Opinions

Op zich zit dit beproefd verhaal natuurlijk aardig in elkaar, maar de regie en het acteren laten nogal wat te wensen over. Vooral Josh Hartnett laat het op dat gebied opnieuw heel erg afweten. De enige die een echte voldoende haalt is Martin Sheen, maar dat is meestal zo.

Min of meer klassiek verhaal over een driehoeksverhouding met als voornaamste trekpleister de beeldschone Anna Chipovskaya. De film is op zich niet erg bijzonder, al zit er tegen het einde nog een onverwachte en eigenlijk ook wel ongeloofwaardige twist in. Toch best aardig om een keer gezien te hebben.

Onvervalste tranentrekker in het kwadraat. Het verhaal is niet bijzonder origineel, maar niettemin best aardig. De scenarioschrijver had er beter aangedaan de scène rondom het auto-ongeluk te ontdoen van een al te grote toevalligheid. En de twist in het plot voel je al mijlenver aankomen.

Desondanks een aantrekkelijk drama, niet in de laatste plaats door het prima acteerwerk van Ji-sub So en vooral Hyo-ju Han als zijn vriendin.
Aanbevolen voor liefhebbers van een romantisch zakdoek-bij-de-hand-houden-drama.

Zwaarmoedig sociaal-psychologisch drama over vergiffenis, geloof en kindermishandeling. Soms emotievol en heftig, maar achteraf bezien toch wel wat onevenwichtig en te fragmentarisch. Het abrupte einde heeft mij onaangenaam verrast. Zeker de verhaallijn over Ji-min en de relatie met haar ouders en broer was in mijn ogen nog lang niet af. Het acteerwerk van Hye-kyo Song en Ji-hyeon Nam is verreweg het beste aspect van de film..

Ik heb helemaal niets met films over geesten en spoken. De enige aanleiding om deze film te zien was Ye-jin Son, naar mijn mening een van de beste actrices van het huidige tijdsgewricht. Leuk om haar opnieuw te zien, maar het verhaal deed mij helemaal niets. Eigenlijk een beetje zonde van de moeite.

Het is overigens eerder een romantische komedie dan een romantisch drama, zoals onder genre staat aangegeven.

Niet erg geslaagde vervlechting van komedie en drama. Het verhaal is maar zozo en het acteerwerk niet veel beter. Kortom, een tegenvaller.

Ik weet niet of er zoiets bestaat als een feel bad movie, maar zo zou ik deze film willen bestempelen. Het is in ieder geval niet een film waarnaar ik met plezier heb zitten kijken. Ik vind het verhaal nogal over de top. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar geen moment kreeg ik het idee, dat ik naar iets zat te kijken dat waar zou kunnen zijn. Dat kan overigens evengoed aan mij liggen.

Desalniettemin een compliment aan de beide hoofdrolspelers, die op indrukwekkende wijze invulling geven aan m.i. haast onmogelijke rollen. Dat laat onverlet dat de latere films van Chang-dong Lee (Milyang, Shi) mij een stuk beter zijn bevallen.

Aangename komedie over Tsjechische schooljeugd en hun min of meer excentrieke onderwijzer kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog. De film schetst in mijn ogen een heel aardig tijdsbeeld van die periode, tussen de bezetting door de Nazi’s en de komst van de communisten een paar jaar later. Een luchtige en vluchtige film voor jong en oud.

Tegenvallende film over een tienerliefde met ergens middenin een aanrandings-/bijna verkrachtingscène, wat iedereen in de film binnen een paar seconden alweer vergeten lijkt te zijn of voor kennisgeving aanneemt. Dat is exemplarisch voor het warrige script, dat van alles laat gebeuren zonder zich druk te maken over de samenhang van het verhaal of het waarom.
Nana Komatsu is altijd een traktatie voor het oog. Met die constatering heb ik het enige pluspunt van deze film wel gehad. Matig.

Aardige, maar ietwat onevenwichtige satire over de onfortuinlijke geschiedenis van Tsjechoslowakije vanaf de Eerste Wereldoorlog tot en met de communistische staatsgreep in 1948.
De film is rijkelijk gelardeerd met bijtende humor o.a. over de decadentie van de Tsjechische industriëlen tijdens de depressiejaren en over de Arische kweekvijvers tijdens de bezetting door de nazi’s. Mooiste scène: de voorbereiding van Lisa (Julia Jentsch) op een vrijscène, onder het toeziend portret van de Führer.

Geen topfilm, maar best de moeite waard.

Weinig bijzonder filmpje over een grofgebekte stand-up comedienne. Haar optredens in de club kon ik maar matig waarderen, allicht omdat dit soort humor niet mijn ding is. De scènes met de dagelijkse beslommeringen van de artieste vond ik daarentegen wel aardig, in het bijzonder de verrassend ‘tegendraadse’ slotscène.

Een amusante film met een vernuftig plot. Ondanks de topbezetting niet echt een topper, maar bij vlagen wel leuk. Anne Hathaway springt eruit met een geschakeerde rol. Het aantal cameo’s is schier eindeloos.

In Spanje de meest succesvolle Spaanse film ooit. Het is inderdaad een leuke komedie, maar dat bijzondere heb ik er niet aan afgezien. Waarschijnlijk moet je ingevoerd zijn in de verschillen of tegenstellingen tussen Andalusiërs en Basken om deze kluchtige film op waarde te kunnen schatten.

Hoe dat ook zij, de film zorgt voor anderhalf uur aangenaam vertier met prima acteurs, die diverse onderscheidingen in de wacht wissen te slepen. De beide protagonisten Dani Rovira en Clara Lago (La Cara Oculta) hielden er ook nog een huwelijk aan over.

Een serieus Bollywood drama. Treurnis overschaduwt het onwaarschijnlijke relaas van een recalcitrante jongeman, die totaal geobsedeerd raakt door een jonge vrouw, die hij amper kent en die getroffen is door een fataal ongeval. Vanaf het begin van de film komt de jongeman over als een geschifte bullebak. Aan het eind van het verhaal is dat niet veel anders in weerwil van hetgeen er in de tussentijd gebeurd is. Een bijzondere film over volwassen worden.

Een politiek pamflet. De film gaat zwaar gebukt onder een stempel van de conservatief-christelijke groeperingen, die in de Verenigde Staten op agressieve wijze anti-abortus campagnes voeren. Ik heb daar ernstig bedenkingen tegen. Niettegenstaande dat moet ik toegeven dat het op zich een aardige en op sommige momenten aangrijpende drama is, met een verrassende onthulling tijdens de aftiteling.

Kataplexie. Ik had er nog nooit van gehoord. Regisseur Jason Winer heeft er een optimistische dramedie over gemaakt met een luchtige toonzetting. Een charmant filmpje.

À propos: Morena Baccarin is een prachtige vrouw. Maar dat wisten wij al.

Prachtig romantisch drama dat je direct pakt en niet meer loslaat. Prima regie en uitstekend acteerwerk. Ik heb nu in redelijk korte tijd een viertal films gezien met de voortreffelijke én aantrekkelijke Ye-jin Son en ik moet zeggen dat zij in rap tempo een van mijn favoriete actrices geworden is.

Niet bepaald een film om in de juiste kerstsfeer te komen, maar op sommige momenten best leuk. Te midden van de “normale” suikerzoete kerstfilms die dit weer eens wat anders. Ik heb mij redelijk vermaakt.

Er zitten een paar hilarische scenes in (vooral in het begin met de rollator naast de file), maar verder is het een beetje flauw allemaal. En zoals TMP hiervoor beweert de verhaallijn met Jennifer Aniston is er echt met de haren bijgesleept. Ik had veel meer verwacht van deze film.

Krachtig romantisch drama met een ontroerend einde op de tonen van Joe Cocker en Jennifer Warren’s formidabele “Up Where We Belong”. De cast is in topvorm. Naar mijn smaak zet Richard Gere zijn beste rol ooit neer, maar ook de sexy Debra Winger en de tragische Lisa Blount leveren prima werk af, om maar niet te spreken van een voortreffelijke Louis Gosset:

”In this class, that happens to be you. Isn't it, Mayo…naise?”

Film is destijds door critici neergesabeld als zijnde een ouderwets drama. Kan best zijn, maar ik heb ‘m nu een aantal malen gezien en elke keer opnieuw geniet ik ervan. Sorry voor mijn "ouderwetse" smaak.

Politieke thriller over een klokkenluider bij de Britse inlichtingendienst aan de vooravond van de oorlog in Irak. De film roept hier en daar herinneringen op aan “All the President’s Men”, inclusief een Deep Throat-scène. Hoewel het verhaal af en toe wat inzakt, is de film over het geheel genomen best spannend, mits je je van tevoren NIET INLEEST over het hoofdpersonage Katharine Gun (een uitstekende rol van Keira Knightley).

Uitstekend relatiedrama over een ex-gedetineerde, die alle mogelijk moeite doet om zijn leven weer op de rails te krijgen. Fraai camerawerk en een mooie rol van Wim Willaert, maar het is toch vooral Anemone Valcke die met een veelzijdige rol de show steelt. Ik ben over het algemeen niet zo’n liefhebber van films met een open einde. Dat vind ik dan ook het enige minpunt van deze film, te meer omdat er in de onderlinge relatie tussen de gezinsleden meerdere open einden zijn. Bovendien was ik benieuwd hoe de filmmakers de dubbelrol van Rudy t.o.v. zijn dochter en van Vicky t.o.v. haar moeder zouden oplossen. Niet dus.

Niettemin een erg goede film. Een van de beste Vlaamse films van de afgelopen jaren.

In navolging van Dayereh (2000) opnieuw een opvallende film van regiemcriticaster Jafar Panahi. Dit keer over de merkwaardige behandeling van jonge vrouwen en meisjes, die in een voetbalstadion in Teheran een kwalificatiewedstrijd van Iran voor het WK 2006 willen bijwonen. Er gebeurt eigenlijk niet zo veel, maar de interactie tussen de meiden onderling en tussen hen en de soldaten is best boeiend en vol spitsvondige oneliners. Daardoor een alleszins te genieten film, die weer een ander inkijkje biedt in een samenleving met in mijn (westerse) ogen wel heel opmerkelijke gedragsregels.

Nu ik meerdere films uit en over Iran gezien heb beginnen de puzzelstukjes steeds meer in elkaar te passen. Duidelijk wordt van lieverlee wel dat de mensen talrijke vraagtekens plaatsen bij allerlei regeltjes en dat het gezag eigenlijk ook niet goed weet waarom die regeltjes er zijn.

Meer interessant dan goed.

Eind goed, al goed. Nou, niet helemaal. Dit laatste deel van de Bazlán-trilogie is weliswaar het beste deel, want minder zweverig dan het voorafgaande, maar erg overtuigend vind ik het allemaal niet. Dat kan ook komen omdat ik niet zo gevoelig ben voor dit soort sekteverhalen.

Een paar jongens die achterin een bus zitten te klieren, een buschauffeur die met een onbekende jonge vrouw zit te filosoferen over de betekenis van de laatste zin in de afscheidsbrief van zijn vrouw, twee oversekste tieners die een man lastig vallen, enzovoorts, enzovoorts. Levensecht allicht, zoals @Kappeuter hierboven schrijft, maar boeiend? Voor geen meter.

Na een uur heb ik het voor gezien gehouden en daarom ook niet gestemd. Mijn waarderingspeil stond toen op 0,5*. Wel een uur dat nooit meer terugkomt. Zonde.

Vijf korte filmpjes met uiteenlopende verhalen met gemeenschappelijke noemer liefde. Het eerste filmpje over een man en vrouw, die elkaar ontmoeten in een trein, is best leuk, maar de andere verhaaltjes stellen weinig voor. Ik kon er in ieder geval niet warm of koud van worden.

Een film waaraan je ambivalente gevoelens overhoudt. Het lichte en vrolijke camerawerk strookt niet erg met het in zijn kern sombere verhaal. Oksana Fandera ziet er betoverend uit en haar scènes met Aleksei Levinsky zijn kleine pareltjes in een in wezen trieste, typisch Russische context. Daar word je toch wat neerslachtig van.

Van lieverlee somber stemmend relaas over een dag in het leven van een gesjeesde rechtenstudent, die op zoek naar een kop koffie in het anonieme Berlijn van de ene ervaring aar de andere struikelt. Zijn belevenissen zijn opmerkelijk en alledaags tegelijk. De zwart-wit cinematografie accentueert het inhoudloze, grijze leven van een ambitieloze jongeman, die gelaten alles over zich heen laat komen.

Aardig idee, maar slecht uitgewerkt. Bovendien over de hele breedte matig tot slecht acteren. Het enige leuke aan deze film is de titel, maar verder is het eigenlijk helemaal niks. Geen wonder dat Heather Graham haar naam niet bij de credits wilde.

Een wankelmoedige film waarvan het middengedeelte (de roadmovie) qua inhoud en toonzetting slecht past bij de opening en de afsluiting. Het verhaal bevat bovendien een aantal onwaarschijnlijkheden en toevalligheden. Geen film die ik snel een tweede kijkbeurt zal gunnen.