Opinions

Een gelaagde thriller over de nasleep van kindermisbruik in een motel. Terwijl een van de slachtoffertjes met vallen en opstaan probeert de traumatische gebeurtenis achter zich te laten, worstelt de enige getuige van het misdrijf met het gegeven dat naar buiten treden haar eigen precaire situatie nog hachelijker zal maken. Zonder expliciete beelden te gebruiken heeft regisseur/schrijver Vivian Qu over deze twee centrale verhaallijnen —met op de achtergrond corruptie binnen het opsporingsapparaat— een fascinerende film met een paar verrassende wendingen gemaakt. Een film die in meerdere opzichten beklijft.

Allegorische film over de ontwikkeling die China heeft doorgemaakt sinds de Culturele Revolutie, terug te vinden in de tegenstellingen tussen de verschillende generaties. Het verhaal is niet spectaculair, maar boeiend genoeg om de aandacht te vast te houden. Dat is mede te danken aan de prima acteerprestaties van de protagonisten, de mooie Yuan Tian en Youcai Wu (haar vader) voorop. Op de cinematografie van de miljoenenstad Wuhan valt weinig aan te merken. Geen absolute topfilm, maar wel erg onderhoudend en informatief over het leven in een grote stad in het moderne China.

Deze film met twee gezichten begint met een weinig opmerkelijk, min of meer standaardverhaal over een maffiabaas en zijn vriendin. Een incident forceert niet alleen een breuk in hun relatie, maar ook in het verhaal. De film ontwikkelt zich daarna tot een somber relatiedrama, waarin de vriendin zoiets als oude tijden wil doen herleven.

Van de films van Zhangke Jia, die ik tot nu toe gezien heb, springt deze eruit. Niet in de laatste plaats vanwege de indrukwekkende hoofdrol van Jia’s vrouw Tao Zhao, die een dijk van een acteerprestatie neerzet.

Net als in Sanxia Haoren (2006) vormt de Jangtsekiang rivier ter hoogte van de Drie Kloven, waar alles onder water verdwijnt, het metaforische decor voor dit drama.

Onthutsend drama over een verwende, egocentrische stadsjongen, die door zijn moeder gedropt wordt bij zijn teruggetrokken levende grootmoeder in een afgelegen bergdorpje. Een ontroerende film met scherpe karaktertekeningen. Het gedrag van het rotjong heeft mij mateloos geërgerd, maar dat verhindert niet dat ik het een mooie film vind. Eenvoudig, maar aangrijpend.

De enige film van Eul-boon Kim (de grootmoeder), die in april 2021 in Seoul overleed op 95-jarige leeftijd.

Met dank aan Baggerman voor de tip.

Hemeltergend. Een jonge Koreaanse moeder belandt in de Franse gevangenis voor het smokkelen van cocaïne en wordt vervolgens door iedereen afgeschreven, met uitzondering van haar wanhopige, maar vrij machteloze man. Een onthutsend, dramatisch verhaal, dat gebaseerd is op waargebeurde belevenissen van Mi-jeong Jang en dat je vanaf de eerste beelden aan je stoel gekluisterd houdt.
Uitmuntende rol van Do-yeon Jeon, van wie ik nu iets meer dan een handvol films gezien heb en die zo langzamerhand een van mijn favoriete actrices begint te worden. Het is daarnaast de kleine Ji-woo Kang, die met haar innemende optreden als het dochtertje Hye-rin mijn hart gestolen heeft: "Is it really you, mommy? From when I was little?" Hartverscheurend.

Matig docudrama, naar verluidt geïnspireerd door een waargebeurde ontvoering van een bekende tv-persoonlijkheid. Veel geklets en mede daardoor mist de film m.i. een essentieel onderdeel: spanning. “Slechterik” Qianyuan Wang steelt de show.

Knappe remake van Ima, Ai ni Yukimasu (2004) met uitstekende vertolkingen van de drie hoofdrolspelers.

Ontroerend romantisch drama dat evenwel een klein beetje de pakkende, magische sfeer van het Japanse origineel mist. Niettemin erg mooi en vast en zeker heel erg de moeite waard.

De verrassing zit ‘m vooral in het plot: twee echtparen die aan partnerruil doen, zonder dat ze dat van elkaar weten. Geen topper, want de film had met gemak een half uur korter kunnen zijn. Niettemin prima vermaak met Jeong-hwa Eom (Marriage is a Crazy Thing) én de cameraman als uitblinkers.

Een actieklucht, een soort fight club maar dan voor vrouwen. Ik ben niet zo van vechten, maar ik vind dit wel aardig bedacht. Het gaat eigenlijk helemaal nergens over. Gedachteloos vermaak met een hele vette knipoog.

No, I tell you what the sacrilege is, Reverend Father.

Having more hate in your heart than love.

Na The Wind That Shakes the Barley (2006) toont Ken Loach met deze biografie over Jimmy Gralton en diens schokkende aanvaringen met de katholieke kerk en het establishment andermaal zijn betrokkenheid bij de heftige sociale geschiedenis van het straatarme Ierland tijdens de eerste helft van de 20e eeuw. Als film geen absolute topper, maar qua verhaal zeker wel, mits je daar gevoelig voor bent, zoals Djek69 schrijft. Voor mij uitermate boeiend derhalve, al moet ik daarbij aantekenen dat ik een fors deel van m'n leven al een zwak heb voor Ierland en zijn hartelijke inwoners.

Deze softcore-film is een interessante karakterstudie over een man van middelbare leeftijd, die zijn naargeestige bestaan tracht op te leuken door seks te hebben met jongere vrouwen. Vooral de sombere rol van protagonist Itsuji Itao valt op. Een sfeervolle film, die gaandeweg beklemmende trekjes krijgt. De titel verwijst naar de pianocompositie "Trois Gymnopédies" van de Franse componist Erik Satie, dat in de film als Leitmotiv wordt gebruikt.

Eerste van de vijf films van Nikkatsu in het kader van het "Roman Porno Reboot Project".

Ondanks het pakkende thema een van de mindere films van Yimou Zhang. Het verhaal tegen de achtergrond van de slachting van Nanjing in 1937 - een van de bloederigste bladzijden uit de Chinese geschiedenis - is aangrijpend genoeg, maar in vergelijking met het andere werk van Zhang valt de vormgeving een beetje tegen. Vooral de rauwe oorlogscènes in het begin lijken door schokkerig camerawerk en een warrige montage op journaalwerk en zijn wat moeilijk te volgen.

De hoofdrol van Christian Bale is ook niet erg geslaagd, maar dat wordt meer dan voldoende gecompenseerd door de buitengewoon charmante verschijning van debutante Ni Ni, waarmee Zhang zijn reputatie als grossier in mooie vrouwen toch weer gestand doet.

Wel moet gezegd dat de perfecte make-up van de hoeren, na dagen in de ellende te hebben gezeten, niet erg geloofwaardig is.

Onevenwichtig drama over een Chinese rokkenjager, begin 12e eeuw, die in zijn jacht op vrouwen totaal geen last heeft van scrupules. Het verhaal is niet veel meer dan de aaneenrijging van gekonkel, zoals je dat wel meer ziet in Oosterse films over die tijd. Afgezien van de gelikte settings stelt het allemaal bitter weinig voor. Onopvallend bijrolletje van Jackie Chan als perenverkoper in het begin van de film.

Epische film over de turbulente eenwording van China. Na verluidt heeft regisseur Kaige Chen (speelt in de film zelf de rol van premier) zich bij het schrijven van het script redelijk gehouden aan de feiten, zoals zich die toentertijd hebben voorgedaan. Het levert een interessante film op, waarin naast het geweld ruimschoots aandacht besteed wordt aan karaktertekeningen, aan de interactie tussen de koning en zijn hofhouding (maîtresse, moeder, premier) en aan het leven van alledag (de fraaie scène in de herberg).
Naast de altijd opmerkelijke Li Gong een fraaie rol van Fengyi Zhang als de huurmoordenaar Jing Ke, die na het aanschouwen van de zelfmoord van de blinde Xun Zhou, geweld afgezworen heeft. Interessant om te zien hoe zijn karakterontwikkeling paradoxaal verloopt aan die van koning Ying.
Ik heb tot nu toe een handjevol films gezien over deze periode in de Chinese geschiedenis. Ik moet zeggen dat deze film er in vergelijking met andere toch wel een stukje bovenuit steekt vanwege het boeiende verhaal, de fraaie vormgeving en de puike cinematografie. De film duurt lang, maar dat is mij tijdens het kijken niet opgevallen; een goed teken volgens mij.

Coming-of-age film over puberende tieners die hun eerste stappen zetten op zoek naar liefde. Twee parallelverhalen die uiteindelijk onvermijdelijk samenvloeien. Het sterke punt van dit romantische drama is dat regisseur Natsuki Seta de onzekerheden van de beide tieners treffend in beeld weet te brengen. Geen topper, maar heel aardig voor een keer.

Het crème de la crème van de Koreaanse cinema treedt aan in deze zwarte misdaadkomedie, waarin een tas met geld de hoofdrol voor zich opeist. Opmerkelijk regiedebuut van Yong-hoon Kim. Follow the money!

Heel aardige romcom over de botsing van karakters van een striptekenaar en de eigenzinnige sekscolumniste, die hij in dienst neemt om het verhaal te schrijven voor de strip die hij wil maken. Een soort mini "battle of the sexes". Het einde is zoals in vrijwel al dit soort films uitermate voorspelbaar, maar daaraan vooraf gaan voldoende grappige ontwikkelingen en scènes om je twee uur lang goed te vermaken. Het uitstekende acteerwerk van de twee protagonisten, die aan elkaar gewaagd zijn, werkt daar zeker aan mee.

Sfeervolle film over het leven in het oudste deel van Casablanca. Centraal staat een jongeman, die niet alleen zijn oerconservatieve vader trotseert betreffende zijn beroepskeuze, maar zich op het gebied van omgang met vrouwen ook weinig gelegen laat liggen aan de lokale tradities. Dat maakt het leven er niet makkelijker op, tenzij je vindingrijk ingesteld bent en je van deze of gene van tijd tot tijd een helpende hand krijgt toegestoken.

De tamelijk vrijzinnige film is gevuld met kleurrijke personages, maar het zijn toch vooral Omar Lotfi als de koppige jongeman en Ouiad Elma als zijn overspelige geliefde, die de show stelen. Een alleszins onderhoudende film.

Dramatische kroniek over een Japanse kunstschilderes. De film is losjes gebaseerd op het leven van de Shōen Uemura (1875-1949), de eerste vrouw die onderscheiden werd met de Orde van Culturele Verdienste (1948). De Japanse titel van de film verwijst naar haar bekendste schilderij.

Biopics over kunstenaars zijn doorgaans niet mijn ding, maar dit drama is een boeiende uitzondering met gedegen acteerwerk, een aansprekend verhaal en een verleidelijke protagoniste (Yūko Natori).

Donker drama over drie vrienden, wier kameraadschap teloorgaat wanneer een goed bedoeld misdrijf faliekant fout gaat. De focus van de film is vooral gericht op de karakterverschillen tussen de drie vrienden. Niet slecht, maar ook geen topper.

Eerste van drie avonturenkomedies over een Koreaanse versie van Sherlock Holmes ten tijde van het Joseon-rijk. Het leukste is de interactie van de detective met zijn side-kick Seo-pil. Verder niet veel van bijzonders.

… oftewel Charlie’s Angels in het Joseon Rijk. Een verrassend leuke actiekomedie met drie mooie vrouwen als premiejagers. Het verhaal doet er niet zoveel toe. Het leuke zit ‘m niet zo zeer in de acties, als wel in de scherpe dialogen die al dan niet met een knipoog worden afgeleverd. Zoiets kun je trouwens wel overlaten aan Ji-won Ha en Ye-won Kang. De derde 'musketier', Ga-in Son, kende ik nog niet.

Geen topfilm, want er is van alles en nog wat op aan te merken. Maar ondanks dat wel een plezierige kijkervaring.

Drie stelletjes worstelen met de liefde, voornamelijk omdat ze een probleem hebben om zich doelgericht te uiten. En dan is er ook nog een jongetje, dat bij zijn vader woont en het liefst een bezoekje wil brengen aan zijn gescheiden moeder in Londen... Niet erg bijzonder, maar als tussendoortje best een aardige romcom.

Tijdens de oorlogsjaren week Michèle Morgan uit naar Amerika. Ondanks haar jonge leeftijd was zij in Frankrijk toen al een gevierde ster (Le Quai des Brumes, 1938), maar in Hollywood kon Morgan geen potten breken.

Ook deze oppervlakkige verzetsfilm over de relatie tussen een serveerster en een neergeschoten Franse piloot in dienst van de RAF boeit nauwelijks bij gebrek aan echte spanning.

Inderdaad.

Mijn eerste kennismaking met een film uit Iran is er eentje van Wow!

Op rustige en zeer geloofwaardige wijze laat de film stapje voor stapje zien hoe een op zich vrij onschuldig lijkend incident dramatische proporties kan aannemen. De film toont bovendien aan dat ook in Iran grote verschillen bestaan tussen de rekkelijken en preciezen op religieus gebied.

Het acteerwerk is over de hele linie indrukwekkend, in het bijzonder van Ali-Asghar Shahbazi (de oude man met Alzheimer). Omdat de camera de mensen dicht op de huid zit (à la Dardenne) beleef je als toeschouwer de ontwikkeling van het verhaal van heel dichtbij en mis je geen enkele emotie.

Een prachtige film. Volgens mij een kanshebber voor een of meer Oscars komend voorjaar.

Epische film over keizer Akbar de Grote en diens moeizame liefdesverhouding met zijn vrouw Jodhaa. Net als in zijn voorgaande films (Lagaan, Swades) weet regisseur Gowariker als rasverteller de toeschouwer in weerwil van de lange speelduur van begin tot eind te boeien en en passant opnieuw een duidelijke boodschap over te brengen: tolerantie.

Daarbij pakt Gowariker deze keer uit met oogverblindende settings, die zo uit ‘Duizend-en-één-nacht’ zouden kunnen komen. De film is bovendien voorzien van mooie muziek. Vooral het lied ter afsluiting van de huwelijksceremonie ligt lekker in het gehoor. Sommige balletten hebben Busby Berkeley-achtige allures. De aanwezigheid van de haast betoverende Aishwarya Rai (ex-Miss World) zorgt voor een extra bonus.

Er zitten wel een paar leuke scènes in de film, maar er zitten ook talloze scènes in met het motto “hoe ordinair wil je het hebben”. Niet mijn ding.

Ik kan maar niet enthousiast worden over de films van het echtpaar Yoshida – Okada. Visueel best fraai allemaal, maar het raadselachtige, zeg maar onnavolgbare gedrag van de protagoniste doet in mijn ogen afbreuk aan de film, zoals dat ook het geval is in de andere films die ik tot nu toe van dit duo gezien heb. Ik sluit niet uit dat ik niet de juiste antenne heb om de boodschap van Yoshida op te vangen. Jammer dan.

Een trage film over moeilijk te doorgronden karakters. Dat heeft —naar ik vermoed— deels te maken met het feit dat er naast autochtone Koreanen ook Koreanen zijn met buitenlandse roots (China, Japan) en dat schijnt te wrijven. Wat daar ook van zij, het levert een in mijn beleving saaie film op, die naast de aardige cinematografie weinig te bieden heeft. Het gegeven dat het tweede gedeelte van de film eigenlijk een prelude is van het eerste deel, maakt de film alleen maar raadselachtiger. Niet mijn ding.

Dertien-in-een-dozijn romcom. Het dunne verhaaltje is weinig origineel en het acteerwerk is al ook niet om over naar huis te schrijven. Zeer matig.