Opinions

Het sterke scenario, de regie en het overtuigende acteerwerk tillen deze rijkgeschakeerde mozaïekfilm boven de middelmaat uit. Een aangename verrassing.
Ben eigenlijk wel benieuwd hoe het is afgelopen met de baby en zijn ouders. Of heb ik iets gemist?

Tegenvallende film over een jong meisje, dat samenwoont met haar louche vader en ziekelijke opa en door een gebrek aan contacten ook op school een buitenbeentje is. Zij wordt uit haar apathie wakker geschud, wanneer ze al op jonge leeftijd ontdekt dat met haar lichaam extraatjes binnen te halen zijn.
De cast is niet slecht en zeker Elit İşcan doet het goed in de titelrol. Maar de film heeft in de tweede helft weinig nieuws te melden en duurt daarom veel te lang.

Een rasechte tranentrekker over twee totaal tegengestelde jonge mensen, die gemeen hebben dat ze beiden ernstig ziek zijn. Van lieverlee vinden ze geborgenheid, zorgzaamheid en uiteindelijk liefde bij elkaar, totdat de niet begrijpende buitenwereld een wig drijft in hun relatie.

Een film met uitstekend acteerwerk van de twee protagonisten en in het tweede deel een paar hartverscheurende scènes. Bovendien fraaie beelden van de omgeving van het sanatorium.

Degelijk drama, maar eigenlijk komt de film pas halverwege goed op gang.

Hoewel deze film een Oscar heeft gewonnen, is het zeker niet het beste werk van Susanne Bier.

Ik vind hem minder dan "Efter Brylluppet" en "Things We Lost In The Fire".

De documentaire van David Guggenheim (An Inconvenient Truth (2006) over Malala sluit naadloos aan bij mijn vorige film over Aung San Suu Kyi. De film is echter minder indrukwekkend dan ik vooraf verwachtte. Dat komt voornamelijk omdat ik de springerige structuur nogal verwarrend vind. Mijn ontzag voor Malala en haar moed is daardoor evenwel niet minder geworden. Jammer dat Guggenheim slechts een paar flarden laat zien van haar krachtige speech bij het aanvaarden van de Nobelprijs.

Deze film bewijst maar weer eens dat je niet allerlei fratsen of speciale effecten uit de hoek hoeft te zoeken om een mooie film te maken. Prachtige rol van Peiqi Liu als de vader met beperkte sociale vaardigheden, die zich door niets en niemand uit het veld laat slaan. Het slot is een juweeltje.

Mooie stukjes klassieke muziek (hadden best wat langer mogen zijn) omlijsten deze simpele, maar o zo charmante feel good movie.

Warrige film over een psychoot, die zijn wraakgevoelens in de war gestuurd ziet door een collega. Wat er vervolgens gebeurt, maakt de film er niet geloofwaardiger op. De acteerprestaties van Slater en Cuthbert kunnen net voorkomen dat de film een negatieve waardering krijgt.

Prachtig melodrama met als thema, dat mensen vaak plezier hebben in het misfortuin en de tegenspoed van anderen. De legendarische Lon Chaney zet met zijn feilloze mimiek een formidabele rol neer als de personificatie van dat thema; volgens sommige critici zijn beste rol ooit. Het charmante duo Norma Shearer en John Gilbert zorgen voor enig romantisch tegenwicht (let op de liefelijke picknick scene) voor de donkere en tragische ondertoon van de film. Negentig jaar oud, maar een echte aanrader voor liefhebbers van minutieus doorwrochten drama’s!

Een draak van een film, die ten onder gaat aan opzichtige ongein. Flauw en stuurloos. Naast het onbeduidende verhaaltje zijn ook de acteerprestaties ondermaats. Zelfs Bingbing Fan kan dit waardeloze niemendalletje niet redden.

In vergelijking met het origineel –She's All That (1999)– zijn de rollen omgedraaid. Het levert net als toen een gedachteloos, maar vermakelijk tussendoortje op. Leuk dat Rachael Leigh Cook en Matthew Willard uit de oorspronkelijke film weer zijn opgetrommeld.

Verzameling bekende gezichten, die zo te zien hun best doen, maar er niet in slagen om van deze film een volwaardig geheel te maken. Zonde van de moeite en de tijd. Toch nog 2,5 omdat de goedlachse Drew Barrymore en Scarlett Johansson meedoen.

Merkwaardig lage score voor een boeiende film, die romantisch en vrij opgewekt begint en eindigt in een bitter oorlogsdrama. De tegenstellingen qua sfeer tussen de twee delen van de film komen goed uit de verf. Het tweede deel, dat speelt tijdens de Spaanse Burgerloorlog en de Tweede Wereldoorlog, is een stuk interessanter dan het romantische begin.

Uitstekend camerawerk en ook het acteren is prima in orde, met een klein maar opvallend bijrolletje van Karine Vanasse (Emporte-moi, 1999) als het verzetsmeisje.

Asia Argento ten voeten uit. Een vulgaire film met een zwalkend verhaal over vulgaire mensen aan de zelfkant van de samenleving. Het kostte mij de nodige moeite om het einde te halen.

Ik verwachtte van tevoren al dat deze actiefilm mij amper zou bekoren. Ik kon echter geen weerstand bieden aan het optreden van Alia Bhatt, een van mijn favoriete Bollywood-sterren, in een Hollywood-productie. Jammer derhalve dat zij maar een relatief bescheiden rol speelt. Volgende keer beter.

Niet onaardig niemandalletje. Ik ben niet zo'n Ben Stiller fan, maar in deze film is hij wat minder druk dan gewoonlijk en zodoende best aardig op dreef.

Over het algemeen is het acteren een beetje ondermaats.

De scène met Jerry Stiller en Kayla Kleevage in het zwembad in Las vegas is een regelrechte afknapper. Daarom een halve * minder.

Sowieso geen film om te onthouden.

Ik was wel toe aan iets luchtigs. Deze romcom over moeder en dochter die hun niet geringe lichamelijke charmes in de strijd werpen om vermogende mannen op te lichten heeft mij ook bij herziening een aangename middag bezorgd. Jennifer Love Hewitt steelt de show.

Normaal gesproken heb ik weinig met dit soort misdaadfilms, maar ik moet toegegeven dat deze epische verfilming van de kat-en-muis relatie tussen een bendeleider en een politie-inspecteur mij van begin af aan geboeid heeft. Dat zit ‘m niet in de actiescènes, maar vooral in de optredens van de acteerkanonnen Pacino en De Niro, met als absoluut hoogtepunt hun tweegesprek bij een kopje koffie.

Complimenten ook voor regisseur Michael Mann, die op vaardige wijze misdaad- en intermenselijke scènes met elkaar weet af te wisselen en op die wijze een evenwichtig geheel creëert.

Slappe komedie. De film heeft een paar hilarische momenten (vooral in het begin) dankzij de grofgebekte Melissa McCarthy, maar verder is middelmatigheid troef.

Ik weet het: het is maar film en het is fictie. Maar ik kan deze inktzwarte satire niet los zien van de vreselijke gebeurtenissen, die dagelijks wereldwijd plaatsvonden en -vinden op scholen en universiteiten. Ik vind het niet zo geslaagd om daar de draak mee te steken. De film is in het begin is nog wel leuk (tot en met de moord op Heather I), maar daarna gaat het van absurd naar absurder en vind ik het niet grappig meer. Niet mijn ding derhalve.

Eindelijk de Oliver Stone trilogie over Vietnam volbracht. Dit laatste deel lag al lang op mij te wachten. Ten onrechte naar achteraf blijkt, want het is best een goeie film. Probleem is enkel dat met name het eerste deel over de oorlog een wat rommelig scenario kent met te veel hapsnap ontwikkelingen, die amper de gelegenheid krijgen om wat te bezinken. De tweede helft van de film vind ik veel beter. Een compliment bovendien voor Hiep Thi Le, die een voortreffelijk debuut maakt.

P.S. Volgens IMDb is de taxatrice in de juwelenzaak de echt Le Ly, op wier memoires deze film gebaseerd is.

Schattige Lubitsch film, waarin een man zich tegenover Zijne Excellentie (de duivel) wil verantwoorden voor zijn levensloop. In één grote flashback, die nagenoeg heel de film in beslag neemt, komt dat leven voorbij; gevuld met mooie vrouwen, van zijn Franse gouvernante tot aan de gedroomde blonde verpleegster bij zijn afscheid van het leven. Het grootste deel van zijn verhaal betreft de ups en down in zijn relatie met zijn beeldschone echtgenote.

Het is een vlotte, romantische zedenkomedie die evenwel naar mijn smaak niet het niveau haalt, dat ik gewend ben van Lubitsch. Ik vind het verhaal t.o.v. zijn andere films net iets te vlak.

Op het acteerwerk valt weinig aan te merken. Don Ameche is perfect in zijn rol van bon vivant, die in de immer wat omfloerst kijkende Gene Tierney zijn ideale counterpart vindt. Zoals gebruikelijk is Charles Coburn opnieuw hilarisch als de grootvader, die zichzelf weer helemaal terugziet in zijn kleinzoon. Eugene Pallette en Marjorie Main vallen naar mijn smaak nogal uit de toon als het platvloerse echtpaar uit het (niet meer zo) Wilde Westen. Signe Hasso vervult een niet te missen bijrolletje als de sexy gouvernante.

Een amusante, tijdloze film. Jammer alleen van de overdadig felle kleuren. Ik houd daar niet zo van.

Deborah Kerr is altijd al een van mijn favoriete actrices geweest en dit is een van haar beste rollen. Elke diep gevoelde emotie is van haar gezicht af te lezen. Formidabel.

In haar tegenpool Robert Mitchum heeft ze aan de hand van de ervaren John Huston een meer dan volwaardige tegenspeler.

Op het schitterende eiland Tobago hebben zij gedrieën van het boeiende verhaal van Charles Shaw een erg mooie film gemaakt. Ik hoopte stiekem wel op een ander einde, maar ja, je kunt niet alles hebben in het leven.

Magische film over een jonge, uitgehuwelijkte vrouw die zich geestelijk probeert te wapenen tegen exorbitant huiselijk geweld. Lang niet zo beklijvend als Deepa Mehta’s voorafgaande Water (2005), maar niettemin een af en toe beklemmende, zeg maar nare film met een mooie rol van Preity Zinta.

Remake van Thomas Jahn’s Knockin' On Heaven's Door (1997), waarbij de filmmakers zich de nodige vrijheden hebben veroorloofd. Dat is niet ten koste gegaan van de kwaliteit.
Na een wat aarzelend begin gaat de film pas goed van start vanaf het moment dat het een roadmovie wordt. De film ontwikkelt zich tot een onwaarschijnlijk drama dat aanslaat vanwege de luchtige wijze waarop het gebracht wordt en de voortreffelijke interactie tussen de beide protagonsiten. De slotakkoorden ─eerst met de schijnbaar onbereikbare moeder en later op het strand─ zijn prachtig.
Doorgaans heb ik weinig waardering voor remakes, maar dit is een van de uitzonderingen die mijn regel bevestigen.

Ik vond er niet veel aan, wellicht omdat het verhaal bekend is en de afloop dus elke verrassing mist. Bovendien zijn Lynskey (acteerde regelmatig over de top) en Winslet in mijn ogen miscast, omdat ze er veel te oud uitzien om opgewonden jonge pubers te spelen.

Eerlijk gezegd zat ik niet altijd op mijn gemak bij het zien van deze film. Opgemerkt zij dat tatoeages en piercings niet bepaald mijn ding zijn. Toch wist het enigszins demonische verhaal mij op de een of andere manier te boeien. Geen film die ik snel een tweede keer zou bekijken, maar best onderhoudend mede dankzij de sterke rol van de bevallige Yoriko Yoshitaka.

Ondanks het gevarieerde verhaal en een topbezetting een tegenvaller. Protagonist Simon Pegg mist uitstraling en de rollen van de andere sterren zijn niet veel meer dat wat opgeblazen cameo’s. Bepaald geen film waar je erg "happy" van wordt.

Psychodrama over een temperamentvolle ex-gevangene, die door haar vriend in de steek wordt gelaten en uit alle macht probeert haar leven weer op de rails te krijgen, tot ze wordt ingehaald door haar verleden. Aansprekende hoofdrol van Mintao Liu.

In mijn kinderjaren heb ook ik uiteraard de onvervalste klassieker van Johanna Spyri over Heidi gelezen. Tot mijn schande moet ik bekennen dat mij daarvan weinig is bijgebleven. Maar ik ben aangenaam verrast door deze charmante verfilming, helemaal gebouwd rond het toenmalige kindsterretje Shirley Temple. Een ouderwetse film met een ouderwets verhaal, maar ondanks de tekortkomingen zonder meer een onderhoudende jeugd- annex familiefilm.

Traag en vooral merkwaardig drama over een politieagent die zich –aan de vooravond van zijn pensioen– aangetrokken voelt tot een jonge prostituee. De film roept meer vragen op, dan hij beantwoordt. Niettemin vermakelijk tot aan het enigszins wazige einde.