met al toch een beetje tegen.

Typische Breillat-film met deze keer behalve overdreven veel aandacht voor geslachtsdelen ook een aantal ronduit smerige scènes. Vaak zijn bij Breillat het verhaal, het acteerwerk en het camerawerk ondergeschoven kindjes. Dat is deze keer niet anders, al is het acteren van Charlotte Alexandra in deze film nog wel te pruimen. Maar zij is dan ook de enige, want de overige acteurs leveren allemaal een wanprestatie.

Een film uit een periode dat het feminisme nog een beetje in de kinderschoenen stond en lesbische relaties nog een curiositeit waren. Niet verwonderlijk dus dat de film er nu wat gedateerd uitziet, maar bezien met de ogen van toen is het een aardig verhaal over een vrouw, die met vallen en opstaan haar seksualiteit ontdekt en vervolgens haar eigen plaats opeist in de samenleving.

Monique van de Ven en Maria Schneider zijn goed op dreef, maar het toenmalige ongemak en onbekendheid met de thema's straalt af van Peter Faber. Hoewel geen topper schetst de film een heel aardig tijdsbeeld over het opkomende feminisme en de weerstanden, die dat opriep.

Ik verwachtte vooraf min of meer een Russische versie van Mean Girls, maar het lijkt er in de verste verte niet op. Dit is veel heftiger. De film gaat over een week uit het doorgaans saaie leven van drie gezworen vriendinnen uit een troosteloze buurt, die uitkijken naar een schooldisco aan het einde van de week. Ze willen daar piekfijn voor de dag komen. In de aanloop daarnaar toe vinden echter allerlei strubbelingen plaats met onvoorziene gevolgen en de discoavond zelf is voor ieder van hen ronduit rampzalig. Van de gezworen vriendschap blijft eindelijk niets meer over. De film laat ook zien dat "macha’s" geen halve maatregelen nemen, wanneer hun positie bedreigd wordt.
Een rauwe meidenfilm. De camera zit er als het ware bovenop en dat zorgt voor een bijzonder indringend effect. Daarnaast leveren de drie hoofdrolspeelsters topacteerwerk af. Een aanrader.

Rauwe, realitische film over de zelfkant van Vietnamese samenleving, over mensen die een marginaal bestaan leiden, over de moeizame relatie tussen een uitbuiter en een ietwat naïeve jonge vrouw. Qua film geen hoogstandje, qua impact zonder meer indrukmakend. De verrassende wending in het laatste deel over de kunstexpositie vind ik een miskleun, maar het kan natuurlijk ook zijn dat ik de bedoeling van de regisseur niet begrepen heb.

Fragmentarische film met een overdaad aan verhaallijnen, die elkaar niet raken en bovendien nauwelijks uitgediept worden. Het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte. De verhalen over Milla (Amanda Pilke) en Anders (Jasper Pääkkönen) zijn nog het meest interessant. Fraaie beelden van een kil en koud Finland, erg toepasselijk voor de sfeer van de film: kil en koud.