Opinions

Gauke heeft het hierboven heel aardig verwoord.

Twee aanvullende opmerkingen:

1. van veilig vrijen hebben de personages blijkbaar nooit gehoord;

2. de betekenis van de intermezzo's in de doucheruimte is mij ontgaan.

Mijn tweede film van regisseur Muye Wen is een Chinese propagandafilm over arbeiders, die door hun vastberadenheid het onmogelijke mogelijk maken. Het is een lesje in camaraderie en onverzettelijkheid; eigenlijk te mooi om waar de zijn. Dat is meteen het voornaamste probleem waardoor deze film uiteindelijk niet het niveau haalt van Muye Wen’s debuut Dying to Survive (2018). Niettemin is de film alleszins de moeite waard, al was het alleen maar vanwege de vervlechting van kapitalisme en socialisme. De dramatische context is mooi meegenomen.

Fijn melodrama over twee vriendinnen, die qua karakter haast elkaars tegenpolen zijn: de een ongeremd en spontaan, de andere bedachtzaam en hypergevoelig. Hun “eeuwige” vriendschap komt ernstig onder druk wanneer een aantrekkelijke jongeman in hun levens verschijnt en de vriendinnen uit een soort van lijfsbehoud letterlijk en figuurlijk afstand van elkaar nemen.
Een vlotte, soms aangrijpende film met een knap scenario, mooi camerawerk en dito soundtrack. Het zijn in het bijzonder de eerlijke, veelzijdige vertolkingen van de beide protagonisten Dongyu Zhou en Sandra Ma, die deze film smoel geven. Een film, die nog enige tijd blijft hangen.

Ik ben een liefhebber van Yimou Zhang films, maar deze stelt toch enigszins teleur. Het verhaal is tamelijk langdradig en mist een echt plot. Daar staat tegenover dat Zhang de kijker met enige regelmaat trakteert op prachtige beelden van het Chinese binnenland. En die dorpsmaaltijd ter begroting van de vreemdeling, vond ik schitterend.

In sommige commentaren hierboven klinkt door de Chinezen niet zo hulpvaardig zouden zijn als in de film wordt gesuggereerd. Dat strookt niet met mijn ervaringen. Ik vond de Chinezen op het platteland erg vriendelijk en gastvrij. De stedelingen zijn inderdaad heel anders, maar dat verschil qua mentaliteit tref je overal in de wereld aan. Zelfs hier in Nederland...

Vriendelijke romcom over liefde en achterdocht in de toplaag van de Chinese samenleving. Het verhaal bevat net genoeg drama om de aandacht vast te houden. Bovendien is de film rijkelijk gevuld met beeldschone vrouwen, die heel goed zouden passen in een glamour magazine. Geen topper, maar onderhoudend genoeg.

Ik ben normaal gesproken een liefhebber van dramatische en romantische films uit het Verre Oosten, maar deze film valt verschrikkelijk tegen. Bijna twee uur lang zit je naar een meisje te kijken dat tien jaar na dato haar toenmalige relaties met een tweetal duistere figuren overdenkt, onderwijl de ene sigaret na de andere opsteekt en zich regelmatig te goed doet aan Johnny Walker en wat extacy. Saai en nog eens saai.

Een uiterst somber verhaal op dito wijze verfilmd. Ik zal er een volgende keer goed over moeten nadenken alvorens weer eens aan een film van Hou te beginnen.

Goed beschouwd krijg je hier twee films voor de prijs van één. Op het moment dat het schokkende eerste deel over de ontvoering van kinderen lijkt af te stevenen op een happy end, komt regisseur Peter Chan met een geheel nieuwe verhaallijn. Weliswaar borduurt die voort op het eerste deel, maar thematisch gaat het verder over de impact die de Chinese bevolkingspolitiek en bureaucratie heeft op de getroffen ouders. Zo mogelijk is het tweede deel nog meer emotioneel beladen, dan het eerste deel. Dat komt naast het verhaal vooral door de vlekkeloze vertolking van Zhao Wei, de absolute ster van deze film. Vooral de scènes met haar gevecht tegen de directeur van het weeshuis, hakken er nogal in. Overigens maakt ook Hao Lei de nodige indruk als de moeder van het ontvoerde kind.

Al met al een film, die je niet onberoerd laat. Bijzonder fraai is de laatste scène vóór de slotcredits. Door twee keer kort na elkaar uit te zoomen, kun je volgens mij het allicht onbedoelde leed ten gevolge van de één-kind politiek niet treffender in beeld brengen.

Epische film over keizer Ying Zheng, de man achter de unificatie van China, en een befaamd musicus. Ik vind zulke geschiedenislessen altijd wel interessant, maar jammer genoeg klopt er volgens historici weinig van de rode draad van het verhaal (de getroebleerde relatie van de keizer met een componist).

Daardoor verliest de film veel van zijn waarde. Desondanks is ie overigens best het aanschouwen waard vanwege het gedegen acteer- en camerawerk.

Bijzondere coming-of-age film in het post-Culturele Revolutie tijdperk in China, waar een vader zijn dochter tegen haar zin als pion wil gebruiken om zijn grote wens waar te maken: van het achterland terugkeren naar de grote stad. Natuurlijk gaat dat goed fout. Bij vlagen heftige film, zij het dat het titelpersonage naar mijn mening iets te vlak wordt ingevuld door Yuanyuan Gao (of is dat de bedoeling?). Desondanks een prima film dat een boeiende inkijk geeft in de generatiekloof in het China van de jaren 80. Na Beijing Bicycle (2001) mijn tweede film van Xiaoshuai Wang en net als de vorige is deze mij uitstekend bevallen.

“Stop bothering Chin. What’s over, is over”, zegt Lung tegen het einde van de film tegen de nieuwe bewonderaar van zijn vriendin. Eigenlijk beschrijft die laatste zin in een notendop de volledige synopsis van deze film, die er maar niet in slaagde mij naar het puntje van mijn stoel te trekken. Daarvoor vond ik deze teloorgang van een relatie tussen twee mensen, die goeddeels langs elkaar heen leven, niet interessant genoeg, in weerwil van de soms fraaie opnamen van (nachtelijk) Taipei.

Regisseur Jianqi Huo levert degelijk werk met deze Chinese variant van “Romeo en Julia”. Dat verhaal staat op zich bijna altijd garant voor een pakkende film.

De talentvolle Wei Zhao steelt niet geheel verrassend de show. Toch haalt deze hedendaagse versie niet het niveau van Franco Zeffirelli’s Romeo and Juliet (1968), die de beide protagonisten in de bioscoop bekijken, al gaat die vergelijking op meerdere plaats mank.

Anders dan de Engelse titel suggereert is dit geen remake van de Monroe-Lemmon-Curtis-hit ” Some Like It Hot” uit 1959, maar een Chinese versie van Un Éléphant Ça Trompe Énormément (1976), resp. The Woman in Red (1984).

Geen topper maar een vlotte, soms kluchtige film die zich qua amusementswaarde best kan meten met zijn Franse, dan wel Amerikaanse voorgangers.

De film ziet er aanvankelijk uit als een romantische komedie over de relatie tussen een aankomende kapster en een gangsterboss. Geleidelijk aan verandert de toonzetting en evolueert de film in een bloederige actiefilm tussen rivaliserende bendes. Het tamelijk onschuldige begin is wel leuk, over het gewelddadige vervolg ben ik minder te spreken.

Een van de mindere Yimou Zhang films. De doorgaans kleurrijke settings ontbreken en hebben plaats gemaakt voor grauwe beelden. Daarnaast gaan binnen een en dezelfde scène zomerlandschappen vrijwel naadloos over in wintertaferelen en vice versa. Ik denk dat Kusturica dat in zijn Život Je Čudo heeft afgekeken van deze film. Daar waar de spectaculaire settings ontbreken, geeft de film wel een aardig beeld van het leven in een afgelegen Chinees dorpje. Het zijn echter vooral de straatbeelden van de grote stad, die gemaakt lijken te zijn met een verborgen camera, die mij echt aanspraken. In Zhang’s Yi Ge Dou Bu Neng Shao (Not One Less) (1999) komen ook soortgelijke beelden voor.

Het is geen komedie met allerlei grappen en grollen, maar het verhaal maakt als geheel met zijn verwikkelingen wel een komische ontwikkeling door. Gong Li is haast onherkenbaar in vergelijking met haar andere films. Pas in de slotscène kun je zien dat zij het toch echt is.

Na een aantal tamelijk “zware” films wat ik wel toe aan iets (k)luchtigs. Deze film voldoet daaraan in alle opzichten. Het is ontspannende komedie, waarin racisme en vooroordelen op slinkse wijze op de hak worden genomen. Vooral de dialogen zijn af en toe kostelijk. Het gedrag van de ouderparen vertoont frappante overeenkomsten met het gedrag van de ouders in Guess Who's Coming to Dinner (1967). Ook erg leuk.

Poëtisch realisme in optima forma. Een somber, depressief verhaal over een gedoemde liefdesrelatie, dat zich afspeelt in een mistige omgeving aan de zelfkant van de samenleving. Je wordt er gaandeweg de film niet vrolijk van, maar aan het einde van de rit besef je dat je toeschouwer bent geweest van een pakkend drama, met Jean Gabin in topvorm en een wel zeer volwassen rol van de nog jonge Michèle Morgan: “T'as de beaux yeux, tu sais.”
Ik vind hierin andermaal de bevestiging dat de films van Marcel Carné veel beter overeenkomen met mijn smaak dan die van zijn rivaal Jean Renoir. Binnenkort "Le Jour Se Lève" en “Les Enfants du Paradis” weer maar eens opzetten.

Grappige film over twee vrouwen van middelbare leeftijd, die —zonder dat ze dat van elkaar weten— seksueel dezelfde jongeman delen.. Vlotte en amusante film, al moet ik daarbij aantekenen dat naar mijn mening Micaela Ramazzotti als comédienne beter tot haar recht komt in de films van haar man Paolo Virzì.

Deze kruising van haantjesgedrag en homoseksualiteit levert een tamelijk voorspelbare, maar niettemin onderhoudende film op, mede dankzij het prima acteerwerk van Sandrine Kiberlain en de twee jongens. Bovendien is de film rijkelijk voorzien van fraaie opnamen van de schitterende omgeving. Naar mijn smaak een van de betere films van André Téchiné, wiens films mij doorgaans maar matig kunnen bekoren.

Leuke tijdreis fanatasie, die de centrale vraag (wat is er verder met de vader gebeurd?) onbeantwoord laat. Het prachtig gelegen rustieke dorpje én de vertolking van Alexandra Maria Lara als de moeder vormen de voornaamste pluspunten van deze nostalgische film. Geen topper, maar wel erg onderhoudend.

De avonturen van Antoine Doinel weer maar eens opgezet, want dat was al weer een heel tijdje geleden. Ik vind het een prachtige serie, waarin Truffaut de ups en downs in het leven van Antoine Doinel volgt. Vooral vanwege de komische, relativerende ondertoon, de leuke dialogen en het veelvuldig gebruik van authentieke Parijse straatbeelden is het altijd plezierig de avonturen van Doinel te volgen en dan in het bijzonder diens gebrekkige en tamelijk krampachtige interactie met de mensen in zijn omgeving.

Het eerste deel, naar verluidt ontleend aan de eigen jeugdervaringen van Truffaut, is verreweg het beste deel van de serie. Maar ook de sequels zijn niet te versmaden, inclusief het korte tweede deel Antoine et Colette.

De hele serie geef ik 4*, dit eerste deel een halfje meer.

Franse versie van een “ouderwetse” screwball comedy met centraal een assertieve jonge vrouw en twee mannen, die naar haar gunsten dingen. Aan de ene kant een oplichter en aan de andere kant een gesjeesde autocoureur annex multimiljonair. Een vlotte komedie, die vooral profiteert van de aangename aanwezigheid van Isabelle Carré (altijd de moeite waard).

Prima tragikomedie over een conventionele moeder en een vervreemde, vrijzinnige dochter, die het huishouden waar haar moeder werkt komt opschudden. Met verrassende gevolgen. Het leuke van de film is vooral dat alle rollen stereotype worden ingevuld, waardoor je een traditioneel rollenspel krijgt met zeer herkenbare gedragingen en interacties. Dat is ook nodig om de uiteindelijke boodschap duidelijk te laten overkomen. Goed gedaan.

Politieke satire over de afscheiding van Québec van de rest van Canada, die gestalte krijgt door het oprichten van een grenspost in de middle of nowhere. Militairen aan weerszijde van die controlepost komen met elkaar in de clinch te liggen. Ter verhoging van de feestvreugde blazen ook vertegenwoordigers van de Cree (de oorspronkelijke bewoners) hun partijtje mee. De film kent een handvol grappige momenten, maar is over het geheel genomen amper de moeite waard.

Ik wilde deze film vooral zien vanwege de rol van Kangana Ranaut. Zij speelt een naïef meisje dat daags voor haar huwelijk een blauwtje loopt en in al haar onervarenheid besluit om dan maar in haar eentje naar Parijs en Amsterdam te reizen. Daar opent zich voor haar een wereld, die haar totaal onbekend is, maar van lieverlee louterend werkt.

De film is ondanks zijn mooie cinematografie een beetje slordig gemaakt. Zo is het vertrek van Parijs naar Amsterdam gefilmd op een Nederlands station! Maar daar zullen de toeschouwers in India volgens mij niet om malen.

Bovendien is het in weerwil van zulke oneffenheden een vlotte film, die goed is voor 2½ gedachteloos vermaak. En het is bepaald geen straf om naar Miss Ranaut te kijken.

In haar eerste speelfilm legt regisseur Melina Matsoukas de vinger op een zere plek in de Amerikaanse samenleving, waar onschuldige Afro-Amerikaanse burgers al te vaak het slachtoffer worden van schietgrage politieagenten. Uit protest daartegen ontstond een aantal jaren geleden de “Black Lives Matter”-beweging.

Deze bijzondere roadmovie kan gezien worden als een steuntje in de rug van die beweging. De film kent weliswaar wat tekortkomingen, maar beklijft als geheel wel, vooral door het confronterende begin en einde. Het acteerwerk van de beide protagonisten is goed verzorgd. Dat genereert als snel de nodige empathie voor het voortvluchtige duo.

De film riep bij mij in de eerste plaats herinneringen op aan de twee bezoeken, die ik medio jaren 80 gebracht heb aan de slums van Nairobi (Kenya). Herinneringen die voor altijd op mijn netvlies gebrand staan. De sloppenwijken van Kampala zien er hedentendage nog net zo uit als die van Nairobi toen: geen infrastructuur en een eigen economisch microsysteem. Wat dat betreft is er in dertig jaar tijd weinig tot geen vooruitgang geboekt.

Wonderlijk dat in deze kansarme omgeving een schaaktalent de gelegenheid krijgt en grijpt om uit te groeien tot een baken van hoop op een betere toekomst. Het is een Disneyfilm en dus wordt het verhaal positief ingekleurd. Dat doet evenwel weinig af aan de kwaliteit. Je hoeft geen schaakliefhebber te zijn om dit een mooie en leerzame film te vinden met uitstekende acteerprestaties van David Oyelowo, Lupita Nyong'o en de debuterende Madina Nalwanga.

Ik heb tot op heden een zestal films gezien van regisseur Mira Nair. Dit is naar mijn mening haar beste.

In The Queen wordt een vreemd soort spanning opgebouwd, gevoed door ergernis over het gedrag van het Britse koninklijk paar na de dood van prinses Diana. Schitterend acteerwerk van Helen Mirren en een voortdurend chagrijnige James Cromwell. Van Michael Sheen ben ik veel minder onder de indruk. Hij lacht mij net iets te veel om een geloofwaardige Tony Blair neer te zetten.

Goede docudrama-achtige film, die van begin tot einde boeit.

Prachtige film met een uitzonderlijk sterk scenario, waarin ontroerende en humoristische momenten in vlot tempo afwisseld geworden. Wat daarnaast vooral blijft hangen zijn de levensechte personages.

Van Kim Rossi Stuart en Micaela Ramazzotti wist ik al dat het prima acteurs waren, maar Antonio Albanese was een openbaring voor mij. Ook de bijrollen worden sterk gespeeld en het eindresultaat is een boeiende film met een lach en een traan.

Een film over voor- en tegenspoed in het leven, over echte mensen in het hedendaagse Italië en over wat hen zoal overkomt. Jammer genoeg wordt dit soort films naar mijn mening te weinig gemaakt. Een absolute must.

Intrigerende driehoeksverhouding tijdens de nadagen van de Franse kolonisatie van Indo-China en het begin van de Amerikaanse bemoeienissen met Vietnam. De twee vlotte verhaallijnen die elkaar prima aanvullen, resulteren in een onderhoudende film, mede dankzij de uitstekende vertolking van “womanizer” Michael Caine. Dit soort rollen zijn hem als het ware op het lijf geschreven. Brendan Fraser zit wat minder lekker in zijn vel zo te zien. De aandacht van beide heren is gericht op de Vietnamese actrice Đỗ Thị Hải Yến, een onwaarschijnlijk mooie vrouw, die al eerder indruk op mij wist te maken met haar titelrol in Chuyen cua Pao (2006).

Vanaf de eerste keer dat ik deze film zag (vele decennia geleden) is dit mijn favoriete film van John Wayne met de “Duke” in een atypische rol als de man van middelbare leeftijd, die terugkeert naar zijn geboortedorp in Ierland en daar op slag verliefd wordt op de dorpsschone, een letterlijk en figuurlijk vlammende vertolking van Maureen O’Hara, die zich omringd weet door twee van haar broers (Charles Fitzsimmons en James O’Hara). Naast de twee hoofdrollen worden ook de bijrollen grandioos vertolkt, met name door Barry Fitzgerald als de lokale “bookmaker” en door Victor McLaglen als de koppige, arrogante grootgrondbezitter.

Ik vind het na The Grapes of Wrath (1940) ook de beste film van John Ford. Hij weet op magistrale wijze dramatische en romantische momenten af te wisselen met kostelijke humor (let op het spoorwegpersoneel!), vooral wanneer hij de kachel aanmaakt met oude gewoontes en tradities op het Ierse platteland. Neem daarbij de mooie Ierse smartlappen en de schitterende cinematografie in een prachtige omgeving (de westkust van Ierland) en je hebt een absolute topfilm, zoals die helaas niet meer gemaakt worden. Subliem.