Vox Lux (2018)

VOX LUX: zwarte zwaan wordt popicoon In de traumatische nasleep van een school shooting zingt een tienermeisje een lied van verstilde wanhoop. Voor ze het weet heeft haar stem een natie verenigd. Zingen en dansen doet ze in de kooi van een studio, onder het toeziend oog van een producer in schaapskleren. Celeste (‘hemels’) overleefde de schietpartij op miraculeuze wijze, maar het wordt snel duidelijk dat die ene gebeurtenis haar de rest van haar leven zal blijven achtervolgen. In het diep ongemakkelijke Vox Lux transformeert een jonge zangeres in een beroemd popicoon. Als de jonge actrice Raffey Cassidy halverwege de film van het toneel verdwijnt, neemt Natalie Portman een vlucht, met het advent van de eenentwintigste eeuw in haar kielzog. Als een zwaan die nooit wit is geweest. verder lezen

Een film om snel te vergeten. Daar zag het aanvankelijk niet naar uit, want de film komt niet alleen overdonderend uit de startblokken, maar weet dankzij een mooie rol van Raffey Cassidy in het begin een redelijk hoog niveau vast te houden. Met het ten tonele verschijnen van Natalie Portman implodeert de film. Dat komt deels door Portman, die de automatische piloot heeft aangezet, en deels door het zwakke vervolg van het verhaal dat weinig overtuigend aansluiting zoekt bij het eerste deel van de film. O ja, Jude Law doet ook mee. Waarom weet ik eigenlijk niet.

Een onbegrepen maar wel erg fraai filmpje, met een lomp motief dat desalniettemin door vrijwel niemand herkend wordt. Terwijl de fraai krakerige stem van Willem Dafoe het zo ongeveer voorzegt. De tol van de roem, terwijl je daar niet om gevraagd had. Geen pre-Madonna, maar post-Madonna, met alle diva gedrag dat daar onvermijdelijk bij hoort, met knipogen naar iedereen die wel eens een liedje gezongen heeft en op MTV te zien geweest is. In stijl en in boodschap achteraf gezien een vingeroefening voor de nòg veel ambitieuzere The Brutalist (2024), die beter aansloeg maar geloof ik toch uiteindelijk ook even slecht begrepen werd. En een even fraaie cast, en nog met overlap ook, want Raffey Cassidy verdient wel alle punten die Portman krijgt. Jammer overigens dat haar rol niet door Rooney Mara gespeeld was, zoals eerder leek te gaan gebeuren - ja, Portman is een godin, maar ook daar kan nog een overtreffende trap in zijn. Als punt van kritiek, het concert had niet gemoeten voor mij. Zingen is echt iets anders dan acteren, en het gaat Portman ook niet heel goed af, en de dansjes zien er ook te moeizaam uit. Voor ons stervelingen wellicht als troost, net als dat Corbet kennelijk ook fouten maakt.