Opinions

Een film zoals Hollywood er te veel gemaakt heeft. Weliswaar een sterke rolbezetting en dito acteerprestaties, maar het familie- annex rechtbankdrama beklijft niet. De sub-plotjes over een op handen zijnde scheiding en een teruggevonden jeugdliefde voegen ook al weinig toe. Een paar originele ontwikkelingen zouden welkom geweest zijn.

Imposant rechtbankdrama over vier Duitse rechters, die na de oorlog –te midden van oplopende spanningen tussen Oost en West betreffende Berlijn– ter verantwoording worden geroepen voor hun misdaden tegen de menselijkheid, die zij tijdens het Nazitijdperk hebben begaan.

Het verhaal wordt kernachtig samengevat in de prangende slotscène tussen Burt Lancaster en Spencer Tracy:

Ernst Janning: Those people, those millions of people, I never knew it would come to that. You must believe it. You must believe it.

- Rechter Haywood: Herr Janning, it came to that the first time you sentenced a man to death you knew to be innocent.

Daaraan vooraf gaat een uitermate boeiende film, die af en toe extra schokkend wordt gemaakt door abrupt en vliegensvlug in te zoomen op de acteurs.

De regie, de montage en het acteerwerk zijn van een absoluut topniveau. Zonder anderen tekort te willen doen, moet ik daarbij met name wijzen op de schitterende bijrollen van Judy Garland en vooral van een fenomenale Montgomery Clift. Om stil van te worden.

“Wir haben es nicht gewußt.” Wat een kulargument. Wanneer in een land miljoenen mensen als tweederangs burgers worden bestempeld, worden gedeporteerd en/of geëxecuteerd, dan moeten de mensen geweten hebben dat er iets niet klopte. Tenzij men willens en wetens horende doof en ziende blind wilde zijn door gestuurd vanuit de onderbuik de andere kant op te kijken. Dat is een keuze, maar die keuze ontslaat je niet van je medeverantwoordelijkheid.

Daarom is dit niet alleen een goede, maar qua inhoud ook een uitermate leerzame en nog steeds actuele film.

Ik ben eigenlijk nogal pissig dat deze biopic in feite alleen gaat over de teloorgang van Judy Garland, terwijl zij zulke prachtige films heeft gemaakt als The Wizard of Oz (1939), Meet Me in St. Louis (1944), Easter Parade (1948) en A Star Is Born (1954).

De begindiscussie bij dit topic ging over de vraag of het wel de juiste keuze is geweest om Renée Zellweger te casten als Judy Garland. Mijn antwoord op die vraag is “ja”. Op basis van de films van Garland, die ik gezien heb (een 12-tal), kom ik tot de conclusie dat Zellweger een levensechte Garland neerzet inclusief haar humor, haar nukken en haar vertolkingen van de liedjes (al zijn de originele uitvoeringen uiteraard beter).

Al met al vind ik het een boeiende film. Maar ik blijf het jammer vinden dat wij het moeten stellen met een handvol flashbacks wat Garland’s beginjaren en haar relatie met media mogul Louis B. Mayer (MGM) betreft. Die coming-of-age periode verdient meer aandacht en wellicht zelfs een heel eigen film.

Een donkere komedie over kuddegedrag en massahysterie ten opzichte van mensen, die “anders” zijn. Wanneer een narcistische poppenspeler zich te buiten gaat aan schokkend huiselijk geweld, verandert de sfeer van de film aanzienlijk.

Een groteske film met een feministische ondertoon en hier en daar wat macabere humor: “Happy stoning day.” Niet helemaal mijn ding, al zet Mia Wasikowska wel een gedegen rol neer.

Een in meerdere opzichten appetijtelijke film over de rivaliteit tussen twee topkoks in Hongkong, die op flitsende wijze de meest exclusieve maaltijden bereiden. Kleurrijk, luchtig en vooral smakelijk. Het enige nadeel is dat je al kijkend naar deze film geweldige trek krijgt.

Deze halfbakken poging om een Hitchcock-achtige thriller te maken over een ontvoering / verkrachting / moord verzandt na een veelbelovend begin in een weinigzeggende film over een nerveuze liefdesrelatie tussen twee tieners. Af en toe opgepimpt door een paar vrijscènes schuifelt de film naar zijn min of meer voorspelbare ontknoping en vergeet daarbij een al dan niet ontluikende lesbische relatie uit te diepen. Wat meer venijn had wat mij betreft best gemogen.

Clara Lago (La Cara Oculta, 2011) is altijd een lust voor het oog, maar haar relatie met Álvaro Cervantes mist de broodnodige chemie. Opmerkelijk bijrolletje van Adriana Ugarte (Julieta, 2016), die evenwel veel te weinig screentijd krijgt.
Ik vond het wel aardig dat een deel van de film zich afspeelt in Dublin, want ik heb al jaren een zwak voor die stad. Met veel goede wil net aan een voldoende.
De titel verwijst naar het woordspelletje "Galgje".

Sober, gevoelig drama waarin regisseur Je-yong Lee diverse sociale problemen van de hedendaagse Koreaanse samenleving de revue laat passeren, zoals bejaardenzorg, euthanasie, immigratie, transgenders, enz. De film is een tour-de-force van Yuh-jung Youn, die op ingetogen wijze een schitterende vertolking neerzet als de oudere prostituee met een gouden hart. Een mooie film, die snel onder je huid kruipt.

Misdaad, romantiek, drama: het komt allemaal voorbij in deze onderhoudende film met een aantal verrassende twists van het verhaal (de lesbische relatie, de kofferbak, de moord op de fotowinkelier). Het heftige einde en het trieste verlengstuk daarvan (de zelfdoding van Eun-ju Lee) maken dat je deze film niet snel zult vergeten.
Ik heb Eun-ju Lee eerder zien spelen in Yeonae soseol (2002) en op basis van die twee films moet ik zeggen dat ik haar een prima actrice vond. Volgens mij is haar dood een verlies voor de filmwereld.

De film is een stuk saaier dan ik mij van pakweg een halve eeuw geleden meende te herinneren. Het is een nogal kleurloos verhaal over twee tamelijk intelligente vrienden, die beiden verliefd worden op een vrouw die én niet goed bij haar hoofd is én niet uitzonderlijk knap is.

François Truffaut heeft een aantal mooie films gemaakt met o.a. de Antoine Doinel cyclus en L’argent de poche, maar deze is mij na zoveel jaren niet meegevallen. Misschien was ik niet in de juiste stemming voor deze herziening. Jammer dan.

Een paar toneelstukken van Lillian Hellman liggen aan de basis van een aantal erg mooie filmdrama’s: These Three, The Children’s Hour, The Little Foxes e.a.. Dat kan ik helaas niet zeggen van deze film, die gebaseerd is op een van de vele memoires van Hellman. Het is een braaf, voortkabbelend verhaal over haar schimmige relatie met haar hartsvriendin. Enkel de treinreis weet voor wat opwinding te zorgen, maar er is geen aandacht voor het politieke activisme van Hellman en ook haar verhouding met schrijver Dashiel Hammett (The Thin Man, The Maltese Falcon) is niet meer dan een wat bleek verhaal in de marge.

Het acteerwerk van Fonda, Redgrave, Robards en Schell maakt veel goed, maar Fred Zinnemann heeft wel betere films op zijn conto staan.

Hier ben ik het helemaal mee eens. Het enige aardige aan de film was de Julie-figuur (Amy Adams). Echt door moeten bijten om het einde te halen.

Mijn tweede Jesse Peretz film is aardige tragikomedie, die je na een (cliché)matig begin van lieverlee bekruipt dankzij de innemende interactie tussen Rose Byrne en Ethan Hawke, om je uiteindelijk met een goed gevoel achter te laten. Gewapend met een vet accent speelt Chris O’Dowd een eigengereid, irritant personage en dat gaat hem goed af. Een charmante film.

Over het algemeen kan ik mij prima vermaken met de drama’s van Almodóvar. Het zijn geen absolute toppers, maar zijn films scoren bij mij toch bovengemiddeld. Dat geldt ook voor dit trieste relaas van een moeder, die van de ene op de andere dag zonder enige verklaring in de steek wordt gelaten door haar adolescente dochter en vervolgens jarenlang taal noch teken van haar verneemt. ’t Zal je maar overkomen.
Almodóvar slaagt er goed in om de crisis, die dat teweeg brengt, over het voetlicht te brengen dankzij de uitstekende vertolkingen van Emma Suárez en vooral van Adriana Ugarte als de jongere versie van de ontredderde moeder. Wel jammer dat de film zo abrupt eindigt.

Een somber, af en toe ongemakkelijk drama over verlatenheid en wroeging met een opmerkelijke rol van Eon-soo Park als de gangster, die zijn kleine dochtertje achterlaat bij een prostituee en vanwege een gevangenisstraf pas vijftien jaar later naar haar op zoek kan gaan. Inmiddels heeft haar verlangen naar het weerzien met haar vader plaatsgemaakt voor haat.
Er zitten een aantal bijtende scènes in de film, zoals die waarin de vader een bezoek brengt aan een prostituee van wie hij wel vermoedt, maar niet zeker weet dat het zijn dochter is. Het einde is wel erg naargeestig. Een aanrader voor liefhebbers van zwartgallig drama.

Nogal onevenwichtig melodrama over een door het leger gerund bordeel, waar vrouwen met een min of meer duister verleden van overheidswege gedwongen worden om als prostituees het moreel van de Taiwanese troepen op te vijzelen. De film kiest er voor de dramatische momenten te reserveren voor het wel en wee van de vrouwen en hun liefdespartners, terwijl de training van de soldaten het meer komische deel voor zijn rekening neemt. Pogingen om een aantal romantische subplotjes in te bouwen komen amper van de grond. Al met al een veel te brave film, die slechts met enige goede wil een voldoende waard is.

Mooie film, met schitterende karaktertekeningen. Goed geacteerd. Vooral Amy Adams is enorm op dreef. De intermezzo's met die fanatieke kunstenaar vond ik perfect, alsmede het gebruik van "stillevens" om de sfeer te schetsen. Ik heb genoten van deze film en vond het eigenlijk jammer dat hij afgelopen was.

Warm, romantisch drama over een vrouw en moeder van middelbare leeftijd, die een relatie krijgt met de verloofde van haar jongere zus en voor het eerst in haar leven ware liefde ontdekt. De slotscène doet weldadig aan.

Een erg mooie film (met stemmige muziek), die na tien jaar afwezigheid de terugkeer op de het witte doek markeert van de nog steeds beeldschone Mi-sook Lee (o.a. Ppong (1986) en Scandal - Joseon Namnyeo Sangyeoljisu (2003).

Jammer dat de filmmakers het nodig vonden om via de succesvolle zoektocht van Eun-su het “geheim” achter Dae-jin’s mysterieuze gedrag te verklaren. Vanaf dat moment wordt de film een normaal romantisch verhaal, terwijl het daarvoor door de ongewone ontwikkelingen steeds fascinerender werd. In weerwil van deze twist is het een boeiend drama met prima acteurs.

Dat kan niet gezegd worden van Amerikaanse remake uit 2008 Possession, niet veel meer dan een gedrocht.

Altijd gedacht, dat dit een remake was van de hartstikke leuke Koreaanse film Jeni, Juno (2005). Dat is niet het geval, want dit is een totaal ander verhaal.

Heel aardige mix van humor en drama en een schitterende hoofdrol van Ellen Page. Maar mijn probleem is dat de films van Jason Reitman mij doorgaans veel minder doen dan wellicht eigenlijk zou moeten. Ligt gewoon aan mij.

Beklemmend, realistisch ogend familiedrama. Knap hoe regisseur Legrand aanvankelijk in het midden laat wie in deze vechtscheiding het gelijk aan zijn zijde heeft; wat er wel of niet waar is van de wederzijdse beschuldigingen. Maar wanneer na een tam begin de onderhuidse spanning geleidelijk aan oploopt, voel je wel welke kant het uit zal gaan. Toch komt het einde nog als een verrassing, en dan bedoel ik met name de intensiteit van de ontknoping. Nog maar zelden een film gezien met zo’n spannende climax. Je zou er hartkloppingen aan overhouden.

Een juweel van een film, uitmuntend geregisseerd en met uitzonderlijk sterke acteerprestaties van de drie protagonisten. Van hen wil ik vooral wijzen op de genuanceerde vertolking van Thomas Gioria als het brandpunt van alle ellende.

Van de films uit 2018, die ik tot nu toe gezien heb, is dit met voorsprong de beste.

Heel aardige film tot... de wending van het verhaal een half uur voor het einde, waardoor de geloofwaardigheid van de film overboord gegooid wordt. Jammer.

Prima rol van Ed Harris, maar Sean Connery blijft ver beneden zijn normale niveau.

Bijzonder ook vanwege het heel vroege bijrolletje van de pas 10 jaar oude Scarlett Johansson.

Het lukt Adam Sandler maakt zelden om een leuke komedie te maken. Om hem te helpen hebben ze naast Jennifer Aniston nog een seksbom (de fraai gebouwde Brooklyn Decker) en - hoe bestaat het !! - zélfs Nicole Kidman van stal gehaald.

Ondanks al die moeite is het nog een flutfilm geworden. Het verhaaltje is erg voorspelbaar en al tig keer eerder (en soms beter) verfilmd. Het aantal geslaagde grappige momenten is op de vingers van één hand te tellen. En zelfs de kinderen waren niet leuk en al bijna net zo irritant als Sandler meestal is. 'n Beetje zonde van de tijd.

Toen ik zo’n twee jaar geleden Golshifteh Farahani de sterren van de hemel zag spelen in het schitterende Darbareye Elly (staat in mijn top-10), had ik nooit kunnen vermoeden dat ik deze prachtige Iranese topactrice nog eens zou tegenkomen in een road movie in de trant van Thelma en Louise gaan buikdansen.

Ondanks het dunne verhaaltje best een bezienswaardige film, te meer omdat Sienna Miller er ook niet verkeerd uitziet, maar toch een beetje zonde van Farahani, die werkelijk bulkt van het talent, zoals ze o.a. ook laat zien in het fraaie drama The Patience Stone (2012).

Waardeloos niemandalletje. Het talent van Miss Lohan lijkt zich omgekeerd evenredig aan de omvang van haar borsten te ontwikkelen. Zonde van ieders tijd.

Er is een tijd geweest –in de jaren ‘60/70– dat ik helemaal verzot was op de films van Claude Chabrol. Bij herziening zoveel jaren later vallen ze mij nu een voor een tegen, met uitzondering van Que La Bête Meure.

Ook deze trage film is daarop geen uitzondering. Het ontbreekt aan echte spanning en het houterige, uitdrukkingsloze acteerwerk is ondermaats. Wellicht tegen beter weten in heb ik nog een paar Chabrols te gaan, want je weet maar nooit of je de beste voor het laatst bewaard hebt.

Uitermate irritante film over een disfunctioneel gezin, waarvan de leden niet op een normale manier met elkaar kunnen communiceren. Zal best heel kunstzinnig zijn, maar aangezien ik doorgaans voor mijn genoegen naar films kijk, zit ik —in weerwil van de sterrenbezetting— niet bepaald te wachten op dit soort overdreven hysterisch gedoe met veelal dialogen, die kant noch wal raken.

Ik vermoed dat het tussen regisseur Dolan en mij nooit wat wordt. Daar valt best mee te leven.

Mooie televisiefilm van Christian Faure, waarin - net als in zijn prachtige Un Amour à Taire (2005) - de acceptatie door de ouders van de homosexualiteit van hun kinderen centraal staat. Rustig en ingetogen verteld, vol emoties maar zonder valse sentimenten. De slotscène is helaas wat te gekunsteld.

Sterke cast met als uitschieter Eva Darlan als de moeder van Cédric (Stéphan Guérin-Tillié).

Tijdens het kijken van deze film dwaalden mijn gedachten onbewust af naar het toeslagenschandaal in Nederland, waarin ouders stuiten op een muur van wantrouwen, onbegrip, onverschilligheid en/of onwil. Iets soortgelijks is aan de hand in deze film over een alleenstaande moeder van wie de kinderen uit huis zijn geplaatst. Met de zeer beperkte middelen waarover zij kan beschikken, probeert zij uit alle macht haar gezin weer bij elkaar te krijgen. En passant ontfermt zij zich ook nog over een nichtje, dat misbruikt wordt door de vriend van haar moeder. Tegenover zich treft zij een bureaucratische moloch. De uitkomst laat zich raden.

Essie Davis zet een meeslepende, oprechte vertolking neer. Vanwege dat plus vanwege het feit dat dit soort uit het leven gegrepen verhalen mij enorm raakt, kan ik niet anders dan een hoge waardering toekennen. Tegelijkertijd betreur ik dat er blijkbaar nauwelijks belangstelling is voor dit sociale drama of moet ik zeggen sociale schandaal. Bijzonder spijtig.