Opinions

Eenzijdige biopic over een van de meest spraakmakende en gehate figuren uit de recente Amerikaanse geschiedenis. De rechtlijnige, konkelende machtswellusteling Hoover heeft tijdens zijn lange carrière als hoofd van de FBI duizenden en duizenden vijanden gemaakt en daarom is het zonde dat er geen aandacht besteed wordt aan de keerzijde van zijn verhaal. Leonardo Di Caprio doet het best goed, maar hij wordt in de gevorderde leeftijdscènes nogal gehinderd door belachelijke make-up. Naomi Watts' rol bestaat voornamelijk uit het open- en dichtdoen van de bureaudeur en tussentijds wat papieren aanpakken en schikken.

Achteraf bezien is het best jammer dat van zo’n kleurrijk figuur als Hoover niet meer werk is gemaakt.

Met een mooi tijdsbeeld van politiek Frankrijk begin jaren 80 als decor, een verrassende komedie met een eerlijk verhaal over de groeistuipen (en de fouten die daar bij horen) van een tiener, die zich verschuilt achter een opzichtige façade. Verblind door zijn hormonen maakt hij steeds verkeerde keuzes, terwijl de echte oplossing voortdurend binnen handbereik ligt.
Opvallend sterke acteerprestaties van de drie protagonisten, Pierre Niney voorop. Een leuke, warme film.

Met groeiend ongemak heb ik deze film zitten bekijken. Ik kan niet duiden of dat nou door de inhoud van de film komt of door de vormgeving. Hoe dan ook vind ik dat de filmmakers deze Einzelgänger te afstandelijk benaderen. Je krijgt nooit hoogte van wat haar beweegt, ook niet tijdens haar lesbische ontmoetingen die weinig warmte uitstralen. Schokkend is het in ieder geval wel.

Voorspelbare, maar vlotte en erg vrolijke muzikale romcom. Geen absolute topper in zijn soort, maar uitermate geschikt voor 2½ uur pretentieloos vermaak. Zoals zo vaak bij Bollywoodfilms fraai camerawerk, leuke muziek en ook de cast met een uitstekende Imran Khan in de mannelijke hoofdrol doet het erg goed.

Regisseur Yash Chopra heeft in zijn laatste film wel erg veel romantische dramatiek gestopt. Hoewel het hier en daar wat al te sentimenteel dreigt te worden, is de film alleszins het aanzien waard, al lijkt erop dat Shah Rukh Khan voor zijn rol in deze film de automatische piloot heeft aangezet. Maar een weerzien met Katrina Kaif is daarentegen nooit te versmaden.

Lichtvoetige romcom met weliswaar een flinterdun, voorspelbaar verhaal, maar staan tegenover leuke liedjes, mooi balletten en als kers op de taart een stukje fraaie folklore uit het onherbergzame noorden van India. De beide protagonisten zijn in topvorm en dat geldt vooral voor Kareena Kapoor in een aanstekelijke rol. Kort en goed: een erg aangename Bollywood-film.

Koreaanse remake van Contratiempo (2016). Op zich best een goede film met een handvol twists, maar zoals het in mijn beleving vrijwel altijd het geval is komt ie niet in de buurt van het Spaanse origineel. Dat komt allicht omdat je het verhaal kent na het zien van dat origineel.

Dag Robert, de ballen!

Aanstekelijke roadmovie over een volwassen tweeling, die in de prachtige omgeving van New Mexico deels tegen wil en dank op zoek gaat naar hun biologische moeder. Ondanks de tegenstrijdige karakters en de talrijke stemmingswisselingen een relaxte film met een degelijk verhaal, fraaie cinematografie en uitstekend acteerwerk van de zusters Van Houten en Holly Hunter. Zeker Jelka van Houten is een aangename verrassing; niet alleen omdat ze mooi kan zingen. Gewoon een zeer onderhoudende film dus, in weerwil van de sikkeneurige commentaren van sommigen van mijn voorgangers. De uitsmijter tegen het einde van het verhaal is een vondst. De beste film tot nu toe van Antoinette Beumer, die over het algemeen goed bezig is.

Gezien de cruciale dagen in het leven van Jacky Kennedy waarover deze film gaat, had ik van tevoren veel meer betrokkenheid en emoties verwacht. De film kom nogal kil en afstandelijk op mij over door de invulling die Natalie Portman geeft aan haar rol. Of dat terecht is kan ik niet beoordelen, maar ik vind het wel teleurstellend.

Deze road movie over een getroebleerd gezin levert ontegenzeggelijk een aantal fraaie scènes en spitse dialogen op, maar ik heb een samenhangend plot node gemist. Hoewel de cinematografie dik in orde is, ben ik van films uit Iran doorgaans beter gewend.

Intens en incidentrijk drama met een paar schokkende gebeurtenissen, die symbool kunnen staan voor het onontwarbare conflict tussen Israëli’s en Palestijnen. Tegen die achtergrond kunnen uit de hand gelopen, in wezen nietige meningsverschillen diepe sporen trekken en levens verwoesten.
Een indrukwekkende film met scherpe karaktertekeningen en op het einde zowaar een sprankje hoop aan de horizon.

Opvallend overigens dat Ronit Elkabetz en de meer dan voortreffelijk acterende Dana Ivgy op herhaling zijn van hun moeder-dochter rollen in Or (2004), eveneens van regisseur Keren Yedaya (maar dat is wel een totaal andere film).

Indrukwekkende film, niet in de laatste plaats door het fenomenale spel van Mads Mikkelsen (ik heb die eigenlijk nog nooit slecht bezig gezien).
Een minpuntje vind ik wel dat Thomas Vinterberg tegen het einde van de film plotseling een gat laat vallen van een jaar en daardoor “vergeet” om aan te geven hoe het de moeder van Klara, de hoofdonderwijzeres, zijn oude vrienden en het personeel van de supermarkt vergaan is, nadat de waarheid boven tafel kwam. Ik zat daar eigenlijk min of meer verlekkerd op te wachten; helaas tevergeefs.

Jaren geleden heb ik een Amerikaanse rechtbankfilm gezien, gebaseerd op waargebeurde feiten, met hetzelfde thema: hoe weerloos je bent tegen valse beschuldigingen van kinderen: Indictment: The McMartin Trial (1995). Een aanrader voor mensen, die geraakt zijn door het thema van Jagten.

Neorealistisch drama over een vroegwijze tiener, die opgroeit in een Portugese achterstandswijk. Terwijl hij heen en weer geslingerd wordt tussen zijn gescheiden ouders, krijgt hij te maken met kinderarbeid en uitbuiting. Een donkere film die herinneringen oproept aan Les Quatre Cents Coups (1959). Prima acteerwerk van de beide jeugdige protagonsiten Saúl Fonseca en Sandro Silva.

Een sterk debuut van Zofia Stafiej; een ware tour-de-force. Een film over een enigszins cynische tiener uit een arm gezin, die vanuit Polen naar Ierland reist om het lichaam van haar overleden vader te repatriëren. Daar wordt zij niet alleen geconfronteerd met bureaucratie en onverschilligheid, maar ook met verborgen aspecten van het leven van haar vader, die zij eigenlijk helemaal niet kende.

Een gelaagde, bewogen film, die –zoals erik33 terecht opmerkt– doet denken aan de werken van Ken Loach. Zonder meer een aanrader.

Je kunt denken hoe dommer ik de personages maak, des te leuker wordt de komedie. Soms gaat die redenering op. Soms ook niet, zoals in deze grappig bedoelde misdaadfilm, die het moet hebben van hooguit een handvol leuke scènes maar verder flauw en stomvervelend is.

Heel aardig tussendoortje. De als altijd uitermate charmante Ye-jin Son laat opnieuw zien dat ze een topactrice is, die als geen ander de toeschouwer weet te bespelen. Ook romcoms gaan haar goed af, maar ik zie haar liever in het meer serieuze werk.

Ik heb al een aantal beklemmende films gezien over de verschrikkingen in het getto van Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog en ik vind dit toch wel de minste in weerwil van de indrukwekkende bezetting.

Regisseur Peter Kassovitz gaat mijns inziens iets te luchthartig om met de verschrikkingen van toen. Niettemin een aangenaam weerzien met de piepjonge Hannah Taylor Gordon, die al eerder indruk op mij maakte met haar titelrol in Anne Frank: The Whole Story.

Geinige romcom over twee bevriende plantsoenwerkers, die ieder voor zich ernstige problemen van uiteenlopende aard hebben. Veel geslaagde grappen. De ontknoping kondigt zich ver van te voren al aan, maar dat is helemaal niet erg, want die past uitstekend bij het goed-gevoel-verhaal.

Je kunt dit gerust een Fares film noemen. Ik kwam bij de aftiteling zes keer de achternaam Fares tegen. Vlot, leuk, amusant.

Na een leuk en onschuldig begin ontwikkelt de film zich van lieverlee tot een gewelddadige actiefilm. Geweld op z’n Koreaans, d.w.z. dat de held(in) zich met gemak staande houdt tegenover een overmacht die binnen de kortste keren op apegapen ligt, terwijl hij of zij amper een schrammetje oploopt. Stompzinnigheid ten top, maar de overdrijving maakt het wel enigszins vermakelijk.

Schrijnende film over vrouwenhandel en gedwongen prostitutie in Melbourne. De film is voor een habbekrats gemaakt en dat is af en toe te zien. Maar dat doet niets af aan het afschuwelijke verhaal met een stuitend einde. Sterke vertolkingen van Emma Lung en Saskia Burmeister.

De film begint vrij klassiek: arm meisje wil met rijke jongen trouwen, maar die mag niet van zijn moeder. Van de weeromstuit gaat vervolgens iedereen het zo’n beetje met iedereen doen en lijkt het script enkel nog bedoeld om zo veel mogelijk pikante scènes achter elkaar te zetten. De geloofwaardigheid van het verhaal is het eerste slachtoffer daarvan, de kijker het tweede. Vooral de plotontwikkeling laat de veters uit je schoenen schieten. Karakteriserend voor de film zijn allicht de benamingen in de aftiteling:

Stefania Sandrelli – La madre puta

Anna Galiena – La puta madre

Ondanks de sterrenbezetting en ondanks het prikkelende debuut van de piepjonge Penélope Cruz een film die de middelmaat nauwelijks ontstijgt. Je hebt dat wel meer bij Spaanse films, die op de sensuele toer zijn.

Een tamelijk zwoele familiekroniek, waarin de gespannen relatie tussen een despotische man en zijn bastaardzoon centraal staat. Het viel af en toe niet mee om al die onbekende mooie vrouwen uit elkaar te houden, maar naar mate de film vorderde is me dat toch redelijk gelukt. Daar waar het verhaal in het begin rustig werd opgebouwd, werd het tegen het einde naar mijn gevoel met grote stappen, gauw thuis toch wat afgeraffeld. Jammer want daardoor is de algehele indruk van het verhaal niet geweldig. Maar... de beelden zorgen voor afdoende compensatie om toch een ruime voldoende te scoren.

Gewoon een leuke film vol lief en leed, waaraan je een lekker gevoel overhoudt.

Het scenario zit prima in elkaar en de cast is voortreffelijk.

Het lijkt me wel raadzaam om eerst de boeken van Jane Austen te lezen of de verfilmingen ervan te zien.

Ik heb vrijwel alle verfilmingen van Charlotte Brontë’s fenomenale boek gezien. Deze is en blijft mijn favoriete versie, dankzij de fraaie rollen van Orson Welles en een uitmuntende Joan Fontaine. Bovendien geeft de donkere enscenering de sfeer van het verhaal uitermate treffend weer. Tevens opmerkelijk vanwege de vroege rol van een nog piepjonge Elizabeth Taylor, wier ontluikende schoonheid toen al onmiskenbaar was.

Het lijkt me niet zo ingewikkeld om van een van de mooiste boeken ooit geschreven een mooie film te maken. Dat is ook deze keer erg goed gelukt. Tot nu toe was ik altijd onder de indruk van de versie uit 1943 met Joan Fontaine en Orson Welles, maar deze nieuwste uitvoering kan daarmee zeker wedijveren. Vooral dankzij het ingetogen spel van Mia Wasikowska, terwijl Michael Fassbender opnieuw laat zien een van topacteurs van dit moment te zijn en ja, Judi Dench is gewoon... Judi Dench, gedegen en betrouwbaar.

Maar de basis voor dit alles is toch in de allereerste plaats het onverwoestbare verhaal. Hoe vaak je het ook leest, hoe vaak je ook een verfilmde versie bekijkt, het blijft mooi. Erg mooi.

Deze tragikomische familiefilm begint met de nodige humor. Als van lieverlee duidelijk wordt wat de onderlinge verhouding is tussen de diverse personages begint drama langzamerhand de overhand te krijgen. De verrassende twist in het plot zag ik pas laat aankomen.

Gelukkig houdt regisseur Je-kyu Kang het geheel luchtig en weet hij sentimentele valkuilen te vermijden. Het voortreffelijke acteerwerk van de beide oudere protagonisten draagt eraan bij dat deze film een hartverwarmende indruk achterlaat. Erg fijn.

Aangename road movie annex muziekfilm, die gedragen wordt door de piepjonge, maar erg getalenteerde Abigail Breslin. Ook Alessandro Nivola als haar driftige vader levert prima acteerwerk af. Helaas voor mij was de muziek niet helemaal mijn smaak, maar dat doet niets af aan het feit dat dit best een goede film is.

Aan alles is te zien dat de film gemaakt is in een tijd dat de Nederlandse film zelfs nog niet in de kinderschoenen stond. Het ziet er allemaal wat knullig is, maar het verhaal van “De Jantjes” blijft een onvervalst stuk Nederlandse volkscultuur en daaraan ontleent ook deze film zijn charme in weerwil van het nog al amateuristische camera- en acteerwerk. Bovendien wie kent niet de liedjes?

Als film allesbehalve een topper, maar als cultuurmonument een must voor iedere filmliefhebber.

Deprimerende film over drie zusters, die proberen te ontsnappen aan hun kleurloze bestaan in een desolate omgeving. De een door op zoek te gaan naar een huwelijk, de ander door weg te trekken en de derde door te vluchten in een surrealistische droomwereld. Een neerslachtig geheel met een slot waar je niet vrolijk van wordt. Wellicht tekenend voor de stemming op de Balkan, maar dit is niks voor mij.

In mijn ogen een overbodige uitbreiding van de Bourne-trilogie. De film ziet er uiteraard gelikt uit, maar er is verder weinig nieuws onder de zon of het zou moeten zijn dat Alicia Vikander —die naar mijn gevoel tegenwoordig overal opduikt— Julia Stiles komt vervangen. Verder een inmiddels tot op de draad versleten formule met o.a. spectaculaire achtervolgingen en dat soort werk. Liefhebbers van het genre zullen dit wel aardig vinden.