Opinions

Vermakelijk tussendoortje waarin Clark Gable a.h.w. gewoon weer Rhett Butler (Gone with the Wind) speelt. Dit is de eerste van de vier films, die Gable gemaakt heeft met Lana Turner. De chemie tussen hen is evident. Allicht wordt dat vooral veroorzaakt door de sexy uitstraling, waarover beiden beschikken en die onmiskenbaar van het scherm spat. De scènesteler in deze film is evenwel good old Marjorie Main met haar gevatte commentaren.

Ik ben niet erg gecharmeerd van dit trio voortdurend kibbelende meiden, die –na de voortijdige dood van een vroegere vriendin– afspraken die zij destijds gemaakt hebben, gestand willen doen. Een handvol aardige scènes komt weliswaar voorbij, maar door de bank genomen is het een rustig voortkabbelende film zonder veel hoogte- of dieptepunten. Veeleer braaf en degelijk dan verrassend.

Stijlvol drama over een wirwar aan intriges aan het Koreaanse hof, waar bij het uitschakelen van potentiële tegenstanders bepaald geen halve maatregelen worden genomen. Zoals gauke hierboven terecht opmerkt doet het thema heel erg aan Shakespeare denken (Hamlet).

Uitstekend acteerwerk, i.h.b. van de wonderschone Yeo-jeong Jo als de koningin, die zich te midden van al het bloeddorstige gekonkel staande probeert te houden.

Amateuristische film zonder verhaal, met slecht acteer- en camerawerk. Enig pluspunt, de meiden zien er best appetijtelijk uit.

Bagger!

Met haar weinig verhullende danskostuum in de laatste scène van haar allerlaatste film nam Clara Bow destijds in stijl afscheid van Hollywood. Zonde, zonde. Het handvol films, dat ik het afgelopen half jaar van Bow gezien heb, heeft mij geleerd dat deze altijd energieke actrice niet alleen buitengewoon sexy was, maar ook goed kon acteren. Het hele scala van blijdschap tot verdriet, van kordaatheid tot vertwijfeling weet zij schijnbaar moeiteloos over het voetlicht te brengen, soms in een en dezelfde scene. Net als in haar voorafgaande film Call Her Savage (1932) weet Clara Bow op haar eigen aanstekelijke wijze opnieuw te overtuigen. Daarom is het zo jammer dat zij om persoonlijke redenen ervoor koos om op jonge leeftijd Hollywood de rug toe te keren.

Aardige sportfilm, gebaseerd het waargebeurde feit dat de Milan High School Indians in 1954 als kleinste school ooit basketbalkampioen werd van de staat Indiana.

Mooie rollen van Dennis Hopper en Gene Hackman, al is die veel ouder dan de echte coach die destijds pas 26 was. Van het chagrijnige gezicht van Barbara Hershey krijg je al snel koppijn.

Voor het ware verhaal zie:

1954 Milan High School basketball team

Semi-autobiografische film over John Boorman’s eigen herinneringen aan het eerste oorlogsjaar. Geen topper, maar best interessant als tijdsbeeld. Hier en daar ook subtiele humor, zoals de postbode die kort na een bombardement de post in de scheef gezakte brievenbus komt lichten. En “Thank you, Adolf” wanneer de school geraakt wordt door een voltreffer.

Sobere, gedramatiseerde reconstructie van de zoektocht naar een van meest gezochte guerrillaleiders van Zuid-Amerika. Het verhaal is opgeleukt met een scheutje romantiek, maar dat zit niet in de weg. Temeer niet omdat de politieactie er authentiek uitziet, zonder allerlei spectaculaire achtervolgingen e.d. die de geloofwaardigheid van gelijksoortige films nogal eens in het nauw brengen.

Opvallend sterk acteerwerk.

Zoals de titel al doet vermoeden een heel rustige film over een afgelegen motelletje, waar een tiener tijdelijk de scepter zwaait en koppels samenkomen om de liefde de bedrijven. Het verhaaltje is erg voorspelbaar en er gebeurt niet zo veel, maar toch genoeg om de aandacht vast te houden. Aardig.

De maatschappijkritische films van Milos Forman en Jirí Menzel uit de jaren ‘60 zijn weliswaar nog best leuk, maar toch ietwat aangevreten door de tijd omdat de hele politieke entourage van deze films inmiddels ingrijpend is veranderd. Dat geldt ook voor deze film, waarvan ik mij herinner dat ik, toen ik ‘m zo’n 40 jaar geleden voor de eerste keer zag, geweldig gelachen heb. Dat was in de tijd dat de Praagse Lente door de Sovjet-leiders en hun trawanten net onder de voet gelopen was. En ik vond het destijds prachtig om te zien hoe Forman in deze allegorie de communistische partijbonzen en hun bazige echtgenotes te kijk zette. Maar de tijden zijn veranderd en daardoor doet de film nu verouderd aan. Er zitten nog best leuke scènes in, maar de algehele sfeer van de film spreekt mij een stuk minder aan dan toentertijd.

Indringende miniserie over de zelfverbranding van Jan Palach en de politieke nasleep daarvan. De film legt feilloos bloot hoe onder het toenmalige communistische regiem de waarheid wordt verkracht door geraffineerde malversaties en manipulatie. Pogingen tot verzet daartegen zijn bij voorbaat gedoemd te mislukken. Een welkome reminder aan hoe het was in het Oostblok tot in de jaren 80.

Knap toch weer hoe het duo Nakache–Toledano –na hun meesterlijke Intouchables (2011)– met veel gevoel voor humor een serieus maatschappelijk probleem toegankelijk maken voor een breed publiek. Verder volsta ik te verwijzen naar de uitgebreide analyse van mrklm. Daar heb ik alleen aan te voegen dat Vincent Cassel andermaal bewijst een topacteur te zijn.

Een somber familiedrama over drie broers als omlijsting van het Algerijnse verzet tegen de Franse overheersing na de Tweede Wereldoorlog. De film laat een chaotische indruk achter door het gemis van diepgang. Het is teveel een rommelig relaas over het alsmaar escalerende geweld, dat onder de politie enerzijds en de Algerijnen anderzijds in de jaren 50 en 60 honderdduizenden slachtoffers vergde.

Een gemiste kans om jaren na dato wat meer duidelijkheid te scheppen over een inktzwarte bladzijde in de Franse en Algerijnse geschiedenis.

Ik ben te weinig thuis in de materie om deze film over een geesteszieke jonge vrouw volledig te kunnen appreciëren. Van lieverlee geeft zij zich over aan haar waanideeën. Een opmerkelijke tour-de-force van Alison Brie.

Fraaie opnamen van fraaie vrouwen, maar verder heeft het niet veel om het lijf. Het verhaal rammelt aan alle kanten en vooral het einde is erg gekunsteld.

Don Johnson moet het vooral hebben van zijn sexy uitstraling, want goed acteren is er niet bij.

De nog zeer jonge Jennifer Connelly is eigenlijk het enige hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk.

Film zou niet misstaan in de recente serie "Wild Things"-films.

Voor elk wat wils: met een beetje misdaad, een beetje drama en een beetje romantiek. Helaas hapert de uitvoering nogal, waardoor de film tamelijk warrig overkomt en amper boven het maaiveld uitsteekt. Matig.

Flauw, flauw, flauw. Een afgang voor John Cusack.

Ik heb de anime nooit gezien en ik heb derhalve geen vergelijkingsmateriaal. Ik vind het een aandoenlijk verhaal, dat eens te meer aantoont dat kinderen steevast de voornaamste slachtoffers zijn van oorlogssituaties.

Fraai acteerwerk van Hōshi Ishida en Mao Sasaki en in het bijzonder van Nanako Matsushima als de tante. Een onderhoudend televisiedrama.

Onschuldige vakantiekomedie, zoals regisseur/scenarist Michel Lang er wel meer gemaakt heeft. Het is allemaal goed bedoeld maar de meeste grappen zijn nogal flauw en met de romantiek is het in wezen niet best gesteld. De scènes met de kleine kinderen zijn nog het leukst. De tand des tijds is bepaald niet vriendelijk geweest voor deze film.

Het is uiteraard een contradictio in terminis om een docudrama over deze gruwelijke aanslagen een “mooie film” te noemen. Ik heb met toenemend ongemak en afgrijzen moeten aanschouwen hoe opgefokte, tot in hun tenen geïndoctrineerde terroristen meedogenloos hun opdracht uitvoerden. Dat het gewetenloze brein achter deze operatie bij de diverse geheime diensten niet bekend zou zijn, wil er bij mij niet in. Ik vermoed dat er tot op de dag van vandaag daaromtrent een vies politiek spelletje gespeeld wordt. Dat doet echter niets af aan de film, die het bekijken meer dan waard is.

Wij wisten ervan en we deden... niks!

Aangrijpende film met geweldige rollen van Don Cheadle (is altijd goed) en Sophie Okonedo als zijn vrouw. Ik ben het overigens niet eens met de mensen, die Shooting Dogs (2005) beter vinden. Die film is wel aanzienlijk gruwelijker en dat hoeft van mij niet. Het is zo al heftig genoeg!

Een Japanse film met een alternatieve Franse titel. Dat klinkt verdacht. Terecht blijkt achteraf, want ik heb geen idee wat dit is. Een drama zonder drama? Een romance zonder romantiek? Een komedie zonder humor? De vraag stellen is ‘m beantwoorden, dus: ja, ja en ja.

Tamelijk duister voor mij waarom iemand een film als deze, die helemaal nergens over gaat, zou willen maken. Fraaie beelden over een nagenoeg verlaten stranddorpje kom je te kust en te keur in talloze andere Japanse films tegen. Tenzij je een fan bent van Fumi Nikaidō —de enige die nog een beetje indruk probeert te maken— kun je hier maar beter niet aan beginnen, want gewoon zonde van de tijd.

Het laatste kwart redt deze film van een roemloze teloorgang. Het eerste deel over rivaliserende motorbendes en een introverte tiener, die overhoop ligt met haar moeder, is amper de moeite waard. Vanaf het motorongeluk komt er een kentering ten goede in de film, maar het is te weinig en te laat.

Pakkend, sfeerrijk romantisch drama over onachtzaamheid en gemiste kansen. Vanwege de sterke chemie tussen Dongyu Zhou en Boran Jing, die beiden topprestaties neerzetten, hoop je tegen beter weten in dat het toch nog goed komt. Een bijzonder boeiende film, die je van lieverlee helemaal beetpakt. Naar mijn bescheiden mening een van de beste Chinese films van de laatste jaren. Erg mooi.

Een verzameling mooie meiden om van te smullen. Het verhaal stelt niet veel voor, maar dat is volgens mij ook niet de bedoeling. Anna Faris, Emma Stone (in een pré-"Easy A" rol) en Kate Dennings maken deze lichtgewicht komedie best aardig om een keer te bekijken, gewoon als aangename tijdsbesteding.

Haast epische film van Ridley Scott over de intriges in het beroemde Italiaanse modehuis. De film kan in mijn perceptie zijn faam niet helemaal waarmaken. De opbouw van het verhaal is traag en te breed uitgesponnen. Gezien de sterrencast is het acteerwerk mij bovendien niet meegevallen. Lady Gaga is weliswaar erg goed bezig (net als in A Star Is Born), maar de oude rotten Pacino en Irons laten het in mijn ogen daarentegen toch een beetje afweten. Vooral het geschmier van Pacino met zijn nepaccent (zijn handelsmerk) begon mij op d’n duur te irriteren. Al met al bleef de film achter bij mijn (wellicht te) hoge verwachtingen.

Al na een paar minuten heb je door dat je te maken krijgt met een prachtige film. Een mooi verfilmd, intens drama met perfect gebruik van muziek en stiltes. Geweldig spel van Jennifer Connelly (haar beste rol ooit) en Shohreh Aghdashloo. Ook Ben Kingsley is erg goed. Volgens mij een van de beste films van het afgelopen decennium.

Sterke film noir met Edward G. Robinson in topvorm, terwijl ook Susan Hayward en Richard Conte zich niet onbetuigd laten. Het verhaal zit erg goed in elkaar, al had het verraad van de broers volgens mij wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ondanks zijn ouderdom nog steeds een uitstekende film.

Epische familiekroniek naar het prachtige boek van Isabel Allende, als allegorie voor de teloorgang van de democratie in Chili. Mijn hoge waardering geldt met name het tweede deel van de film, waarin de scheiding der geesten steeds scherper gestalte krijgt (men praat niet meer met elkaar), culminerend in de bloedige staatsgreep van Pinochet.
Ondanks zijn tekortkomingen hier en daar een prachtige film met een enigszins mystieke sfeer (magisch realisme), die je wel meer tegenkomt in Zuid-Amerikaanse boeken (Gabriel García Márquez !) en films. Bijzonder mooi, mede door het pakkende acteerwerk van Glenn Close, Jeremy Irons and Winona Ryder.

Sophia Loren heeft in de jaren 50/60 regelmatig de oceaan overgestoken voor rollen in Hollywood producties. Ik vind dat geen onverdeeld succes, omdat zij in die films doorgaans veel minder tot haar recht komt dan in de films van De Sica. Het heeft er bovendien alle schijn van dat Cary Grant de automatische piloot heeft aangezet. Typische dertien in een dozijn romcom, die het vooral moet hebben van de grote namen op het affiche.