The Quiet Man (1952)

In 2011 bezocht ik voor het eerst Connemara en ik werd op slag verliefd op deze regio. Er werd her en der wel verwezen naar The Quiet Man (er komen best veel toeristen speciaal voor deze film naar Cong en omgeving) en ik had het idee dat het een sterk verouderde en oubollige film zou zijn. Ik werk tegenwoordig in de toerismesector (het promoten van Ierland als vakantiebestemming) dus dit was toch wel een must-see geworden. Gisteren heb ik de film eindelijk gezien en hij beviel boven verwachting goed! Wat een heerlijk sfeertje, prachtige beelden en hoewel verhaal weinig om het lijft heeft wordt het toch vermakelijk neergezet. Het enige waar ik me aan stoorde was dat Mary Kate zich door haar man door een weiland liet slepen en daarna 'gewoon' vrolijk naar huis gaat om het avondeten klaar te maken. Nu zal dat wellicht met de tijdsgeest te maken hebben, maar gezien het 'feisty' karakter van MK eerder in de film vond ik het een opvallende (en storende) wending. Natuurlijk zijn sommige (vecht) scenes lachwekkend, maar dat draagt alleen maar bij aan de charme. Ik vond het een prima vrijdagavond film!

Dat er tegenwoordig een afnemende belangstelling is voor een film als the Quiet Man (rare titel trouwens, Wayne praat volop) is niet zo vreemd. Het komt wat oubollig over en de film is ietwat kluchterig (wat tegenwoordig een automatische diskwalificatie betekent bij het moderne filmpubliek). Sowieso kun je deze film beter links laten liggen als je niet van oude films houdt. Ik houd dat gelukkig wel en heb me prima vermaakt. Ford is de ultieme vakman en als hij er dan ook nog wat gevoel in legt, is hij in staat tot een groots meesterwerk. Met het vakmanschap en het gevoel zit het wat deze film betreft wel goed, maar een dergelijke kwalificatie zou ik er niet aan verbinden. Eigenlijk heeft hij zelfs wat te weinig echt grote meesterwerken gemaakt nu ik er over nadenk. Wel genoeg zeer sterke films. Maar voordat ik de draad kwijtraak. Het is een leuke, warme en kleurrijke film, bovendien overduidelijk doordrenkt van nostalgie. De toon is goed en de film is amusant op een weinig van de kijker eisende manier. Daarin zit ook wel de valkuil, het kabbelt wat te veel voort zonder echt bijzonder te worden. De speciale momenten of scenes heb ik niet echt terug kunnen vinden. Ik ben niet zo’n John Wayne fan. Hij heeft duidelijk screenpresence en charisma, maar dat is het ook wel. Een fatsoenlijke liefdesscène bijvoorbeeld, heb ik hem nooit zien spelen. Dat viel me hier dan weer mee. Hij brengt de liefde voor O’Hara redelijk overtuigend. Ik vond hem hier ook nog geen oude man, in de films die van hem zag die hierna kwamen, vond ik dat wel. 4 sterren. Weer een prima film van een van de belangrijkste filmmakers ooit.

U zal zelden een film met zoveel kabbelende beekjes gezien hebben. In deze romantische klassieker neemt John Ford je mee naar de westkust van Ierland, waar de rust van smaragdgroene grasvelden enkel wordt verstoord door het geluid van rooms-katholieke prevelgebedjes, en de harde voetstappen van the Duke, John Wayne, die als yankee terugkeert naar zijn geboorteland. Zijn aankomst doet het dorp op stelten zetten en het hart van Maureen o'Hara, de vrouw voor wiens rosse haardos men speciaal de kleurenfilm uitvond, sneller slaan. Net zoals vaak bij films van John Ford, wordt een interessante premisse (man-met-geheim keert terug) al snel bedolven onder een soort ultravolks, kolderiek vermaak afgewisseld met bloedserieuze scenes. En ook nu kon het mij allemaal al snel niet veel meer schelenl. De plot kabbelt maar heen en weer van lieftallig stationsromannetje met Walt Disney als architect van Ierland, naar klucht met pastoors die in rivieren vallen, tot een waarschuwingsvideo voor huiselijk geweld. 2,5* Let u vooral op de stok die John Wayne van een oud dametje krijgt aangeboden.