Opinions

Kluchtige Sergio Leone-parodie met –naast een handvol buitensporige scènes– veel bombastisch geweld. Daar wordt de film natuurlijk niet beter van, maar zo doen de Koreanen dat nu eenmaal. Waar de film wel beter van wordt, is dat de drie titelrollen ingevuld worden door toppers van de Koreaanse cinema. Met een Morricone-soundtrack zou het plaatje compleet zijn geweest.

Emotierijke film is één grote aanklacht tegen het zieketekostenstelsel in de Verenigde Staten. Het kan geen toeval zijn dat de regie én de voornaamste rollen in handen zijn van als progressief bekend staande mensen (de zgn. "liberals").

Het zorgvuldig opgebouwde scenario en de strakke regie maken dit tot een erg spannende film. Prima geacteerd bovendien door Denzel Washington en vooral Kimberly Elise.

Indrukmakende film over de paar weken dat John Rabe leiding gaf aan het opzetten van een internationale veiligheidszone voor burgers tijdens het gruwelijke bloedbad van Nanking (300.000 slachtoffers!). Film heeft erg veel aandacht voor de onderlinge relaties van de leden van het comité en hun contacten met de Japanse bezetters. Daarentegen komt het leven van de burgers ín de veiligheidszone amper aan bod.

Niettemin een bij tijd en wijle aangrijpende film met een aantal ingelaste authentieke opnamen én talrijke schokkende beelden van de Japanse wreedheden. Film blijft evenwel ver verwijderd van Spielberg’s relaas over Rabe’s Europese tegenhanger Oskar Schindler.

Best aardig tussendoortje voor een regenachtige middag.

Beter dan de gemiddelde high-schoolfilm.

Van Heflin als de alcoholistische, intellectuele rechterhand van gokbaas Robert Taylor, tilt deze film naar een aanvaardbaar niveau. Katalysator van het verhaal is de romantische relatie tussen ganster Taylor en Lana Turner, de stiefdochter van zijn aartsvijand. Dan is het een vreemde keuze om Turner een groot deel van de film buiten beeld te houden. Te meer omdat de interactie tussen haar en Taylor stukken interessanter is dan de “alledaagse” misdaadactiviteiten van de gokbaas. Valt ondanks het uitstekende acteerwerk van Van Heflin al met al niet mee, mede dankzij het min of meer traditionele einde (“misdaad loont niet”). Een krappe 3*.

Spectaculaire actiefilm met het uiterlijk van een game. Eigenlijk niks voor mij dus, maar ik heb mij toch wel vermaakt omdat de film —ondanks het ongeloofwaardige verhaal— bij vlagen toch best spannend is.

Er zit in mijn beleving één geslaagde grap in deze film, die met de “German shepherds”. Verder valt er weinig te lachen wanneer een jong meisje noodgedwongen grote delen van de dag moet doorbrengen in een donkere ruimte; valt er weinig te lachen wanneer een jongen van tien jaar in een fascistische doolhof het noorden kwijt is; valt er weinig te lachen wanneer zijn moeder de strop krijgt. Dat zou allemaal nog wel te pruimen zijn, ware het niet dat Taika Waititi met zijn over de top Hitler-persiflage naar mijn mening op gênante wijze de plank volkomen misslaat.

Ik heb eerder satires gezien over Nazi-Duitsland, zoals o.a. Chaplin’s The Great Dictator (1940) en Lubitsch’ To Be or Not to Be (1942). Die films zijn mij stukken beter bevallen dan deze waaraan ik –om het mild te zeggen– enkel gemengde gevoelens heb overgehouden.

IJzersterk speelfilmdebuut van Jessica Chastain, waarin de protagonist van de ene meelijwekkende affaire in de andere struikelt.

Het lukt de filmmakers maar niet om de mooie boeken en verhalen van Doctorow naar films van gelijke kwaliteit te vertalen. Jolene is daarop geen uitzondering. Het verhaal is te fragmentarisch, mist diepgang en creëert meer vraagtekens dan antwoorden.

Het acteren van Chastain maakt echter veel goed en zorgt er voor dat de film uiteindelijk een ruime voldoende scoort. Haar volgende films The Debt (2010), The Tree of Life (2011) en vooral The Help (2011) laten zien dat we hier te maken hebben met een topactrice-in-wording.

Ik zit niet te wachten op die overdreven knokpartijen, maar afgezien daarvan is het een geinige misdaadkomedie over een bendeleidster die wel erg wereldvreemd in het leven staat. Dat leidt tot een aantal kostelijke scènes. Leuk.

Meer van hetzelfde, maar niettemin best aardige sequel. Jammer dat Ziyi Zhang niet meer heeft dan een cameo.

Niet echt een vervolg op de twee eerste films. Hoewel Qi Shu het niet onaardig deed, miste ik Eun-kyung Shin toch wel in de titelrol. De ontluikende romance tegen het einde maken de film er niet beter op.

Remake van de Japanse film Joze to Tora to Sakana Tachi uit 2003. Bij vlagen een ontroerend romantisch drama met een in mijn ogen verwarrend en onbevredigend einde, want de cruciale twist in het verhaal komt onverwacht uit de lucht vallen en wordt op geen enkele wijze verklaard. De film kent wel meer raadselachtige ontwikkelingen. Dat is zonde eigenlijk, want het acteer- en camerawerk zijn goed verzorgd.

Bij vlagen heftig misdaaddrama met een sociale ondertoon over een assertieve jonge vrouw. Zij gaat de confrontatie aan met een politiek maffiafiguur, die een heel dorp in zijn greep heeft. Middels de fraaie cinematografie schetst de film de scherpe tegenstellingen tussen het verwesterde deel van Pakistan en het leven op het platteland, waar de tijd regelmatig lijkt stil te staan.

Een film over persoonlijke moed, solidariteit en onverzettelijkheid in een wereld vol archaïsche misstanden. Het uitstekende acteerwerk, i.h.b. van de mooie Aamina Sheikh, en de strakke regie van debutante Iram Parveen Bilal tillen deze film naar een hoog niveau.

Ik begrijp eerlijk gezegd de lage score op IMDb niet. Zeker, het is geen absolute topfilm, maar ik vind het toch wel een boeiend drama met tegen het einde een twist, die ik in de verste verte niet aan zag komen. Ik kende Sophie Turner nog niet en allicht daardoor vormde zij een aangename verrassing voor mij.

Originele variant over het ontstaan van het kerstfeest. Jammer dat de film na een leuk begin naar het einde toe stoom begint te verliezen. De feeërieke winterbeelden zorgen voor enige compensatie. Mooie poster.

Het huiveringwekkende verhaal over jonge vrouwen, die door de Deense overheid als minderwaardig werden bestempeld en genetisch werden gemanipuleerd in een gesloten inrichting op een eiland. Die duistere praktijken worden door dubieuze medici doorgetrokken naar de huidige tijd om rassenvermenging te voorkomen.
De Deense schrijver Jussi Adler-Olsen heeft hierover een spannende thriller geschreven, het vierde deel uit de serie over “Afdeling Q” die zich bezighoudt met onopgeloste misdaden. Deze verfilming is met voorsprong het beste deel uit die serie tot nu toe. Inmiddels is ook deel vijf verschenen, helaas zonder Lie Kaas en Fares. Zonder die film gezien te hebben, vermoed ik al dat ik dit illustere duo node ga missen.

Hartverscheurend drama met twee gezichten over een gezin, dat na het einde van de Vietnamese burgeroorlog uit elkaar gerukt wordt. De vader belandt in een heropvoedingskamp, de rest van het gezin probeert naar Amerika te vluchten. Regisseur Ham Tran benadrukt vooral ontberingen, waaronder de gezinsleden te lijden hebben en die voor de nodige naweeën zorgen in het tweede, ietwat rustiger deel van de film.

Films over slavernij kunnen doorgaans op warme belangstelling mijnerzijds rekenen. Toch ben ik enigszins teleurgesteld in dit vlakke relaas over een eenvoudige boer, die na enige aarzeling alsnog besluit een weggelopen slavin op weg te helpen naar haar vrijheid. Cruciaal voor het verhaal is het antwoord op de vraag waarom de boer gaandeweg van mening verandert. Dat wordt niet uit de doeken gedaan. Toch een gemiste kans derhalve.

Ik vraag mij af wat Claude Chabrol bezielde toen hij besloot de gelijknamige schandaalroman van Henry Miller te verfilmen. Natuurlijk is Chabrol er niet vies van om een forse dosis seks in zijn films te stoppen, maar een gedrocht als deze verwacht je eerder van een regisseur als Walerian Borowczyk dan van Chabrol.

Hoewel Andrew McCarthy naderhand nog talrijke films heeft gemaakt, was zijn filmcarrière ten tijde van het maken van deze film goed beschouwd al voorbij. Dat Chabrol ook zijn ex Stéphane Audran laat opdraven, vind ik vooral een kwestie van slechte smaak. De enige die zonder kleerscheuren uit deze film tevoorschijn komt, is in mijn ogen Stéphanie Cotta als de minderjarige vriendin van de beide lamzakken.

Heel aardige observatie van een meisje, dat door haar opvoeding, of eigenlijk door haar gebrekkige opvoeding zo’n beetje met heel de wereld, maar vooral met zichzelf overhoop ligt. De zoektocht die ze begint is niet alleen een zoektocht naar haar biologische moeder, maar ook naar zichzelf, naar een beetje houvast en structuur in haar leven. Wat dat betreft is de huilscène in de bus alleszeggend.

De moeilijke titelrol wordt prima ingevuld door de schijnbaar onbevangen nieuwkomer Samira Maas. Het gebruik van harde kleuren past goed bij het opstandige karakter van Joy, voor wie je tegen wil en dank al snel toch enige sympathie gaat voelen.

Interview met Samira Maas bij Paul & Witteman.

Geen topper, maar zeker niet slecht. Hier en daar dient zich enige gelijkenis aan met Fish Tank (2009).

Typisch Amerikaans succesverhaal over de realisering van de American Deam door een gescheiden, kordate huisvrouw. Dit soort verhalen interesseren mij niet erg. Ondanks de sterrencast vind ik het dan ook een weinig bijzondere film. Jennifer Lawrence komt weliswaar overtuigend over, maar of haar optreden Oscar-waardig is? Daar zet ik een vraagteken bij.

De film begint met een griezelige voodooceremonie, waarbij een jonge Nigeriaanse vrouw zweert dat zij nooit stappen zal ondernemen tegen haar “madame”. Vervolgens belandt zij in Oostenrijk in de prostitutiewereld, waar een meer ervaren rot in het vak (Joy) gedwongen wordt zich over haar te ontfermen. De nare sfeer van de openingsscène blijft gedurende heel de film nagalmen. Een harde en deprimerende film, waaraan ik weinig “joy” heb beleefd.

Regelrechte tranentrekker maar desondanks een opperbeste film met vier totaal verschillende verhalen over Chinese vrouwen met een turbulent verleden. Door hun eigen ervaringen een stuk wijzer geworden proberen zij te voorkomen dat hun Amerikaanse dochters dezelfde fouten maken als zij. Een prima vrouwenfilm, waar ook mannen nog wat van kunnen leren.

Vlotte klucht over vier uitgelaten vrouwen die een rondreis maken door China en Korea. Op sommige momenten best vermakelijk, maar de film moet het teveel hebben van platvloerse banaliteiten. Niet het soort humor dat ik erg kan waarderen.

Dat deze verbroedering tussen de verschillende strijdkrachten plaatsvond is meer bijzonder dan de film zelf. Naar verluidt is op meerdere plaatsen aan het front destijds een wapenstilstand gehouden. Ook in 1915 en 1916. De aanwezigheid van de mooie Diane Krüger in het besneeuwde slagveld zorgt trouwens wel voor een uitermate schril contrast.

Overigens toont dit verhaal weer maar eens aan dat oorlogvoeren eigenlijk het toppunt van waanzin is.

Innemende romcom met dramatische ondertoon over een jonge flierefluiter, die verliefd wordt op een gehandicapt meisje. Sterk acteerwerk, waarbij de gevatte en subtiel acterende Chizuru Ikewaki in de titelrol de show steelt. Een mooie, gevoelige film die van mij een romantischer einde had mogen hebben.

Met Ju Dou heeft Yimou Zhang een intrigerende film gemaakt over een tragische driehoeksverhouding in het oude China met zijn sterke familietradities.

Het fraaie camerawerk, de gelaagde karakters van de hoofdpersonen en de verrassende wendingen van het toegankelijke verhaal zorgen voor een meeslepend geheel. Dat wordt nog eens extra ondersteund door een mooie soundtrack en door het veelvuldig gebruik van felle kleuren, zoals we dat ook kennen uit andere films van topregisseur Zhang.

En als kers op de taart is er dan ook nog het acteren van Gong Li, niet alleen een schoonheid maar ook een dijk van een actrice. En het moet gezegd: haar tegenspeler Baotian Li doet in deze film nauwelijks voor haar onder.

Ju Dou is minstens zo goed als Zhang’s meer bekende Raise the Red Lantern van een jaar later. Als liefhebber van filmkunst moet je beide films, die lang blijven nagalmen, minstens één keer gezien hebben.

Aardige film over de moeder van Keizer Karel V, bijgenaamd Johanna de Waanzinnige. Een enkele keer wordt een loopje genomen met de werkelijke geschiedenis, maar dat hindert verder niet.

Mooie rol van Pilar López de Ayala, maar net als de andere films van Vicente Aranda weet ook deze film nauwelijks boven de middelmaat uit te stijgen.

Een film (in docudrama stijl) over een FBI-informant, die de leider van de Black Panthers in Chicago in de gaten moest houden. Ik vind het toch wel jammer dat de filmmakers ervoor kiezen om de “verrader” tot de centrale figuur van deze film te bestempelen, omdat dat een beetje ten koste gaat van de charismatische Panther-leider (een prachtige rol van Daniel Kaluuya). De film staat weliswaar als een huis, maar legt het accent op het verkeerde personage.

Een sombere, romantische tragedie met schokkende ontwikkelingen naar het einde toe. Normaal gesproken de juiste ingrediënten om mij behoorlijk in vervoering te brengen. Tot mijn eigen verbazing is dat hier niet het geval. Ik kan niet precies duiden wat ik miste, maar de film raakte mij niet echt in weerwil van de dramatische gebeurtenissen en het gedegen acteerwerk (vooral van Kate Winslet). Zal wel aan mij liggen en gelet op de lovende commentaren is het allicht raadzaam dat ik de film over een tijdje een tweede kans geef. Voorlopig kom ik niet verder dan 3*.