Opinions

Film over de hartverscheurende beproevingen van minderjarige immigranten uit Midden-Amerika, die wanhopig op zoek zijn naar een betere toekomst. Vooral de overvallen door Mexicaanse struikrovers hakken er flink in. Bijzonder actueel onderwerp in het licht van de heftige politieke discussie in de Verenigde Staten over het lot van deze jongeren.
De fraaie cinematografie steekt schril af bij het schrijnende, rauwe verhaal dat naar mijn inschatting een hoog realiteitsgehalte heeft. Uitstekend geregisseerd en prima acteerwerk. De mooie slotscène zal bij mij nog wel een tijdje blijven hangen. Beklijvender dan het gelijksoortige Sin Nombre (2009).

Anderhalve * voor de schier eindeloze rij cameo’s. De film zelf is waardeloos met humor van het 26e knoopsgat. Flauw, flauwer, flauwst.

Hoewel deze film thematisch eerder bewandelde paden betreedt —door middel van chantage de rechtsgang manipuleren— maken de min of meer verrassende wendingen, vooral tegen het einde, dit tot boeiende rechtbankthriller. Erg actueel ook in het licht van de pogingen van de Indiase overheid om het probleem van de ontelbare verkrachtingen in het land aan te pakken.

De beeldschone Aishwarya Rai Bachchan (ex-Miss World) is natuurlijk altijd een genot om naar te kijken. In deze film, mede door haar geproduceerd, zet zij met overtuiging een duale rol neer van enerzijds een wanhopige moeder en anderzijds een gedreven advocate. Irrfan Khan speelt een persiflage zichzelf. Het is best jammer wanneer een getalenteerde acteur als hij de automatische piloot aanzet.

Dit is door de bank genomen spekkie voor mijn bekkie, maar ik heb wel betere films gezien over de impact van de rassensegregatie in het diepe zuiden van de Verenigde Staten op de (onmogelijke) relatie tussen geliefden. Het is een raamvertelling over een lynchpartij, die decennia eerder heeft plaatsgevonden. Tragisch en schokkend.

Een man deelt zijn buitenechtelijke verleden met zijn schoondochter, die nog niet bekomen is van de schok dat haar man een affaire heeft met een andere vrouw. Of dat nou de best remedie is, is natuurlijk maar de vraag. Het levert in ieder geval niet meer dan een matige film op, met als enige pluspunt het gedegen acteerwerk van Daniel Auteuil en Marie-Josée Croze.

Een simpele, knap geregisseerde film, zonder toeters of bellen, maar met verrassende wendingen, in het bijzonder in de karaktertekeningen. De eenvoud van het verhaal en van het decor maakt dit tot een zeer menselijk psychologisch drama, dat van lieverlee helemaal in je kruipt. De beklemmende ontknoping is echt de kers op de taart.

Mooie ingetogen rollen van Mélanie Laurent en een schijnbaar stoïcijnse Kad Merad, een erg veelzijdige acteur.

Deze film over pogingen om daders en slachtoffers van geweldsdelicten op therapeutische wijze nader tot elkaar te brengen oogt als een documentaire. Het levert interessante personages op, maar het onwezenlijke geheel wist mij niet echt te boeien. Lijkt op een parade van wie is wie in de hedendaagse Franse cinema.

Erg leuke romcom, die hilarisch begint en vervolgens overgaat in een romantisch verhaal, maar naar het einde toe een beetje van z'n spirit verliest. De relatie tussen Michel Blanc en de mooie Medeea Marinescu is niet erg waarschijnlijk, maar dat maakt het juist zo aardig.

Volgens mij is het verhaal de inspiratiebron voor de Belgische film Man Zkt Vrouw (2007), die trouwens ook heel leuk is.

Schitterende verfilming van het beklijvende boek van Marcel Pagnol. Het doorgaans wat slaperige boerenleven in de verzengende Provence wordt minder slaperig door de verbeten strijd over het broodnodige water. Prachtige rollen van Yves Montand, Daniel Auteuil en Gérard Depardieu. Rijk geschakeerde film, gesitueerd in een uitzonderlijk mooie omgeving. Het vervolg Manon des Scources (1986) is zo mogelijk nog boeiender.

Een unieke film van Chantal Akerman met een unieke hoofdrol van Delphine Seyrig. De aaneenschakeling van long shots waarin vrij weinig en af en toe helemaal niets gebeurt (stillevens), het nagenoeg ontbreken van dialoog en de totale afwezigheid van een soundtrack geven een extra accent aan het routineuze, haast mechanische bestaan van een contactarme, emotieloze weduwe van middelbare leeftijd.
Wanneer ze zich een keer vergaloppeert en de aardappelen te gaar laat koken, is Jeanne van slag. Er gebeuren vervolgens allerlei kleine dingen, die laten zien dat ze de dwangmatige beheersing van de dagelijkse gang van zaken kwijt is. Zelfs de controle over het eigen lichaam tijdens de eerstvolgende vrijpartij is verdwenen. Er zit maar één ding op: corrigeren. Hoe dan ook!

Fascinerend.

De film staat hierboven gecatalogeerd als drama en dat is het ook, maar eigenlijk is deze uitzonderlijke film een categorie op zichzelf. Ik kan me niet herinneren ooit een soortgelijke film gezien te hebben. Alleen de werken van Zvyagintsev (Izgnanie, Elena) komen een klein beetje in de buurt. Daarom verdient deze film van het duo Akerman – Seyrig een eigen plaatsje in de filmgeschiedenis.
Een must voor liefhebbers van echte FilmKunst.

Biopic over Madame du Barry, de maîtresse van koning Lodewijk XV. Afgezien van de weelderige vormgeving een tamelijk eentonige film. Regisseur Maïwenn is miscast in de titelrol. En wat Johnny Depp in deze film te zoeken heeft, is mij een raadsel. Al met al een toch wat teleurstellend kostuumdrama.

Plezierige film. In tegenstelling tot de meeste andere films, die ook over tienerzwangerschappen gaan, wordt het onderwerp hier heel luchtig behandeld, al voelt het op een paar momenten wat stichtelijk aan. Te midden van de talloze kolderieke scènes mag dat de pret evenwel niet drukken.

De cast is goed bezig, maar het is toch met name een guitige Min-ji Park die als aanstaande moeder de show steelt. Let vooral op haar openingsscène: erg goed!

Heel aardig drama van Caroline Link met mooie rollen van Tatjana Trieb, Sylvie Testud en de ook in het echte leven dove Howie Seago. Het verhaal kent een aantal heftige momenten, maar zakt af en toe ook wat weg. Heel mooie scène bij de snackstand op de muziek van "I Will Surive" van Gloria Gaynor.

Prima film.

De film is zelf het voornaamse slachtoffer van een al te ambitieuze poging om diverse genres te bundelen: drama, romantiek, humor en tenslotte ook nog oorlog. Daarnaast laten de acteerprestaties nogal te wensen over. Waar sommigen tamelijk onderkoeld bezig zijn, maken anderen zich schuldig aan schmieren. Eigenlijk is Ryeo-won Jung de enige die een voldoende haalt.

De vergelijking met het satirische oorlogsdrama Welkkeom tu Dongmakgol (2005) ligt voor de hand. Die film scoort evenwel op alle fronten een stuk beter.

De films van Christian Petzold steken zelden boven het maaiveld uit. Dat geldt ook voor dit drama met een thrillerachtige ondertoon over een driehoeksverhouding rondom Nina Hoss, een Petzold regular. De film doet sterk denken aan The Postman Always Rings Twice (1946), maar is minder meeslepend.

De film is gebaseerd op een ludiek, waargebeurd verhaal. Dat is in mijn ogen het enige bijzondere aan deze rustig voortkabbelende film. Aardig tijdverdrijf op een regenachtige middag, maar daar blijft het wel bij.

De muziek van de Four Seasons is het voornaamste pluspunt van deze film. Het verhaal is niet bijster interessant, zit nogal springerig in elkaar en is allicht mede daardoor verre van compleet. Zo verloor Frankie Valli een half jaar vóór de dood van dochter Francine zijn oudste stiefdochter Celia door een val van een brandtrap bij haar appartement in New York.
Clint Eastwood heeft als regisseur een aantal erg mooie films gemaakt, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er langzamerhand was sleet op komt.

Ik ben niet zo Affleck-achtig als ik misschien zou moeten zijn, maar deze film is een positieve uitzondering op zijn doorgaans vlakke acteerprestaties.

Film wordt gestolen door nieuwkomer Raquel Castro, die aan de hand van regisseur Smith een geweldige prestatie neerzet. Daarom een halve * meer dan het verhaal eigenlijk verdient, want dat is al vaker en beter gedaan.

Vooraf was ik een beetje huiverig, want ik ben niet zo van religieuze films. Gelukkig hebben de filmmakers ervoor gekozen om de prekerige momenten te beperken en vooral aandacht te schenken aan de ontwikkeling van een hippiebeweging tot een godsdienstige beweging. Daardoor is de film goed te doen. Kleurrijk zoals het hippies betaamt en een beetje nostalgisch.

“I just want to be a good kid.”

Bewogen film over een jonge tiener die er alleen voor staat na de vroegtijdige dood van zijn heroïneverslaafde moeder. Bij toeval ontmoet hij een man met een duistere achtergrond, die zich tegen wil en dank over hem ontfermt. Tussen hen groeit een onwaarschijnlijke, maar hechte band.

Een bovengemiddeld drama met uitstekend acteerwerk, in het bijzonder van de jonge Branden Nadon.

Net als in een aantal van zijn andere film signaleert Ozon ook hier een “probleem” van de hedendaagse maatschappij: de wens van sommige jongeren om ten koste van wat dan ook zo snel mogelijk rijk te worden. Isabelle heeft bij het verliezen van haar maagdelijkheid een emotieloze eerste ervaring met seks. Via internet leert ze echter, dat zij met haar lichaam in korte tijd wel veel geld kan verdienen. Routinematig gaat Isabelle aan de slag. Tekenend voor de sfeer van de film is dat haar jongere broer niet abnormaals ziet in het gedrag van zijn zus. Het gaat allemaal als vanzelf tot Isabelle keihard met de keerzijde van de medaille geconfronteerd wordt. Dan pas komt bij haar het besef dat ze eigenlijk verkeerd bezig is: “Je me sentais sale.” De ontmoeting met de weduwe van Georges vormt de spreekwoordelijke kers op te taart.

Regisseur Ozon komt in een van zijn betere films andermaal met geschakeerde karaktertekeningen, waarbij die van de ouders overigens niet erg overtuigend zijn. Naast het boeiende verhaal is ook het acteerwerk puik verzorgd. Zeker dat van Marine Vacth, maar die is in deze treurige geschiedenis dan ook perfect gecast met haar immer trieste en omfloerste blik. Een actrice om in de gaten te houden.

Met uitzondering van de eerste twee heb ik alle films van de gebroeders Dardenne gezien. Ik ben het met de grunt eens dat zij hun vroegere magie kwijt lijken te zijn. Helaas. Na de teleurstellende voorgaande film La Fille Inconnue (2016) is dit opnieuw een serieuze tegenvaller van de Waalse broeders. Het is een opmerkelijk vlakke registratie van de radicalisering van een jonge moslim zonder enige diepgang, zonder enige uitleg over het hoe of waarom.
Het einde , waarbij alles van het ene op het andere moment vergeten en vergeven lijkt, is helemaal tenenkrommend. Ik ben geen psycholoog en ik wil best geloven dat er zoiets bestaat als schokmomenten, maar zo werkt het volgens mij niet.

Rechtbankdrama’s kunnen vrijwel altijd op mijn warme belangstelling rekenen. Het bijzondere aan deze film is dat het verhaal vooral draait om de getuigenis van een autistische tiener, een formidabele vertolking van de jonge Hyang-gi Kim.

Een pakkende film met een min of meer verrassende wending, zoals dat nu eenmaal thuishoort in een rechtbankdrama.

Gezien de vele lovende commentaren hier, heb ik de film opnieuw bekeken en mijn waardering opgetrokken naar 3½ *. Ik blijf echter moeite hebben met het derde deel van de film. Ten opzichte van de luchtige twee eerste delen krijgt het "kinderspel" dan wel erg grimmige trekjes. Vooral de scène met de trein deed me pijn. Als je in je omgeving iemand hebt, die zoiets heeft meegemaakt dan valt het niet mee om daar naar te kijken. Het gezegde "in beton gegoten" wordt hier trouwens wel heel erg aanschouwlijk gemaakt.

Mooie film over hoe een simpele boerenfamilie zich probeerft af te schermen van de gruwelen van de oorlog én over hoe kinderen omgaan met de dood om hen heen. IJzersterke, ongekunstelde rol van de schattige Brigitte Fossey, die nog een extra benadrukt wordt door sprankelende gitaarmuziek ("Romance" van Narcisco Yepes).

Een eenvoudig, maar bijzonder oorlogsdrama.

William Wyler is een van mijn favoriete regisseurs. Deze film is een van de vele juweeltjes van zijn hand. Het is het verhaal over een koppige jonge vrouw, die met haar eigenzinnige gedrag niet alleen iedereen in haar omgeving, maar ook zichzelf schade berokkent. De fraaie cinematografie zorgt mede voor een pakkende tekening van het leven in het zuiden van de Verenigde Staten vóór de Burgeroorlog. Daarom wordt de film vaak in één adem genoemd met "Gone with the Wind", voor wie deze film nauwelijks onderdoet.
Naast de regie en het camerawerk is ook het acteerwerk van een hoog niveau. In het bijzonder van Bette Davis in wellicht haar beste vertolking ooit. Daarnaast mogen ook de prestaties van Fay Bainter en een nog jonge Henry Fonda gezien worden. Al met al een prachtige film met een handvol dramatische wendingen, die je geboeid aan het scherm kluisteren.

Spannend verteld verhaal over de bevindingen van Jim Garrison, dat de moord op Kennedy met allerlei complottheorieën in een ander daglicht probeert te zetten. Ondanks z’n lengte een boeiende film, die tot nadenken stemt. De cast is goed op dreef en dat geldt in het bijzonder voor Kevin Costner, die een van z’n beste rollen speelt.

Melodramatische misdaadfilm met bij wijze van extraatje een scheutje surrealisme. Een breed uitgesponnen film die door zijn talloze wendingen uiteindelijk een onevenwichtige indruk achterlaat. Een strakker en compacter plot zou naar mijn mening de film ten goede gekomen zijn. Het acteerwerk is beter verzorgd dan de regie.

Voornaamste minpunt van deze film is de rommelige structuur, omdat te pas en te onpas geswitcht wordt tussen heden en verleden. Op de keper beschouwd is het “heden”-verhaal weinig bijzonder, in ieder geval een stuk minder interessant dan de relatie tussen de twee jonge vrouwen tijdens het begin van de oorlog. Het slot is te mooi om waar te zijn.
Vooral Carina Lau laat zien een prima actrice zijn.

Weer zo’n experimenteel gewrocht o.a. à la Di Yi Ci (2012) en de Eleanor Rigby-cyclus (2013), waarin hetzelfde verhaal (nou ja, verhaal ?) twee keer wordt verteld. Dat zou best aardig kunnen zijn, mits de personages en/of de dingen, die zij beleven, interessant genoeg zijn. Dat is helaas niet het geval. Het gaat over de toevallige ontmoeting tussen een gesjeesde filmregisseur (getuige het vrijwel lege filmzaaltje) en een tobbende kunstschilderes, die bij gelegenheid wat meewarig naar haar eigen werk zit te kijken. De allicht filosofisch bedoelde gesprekken, die zij samen voeren, gaan helemaal nergens over.
Om daar gedurende twee keer een uur een camera en microfoon op te richten getuigt wel van doorzettingsvermogen. Die eer komt ook de toeschouwer toe, die het tot het einde uithoudt. Ik had van regisseur Sang-soo Hong al geen hoge dunk. Dat is door deze film nog minder geworden.