Opinions

Vele tientallen jaren geleden heb ik op de televisie een film gezien over de laatste uren van buspassagiers, die betrokken raken bij een rampzalig ongeval tussen een vrachtwagen en een bus. Jong als ik toen nog was heb ik de titel van die film vrijwel onmiddellijk vergeten. Maar het feit dat de film uit Joegoslavië kwam én de inhoud van het waargebeurde verhaal zijn mij in grote lijnen altijd bijgebleven. Snuffelend in lijsten met beste films uit diverse landen, heb ik deze film aan de hand van die herinneringen bij toeval weer teruggevonden als een van de beste films ooit uit Kroatië.

De hernieuwde kennismaking is mij goed bevallen, al is het verhaal nu minder beklijvend dan ik vooraf eigenlijk verwachtte. Maar het blijft een prima dramatische film met een aparte vertelstructuur, zeker voor die tijd (eind jaren ’50).

Thriller die wel wat van je voorstellingsvermogen eist, maar vanwege de dramatische ontwikkelingen en de spanning heb je daar op d’n duur geen erg meer in. Knap debuut van regisseur Sun-ho Cho.

Willekeurige Nazi-terreur in een klein dorpje in Sudetenland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het cynisme druipt er vanaf. Dezelfde willekeur vind je terug in de door wraakgevoelens geleide chaos en het eigen rechter spelen na de bevrijding. Een fenomeen dat zich overal in Europa heeft voorgedaan.
Regisseur Herz heeft e.e.a. vertaald in een pakkende film, die wat mij betreft best een vervolg zou mogen krijgen want ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het met mevrouw Habermann en haar dochtertje is afgelopen.

Ik verwachtte zoiets als een voyeuristische film in stijl van softcore fotograaf David Hamilton.

Maar regisseur Julio Medem heeft een aangename verrassing in petto. Habitación en Roma is een heel mooie, gevoelige film over een one night-stand van twee beeldschone jonge vrouwen: de Spaanse lesbienne Alba (Elena Anaya) en de Russische hetero Natasha (Natasha Yarovenko).

De vrouwen hebben elkaar tijdens hun laatste avond in Rome bij toeval ontmoet in een bar. Na enig aarzelen gaat Natasha met Alba mee naar haar hotelkamer. Daar ontwikkelt zich niet alleen een hartstochtelijk liefdesspel, maar ook een kat-en-muis spel over wie ze zijn. Is wat ze elkaar vertellen over hun leven de waarheid of zijn het leugens?

Wanneer Natasha aan Alba vraagt dat het gebeuren van die nacht binnen de muren van de hotelkamer blijft, wordt dit door regisseur Medem gestand gedaan: de camera verlaat nooit de hotelkamer, vanwaar ook de intro en de slotscène gefilmd worden.

Het indringende dialogen, de prachtige opnamen en de schoonheid van de veelal naakte vrouwen (vooral Natasha Yarovenko is een plaatje!) maakt dit tot een heel opmerkelijke film, waarop ten onrechte het label 'softporno' geplakt wordt.

Jammer dat met het ochtendgloren ook een einde komt aan een in alle opzichten boeiende film, die maar weinig onderdoet voor Medem's vroegere werken (Los Amantes de Círculo Polar; La Ardilla Roja; Lucía y el Sexo).

Heel bijzonder, heel mooi.

Met deze film bewijst Pedro Almodóvar andermaal een van de beste regisseurs van onze tijd te zijn. Pakkend en beklemmend verhaal, schitterend in beeld gebracht door geweldige acteurs, met als extraatje de ontroerende vertolking door Caetano Veloso van "Cucurrucucú Paloma". Een dikke 4,0.

Daar heb ik allemaal geen last van c.q. niet nodig.

Een ontroerende film door Lasse Hallström knap in elkaar gezet. Hoewel ik geen hondenbezitter ben, heb ik er toch van genoten. Alleen had in het middenstuk (na het overlijden van het baasje) filmisch wel wat meer variatie mogen zitten.

Nagenoeg plotloze film over jongeren, die tijdens hun vakantie aan zee het noorden helemaal kwijt zijn. Als het de bedoeling van regisseur Fujita was om een Japanse tegenhanger te maken van Marcel Carné’s Les Tricheurs (1958), dan is zijn missie faliekant mislukt. Een belabberde film met een zwak verhaal zonder enige cohesie en dito acteerwerk. Rommel.

“Fight!”

“Against who?”

In mijn voornemen mijn verzameling Ye-jin Son-films compleet te maken, heb ik deze film altijd welbewust links laten liggen omdat het genre “piratenfilm” mij niet aanspreekt. Ik heb mij deerlijk vergist. Zeker, het is een piratenfilm inclusief bijbehorende gevechtscènes waar ik niet zo dol op ben, maar ik heb mij niettemin kostelijk vermaakt met de komische momenten, waarmee de film rijkelijk gelardeerd is. Eigenlijk kan het wat dat betreft niet misgaan door de aanwezigheid van Hae-jin Yu in de gelederen. Die is vrijwel altijd goed voor een aantal doldwaze scènes c.q. reacties.

Eind goed, al goed dus, want mijn Ye-jin Son verzameling is nu helemaal compleet en ik heb een hartstikke leuke avond achter de rug. Wat wil je nog meer?

Hard misdaaddrama over de strijd tussen een gevreesde ex-gangster en een corrupte politicus, die kan rekenen op de steun uit de onderwereld. Cruciaal zijn de doelen, die de gangster zichzelf stelt na zijn vrijlating uit de gevangenis. Door zijn opmerkelijk gedrag tasten die doelstellingen enerzijds de geloofwaardigheid van het verhaal aan, anderzijds zorgen die voor spannende verwikkelingen. Mijn probleem is dat dit soort films niet tot mijn favoriete genre behoort. Toch heb ik geboeid zitten kijken, met name vanwege het innerlijke gevecht van de voormalige gangster.

Rauwe film over de bemanning van een vissersboot, die zich bij gebrek aan andere inkomsten bezig gaat houden met mensensmokkel; met gewelddadige en desastreuze gevolgen. Het onwaarschijnlijke plot verlangt de nodige lenigheid van je voorstellingsvermogen, niet in de laatste plaats vanwege het inbrengen van een belachelijk romantisch subplot dat kant noch wal raakt en voor geen meter bij de rest van het verhaal past. Dat allemaal gezegd zijnde, moet ik toegeven dat de spanning veel goedmaakt.

Romantische goedgevoel film met verschillende verhaallijnen, die samenkomen in een chique hotel tijdens de feestdagen. Niet alle verhaallijnen zijn even sterk en dat laat een ietwat onevenwichtige indruk achter. Niettemin over het geheel genomen een vermakelijke televisiefilm.

Strak geregisseerd liefdesdrama. Omdat in deze film de man het huishouden doet en de vrouw werkt én vreemdgaat, toont het verhaal in feite een spiegelbeeld van de gangbare overspelverhalen.

Prima film, waarin de spanning heel langzaam wordt opgebouwd en met uitstekende hoofdrollen van Min-sik Choi en de mooie Do-yeon Jeon (ook goed bezig in Hanyo, 2010).

P.S. In zo’n tweehands boekenwinkeltje heb ik ook delen van mijn leven al snuffelend doorgebracht.

Emotionele rollercoaster, die qua stemming schakelt tussen vriendelijk, romantisch, grimmig en kwetsbaar. Naast het van tijd tot tijd enerverende verhaal vallen de fraaie settings en het uitstekende camerawerk op. Ook de acteerprestaties zijn prima, in het bijzonder van Hyo-joo Han en Yeon-seok Yoo. Een zeer onderhoudende film.

Onevenwichtige film, die in het eerste deel het karakter heeft van een tragikomedie en in het tweede deel van een ouderwetse rampenfilm. Beide delen hebben met elkaar gemeen dat ze allebei over de top zijn. Veel geschreeuw (dat heb je wel vaker in Koreaanse films), maar weinig wol. Matig.

Ik heb meer films gezien over opgefokte familiereünies, maar een hereniging die zo gierend uit de klauwen loopt als deze kan ik mij een, twee, drie toch niet herinneren. In zijn geheel gaat de film ondanks zijn komische ondertoon nogal over de top. Wat meer subtiliteit zou wat mij betreft welkom zijn geweest. Ik heb mij niettemin toch wel vermaakt, zeker omdat de film niet alleen vet aangezette personages maar ook fraaie opnamen van IJsland bevat.

Spirituele film over de verwerking van oorlogstrauma’s. Op zich een interessante karakterstudie van een moeder, die in de oorlog alles en iedereen verloren heeft, maar de tamelijk gezwollen dialogen doen de film geen goed. Naar mijn bescheiden mening een mindere film van Yōji Yamada.

Gezien de veelbelovende synopsis een tamme film over twee zusters, die gaan twijfelen aan het oorlogsverleden van hun Joodse vader. Het verhaal en zeker de ontknoping (een anticlimax) komen maar matig uit de werf, omdat ze een ondergeschoven kindje lijken van de muzikale ambities van de jongste dochter. Op een vreemde manier wordt er ook nog een secundaire, tragische verhaallijn over de oudste dochter aangehaakt. Haar verhaal is veel spannender dan de rest van de film, maar krijgt eigenaardig genoeg vrij weinig aandacht.
Kort en goed, een rare film met als voornaamste pluspunt het acteerwerk.

Een film, die in het thuisland Taiwan ongekend populair schijnt te zijn. Ik heb het er niet aan af gezien. Dat komt allicht omdat ik te weinig kennis heb van de Taiwanese cultuur en daardoor de komisch bedoelde onderdelen van het verhaal niet als zodanig heb ervaren. Het eerste deel met een drukdoende lokale politicus als centrale figuur kwam vrij rommelig op mij over. Het duurde ook even alvorens ik de tweede verhaallijn over de zestig jaar oude liefdesbrieven in het geheel kon thuisbrengen. Naar het einde toe werd het allemaal wat beter en een stuk overzichtelijker. Het afsluitende concert is met voorsprong het beste deel van de film.

Uitermate slappe komedie over een restauranthoudster, die worstelt met de onthulling dat haar kinderen homoseksueel zijn. Wanneer een van de jongens een uitstekende kok blijkt te zijn, is plotseling alles weer koek en ei. Wablief? Uitwisselingsstudent Mélanie Laurent doet enkel mee voor de versiering.

Lekkere filmmusical, waarvan het enthousiasme bijna van het scherm spat. De aanstekelijke liedjes en tomeloze vaart zorgen voor een spectaculair geheel, waarin boodschappen over eerzucht en discriminatie luchtig zijn verpakt. Hoogtepunt “I know where I’ve been” van Queen Latifah. Een bruisende film.

Een mooie film over een vader, die met de dood voor ogen, op zoek gaat naar een zorgomgeving voor zijn autistische zoon. Minder aansprekend dan ik van tevoren verwachtte, omdat het verhaal naar mijn smaak net iets te monotoon is. Ik vind het vooral jammer dat regisseur Xue de formidabele zwemcapaciteiten van Dafu en diens warme relatie met de clown/jongleur slechts oppervlakkig uitwerkt. Daarmee had hij m.i. verrassender om moeten gaan.
Dat alles neemt niet weg dat het toch wel een aandoenlijke film is, waarin Jet Li en Zhang Wen formidabele vertolkingen neerzetten. Het is maar te hopen dat laatsgenoemde aan zijn moeilijke rol geen tic heeft overgehouden.

Aandoenlijke film over de groeiende relatie tussen een man en een vrouw, voor wie een huwelijk ver weg lijkt vanwege de gebruiksaanwijzing die beiden met zich dragen. Jammer genoeg dreigt de film naar het einde toe enigszins over de top te gaan, maar daarvoor zitten veel vertederende, soms ook schokkende momenten, die je als toeschouwer niet helemaal onberoerd laten, mits je je daarvoor open wil stellen.

Mijn tweede film kort na elkaar met Geraldine Viswanathan, die deze keer de hoofdrol voor haar rekening neemt. Films over personages, die klem komen te zitten tussen verschillende culturen spreken mij door de bank genomen wel aan. Dat is ook hier het geval. Verrassend dat de steun voor de tiener in dit geval van haar moeder komt, die door schade en schande wijzer geworden is. Dat geeft deze film toch een beetje extra smoel.

Ik ben op deze film geattendeerd door een verwijzing in een recensie bij Mustang (2015). Het verhaal gaat over het uit angst voor vreemde invloeden traditioneel uithuwelijken van meisjes aan eigen familieleden met alle gevolgen van dien (veel kinderen met een handicap). Extra schrijnend is dat dit gebeurt met zeer jonge meisjes, zodra die voor de eerste keer ongesteld worden (= de alternatieve titel “My aunt is here”) en vervolgens gedwongen worden tot een huwelijk met een man, die twee of drie keer zo oud is.

Dat je je bij het zien van deze praktijken ongemakkelijk voelt, is een understatement. De film van Erhan Kozan hakt er dan ook flink in. Een meer dan stevig docudrama, gebaseerd op waargebeurde feiten.

Mensen die zich aangetrokken voelen door deze film, wil ik attenderen op de films Moolaadé (Senegal, 2004) en Difret (Ethiopië, 2014).

Tweede helft jaren 50 verschenen in de bioscoop een aantal films over jongeren of jongvolwassenen met gedrag dat sterk afweek van de destijds gangbare normen en waarden, zoals Rebel without a Cause (USA, 1955), Les Tricheurs (Frankrijk, 1958), La Notte Brava (Italië, 1959). Bijna vanzelfsprekend wisten deze films toentertijd een cultstatus te verwerven, vooral onder jongeren uiteraard en in ieder geval in eigen land.
Ook West-Duitsland deed een duit in het zakje met deze film over een Berlijnse jeugdbende, meer in het bijzonder over de bendeleider en zijn (niet zo lieftallige) liefje. Zoals dat ook met de andere hiervoor genoemde films het geval is, heeft ook deze film zijn houdbaarheidsdatum inmiddels ruimschoots overschreden. De film is hooguit nog interessant als tijdsbeeld, want qua verhaal en qua acteer- en camerawerk valt er weinig te genieten.

Vervelend verhaal met regelmatig vervelend camerawerk, waardoor je af en toe niet ziet wat er op dat moment eigenlijk te zien is. Het gebeurt wel vaker dat de camera de mensen dicht op de huid zit (b.v. in de films van Dardenne), maar niet zo irritant als in dit geval. Daar staat tegenover dat de drie hoofdpersonen heel aardig acteren en daarmee de score nog enigszins optrekken.

Gevoelig tienerdrama over kalverliefdes (meervoud). Deze ingetogen film over verliefdheid, vertwijfeling en verbondenheid valt op door de sterke acteerprestaties van z’n jeugdige cast. Wat mij betreft mogen er meer van dit soort romantische drama’s gemaakt worden.

Redelijk lichtvoetig coming-of-age drama met een apart verhaal over een jongen met een Oedipuscomplex. Er zitten een paar verrassende wendingen in en ook het acteren van Bell, Myles en Forlani is goed verzorgd. Geen topper, maar best aardig.

Gewelddadige thriller over een naïef echtpaar dat in de middle of nowhere in handen valt van een brute rouwdouwer. Die rol is Dong-seok Ma op het lijf geschreven. Zoals het een Koreaanse thriller betaamt komt er overvloedig geweld en bloed aan te pas. Voor de liefhebbers derhalve.