Opinions

Ik ben een liefhebber van de films van regisseur Yōji Yamada. Ik heb nu een kleine twintig werken van zijn hand gezien en door de bank genomen zijn het films zonder poespas over doorsneemensen, die te maken krijgen met een of ander alledaags probleem.

Deze film gaat over een boerengemeenschap, waar nooit wat gebeurt en waar men hard moet werken om de kost te verdienen. In deze context worstelt de plaatselijke jongerenvereniging met de vraag of het verantwoord is financieel de nek uit te steken voor de opvoering van een musical.

Een rustige film, die in het tweede deel een mooie beloning vindt. Het acteer- en camerawerk zijn goed verzorgd en uiteraard is de charmante Chieko Baishō, een Yamada-“regular”, weer van de partij. Een warme, onthaastende film.

Het is maar film, maar dan wel een onaangename film over een jonge vrouw met een seksueel vadercomplex. Er worden nogal wat onderwerpen aangeroerd zoals incest, vraatzucht, zelfverminking en groepseks, zonder dat er enige verklaring wordt gegeven voor het abjecte gedrag. Ondanks de pittige thema’s saai en vervelend. De beide protagonisten spreken ook niet erg tot de verbeelding. Mijn derde, erg teleurstellende film van Keren Yedaya. Stukken minder dan de twee voorgangers: Or (2004) en Jaffa (2009).

Angstaanjagende film met twee praatgrage, zwetende hoofdrolspelers. Niet helemaal mijn ding, maar Ellen Page is goed als altijd.

Donker en grimmig drama over twee jonge prostituees, die ondanks hun verschillen qua karakter intieme kameraadschap bij elkaar vinden. Dat gaat lange tijd goed totdat een van de twee het hogerop wil gaan zoeken, de ander in vertwijfeling achterlatend. De heftige climax heb ik niet zien aankomen.
Zoals de titel al belooft veel seks, al zijn die scènes door de bank genomen vrij ingetogen gefilmd en zeker geen hardcore. Wat blijft hangen is —naast de bittere sfeer— het optreden van de beide protagonisten, die op puike wijze invulling geven aan hun veeleisende rollen.

De laatste film van Hollywood-icoon Humphrey Bogart is een prima film noir over matchfixing in de bokswereld. Zeker niet Bogart’s beste film, maar niettemin een waardig afscheid dat helaas op sommige momenten ontsierd wordt door het gestuntel van de naïeve bokskampioen. Dat had best wat minder aangedikt mogen worden. Jan Sterling is –zoals wel vaker– alleen voor de versiering van de partij.

Wraakfilm verpakt als fantasiewestern. Historisch gezien klopt er niets van het verhaal. Volgens mij zocht filmmaker Jeymes Samuel met zijn script enkel een excuus voor een gewelddadige western en dacht hij dat te bereiken door een aantal notoire bandieten bij elkaar in één film te zetten. In die opzet is hij geslaagd, maar een paar onsjes minder had wat mij betreft wel gemogen. En... historisch besef met een beetje respect voor wat er werkelijk gebeurd is, is volgens mij nooit weg.

Enigszins tegenvallende film over het harem van sultan Abdülhamit II. De gekozen structuur —een vertelling binnen een vertelling— maakt de film onnodig warrig. Daarnaast heb ik van Marie Gillain wel betere vertolkingen gezien dan deze sensuele rol. Tot mijn verrassing is Lucia Bosè, de ster van Muerte de un Ciclista (1955), weer van stal gehaald. Valeria Golino doet enkel mee voor de versiering. Net aan een voldoende.

Meer smakeloze onderbroekenlol, alleen heeft een deel van de figuranten de onderbroek deze keer thuis gelaten. Amerikanen hebben eigenlijk geen idee hoe je een goede komedie moet maken. Laat dat maar over aan de Engelsen en Fransen. Eén ster voor het idee, een half voor de uitvoering.

Onderbroekenlol is aan mij niet besteed.

Aparte romcom over een energieke oude vrouw en een lethargische jongeman met een obsessie voor de dood. Met haar aanstekelijke, blijmoedige wat-kan-het-mij-schelen gedrag weet Ruth de jongeman wakker te schudden en leert zij hem van het leven te genieten. De film kent een aantal heerlijke, onverwachte scènes, met dank aan een uitzonderlijk sterke Ruth Gordon. Ondanks het grote leeftijdverschil is er een onmiskenbare chemie tussen Gordon en Bud Cort. Mede door de kostelijke moederrol van Vivian Pickles een erg onderhoudende film.

Aardige speurdersfilm, maar niks bijzonders eigenlijk zeker gezien de sterrenbezetting. Door een dosis gemaakte nonchalance in zijn karakter te stoppen probeert Paul Newman twee uur lang de stoere bink uit te hangen, maar dat ziet er niet erg overtuigend uit. Het leukste vind ik eigenlijk nog de jaren ’50 sterren Lauren Bacall en Julie Harris weer eens aan het werk te zien, zij het beiden in bescheiden rolletjes.

Pakkende biopic over de legendarische Harriet Tubman, een voormalige slavin die jarenlang actief betrokken was bij de zogenoemde “Underground Railroad”, de ontsnappingsroute voor slaven in de 19e eeuw.

Een actiefilm, rijkelijk gelardeerd met de nodige dramatiek en hier en daar wat thrillerachtige momenten. De overtuigende vertolking van Cynthia Erivo in de titelrol staat als een huis. Een film met een beklijvend verhaal, dat deels gebaseerd is op waargebeurde feiten.

Lang niet zo beroerd als de azijnzure commentaren van sommige van mijn voorgangers willen doen geloven. Maar ja, als b.v. bomari het heeft over policolor gekweel, ranzige homo’s of een troetelallochtoon (terwijl er in de film niet één allochtoon te bespeuren valt) dan weet je dat zo iemand stevig van het padje af is. Jammer toch, maar o zo voorspelbaar. Het gebeurt iedere keer weer wanneer er een nieuwe Nederlandse film uitkomt, wordt daarover door een deel van de forumleden steevast bakkenvol kritiek uitgestort. Soms terecht, vaak ook niet.

Best een gezellige film en in ieder geval stukken beter dan menige Amerikaanse komedie, die in dit forum vaak bij voorbaat al op een hoge waardering mag rekenen. Het verhaal zit geinig in elkaar en ik vind dat met name Bracha van Doesburgh en vooral Marwan Kenzari alleszins aanvaardbaar acteerwerk neerzetten. Geen topper, verre dan dat, maar niettemin een aangename romcom met gevatte humor en personages, die tot leven komen, zij het de een wat beter dan de ander. Al met al: gewoon leuk.

Zeurderige, trage film over de kalverliefde van twee middelbare scholieren, die in pakweg het laatste uur met wisselend resultaat worstelen met de vraag of hij wel of niet naar een ver weg gelegen universiteit in Tokio moet gaan. Ik worstel met de vraag wat hij in godsnaam ziet in zo’n stomvervelende meid, die om de haverklap van mening verandert?
Afgezien van de cinematografie saai in het kwadraat. Ik kan hier niets mee.

Warme film over een weduwe (en haar zoontje) en een vreemdeling met een duister verleden, die op een stormachtige avond vanuit het niets op hun boerenerf verschijnt. Geen spectaculaire ontwikkelingen, maar een simpel verhaal over mensen, hun gevoelens en dagelijkse beslommeringen. Ik moest denken aan dat zinnetje uit "Het Dorp" van Wim Sonneveld: "Wat leefden ze eenvoudig toen...". Onweerstaanbare chemie tussen de lieftallige Chieko Baishō en de robuuste Ken Takakura.

Regisseur Yōji Yamada op z’n best.

Vergeleken met andere filmmusicals uit Hollywood is dit een bijzonder matige film. Er zit nauwelijks verhaal in en ook de liedjes zijn aan de magere kant m.u.v. "On the Atchison, Topeka and the Santa Fe". Judy Garland en Angela Lansbury proberen er nog wat van te maken, maar zijn redelijk kansloos met zo'n zwak libretto. Best wel jammer.

Doorsnee Bollywood-romcom, helemaal toegespitst op de betrekkelijke nieuwkomers Sidharth Malhotra en Parineeti Chopra. Hartstikke voorspelbaar, maar kijkt niettemin in weerwil van de lange speelduur best lekker weg. Vooral leuk.

Uitstekende tragikomedie over mindervaliden met zeer uiteenlopende karakters. De film leert je dat mensen met een handicap niet alleen maar zielig zijn en ondanks hun beperkingen naar beste vermogen ook van het leven willen genieten. Vlot verteld en prima geacteerd door de vier hoofdpersonages. Een aanrader.

Meevallende thriller over misleiding, corruptie en wraak. Het verhaal is niet altijd even geloofwaardig of overtuigend, maar toch wel boeiend genoeg om de aandacht vast te houden. Centraal staat de sensuele Paoli Dam, niet de meest begenadigde actrice, maar een kniesoor die daar op let gezien haar weldadige verschijning. Al met al best vermakelijk.

In de slagschaduw van de "Black Lives Matter"-movement een uitermate actuele film over het excessieve politiegeweld ten opzichte van Afro-Amerikanen en de impact daarvan op de sociale omgeving. Een bewogen politiek pamflet met een oorverdovende, geschakeerde boodschap, ook over geweld binnen de zwarte gemeenschap zelf!

Prachtige vertolkingen van Amandla Stenberg (een actrice om in de gaten te houden) en Regina Hall.

Een dijk van een film. Indrukwekkend. Fascinerend. Belangrijk. Een absolute topper!

Onschuldig tussendoortje met een tamelijk neerslachtig verhaal, dat aan diverse kanten rammelt. Het lijkt erop dat de protagonisten daar last van hebben. Leuke bijrolletjes voor Nick Nolte, Christine Lahti en Jennifer Jason Leigh. Niet goed, maar ook niet slecht.

Voorspelbare film over twee rivaliserende collega’s, die op kantoor dezelfde kamer delen en (uiteraard) verliefd worden op elkaar. Braaf niemendalletje, rijkelijk gevuld met clichés.

Erotische klucht met een uitbundige hoofdrol van de fraai gebouwde Emi Kuroda. Voor een softcore film is het best een luchtige, soms grappige komedie al zat ik niet te wachten op de quasi-filosofische ondertoon. Niettemin een van de leukere pinkufilms.

De prominente aanwezigheid van Aoi Miyazaki in een reproductie van haar “Su-ki-da” personage weet deze film nog enigszins te redden, maar het houdt niet over. Dat begint al met het gegeven dat de bedenker van een gewaagd, maar briljant plan de meest grijze duif in zijn omgeving uitkiest voor de uitvoering. Los van de overval zelf is het een uitermate saaie film waarin hoegenaamd niets gebeurt. Het einde is letterlijk een dooddoener.

Waargebeurd? Zal best, maar niettemin een plompverloren verhaal dat in meerdere opzichten in het luchtledige blijft hangen. Ik mis de verstandelijke lenigheid om hier enige geloofwaardigheid aan te hechten.

Best een aardige film van Miike ware het niet dat de bloederige afrekening in het warenmagazijn wat mij betreft roet in het eten gooit. Die uitgebreide scène is duidelijk bedoeld om de Miike-fans, die graag veel geweld en bloed zien, een plezier te doen. Oké, het is een scène met een vette knipoog, maar ik kan maar niet ontdekken wat daar nou zo amusant aan is. Het zal wel aan mij liggen, maar zo’n scène, die in alle opzichten uit de bocht giert, staat mij enorm tegen. Vooral daardoor kom ik niet verder dan **.

Zoals Observator hierboven al aangeeft, is dit een film met twee gezichten. De rare en matig geacteerde strapatsen van Min in het eerste deel geven je de neiging de film voortijdig af te zetten. Pas vanaf het moment dat Min en Nanae zo'n beetje een vaste relatie krijgen ontwikkelt zich alsnog een aardig liefdesverhaal, dat zich met vallen en opstaan naar het voorspelbare einde worstelt. Dat de film bij mij geen onvoldoende scoort is vooral te danken aan de lieftallige Aoi Miyazaki.

Een uitstekende tragikomedie, die je haast achteloos in een vrolijke stemming brengt tot aan het schandalige einde. Een film die eindigt in een miskraam, ik kan het niet anders verwoorden. Een afknapper van jewelste. O wat erg als je zo vastgeroest zit in tradities en je niet de "guts” hebt om je daaraan te ontworstelen. Misselijkmakend.
De onvolprezen en veel te vroeg gestorven Ronit Elkabetz laat in deze film andermaal zien een van de beste actrices van haar generatie te zijn.

Allicht vanwege de generatiekloof heb ik helemaal niets met hiphop. Maar hiphop in Marokko, dat maakte mij nieuwsgierig. Ik moet zeggen dat ik behoorlijk verrast ben door deze film. Het is een aansprekend verhaal over jongeren (die zichzelf spelen), die in een traditierijke, conservatieve omgeving geleerd worden om via rapmuziek lucht te geven aan hun gevoelens en frustraties. Het levert boeiende teksten op. Het is overigens niet de eerste keer dat de Marokkaanse regisseur Nabil Ayouh mij aangenaam weet te verrassen.

Een goedgevoel drama over twee vrouwen, die elkaars tegenpolen lijken te zijn. De een ’n eenzame vrouw die binnenkort een punt zet achter haar carrière als modinette bij een gerenommeerd modehuis. De ander een rebelse tiener uit de banlieue, die wat verveeld op straat rondhangt en van zakkenrollen haar beroep lijkt te gaan maken. De clash tussen hen beiden is het vertrekpunt voor een verhaal over wederzijdse empathie. Hier en daar heeft de film een geloofwaardigheidsprobleem, maar het acteerwerk van de ervaren rot Nathalie Baye en van de betrekkelijke nieuwkomer Lyna Khoudri maken veel goed. Best een aangename film.

Natuurlijk geen "Boyz N The Hood" (verre van dat), maar ook weer niet zo slecht als wel beweerd wordt. Ik vond Anne Hathaway en Freddy Rodriguez best goed acteren. Anne's topless scenes zijn niet echt schokkend. En dat Bijou Phillips ook best gezien mag worden wist ik al van "Bully" (Larry Clark, 2001). Het filminterview, dat zo'n beetje als rode draad gebruikt wordt, kent wel een aantal losse steken.