Opinions

Niet erg geslaagde romantische komedie over een jonge vrouw, die met behulp van tips van een stel vriendinnen verwoede pogingen doet om een verloren gewaande geliefde terug te winnen. Waarom ze dat doet blijft een raadsel, want het subject van haar obsessie is een tamelijke eikel.
Film ziet er erg gelikt uit, niet in de laatste plaats vanwege de behulpzame vriendinnen, die er stuk voor stuk uitermate sexy uitzien. Het verhaaltje stelt evenwel weinig voor, net zo min als de dialogen: “Thank you for finding my pussy.” Dat niveau zo’n beetje. De film moet het dan ook vooral hebben van de mooie plaatjes.

Je hoeft geen liefhebber van koormuziek te zijn om te genieten van deze emotionele rollercoaster, waarin allerlei stemmingen elkaar in razende vaart afwisselen.

Een film vol hoogtepunten met schitterend acteerwerk en als kers op de taart de ontroerende vertolking van de titelsong door Helen Sjöholm. Prachtig, maar dat geldt zonder meer voor heel de film.

Een absoluut meesterwerk van regisseur Kaj Pollak en zijn acteurs, waarvoor ik meteen een plaatsje vrij maak in mijn top-10.

Romantisch drama over mensen die krampachtig op zoek zijn naar een liefdesrelatie en telkens weer bedrogen uitkomen. De film oogt realistisch en naturel, maar ik betwijfel of ie een blijvende indruk zal maken. Daarvoor was het plot in mijn ogen te gewoontjes. So-ri Moon verdient beter materiaal om mee te werken.

Mix van actie en drama met aan weerszijde van het bouquetreeks verhaaltje —met een overdosis toeval— een paar stevige knokpartijen-op-z’n-Koreaans. Stelt allemaal niet zoveel voor, ook al omdat de beide protagonisten samen veel te weinig screentijd krijgen.

Mijn tweede film van regisseur Kyung-taek Kwak in korte tijd. Niet helemaal mijn ding.

Een paar levenslessen in een leuke film over kwetsbaarheid, primaire driften en het aanpassingsvermogen van de mens wanneer zoiets basaals als de energievoorziening het voor lange tijd laat afweten.

Regisseur Shinobu Yaguchi verpakt de boodschappen in een meestentijds kolderieke roadmovie, die af en toe wel een beetje over de top gaat. Niettemin, een grappige confrontatie met het gedrag van mensen, die in het nauw gedreven zijn. Leuk en leerzaam.

In veel van haar films staat Audrey Hepburn tegenover tegenspelers, die veel ouder zijn dan zij. Meestal stoort dat niet, maar in dit geval tegenover een Humphrey Bogart in zijn nadagen doet dat toch geen goed aan de geloofwaardigheid van de film. Bogart kwijt zich overigens heel aardig van taak, maar gegeven de kern van het verhaal is het leeftijdsverschil met Hepburn naar mijn mening te groot. Dat weerhoudt mij ervan de film het volle pond te geven.

Niettemin alweer een verrukkelijke, humorrijke romcom van Billy Wilder. Opvallend trouwens het zuivere Engelse accent van de perfect acterende Audrey Hepburn tegenover het Amerikaanse geknauw van Humphrey Bogart en William Holden. De keuze voor het romantische “La vie en rose” als steeds terugkerend muziekthema is geweldig.

Overigens, de remake uit 1995 met Julia Ormond in de titelrol is niet onaardig, maar toch niet meer dan een slap aftreksel van dit origineel.

Eigenlijk een overbodige remake van de Billy Wilder-film uit 1954. Maar de film is op zich niet onaardig, door het goede spel van Julia Ormond en toch ook wel Harrison Ford. Een aanrader voor de liefhebbers van romantiek, maar het origineel is beter!

Boeiende jeugdfilm over twee joodse jongens, die zich in Vichy-Frankrijk ten tijde van de Tweede Wereldoorlog op vaak heldhaftige wijze weten staande te houden. Een onwaarschijnlijk, maar bij tijd en wijle aangrijpend verhaal. Vooral de optimistische Jojo (Dorian Le Clech) speelt de sterren van de hemel. Een mooie film over het leven in bezettingstijd.

Remake van Minyeo-neun Goerowo (2006). Zoals vele remakes kan deze film niet tippen aan het Koreaanse origineel. Desondanks toch wel een aangename film met een handvol mooie liedjes.

Puur toeval, maar voor de tweede keer in korte tijd dat ik een Turkse remake zie van een Koreaanse film. Drie jaar geleden heb ik Ojik Geudaeman (2011) gezien. Hoewel ik doorgaans niet erg geporteerd ben van remakes, moet ik toegeven dat deze film haast net zo goed is als dat origineel. Dat is enkel te danken aan de rol van Belçim Bilgin, die ik eerder zag schitteren in o.a. Aşk Tesadüfleri Sever (2011). Een heus tranendal, dat evenwel weinig tot niets toevoegt en derhalve eigenlijk overbodig is.

Historisch drama, gebaseerd op het waargebeurde dramatische botsing tussen koning Yeongjo en kroonprins Sado. De kern van het verhaal wordt verteld met flashbacks, die vanwege de talrijke onderbrekingen de film een wat onrustig karakter geven. Zoals in zoveel film over de Joseon dynastie vallen ook nu de schitterende kostuums en decors op. Daarnaast moet zeker ook het acteerwerk genoemd worden, in het bijzonder van Ah-in Yoo als de rebelse troonopvolger.

Erg toepasselijke titel voor een verzameling van een viertal uitermate trieste verhalen.

Zoals megaman hiervoor al aangeeft, past de film perfect in het rijtje van A Moment to Remember en The Classic, twee films die overigens nog een stuk beter zijn dan dit dramatische mozaïek met opvallend sterk acteerwerk.

Mozaïekfilm met stuk voor stuk aardige liefdesverhaaltjes. Helaas is de editing hier en daar wat kort door de bocht, omdat scènes af en toe vroegtijdig worden afgebroken. Dat maakt de film van tijd tot tijd onnodig onrustig, maar over het geheel genomen een charmante romcom.

Achter een reeks flauwe grappen in de stijl van American Pie gaat een aandoenlijk liefdesverhaaltje schuil. Dat is best wel jammer, want zonder de onderbroekenlol had het een aardig filmpje kunnen zijn (net als zijn voorganger).

Deze slordig gemaakte puberfilm is een Koreaanse versie van American Pie met een klein vleugje Bring It On. Net als zijn Amerikaanse tegenhanger niet veel soeps. Heel even neemt een van de flinterdunne verhaallijntjes een wat dramatische wending en dat levert meteen de mooiste scènes uit heel de film op.

Snel vergeten.

Een zoet én een zuur verhaal in één film met als gemene deler een lieftallige verpleegster in een groot ziekenhuis. Het zure verhaal betreft haar relatie met een ambitieuze jonge architect, die uiteindelijk zwicht voor de verleidingen in zijn werkomgeving. Het zoete verhaal gaat over de genegenheid die de verpleegster vindt bij een verlegen patiënt met een gebrek aan eigenwaarde.
De structuur van de film lijkt bedoeld om de kijker chronologisch op het verkeerde been te zetten. Door de twist tegen het einde vallen de puzzelstukjes uiteindelijk vanzelf op hun plaats.
Veeleer een romantisch drama dan een romantische komedie.

De eerste film die zich richt op de sociaal-psychologische aspecten van de enorme scheepsramp uit 2014. Een zwaarmoedige en op een aantal momenten hartverscheurende film over verdriet en rouwverwerking, gepaard aan schuldgevoelens. Een melodramatisch tranendal dat naar het einde toe een beetje buiten z’n oevers dreigt te treden, want het valt niet mee om dit met droge ogen te aanschouwen. Gelukkig zorgt de kleine Bo-min Kim af en toe voor een paar momenten van verlichting.

Na het zien van een tiental films van regisseur Sang-soo Hong ben ik nog steeds niet onder de indruk. Mijn voornaamste probleem is dat ik geen vat kan krijgen op zijn hoofdpersonages. Daarom houd ik aan de films van Hong een onbevredigd gevoel over.

Dat geldt onverminderd voor deze film over een werkloze acteur, die vrijwel naadloos twee intieme relaties aanknoopt; zij het met een tegengestelde afloop. Niks bijzonders in mijn ogen.

Ietwat clichématig verhaal, gebaseerd op een boek van Nicholas Sparks (The Notebook, A Walk to Remember). Niettemin een geslaagde mix van romantiek en een vleugje thriller, een beetje vergelijkbaar met Sleeping with the Enemy.

Het acteerwerk van Duhamel en Hough tillen dit naar een alleszins aanvaardbaar niveau. Goed opletten tegen het einde, anders mis je een leuk gevonden plottwist.

Van een tiental films ken ik William Wellman vooral als een regisseur van degelijke drama’s. Deze film over een aan lager wal geraakte jonge vrouw, die een tweede kans met beide handen probeert te grijpen maar uiteindelijk het slachtoffer wordt van haar streven naar onkreukbaarheid, vormt daarop geen uitzondering. Doet net als meer vroege films van Wellman tamelijk ouderwets aan, naar desondanks boeiend genoeg, vooral door het acteerwerk van Dorothy Mackaill.

Tragikomedie over een familie in distress, die samenkomt bij het ziekbed van hun grootmoeder. Links en rechts hebben de vaak luidruchtige familieleden nog een appeltje met elkaar (en soms ook met zichzelf) te schillen. De verhaallijn over de omstreden relatie van de professor met zijn studenten is een beetje een vreemde eend in de bijt.

Genietbare film, maar niet erg bijzonder.

Harold Lloyd wordt vaak in één adem genoemd met Charles Chaplin en Buster Keaton en dan vooral vanwege deze film. Ik ben het daar niet mee eens. Natuurlijk is het een grappige en spectaculaire film, maar hij blijft als komedie toch wel wat verwijderd van de vele pareltjes van Chaplin en Keaton.

Matige film over mensen, die op zoek zijn… ja, naar wat? Ik heb de indruk dat regisseur Trevorrow te veel genres in één film wil stoppen: humor, romantiek, drama, sciencefiction, etc. . Die komen daardoor geen van allen van de grond. Aubrey Plaza voorkomt in haar eentje dat de film helemaal kopje-onder gaat.

Heftige film over de scholiere Fatou, dochter van een alleenstaande West-Afrikaanse immigrante, die door twee van haar klasgenoten op beestachtige wijze wordt verkracht. Uit angst voor mogelijke repercussies ontkent Fatou vervolgens het voorval en probeert zij iedereen, die vermoedt wat er gebeurd is, het zwijgen op te leggen.

Een schokkende film, die eerlijk overkomt dankzij de overtuigende vertolking van protagoniste Haddy Jallow. Daarnaast moet zeker ook het optreden van Stephane Mounkassa genoemd als de enige getuige van de verkrachting.

Trieste voetnoot: Erik Engström, die een van de verkrachters speelt, kwam bij een auto-ongeluk om het leven nog voor de film in première ging.

Dit drama over twee beginnende verloskundigen op een kraamafdeling van een ziekenhuis oogt als een documentaire. De hectiek en de personages komen authentiek over. Een meeslepende film met uitstekend naturel acteerwerk en een prima regie van Léa Fehner.

Intrigerijke film over een machtsstrijd in een stadje in het noorden van India. Op zich is het verhaal niet erg bijzonder, maar de acteerprestaties zijn dat zeker wel. Ik wil daarbij vooral wijzen op de geschakeerde rol van Mahie Gill en op de leuke bijrol van Shreya Narayan. Geen topfilm, maar zeker onderhoudend genoeg voor een leuk avondje.

Deze sequel brengt meer van hetzelfde en is eigenlijk overbodig. Zoals gewoonlijk steekt Irrfan Khan er qua acteerprestatie weer ver bovenuit.

Mooie film over een jong stel, dat bij het waarmaken van hun dromen geconfronteerd wordt met de nodige tegenspoed. In weerwil van die tegenslagen en de druilerige sfeer een liefelijke film, opgeluisterd met een handvol stemmige liedjes. Geen topper, maar best aangenaam.

Heerlijk filmpje over de groeiende vriendschap tussen een teruggetrokken jong meisje en de levenslustige nieuwe vriendin van haar vader. Een vrolijk verhaal met een onweerstaanbare aantrekkingskracht dankzij het vlotte verhaal en de knappe vertolkingen van Yūko Takeuchi (in topvorm) en de vertederende Kana Matsumoto (sterke mimiek), die met verwonderde ogen de ene na de andere beleving over zich heen laat komen. Het kan haast niet anders of je houdt hier een goed gevoel aan over. O zo eenvoudig, o zo schattig.

Formuleachtige dansfilm, omlijst met een standaardverhaaltje over enerzijds een nog groen plattelandsmeisje in de grote stad en anderzijds een romance tussen een eenvoudige straatdanseres en een rijke jongen. Allemaal hartstikke voorspelbaar en ook de dansscènes zijn niet erg bijzonder (voor

zover ik daarover kan oordelen). Film mist pit en drama.