Opinions

Weer een hele mooie film van Yimou Zhang. Boeiend omdat hij mij kennis liet maken met een mij onbekende wereld: het dagelijks leven van een arbeidersgezin in China onder Mao, met al z’n lief en vooral z’n leed.

Bovendien geweldig geacteerd door Ge You en in het bijzonder Gong Li, die weer maar eens bewijst dat zij absoluut in de buitencategorie der actrices thuishoort.

Tot slot nog een vraagje: waarom draaien IMDb en MovieMeter sommige Chinese namen om en andere niet?

Voorbeelden:

regisseur Yimou Zhang = voornaam gevolgd door achternaam

actrice Li Gong = achternaam gevolgd door voornaam.

Deze tragikomedie —naar verluidt gebaseerd op ware gebeurtenissen— komt wat moeizaam op gang. Vanaf het moment dat de poppetjes eenmaal op hun plaats staan ontwikkelt zich echter een geschakeerd verhaal over een dreigende mijnsluiting met alle gevolgen van dien; over jonge vrouwen die tegen de zin van hun omgeving kiezen voor een radicale omschakeling en over een stuurse instructrice die de nodige moeite heeft om zichzelf in het leven staande te houden.

Die drie verhaallijnen worden knap met elkaar verweven in een film waarin drama en humor naadloos in elkaar overlopen. Het einde is hartstikke voorspelbaar, maar dat vond ik niet erg want ik heb Hawaiiaanse muziek en de bijhorende dansen altijd al wel leuk gevonden.

Het onderhoudende verhaal én de beide centrale figuren, Yasuko Matsuyuki en Yû Aoi, tillen de film naar een alleszins aanvaardbaar niveau. Ik heb me dan ook geen moment verveeld.

Ietwat haperende coming-of-age tragedie over de ambivalente relatie tussen een prostituerende moeder en haar zoon. Film moet het vooral hebben van de mooie cinematografie en van de uitstekende vertolkingen van Stanislav Lisnic en de beeldschone Chulpan Khamatova (Good Bye Lenin!). Jammer dat het subplotje over de Servische vluchtelinge plotseling ophoudt terwijl het nog maar net begonnen is. Waarom er op de achtergrond een discussie gevoerd wordt over het al dan niet bestaan van God is mij niet duidelijk geworden. Dat zal wel aan mij liggen.

Deze veel gelauwerde film lijkt heel erg op een verslag van een “embedded reporter” en heeft daardoor een hoog realiteitsgehalte. Spannend en ook de interactie tussen de hoofdpersonages is bij tijd en wijle best interessant. De film mist echter een ietwat coherent verhaal. De Oscar voor beste film vind ik dan ook overdreven, maar is destijds waarschijnlijk ingegeven door de actualiteit van het onderwerp.

Het zoveelste drama over een driehoeksverhouding. De film voegt weinig tot niets toe aan de uitgebreide reeks films, die eerder deze inmiddels platgetreden paden bewandeld hebben. Het acteerwerk is niet slecht, maar daarmee is in feite alles gezegd.

Met uitzondering van Reign over Me (2007) hebben de films van Adam Sandler mij nooit kunnen bekoren. Dat Sandler wel degelijk kan acteren bewijst hij in dit pakkende sportdrama, dat voor de actiescènes opgeluisterd wordt door ervaren basketbalspelers. Een mooie film met het hart op de juiste plaats.

Hoewel deze soort muziek mij niet erg aanspreekt, vind ik dit toch een aangename film: een goed verhaal en een prima cast.

Terrence Howard heeft al vaker laten zien dat hij goed kan acteren, maar ik werd erg verrast door het spel van Taraji P. Henson in een bijrol als zijn zwangere vriendin Shug.

Somber relatiedrama over een getalenteerde biljarter, die door zijn eigenzinnige karakter op beslissende momenten steeds aan de verliezende hand is en dat niet alleen aan de biljarttafel.

Een boeiende acteursfilm met uitstekende rollen van Paul Newman, Piper Laurie en Jackie Gleason en prima camerawerk.

De film opent met een lang tracking shot, waarin stripteasedanseressen vanuit hun kleedkamer door de smalle gangen van de nachtclub in ganzenpas naar het podium lopen. Jammer genoeg wordt het hoge niveau van deze opening niet vastgehouden, maar de film als geheel is desondanks meer dan de moeite waard. Hij vertelt het waargebeurde verhaal over strippers, die in het begin van dit decennium de witte boorden van Wall Street op geraffineerde wijze financieel uitkleden. Ik vind het eigenlijk wel een geinig idee, dat die mensen op die manier toch zoiets als een koekje van eigen deeg krijgen.

Ik heb mij dan ook prima vermaakt met deze vlotte, onderhoudende film. Complimenten vooral voor Jennifer Lopez met (mogelijk) haar beste vertolking ooit. Haar scène op het dak, waarin zij Constance Wu uitnodigt in haar bontjas te kruipen, is er een om te onthouden.

Andermaal een ergerniswekkende film over een al te naïef jong meisje dat het slachtoffer wordt van vastgeroeste ideeën over familie-eer en schaamte. Terloops wordt ook de corruptie van de Pakistaanse politie heel even over het voetlicht gebracht.

Net als John Milton in zijn commentaar aangeeft, kan ik mij tijdens het kijken naar zo’n film enorm kwaad maken over zoveel kortzichtigheid, egocentrisme en starheid, dat de "goede naam" van de familie belangrijker vindt dan het levensgeluk van de kinderen. De wetenschap dat niet alle naar het westen geïmmigreerde families zo disfunctioneel zijn, is maar een schrale troost. Zoals er ook wel een sprankje hoop opdoemt door het einde, al heb ik ernstige twijfels over het realiteitsgehalte van de slotscènes.

Het is belangrijk om door middel van dit soort films en anderszins blijvend de aandacht te vestigen op deze schrijnende problematiek zonder hele groepen van de bevolking te verketteren.

Op een film boordevol chagrijn zit ik niet bepaald te wachten. Zeker niet als zowel het verhaal als ook de acteerprestaties nogal te wensen overlaten. Rosaline Mynster (subliem in To Verdener, 2008) is de enige die een voldoende scoort. De rest van de cast laat het dermate afweten, dat het lijkt alsof zij voor de eerste keer voor de camera’s staan. De belachelijke worstelpartij in de modder is exemplarisch voor deze tegenvaller, waarvan ik vooraf veel meer had verwacht.

Een onevenwichtige film over het bloedbad van Gwangju met oppervlakkige, soms bombastische karakters en afleidende subplotjes. De grappen en grollen, die hier en daar in het verhaal opduiken, zijn misplaatst in combinatie met het overdadige geweld van het leger tegen de eigen burgers. Te veel pulp en te weinig diepte.

Ik wilde deze film zien vanwege het debuut van Ji-hyun Jun, maar het is helaas een tamelijk lome film over romantiek per postduif. Dat is weer eens wat anders, maar het eindresultaat is matig.

Net als in zijn andere films laat Ki-duk Kim vooral de beelden spreken. Het jonge meisje rond wie deze film helemaal draait, heeft zelfs niet één woord tekst. Maar zoals Kim o.a. ook in zijn voorafgaande film Bin-jip (2004) heeft laten zien, kan hij mooie films maken zonder veel dialoog. Sfeervol, boeiend, van tijd tot tijd best spannend en fraai camerawerk.

Attractieve film over de in beide Korea’s legendarische gisaeng Hwang Jin-yi uit de eerste helft van de 16e eeuw. Ik ben in korte tijd liefhebber geworden van films, die spelen tijdens de Joseon dynastie. Ook deze film draagt daar aan bij met zijn fraaie settings, kostuums en cinematografie. Het verhaal wil nog wel eens wat haperen, maar daar had ik te midden van al die andere pluspunten niet zo veel last van. Te meer niet omdat de titelrol werd gespeeld door Hye-kyo Song, een begaafde actrice die er bovendien uitziet als een plaatje (net als naar verluidt de echte Hwang Jin-yi destijds).

Filmpje over een liedjesschrijver met nymfomane neigingen en haar relatie met een op seksueel gebied nog tamelijk groene hogeschoolstudent. Het verhaaltje heeft letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf. Redelijk onschuldig allemaal. Eigenlijk alleen bestemd voor de echte liefhebbers van licht erotische filmpjes.

Mooie tragikomedie. Sakura Andô laat je op overtuigende wijze getuige zijn van de totale metamorfose die een vrouw met vallen en opstaan ondergaat van een lethargische, slonzige jonge vrouw tot een gedreven, zelfverzekerde bokster. Het verhaal is niet zo bijzonder. De wijze waarop Andô invulling geeft aan haar centrale rol des te meer.

Bevallige tour-de-force van Yū Aoi over een introverte jongvolwassene, die tobt met haar gebrek aan assertiviteit. Een eerder aangenaam dan enerverend filmpje, dat helemaal gedragen wordt door het niet geringe talent van Aoi. Het einde liet mij met een goed gevoel achter.

Toch wel degelijke martial arts film, die de kunst van de vliegende zwaardgevechten aardig heeft afgekeken van soortgelijke films van Yimou Zhang en Ang Lee. Het toch al niet gemakkelijk te volgen plot wordt onnodig ingewikkeld gemaakt door de naamsveranderingen ergens tussen verleden en heden.

Prima rollen van Byung-hun Lee (de verrader) en vooral van Do-yeon Jeon (de blinde meesteres), een betrouwbare actrice die in het dozijn films, dat ik van haar gezien heb, eigenlijk nooit verzaakt.

Film met twee gezichten. Het eerste deel is een Kain en Abel verhaal, waarin de grote tegenstellingen tussen de twee broers duidelijk gemaakt worden. Ergens halverwege kent het plot een twist dat leidt naar een heel ander verhaal. Het tweede deel van de film worstelt met de neiging om als tranentrekker over de schreef te gaan. Een beetje minder had best gemogen.

Een zowel qua verhaal als qua uitvoering chaotische film over een mysterieuze zwaardvechter, die het land wil destabiliseren door valsemunterij. Een tweetal speciale agenten zit hem voortdurend op de hielen.

Regisseur Lee doet een goeddeels mislukte poging de zwaardgevechten balletallure te geven, zoals dat vaak te zien is in de betere martial artsfilms. Als commandant van de agenten is Sung-kee Ahn goed bezig, maar zijn rechterhand Ji-won Ha —met haar typische mondmimiek— is niet gebouwd voor dit soort films. Dit komt beter tot haar recht in romcoms en lichtvoetige drama’s.

Ik kan mij voorstellen dat een film over een nationale sportheld bij het Finse publieke bijzondere gevoelens oproept. De zwart-wit beelden weten een authentieke sfeer te creëren en ook het acteerwerk is dik in orde, maar los daarvan vind ik het geen denderende film omdat het verhaal tamelijk mager is en regelmatig in herhaling dreigt te vallen.

Sloom drama over studenten die proberen te ontrafelen wat er meer dan dertig jaar geleden gebeurd is met een toonaangevende student tijdens een scholierenrebellie. Storm in een glas water. Film van het type ”Nou en?”

Leuke romcom over een jonge dokter, die eind 19e eeuw in het preutse Engeland “hysterische” vrouwen behandelt en ter verlichting van zijn werk de vibrator uitvindt. Een tweede verhaallijn besteedt enigszins aandacht aan het opkomend feminisme. Een erg aangename film met prima acteerwerk, waarbij Maggie Gyllenhaal die de show steelt.

Ik ben niet erg enthousiast over deze film over twee vreemden, die tijdens een lange reis tot voorbij de poolcirkel een treincoupé delen. De snelheid waarmee alles koek en ei wordt tussen die twee, kan ik maar moeilijk plaatsen in het licht van de heftige, seksistische botsing bij hun kennismaking. Die bleef bij mij lang nadreunen.
De film wordt wel vergeleken met Linklater’s Before Sunrise (1995), maar die film is een stuk subtieler.